Ut leven...!

Verleuren leef

Ik schrief oewn naam
in de iesbloomn op de roetn
en met mien' haandske boetn in n snee
en langs de koolde loch

Ik schrief oewn naam
in mienn oadem op ut raam
in t bleuiselblad van mei
en met t bloomnzoad dat ik zeai

Ik schrief oewn naam
in de plässe noa de bujje
in de zunne met miene schaa
en met framboozn-puddingsaus
in vanille-yoghurtvlaa

`t Kan nooit zo donker wean.



En op dag dan woj gebor`n.
Van uut het donker noar het licht
De openbaring van een wonder
Det is het eerste leavens-licht
En dan begon ie ront te kroep`n
Ontdekt de wereld um oe hen
En as ie bange waar`n in `t donker
Was de moane die dan schient


Refr:
En het kan nooit nee nooit zo donker wean
Want het wurdt altied-wel weer licht
En het kan nooit nee nooit zo donker wean
Want het wurdt altied-wel weer licht


Oe kindertied de tienerjoaren
Ie leert doar vallen op te stoan
En dat de weeg`n van `t leaven
Niet altied oaver rozen goan
Want soms dan zit `t veerkant teeg`n
Lik alles teeg`n oe e keerd
Dan put ie moed uut die paar woarden
Die oe as kind ooit bint e leerd



Refr:



En toen ie mie een keer zaag`n huul`n
Waar ie heel flink en troosen mei
Ik kreege kracht om deur te leaven
Deur wat ie toen tegen mie zei
`t leaven det is een goan en kom`n
Niks is veur eeuwig en altied
En ok veur oons kump eens het ende
Dat is zoals-het altied giet


Refr:



`t Leav`n det is een goan en kom`n
Niks is veur eeuwig en altied
En ok veur oons kump eens het ende
Dat is zoals- het altied giet

Volle Wille Met De

                             Kasdage En Daj Ma Lange

Mag Leaven.

D’r ligt twee dörpies dichte bie mekaar
Zo verschilnd, det is toch heel arg raar?
Ik kump uut het mooderdorp
En hie kump van de heuveltop.
Det giet niet saam, he’k eheurd.
Ik kiek wè wat het wödt.

Ik bin heul mooi en hef een rökkie an
Zo kot da’j bienoa alles ziene kan
Hie doet net of hie ‘t niet zag
En weete dat hie niet kiekn mag
Hie stottere, is kats van de leg en weet niet mear wattie zeg.

Refrein:
Kiekn wat ’t wödt
Mien rökkie is zo köt
Ik wil niet mear noar huus
Op de bàànke bie oons thuus
Kiekn wat ’t wödt
Mien rökkie is zo köt
Hie kump hier niet vandan
En toch kik hie mie an.

Hie vroag mien niet: Woar kom ie noe vandan?
Wat maakt het uut, ik kiek ‘m lachend an.
‘k Zeg niet da’k uut Nijverdal kom’
Det vindt een Heldersn heel arg stom
Det giet niet saam, heb ik eheurd. Ik kiek wè wat het wödt.

Refrein

Kom op, zeg ik, Of wo’j soms bliem stoan’?
Wo’j niet graag met mie noar boam hen goan?
Dit had ie niet van mien verwacht ’t
Wödt zien allermooisn nacht
Wie stekt ’n slöttel in het slot en kiekt wè wat het wödt!

Têlefoôn
Mense, as ’k an têlefoôn denk, zeg maar vóór ruim voiftig jaar,
hewwe wai het nou, opheden, toch merakel voor mekaar.
Têlefoôn had er die jare op een durp temet genien.
Dokters, ja en zuk soort mense, op z’n hoogst een stuk of tien.

Most je tóch een keertje belle, want dat kwam grust wel d’rs voor,
kon dat soms bai verre bure of ok wel in ’t postkantoor.
Toen wai thuis zô’n toestel krege, want moin vader had een zaak,
kwame d’r ok oftig "bellers", ja, dat was geregeld raak.

Noh, edie uitbeld ware, zeeë ze, want dat kwam ’rvan,
weeróm of ze belle moste, ok al ging dat ons niks an.
Soms was ientje niet erg lekker, zoas buurvrouw van vlak naast
Of ’r most een kindje komme, noh, den was ’r veulal haast.n as

Dat zo bleef je op de hoogte van het durpse wel en wee.
Wai as joôs wouwe ’t niet hore, maar je luisterde toch mee.
Moeder gaf ze veul een koppie, want die was heêl erg gastvrai,
manne ok vaak een sigretje, dat ze lag ’r nag geld bai.

Later krege we een teller, die gaf een heêl raar geluid:
iedere "eh" dat was een stuiver, want aars kwame we niet uit.
Maas as wai as joôs ’rs belde, seivens nei een moidje of zo,
hoorde vader al die tikke en riep den al heêl gauw "Ho!".

Maar vandáág, in deuze wereld, nou heb ieder têlefoôn
en vezelf ok zô’n mobieltje; dat is nou al lang gewoôn.
Maar dat wordt weer overdreven, het is betaie echt te gek,
iederien loopt met zô’n barrel, je hore overal ’t gekwek.

In de wachtkamers, in winkels en vezelf ok in ’t spoor
prate ze in die mobieltjes, zodat je wéér alles hoor.
Iederien is nou an ’t bellen, luid-op, hêlegaar niet kwansuis.
’k Denk soms: noh, ’t is nou nét weer, zoas vroeger bai ons thuis.

Op ne fietse

Mangs
a'k op ne fietse
fietse
dan deank ik wa s
mer meestieds toch nich
mer á'k deanke
dan deank ik:
deank nich te völ as t kan
want iej möt nog verdan.

Mien moo, vrogger,
reurn zich aait in t plat.
Ik zol t ok wa wiln,
mer dee tied he'w ehad.
De sproak van mien moo,
de bosschop verstoan,
dat is in al dee joarn
verleurn egoan.

Doarum zwieg ik stille.
Doarum proat ik gin plat.
De leu verstoat t nich meer,
dee tied he'w ehad

Nog eem docht ik dat ik heur berieken kon,
moar ze draaide mie rogge tou,
en ik draaide t schemerlampie oet.
Nog eem zag ik de verblaikte bloumen
van heur nachtjapon,
Joaren laang elke weeke in wasmachien.
En in dij joaren har ook onze laifde,
eerst zo daip en innig,
kleur verloorn.

Ik fluusterde: sloap moar lekker, wicht.
Zai zee niks.

Veurige weke harren wie luu over
en wie deden net of der niks loos was.
Noa veul wien en draank
gingen we hoast vrolik noar berre
en eem roakte ik dij verblaikte bloumkes aan.
Zai schudde mie weg mit heur scholder
en ik wos genog.

Nou luuster ik noar heur oadem,
vuil het dek ritmisch op en neer goan.
Zai slept al.

Ze vragt zich nait meer oaf
of t nog anders kin:
een neie verzeekern van laifde
woar je joezulf mouten verlaizen
om de ander te vinden.

Ik riek nog noar die out, mien wicht,
Nait mit haanden of lichoam,
ook nait mit woorden,
moar mit mien gedachten.

En as ook ik mie omdraai,
denk ik frizze bloumen
dij vörmloos noast ons berre
op de grond liggen.

Vrouger was alles aans zeggen ôl minsen
Zai zollen aingelieks winsen
Dat t nog net zo as vrouger was
Dat alles nait zo jachteg was
Dat minsen ais tied hadden veur joe
En nait altied mor roupen, nee moe
k Heb nou even gain tied
As ze nait oppaasen bin ze joe kwiet
Meschain dinken ze din loater
Ons moe was aigenlieks nait zo'n proater
Mor ja zai hadden ook noeit tied
Aankomend nij-joar is de beste tied
Dat te goan veraandern, n nije kaans
Om ains uut te springen uut dij daans
Dij mallemeulen van t leven
Woarin zo waineg tied is om te geven
Ains stil te stoan bie n aander zien gevuil
En nait altied allenneg mor huil
Allenneg bie joe zulf

Oavndrood

De veugel
zeukt eer pleatsken
veur n nach.

n Oavnd
neamp de plaats in
van n dag.

t Is stille wördn
um miej hen

en in miejzölvn.

Toal.


De toal is wat dat mout blieven leven
Anders goat e langzoam dood
Dus nije woorden veur dezulfde dingen
"Geklungel" wordt "gekloot"
De woorden dij mouten herkenboar blieven
Men mout ze heuren op stroat
En nait allain in t Bejoardentehoes
Want din is ut te loat.
t Mout nait zo worden dat klainkinder
Oma nait kinnen verstoan
Want toal is der om kontakt te leggen
Ut zel nooit zunder goan
Dus schrief en denk zo as men proat
Loat olle woorden in n bouk
Din kinst ze... puur oet nostalgie
Nog lezen oaf en tou.

Veujoar

t Swaarte laand begunt te gluien,
woazent oet zien glìnneghaid.
t Zoad is kiemd, begunt te gruien,
moakt mie t zicht wat minder vraid.

De grieze locht begunt te vluien
woazemt oe zien ainzoamhaid.
t Licht is schel, begunt te muien,
moakt mien dag voldoan en braid.

Boeten loop ik t leven te oamen
dat mien allìnt weden moakt tot soamen.
De noatuur slagt mie oet t lood.
As t kiemende zoad begunt te gruien,
t swaarte laand begunt te gluien,
veur even t kind in moekes schoot.

n Aander

Ik proat met die,
moar doe heurst mie nait
ik proat met die,
doe heurst mie wel
moar begripst mie nait,
ik proat met die,

moar t is nait das t mie nait begripst
ik proat met die,
moar doe denkst aan wat aans,

doe bist n aander,

en toch wol ik dast doe
n aander wast dei allain moar luusterde
n aander en toch
dat ik miezulf zai in die
en doe toch 'n aander bist

ast dat wilst.