Veujoar

t Swaarte laand begunt te gluien,
woazent oet zien glìnneghaid.
t Zoad is kiemd, begunt te gruien,
moakt mie t zicht wat minder vraid.

De grieze locht begunt te vluien
woazemt oe zien ainzoamhaid.
t Licht is schel, begunt te muien,
moakt mien dag voldoan en braid.

Boeten loop ik t leven te oamen
dat mien allìnt weden moakt tot soamen.
De noatuur slagt mie oet t lood.
As t kiemende zoad begunt te gruien,
t swaarte laand begunt te gluien,
veur even t kind in moekes schoot.

n Aander

Ik proat met die,
moar doe heurst mie nait
ik proat met die,
doe heurst mie wel
moar begripst mie nait,
ik proat met die,

moar t is nait das t mie nait begripst
ik proat met die,
moar doe denkst aan wat aans,

doe bist n aander,

en toch wol ik dast doe
n aander wast dei allain moar luusterde
n aander en toch
dat ik miezulf zai in die
en doe toch 'n aander bist

ast dat wilst.

• ZUNNEBLOME

• Zunneblome, arme wief,
  Klungels floddert oew um\'t lief.
  Zunneblome, in\'t begin
  stun iej as ne konegin,
  Met nen groten gellen kraans,
  in de zunne gollen glaans.
  En oew heuf, iej dreugen \'t hoge,
  aaltied haj de zunne in \'t oge.
  Stengel stewig, blae zoo fleurig,
  hatte klein en donkerkleurig.
  Mar toew groter wod\'n oew hatte,
  kreej misschien ook meerder smatte?
  Oewen kraans, hee vol oew vot,
  oewe krone gung kapot...
  En noew loat iej \'t heuf mar hangen.
  ziej van zorge zoo bevangen?
  Hatte, groot en gries en grof,
  alle moois is van oew of.
  Oewe blae, in weer en wind,
  liekt of \'t loeder lompen zint.
  Zunneblome, arme wief,
  klungels floddert oew um \'t lief.
  Zunneblome, eers verwend,
  armood lien hej ook ekend.
  Mar as riepe is oew zoad,
  ziej voldoan aj starvend stoat.

Aanhoord \'t zangers leven aen,
Hoe wy ons geld vergaren;
Als wy maar op een stoeltje staen;
En zingen nieuwe maren:
Het geld moet zyn verzopen:,
Al zou men kaal, nog al te maal,
Naakt zonder kleren lopen.\"

’t kleumpken -


Doar vöar ‘n zeumpken in nen sloot
een zeumpken zoonder steur
dat heel allenig zealen gung
en deur de beuzen veur
’t was ’t kleumpken van een wich
met töwkes en nen mast
’t raakten in ’t greune kroos
gin meanske heul ’t vast’
de moo den har ’t zeal emaakt
doar heurdn ne vlagge biej
de va den har ’t op etuugd
was was dat kealke bliej
’t kleumpen dreejden hen en wier
’t jeunkn was good te pas
toen gung de va wier an het woark
de moo: zee dee de was’
mear toen ’t tied van etten wör
raaktn moder slim van slag
umdat zee an de waterkaant
niks as ’t zeumpken zag
Öar leve kealken was d’r nit
zee vleug noar boeten too
zee reup zin naam veraltereerd
gin meanske zea d’r: “joow!”
Doar steun ‘n zeumpken op t dreswaar
dat wör as skat bewoard
as va noar ‘t zeumpken keek
dan roptn hee an zin board
en as de moo as ’t late was
‘t in de haande nöm
dan flustern zee zin naam
woernoa de troanen kömn

Loater, as ik 16 bin,
en ik hail veul jonges kin.
Din zol ik groag es oet willen goan,
mit jonges dij mie wol zain stoan.

Loater, din wil ik goud kinnen koken,
en wil ik laiver nait goan roken.
Loater, din wil ik kapster wezen,
en veul leuke bouken lezen.

Ain peerd dai ging ains aan de wandel,
en dòcht; \"wat zai ik doar veur handel?\"
Dou hai wat dichterbie komen was...
verdikke, n peerd mit n swaart-widde jas!

Dit ging zien peerdeverstand te boven,
dat jaske wol hai wel ais even roven!
Mor dou hai gain vat op t jaske kreeg,
kreeg hai van t aander daaier n veeg!

Ik wil gain aander daaier aan mien lief,
dát staait haildaal boeten kief.
Mán, hol doe t bie dien oardgenoten,
en blief van mie òf mit dien peerdepoten!

                                   Ik wens ulle
 

                                                          prettige Poasdaagn.

de zunne rood
boven t land

verblaikt soms
in n sluier

verswint soms
achter n wolk

beschrift n boan
van oost noar west

al doage
n bron van licht

achter d\'horizon
in zee van oranje

vangen in cirkel
van de tied

Hier                    een
 mooi
                plaatie