Kliern

- Daag, vrouw Smeding.
- Daaag Klaasn. Wat hef dèn doar?
- Astebleef, ik wol geern n kilo sokker. Wat de gewone leu aaltied hebt. Van dat witte grei dat zoo zeute is. Wa'j in de thee könt doon, de bosvruchtnthee, de kruselbesnthee, de pissebednthee en zoo wieder. Mag dat?
- Kilootjen sokker, natuurlik. Mer iej hoovt nich veur miej op de knee te lign. Ik zin de Paus nich, a he'k dan ok nen witn jas an.
- Wat hef e toch? Hef e dreunkn? Drugs of wat?
- A'j t miej zeit, dan weet ik t ok. Iej könt rechtervoort van alns metmaakn.
- Doar he'j geliek an. Tssss! Wat nen ampartn...

Verleuren leef

Ik schrief oewn naam
in de iesbloomn op de roetn
en met mien' haandske boetn in n snee
en langs de koolde loch

Ik schrief oewn naam
in mienn oadem op ut raam
in t bleuiselblad van mei
en met t bloomnzoad dat ik zeai

Ik schrief oewn naam
in de plässe noa de bujje
in de zunne met miene schaa
en met framboozn-puddingsaus
in vanille-yoghurtvlaa

`t Kan nooit zo donker wean.



En op dag dan woj gebor`n.
Van uut het donker noar het licht
De openbaring van een wonder
Det is het eerste leavens-licht
En dan begon ie ront te kroep`n
Ontdekt de wereld um oe hen
En as ie bange waar`n in `t donker
Was de moane die dan schient


Refr:
En het kan nooit nee nooit zo donker wean
Want het wurdt altied-wel weer licht
En het kan nooit nee nooit zo donker wean
Want het wurdt altied-wel weer licht


Oe kindertied de tienerjoaren
Ie leert doar vallen op te stoan
En dat de weeg`n van `t leaven
Niet altied oaver rozen goan
Want soms dan zit `t veerkant teeg`n
Lik alles teeg`n oe e keerd
Dan put ie moed uut die paar woarden
Die oe as kind ooit bint e leerd



Refr:



En toen ie mie een keer zaag`n huul`n
Waar ie heel flink en troosen mei
Ik kreege kracht om deur te leaven
Deur wat ie toen tegen mie zei
`t leaven det is een goan en kom`n
Niks is veur eeuwig en altied
En ok veur oons kump eens het ende
Dat is zoals-het altied giet


Refr:



`t Leav`n det is een goan en kom`n
Niks is veur eeuwig en altied
En ok veur oons kump eens het ende
Dat is zoals- het altied giet

Volle Wille Met De

                             Kasdage En Daj Ma Lange

Mag Leaven.

D’r ligt twee dörpies dichte bie mekaar
Zo verschilnd, det is toch heel arg raar?
Ik kump uut het mooderdorp
En hie kump van de heuveltop.
Det giet niet saam, he’k eheurd.
Ik kiek wè wat het wödt.

Ik bin heul mooi en hef een rökkie an
Zo kot da’j bienoa alles ziene kan
Hie doet net of hie ‘t niet zag
En weete dat hie niet kiekn mag
Hie stottere, is kats van de leg en weet niet mear wattie zeg.

Refrein:
Kiekn wat ’t wödt
Mien rökkie is zo köt
Ik wil niet mear noar huus
Op de bàànke bie oons thuus
Kiekn wat ’t wödt
Mien rökkie is zo köt
Hie kump hier niet vandan
En toch kik hie mie an.

Hie vroag mien niet: Woar kom ie noe vandan?
Wat maakt het uut, ik kiek ‘m lachend an.
‘k Zeg niet da’k uut Nijverdal kom’
Det vindt een Heldersn heel arg stom
Det giet niet saam, heb ik eheurd. Ik kiek wè wat het wödt.

Refrein

Kom op, zeg ik, Of wo’j soms bliem stoan’?
Wo’j niet graag met mie noar boam hen goan?
Dit had ie niet van mien verwacht ’t
Wödt zien allermooisn nacht
Wie stekt ’n slöttel in het slot en kiekt wè wat het wödt!

Têlefoôn
Mense, as ’k an têlefoôn denk, zeg maar vóór ruim voiftig jaar,
hewwe wai het nou, opheden, toch merakel voor mekaar.
Têlefoôn had er die jare op een durp temet genien.
Dokters, ja en zuk soort mense, op z’n hoogst een stuk of tien.

Most je tóch een keertje belle, want dat kwam grust wel d’rs voor,
kon dat soms bai verre bure of ok wel in ’t postkantoor.
Toen wai thuis zô’n toestel krege, want moin vader had een zaak,
kwame d’r ok oftig "bellers", ja, dat was geregeld raak.

Noh, edie uitbeld ware, zeeë ze, want dat kwam ’rvan,
weeróm of ze belle moste, ok al ging dat ons niks an.
Soms was ientje niet erg lekker, zoas buurvrouw van vlak naast
Of ’r most een kindje komme, noh, den was ’r veulal haast.n as

Dat zo bleef je op de hoogte van het durpse wel en wee.
Wai as joôs wouwe ’t niet hore, maar je luisterde toch mee.
Moeder gaf ze veul een koppie, want die was heêl erg gastvrai,
manne ok vaak een sigretje, dat ze lag ’r nag geld bai.

Later krege we een teller, die gaf een heêl raar geluid:
iedere "eh" dat was een stuiver, want aars kwame we niet uit.
Maas as wai as joôs ’rs belde, seivens nei een moidje of zo,
hoorde vader al die tikke en riep den al heêl gauw "Ho!".

Maar vandáág, in deuze wereld, nou heb ieder têlefoôn
en vezelf ok zô’n mobieltje; dat is nou al lang gewoôn.
Maar dat wordt weer overdreven, het is betaie echt te gek,
iederien loopt met zô’n barrel, je hore overal ’t gekwek.

In de wachtkamers, in winkels en vezelf ok in ’t spoor
prate ze in die mobieltjes, zodat je wéér alles hoor.
Iederien is nou an ’t bellen, luid-op, hêlegaar niet kwansuis.
’k Denk soms: noh, ’t is nou nét weer, zoas vroeger bai ons thuis.