Archief

Op ne fietse

Mangs
a'k op ne fietse
fietse
dan deank ik wa s
mer meestieds toch nich
mer á'k deanke
dan deank ik:
deank nich te völ as t kan
want iej möt nog verdan.

Mien moo, vrogger,
reurn zich aait in t plat.
Ik zol t ok wa wiln,
mer dee tied he'w ehad.
De sproak van mien moo,
de bosschop verstoan,
dat is in al dee joarn
verleurn egoan.

Doarum zwieg ik stille.
Doarum proat ik gin plat.
De leu verstoat t nich meer,
dee tied he'w ehad

Nog eem docht ik dat ik heur berieken kon,
moar ze draaide mie rogge tou,
en ik draaide t schemerlampie oet.
Nog eem zag ik de verblaikte bloumen
van heur nachtjapon,
Joaren laang elke weeke in wasmachien.
En in dij joaren har ook onze laifde,
eerst zo daip en innig,
kleur verloorn.

Ik fluusterde: sloap moar lekker, wicht.
Zai zee niks.

Veurige weke harren wie luu over
en wie deden net of der niks loos was.
Noa veul wien en draank
gingen we hoast vrolik noar berre
en eem roakte ik dij verblaikte bloumkes aan.
Zai schudde mie weg mit heur scholder
en ik wos genog.

Nou luuster ik noar heur oadem,
vuil het dek ritmisch op en neer goan.
Zai slept al.

Ze vragt zich nait meer oaf
of t nog anders kin:
een neie verzeekern van laifde
woar je joezulf mouten verlaizen
om de ander te vinden.

Ik riek nog noar die out, mien wicht,
Nait mit haanden of lichoam,
ook nait mit woorden,
moar mit mien gedachten.

En as ook ik mie omdraai,
denk ik frizze bloumen
dij vörmloos noast ons berre
op de grond liggen.

Vrouger was alles aans zeggen ôl minsen
Zai zollen aingelieks winsen
Dat t nog net zo as vrouger was
Dat alles nait zo jachteg was
Dat minsen ais tied hadden veur joe
En nait altied mor roupen, nee moe
k Heb nou even gain tied
As ze nait oppaasen bin ze joe kwiet
Meschain dinken ze din loater
Ons moe was aigenlieks nait zo'n proater
Mor ja zai hadden ook noeit tied
Aankomend nij-joar is de beste tied
Dat te goan veraandern, n nije kaans
Om ains uut te springen uut dij daans
Dij mallemeulen van t leven
Woarin zo waineg tied is om te geven
Ains stil te stoan bie n aander zien gevuil
En nait altied allenneg mor huil
Allenneg bie joe zulf

Oavndrood

De veugel
zeukt eer pleatsken
veur n nach.

n Oavnd
neamp de plaats in
van n dag.

t Is stille wördn
um miej hen

en in miejzölvn.

Toal.


De toal is wat dat mout blieven leven
Anders goat e langzoam dood
Dus nije woorden veur dezulfde dingen
"Geklungel" wordt "gekloot"
De woorden dij mouten herkenboar blieven
Men mout ze heuren op stroat
En nait allain in t Bejoardentehoes
Want din is ut te loat.
t Mout nait zo worden dat klainkinder
Oma nait kinnen verstoan
Want toal is der om kontakt te leggen
Ut zel nooit zunder goan
Dus schrief en denk zo as men proat
Loat olle woorden in n bouk
Din kinst ze... puur oet nostalgie
Nog lezen oaf en tou.

Veujoar

t Swaarte laand begunt te gluien,
woazent oet zien glìnneghaid.
t Zoad is kiemd, begunt te gruien,
moakt mie t zicht wat minder vraid.

De grieze locht begunt te vluien
woazemt oe zien ainzoamhaid.
t Licht is schel, begunt te muien,
moakt mien dag voldoan en braid.

Boeten loop ik t leven te oamen
dat mien allìnt weden moakt tot soamen.
De noatuur slagt mie oet t lood.
As t kiemende zoad begunt te gruien,
t swaarte laand begunt te gluien,
veur even t kind in moekes schoot.