Woensdag 9 augustus 2006

Herinneringen

Herinneringen

We herinneren onze kinderjaren:
onze zorgloosheid,
onze uitbundige blijdschap
en onze koppige humeurigheid
om kleine dingen.
Het doet goed ons te herinneren
dat we kinderen zijn geweest,
nu de jaren eentonigheid brengen.

We herinneren onze jeugd:
onze grote ambities
om veel te verwezenlijken
en onze ergernis
om alle onrechtvaardigheid.
Het doet goed ons te herinneren
dat we jong zijn geweest,
nu de jaren vervlakking brengen.

We herinneren onze jaren
van jonge man, van jonge vrouw:
de vreugde van het kiezen
en het gekozen worden,
het enthousiasme in ons beroep.
Het is goed ons te herinneren
dat we jonge volwassenen zijn geweest,
nu alles ons gewoon gaat lijken.

We herinneren onze ouderdom:
onze vrede van vrij te worden
van zoveel dat bindt
en onze blijdschap
om wat we voltooiden.
Het is goed ons te herinneren
dat we oud zijn geworden,
nu zovelen verlangen
eeuwig jong te blijven.

Heer God,
leer ons herinneren,
zonder heimwee en verbittering
maar met een dankbaar hart;
help ons mensen van hoop te blijven
omdat Gij de toekomst
in uw hart draagt.

A. D.

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 19:59 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

Mollige madam

Hier is nu dat mollig ding met haar ventje achter haar. Wel je weet wel hé, die madam die deze blog maakt. Nog lieve groetjes

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 18:29 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 augustus 2006

Kort jeudverhaal

Mijn 7eerste jaren heb ik niet in familie kring doorgebracht, maar in klinieken. Waar ik mij nog dingen van kan herinneren en die mij steeds zullen bij blijven.
Het waren mooie herinneringen, zoals bijvoorbeeld:
Het weer was mooi en wij mochten buiten spelen, ik kon nog niet stappen zoals het hoorde. Maar als het was om kattekwaad uit te halen was ik er als eerste bij.Het was in de grote tuin van Les Petites Abeille, zo noemde die kliniek en bestaat nu nog. Er was daar een klusjesman die mij heel graag mocht en die mij af en toe indien mijn ouders mij niet konden komen halen door omstandigheden, dan deed hij mij naar huis. Die bewuste dag in de tuin had ik gezien dat hij ' Paul' noemde in de kelder bezig was met zijn werk. Daar zelf kon ik niet komen daar het met trappen naar beneden was, maar om toch zijn aandacht te kunnen trekken gooide ik steeds mijn jasje die ik aan had naar beneden. Dan wist ik toch dat hij mijn jasje steeds naar bovenbracht, tot een verpleegster het in het oog kreeg en mij kwam bijhalen. Ik mocht niet meer buiten spelen en moest binnen, ze zat mij in mijn rolstoel en moest in haar buurt blijven zodat ik niets meer kon uithalen. Maar ik was zo boos op de verpleegster, dat ik het niet nodig vond om te vragen om mij op het toilet te zetten en plaste dan maar in mijn stoel. Weer kwam ze boos naar mij toe en vroeg of ik nog niet genoeg gestraft was, (was toen 3j) werd ik nog iets meer gestraft en werd het bed in gegooid en vastgebonden. wreed hé vindt je ook niet hihihi.
Wij gingen daar ook naar de kindertuin, daar konden we dan tekenen en we maakten samen met de juf allerlei dingen. Zo heb ik ooit een halsketing van zonnepitten gemaakt, waar de pitten in het paars waren gekleurd, in vernis waren gedompeld en dan te drogen werd gehangen. Die moest dienen als geschenk voor moeder dag. Ik heb mijn moeder die lang weten dragen als ze mij kwam bezoeken, dat was elke dag.
Zo heb ik ook dikwijls horen vertellen van mijn ouders dat ik nog in een kinderstoeltje zat als men mij te eten kwam geven. Mijn ouders mochten mij toen alleen achter glas komen bezoeken. Het was middag of in de namiddag, dat weet ik zo niet meer, maar ze kwamen mij een pudding voeren daar ik niet alleen kon eten; de verpleegster die daar verantwoordelijk voor was, had de pudding voor mij geplaatst en zij was naar de venster gestapt en was daar tegen mensen aan het praten terwijl ik met mijn handjes in de pudding zat en mij helemaal had ingesmeerd. Toen zij haar omdraaide en mij in het oog kreeg was ze razend, maar wat zij niet wist was dat mijn ouders aan het toe kijken waren. Kwam naar mij toegestormd en gaf mij een harde klap in mijn aangezicht, dat mijn vader haar van de kamer heeft afgehaald, en mijn moeder voor mij zorgde tot er iemand anders kwam. Dat was de hoofdverpleegster, die op haar beurt de arts erbij haalde om te zien of ik niets had.
Achteraf hebben mijn ouders haar niet meer gezien op die afdeling.
Als ik dan eens een week-endje naar huis mocht, wat niet dikwijls gebeurde, was het telkens een groot feest voor mij. Dan zag ik mijn 6 zussen en 2 broers weer, die mij niet dikwijls meekonden komen bezoeken.
Ik sprak dan frans en verstond geen nederlands en voor hen was dat omgekeerd, dan was het met tekeningen of tonen wat ik wou bedoelen of zeggen., en dat was dan echt om te lachen. Van de pijn die ik heb doorgemaakt weet ik niet veel meer van, ben dikwijls onder het mes geweest, maar dat heeft mij nooit gehinderd om steeds te lachen net zoals nu nog steeds.
Word vervolgd

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 augustus 2006

Spreuk

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 12:56 Reageer op dit bericht

Maandag 7 augustus 2006

gedicht - Ik ben een vrouw

Ik ben een vrouw, en da`s heus geen pech,
Heb geen last van agressie als ik rijd op de weg
Ik laat tenminste geen lampen aan voor nop
En ruim al mijn rotzooi achter me op
Als ik iets zoek, vind ik het in 1 keer!
Kan tegelijkertijd bellen, koken en nog veel meer!
Van een griepje is bij mij niet veel te merken
Ik neem een aspirine en ga gewoon werken
Ik hou me bezig met echt belangrijke vragen
In plaats van te jammeren om de voetbaluitslagen!

Al is vrouw zijn dan een enorme zegen,
Helaas houdt `De Man` onze ontwikkeling tegen!
Hem aan zijn lot overlaten is misschien een makkie
Maar wie strijkt dan zijn overhemden en kookt zijn prakkie?
Dat is niet het ergste in dit geval
Wat echt irritant is bij mannen: hun gebral
Ze denken zelf de beste te zijn
Vooral spotten met vrouwen vinden ze fijn

Uiteraard laten we ze in de waan
Want de waarheid kunnen ze psychisch niet aan:
Mannen zijn eigenlijk nog een kind
Dat spelen met auto`s het einde vindt,
Die een potje gaat vechten als hun club verliest,
Computerspelletjes speelt en maar aan knoeit als ie piest.
Nee, mannen willen de waarheid niet horen:
Zonder een vrouw zijn ze verloren

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 10:43 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 7 augustus 2006

Morgen groet

Zo vrienden, vandaag beginnen we weer aan een nieuwe week.
Maak er allen het beste van.
fetch.dll?action=MyPhotos_GetMBPhoto&ImageID=nDAAAAPwD5hbTN9Mp58L*L5XY8Tm0NPoO8mCR52I6sXw

fetch.dll?action=MyPhotos_GetMBPhoto&ImageID=nDAAAAPwD5hbTN9Mp58L*L5XY8Tm0NPoO8mCR52I6sXw

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 09:46 Reageer op dit bericht

Maandag 7 augustus 2006

Gedicht geschreven voor mijn man en mij

Lieve Beautifullady,en Flyboy.Ik wens je uit gander harte;geluk,liefe met hopen;

Maar ik heb niet graag,dat ze voor mijn voeten lopen.

Je honden bewaken je dag,en nacht.

Al had je van hen,dit zeker niet verwacht

Maar de honden blijven je altijd trouw;

En vergeet niet,dat ik van al onze vrienden-dinnen hou.

Met liefs:Boogschutter.

Hartelijk dank aan onze vriend Jean-Pierre

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 6 augustus 2006

gedicht

Een vriend deelt mee,

in vreugde en verdriet

Helpt stilzwijgend,roddelt niet!

Begrip en waarderen,

hoef je een vriend niet te leren

Wat het leven ook biedt,

een echte vriend verlies je niet

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 20:24 Reageer op dit bericht

Zondag 6 augustus 2006

gedicht

Een ziekte met met een naam

maar zonder een gezicht,

van buiten is niet te zien

wat het in mij heeft aangericht.

De vermoeidheid de wanhoop

het verdriet de pijn.

worden niet begrepen in een

wereld waar alles te zien moet zijn.

Ik lach ik doe vrolijk

niet altijd even oprecht.

het sloopte me van binnen

het is een lang en eenzaam gevecht.

Ik ben niet meer wie ik ooit was

ik kan niet meer wat ik ooit kon.

maar ook voor mij schijnt nog steeds

de warme levenszon.

Ik heb familie en lieve vrienden

zij kennen mijn enige wens.

zij luisteren en beschouwen me

niet als zieke maar als mens.

Elisabeth

Geschreven door Elisabeth om 15:40 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 6 augustus 2006

Mijn verhaal

De dag voor mijn 1e verjaardag kreeg ik Polio, beter gekend als (kinderverlamming).
Ik heb kunnen lopen tot mijn 37jaar, door een domme val op 19 oktober 1997, heb ik mijn enkel van mijn slecht been volledig doorgebroken. Dus in de gips, dat voor 7 maanden. Dat was nog niet alles, op 27 december lag ik nog heerlijk te slapen toen mijn dobberman van 7 maanden oud mij aanviel in mijn bed. Mijn man was net vertrokken naar de les, maar na mijn telefoon was hij op 1;2;3 weer thuis. Hij mij naar de kliniek gebracht om te laten hechten, tussendoor is hij met de hond naar de dieren arts gereden om hem te laten inslapen. Het beestje kon er niets aan doen, had iets in het hoofd gekregen.
Na 7 maanden in de gips te zijn geweest, werd hij eraf gedaan met de schrik in het hart van de dokter. Hij had nooit gedacht dat mijn enkel weer aan elkaar zou groeien, dat is dan wel gelukt. Ik had erwel de ziekte van Sudec aan overgehouden, waar ik 3 x daags inentingen voor kreeg die ze na een week moeten stop zetten hebben,omdat ik er allergisch voor was. Tijdens mijn onderzoeken had men reuma vastgesteld. Een half jaar nadien moest ik naar de revalidatie kliniek in Pellenberg voor 2 maand. Ik ben er wel goed vooruit gegaan, maar reeds weer achteruit ook. Op een dag kreeg ik zo een verschrikelijke pijn dat mijn ventje mij naar de spoed afdeling had gebracht, waar ik de ene fles Antibiotica na de andere kreeg. Als ik vroeg waar die antibiotica voor diende, kreeg ik voor antwoord dat men niet wist wat ik had.ik heb toen gezegd dat ze onmiddelijk ermee moesten stoppen. Twee weken nadien, na verscheidene onderzoeken, zeiden ze dat ik Post Poliosyndroom had. Het komt 30à 40 jaar nadat men Polio heeft gekregen, weer opflakkeringen en daar valt niets meer aan te doen.
Een paar maanden nadien werd ik voor een maand opgenomen in de pijnkliniek, waar ik dan pijn stillers kreeg, zwaardere die ik voordien reeds kreeg van de arts bij ons, Het begon met Vatran, daarna Valtran retard overgaand naar transtec 35µ die later werd verhoogd tot105µ.Maar tussen al hetgeen hier reeds staat vermeld, moest ik veel onderzoeken laten doen, waar men dan vaststelde dat ik veel tekort aan zuurstof in het bloed had, dat ik astma had, noem maar op ik weet hetzelf niet allemaal van buiten meer. Na het overlijden van mijn vader Moest ik 2 maand blijven plat ligen daar ik een dubbele hernia had, en na een onderzoek van de maag, stelde men vast dat ik een maagbreuk en een tot op 4e graad onstekeing had en nog heb en waar ik nog steeds medicatie moet innemen. In mei 2005 heb ik een traumatisch trauma gehad waar ik nog niet kan of wil over praten, daar het mij nog te zwaar ligt.
Op 15 oktober 2005, net tien jaar na het overlijden van mijn vader, heb ik mijn moeder moeten afgeven.
Waarna ik in een heel diep zwart gat ben gevallen, door een goede psychiater waar ik nog steeds naartoe ga ben ik reeds van heel ver weer terug gekomen.
Ook dank zij jullie mijn vrienden van mindervalide die mij eveneens veel hebben gesteund en nog steeds steunen.
Waarvoor mijn dank.

Elisabeth.