Liefde

Je bent zo lief zo eindeloos goed
je bent de kleurstof in zijn bloed
jou blik is dieper dan de zee
je loopt in al zijn dromen mee
jou trouw is van de beste soort
ik weet dat jij hem toebehoort
als hij je aanraak word je stil
is of jij dan niets anders wil
Als zijn geestkracht soms gaat kwijnen
wil hij door jou de zon zien schijnen
je bent zo ongeëvenaard
je maakt zijn leven levenswaard
jou zieltje is aan hem verwant
t verschil zit aan de buitenkant
door jou voel hij zich  weer gezond
jij bent zijn vriend
Zijn lieve hond.

Een roos voor elk woord van liefde
Een roos voor elk mooi gebaar
Een roos voor aandacht voor een ander
Een roos voor klaarstaan voor elkaar
Een roos voor elke heftige discussie
Een roos voor elke lach in een verhaal
Een roos voor soms een pittige ruzie
Een roos voor het spreken van dezelfde taal
Een roos voor alle mooie momenten
Een heel boeket rozen voor jou

Zachtjes en heel stil bewandel
ik een heel klein padje
Dorre takjes kraken
Onder mijn voeten
Even blijf ik staan
En durf bijna niet verder te gaan
Voetje voor voetje
schuifel ik langzaam verder
Dit kleine pad
is gemaakt door Elfjes
Ik volg het kleine pad
En dan kom ik bij een meertje aan
Aan de oever van dat meertje
Zie ik witte schim staan
Dan zie in de schittereing van de Maan
Een mooie Eenhoorn staan
Hij drinkt uit het meertje
En voelt mij nabijheid
De Eenhoorn kijkt even op
Hij schud met zijn hoofd
Achter de Eenhoorn verschijnt
een Vrouwengestalte
In een wit sluiergewaad met lange haren
In Haar haren draagt ze een bloemenkrans
De Vrouw neemt de Eenhoorn bij zijn manen
en ze komen richting mijn kant op
Als Ze dan vlak voor me staat
reikt de mooie Vrouw Haar mijn hand
Ik neem Haar hand aan en volg Haar
Ik mag de Eenhoorn aanraken
Hij voelt zacht aan ik voel me opeens goed
De zorgen verdwijnen uit mijn hoofd
We wandelen met z'n drieeen naar het meer
De Vrouwe draait zich om en zegt
Het komt goed.. Ik ben steeds bij je
En mocht je het moeilijk hebben
Denk dan hier aan terug ....
De Vrouwe keek me aan en zei
Eer Me in de bomen en de dieren
Ik ben de Godin Freyja.....
Roep me aan als je het even niet ziet zitten
De Vrouwe gaf me iets in de hand
En Ze verdween heel langzaam over het meer
Ze vervaagde tot in het niets
De Maan was slecht mijn getuige en knipoogde
Toen ik thuis was keek in mijn hand
In mijn hand had ik een mooie Barnsteen

Ik heb de morgen zien ontwaken
de ogen zien sluiten van de nacht.
De vrieskou gevoeld op m'n huid,
voorbije duisternis herdacht.

Licht bevroren ramen
mensen krabbend in de weer.
Waar de nacht en dag afscheid namen,
een nieuwe dag keert weer.

En de zon doorbreekt de wolken,
smelt het witbevroren gras,
condens verdwijnt van de ramen,
en wordt weer doorzichtig glas.

Morgenster, ben je nog wakker?
Blijf je vandaag aan de hemel staan?
Verlicht je elke stad en akker?
Wanneer moet je slapen gaan?

Slaap je wanneer de zon gaat schijnen?
Of wanneer het haantje kraait?
Doe je je licht uit, of ga je verdwijnen?
Voel je hoe hard de wind nu waait?

Ken  je zon? Ken je de maan?
Zijn het je vriendjes,al ben je veel kleiner?
Wanneer moet je nou slapen gaan?
Of vind je wakker blijven fijner?

Morgenster,waar ben je nou?
Ik zie je niet .Ben je verdwenen?
De zon is nu wakker.Kom jeweer gauw?
Mag ik je lichtje morgen weer lenen?

Grote vrouwe en Heer van alle door geheime magie bewerkstelligde verandering.

Gij die de vlinder uit de pop tevoorschijn doet komen, visioenen uit de donker nacht en bewust leven uit slijk en sterrenlicht, ik roep, ik roep u op mij tot priesteres te maken.

Stel de paden van de natuur mysterien naar de dienst van het leven voor mij open.

Maak mij tot een wijze heks.

Ik geeft u mijzelf, geef u mijn eeuwig wezen om wijs inzicht te verkrijgen in het weven van lotsbestemmingen.

Laat aldus al het aan dit altaar en elders verrichte werk heling brengen.

Nu wordt ik herboren als heksenpriesteres.

Door kracht van de Drievoudige Godin van de Cirkel der Wedergeboorte, de Godin van de hogere wereld, de onderwereld en midden-Aarde.Zo zij het

Moge de Godin je pad bewandelen
Zodat het goede je mag omringen
Het leven zal je eigen weg wijzen
Mogen er tijden in je leven worden afgesloten
Er is altijd een tijd van komen en gaan
Altijd zal er een nieuw begin zijn
Ook jouw dromen kunnen bereikbaar zijn
Die wereld is niet begrenst
Wat je verlang zal je gegeven worden
Maar wees redelijk met wat je wenst
Soms is het ,moeilijk om te leven met je eigen soort
Vergeet dan ook niet ze zijn ook te gast in dit oord
Als bij je heengaan naar Zomerland
Een vredig teken op je gezicht komen
Neem je kennis mee als je wederkeert
Dan zullen onze wegen elkaar weer kruizen

De uitdrukking van een vermogen.

Die iedere ziel van ruisen voorziet.

In staat om boven het waarneembare uit te stijgen.

Met in zich een eigen universum

Bevrucht door onze eigen afdrukken

Achtergelaten door de magie

Die we ons slechts herinneren

Wanneer de Godin onze lippen raakt

Zonder haar te kussen.

Haar eren is de kennis oprakelen

Uit de diepten van ons bewustzijn

Dat een reflectie is van haar wezen.

Moeder,vrouw, minnares, dochter

Wanneer het verborgene zich aandient

Is het aan ons om haar van een blik te voorzien

De volbrenging is de eindeloze gedachte

Die telkens opnieuw de liefde beroert
En van een ander gewaad voorziet.

zwart paars donker
vaak is het nog al eng
ze maken eigen regels
die zijn vaak nogal streng

de muziek is vaag en hard
je moet er echt van houden
het is een beetje vreemd
je wordt er van weerhouden

Maar onder het duister
Klopt gewoon een normaal hard
Mensen denken altijd van niet
Erg als je dat ziet

Ze zijn aardig als je ze kent
En ze zijn zeker niet verwent
Hun muziek is donker en mooi
Stop hun gevoelens maar niet in kooi

Geef ze een eerlijke kans
Althans open je hart er voor
Dan sta je er gelijk anders voor

Let me take you to a special world,
my world of dreams come true.
Where the full moon is forever,
and the moonlight always guides you.

Where the wind plays with the dead leaves,
and the cold tickles my skin.
I think you know the feeling,
of the magical sensation within.

The trees are our only witnesses,
the moon our guardian light.
The leaves our comfortable blanket,
the silence our only delight.

The stars are sparkling in the sky,
Looking down on you and me.
I feel your warm breath in my neck,
Oh please let this fantasy for ever be

Ik zie de zon schijnen overdag,
met een vriendelijke lach,
ik zie de maan in de nacht,
het licht glanst op iedere dierenvacht,
overdag is het mooi weer,
maar soms iets te zeer.
Dan komt de nacht, die heeft het weer overgebracht,
Nu is het koud buiten,
toch blijven de vogels fluiten,
later is het stil,
het is buiten koud en kil,
iedereen zit te gapen,
en zitten later te slapen.
Soms zie ik in de nacht sterren,
maar dan wel van verren,,
nu ga ik zachtjes dromen,
hopen dat ik bij de sterren kan komen.

Vannacht was ze nog in de bossen.zo verheven
Dat mooie sierlijke wezen, Dat boog voor de Grote Moeder
Ze zou gaan moeten sterven door christenen
Op de brandstapel door een heel stel idioten
De brandstapel werd gemaakt......

Vannacht was ze nog in de bossen, Zittend in de cirkel
Ze bracht de Grote Moeder haar laatste groet in dit leven
Moedeloos en met veel verdriet, Begroef ze haar Kelk en Althame.....
Morgen zouden ze haar komen halen..
De brandstapel smeulde al..

Nog voor de dag werd geboren, Kwamen ze haar halen
Met een nietszeggend gezicht ging ze mee
Scheldende en joelende mensen......Ze gooiden haar met stenen.........Bespuugden haar......Met opgeheven hoofd keek ze haar moordenaars aan
Ze sprak haar moordenaars niet tegen...Het had geen zin
Ze werd gebonden......
De brandstapel branden

Heksen
Goed
Of slecht
Verschillend
Net als mensen
Allen anders

Heks
Ben ik
Geloven
Doen ze me niet

Mensen
Rare wezens
Vind ik
Mijn mening

Ik ben liever heks

zijde zachte blaadjes.
heerlijke geur.
symbool van de liefde.
mooie kleur.
maar geen roos is zonder doornen.
net zoals in het echte leven.
kan iets wat heel mooi lijkt.
je later littekens geven

Als een wolf huil jij

Naar de maan jij vraag je af

Waarom wij bestaan

Waarom we komen

En weer gaan

Ze blijft schijnen, die

Mooie maan

Als een wolf huil jij

Naar de maan jij vraag je af

Waarom wij bestaan

Waar jij kwam en

Was gegaan

Jij blijf huilen naar die mooie
maan

wolven

de wachters van het eenzame

onder zware regen

janken met scherpe tanden 
een onophoudelijke zegen

beschermen met klauwen

het zonnevolk

trouw is hun aard

maar dodelijk als een dolk

Waarom niet leven als Indianen
Helemaal opgenomen in de natuur
Leven zoals het altijd was bedoeld
Leven vol geloof en vuur.

Het ritme volgend van de seizoenen
Respect genieten van plant en dier
De geesten danken voor hun gave
En dat zij je voor gevaren sparen.

Leven in harmonie met steen tot vogel
Respect vol voor alles wat bestaat
Want niemand hier op deze aarde
Kan dit beter dan de indiaan.

vreedzaam leefde ze

ooit lang  geleden

reden op paarden

maar zijn voorbij gereden

huilende kinderen

gesmoord vermoord

door hebzucht

was de grond

rood gekleurd

nu nog steeds

likken zij hun wonden

en keren af en toe terug

naar hen

die de dood reeds vonden

Zij laten uitbundig de vele klanken
getooid in de mooiste verenpracht
vol trillingen van muziek en zang
meevoeren tot diep in de nacht

In opperste vervoering gebracht door
wervelingen van hoge en diepe klanken
voeren gedachten naar de tijd van toen
vol harmonieus leven tot de blanken

Na intense dromen deze natuur volkeren
soms ook in strijd met hun soortgenoten
ontwaak je weer langzaam uit dit vertier
waarvan jij ontroerd muzikaal heb genoten