Troosten


O, hoe kan ik je nu troosten
bij je oneindige verdriet?
Stil stromen droeve tranen
om wie jou hier achterliet.
Toekomst lijkt zo grauw en donker,
de zon is weg, het gras verdort.
Doch na weken, maanden, jaren
staat vast dat het weer lichter wordt.
Want de tijd heelt alle wonden,
alleen littekens blijven bestaan.
Die zullen pas geheel verdwijnen
als we zelf zijn heengegaan.
























1 reactie op dit bericht
Maandag avondgroetjes,
Hallo Anja wij zien u voor het eerst en bent van harte welkom, mooie gedichten, morgen kijken we alles even af,Groetjes van Tinie en Ans!