De wetten van de zee

Terwijl sterren fonkelen
en jouw hel begint
terwijl jouw gedachten in pijn kronkelen
en je je verstopt als een kind
achter een masker zonder tranen.

Als beelden je achtervolgen
van een tijd uit het verleden
en je volledig wordt verzwolgen
uit jouw tijd in het heden.

In jouw wereld zonder pijn
waar je rusitg kan leven en kan doen
onbezorgd kan zijn
de hel kan laten verdwijnen met een zoen.

Het leven kan je verachten
de wereld kan je niet zien
maar bij mij zullen die kwade machten
verdwijnen misschien
zeker weten.

Sluit je ogen en vlieg mee
naar dewereld ver van morgen
door gedachten en over zee
sluit je tussen mijn vleugels en vlieg mee
naar die dag zonder zorgen.

Ik zie het in je ogen
een traan die is gekomen
ik zie het aan je gezicht
dat die traan jou pijn verlicht.

Hij komt vanuit een klein hoekje
maar laat een groot deel zien.
een traan vol emoties
emoties die je liever wilt ontzien.

Even voel je alle pijn
je kan er niet meer tegen
en een traan hoort er dan te zijn
zodat je je verdriet weer weg kunt vegen.

In het leven volgen gebeurtenissen
elkaar op als golven,
in een stroomversenlling wordt je er
bijna onder bedolven.
Dan weer de serene rust, een
rimpelloos meer,
tijdelijk, je weet de:de stroming keert
weer.
Tijd als water? Van eb wordt het weer vloed,
minuten druppelen voorbij, het
leven kent voor en tegenspoed.
Geniet van iedere golfslag, al valt
het soms niet mee,
het is gegeven op je levenszee.

Golven beuken op het strand
Ik loop alleen hier,over zand
Mijn hart is ook alleen.
Daar beukt het al een poos
Ik voel me radeloos.

De zee, kan mij gelukkig maken.
Die kan mijn hart raken,
Schelpen spoelen aan.
Ik neem ze in mijn hand
En zakt neer,in't koele zand!

Ik geef me over aan de zee.
De schelpen wat doe ik daar mee?
Ik houd ze aan mijn oren.
Of ik de zee kan horen.
Ik speel als een kind.
Dat weer de schat vindt!.

Boven de wolken, ver van de aard
'Stralen de sterren, ze zijn heel veel waard
Ze stralen daar hoog, voor jou en mij
Ze stralen van vreugde,ze stralen zo blij.
Word je 'snachts wakker, dat is wel eens fijn
Kon dan maar je bed uit, trek aan je gordijn.
Dan zieje de sterren, in de heldere nacht.
En daar ook het maantje, die blij naar je lacht.
Wees maar niet bang hoor,
slaap maar lekker slaap maar zacht
De maan en de sterren, houden de wacht.

Als de avond weer gaat vallen,
en de zon weer liggen gaat.
Als de sterren gaan ontwaken
en de maan hoog aan de hemel staat.
Als de bloemen weer gaan slapen
en de vogel zijn ogen sluit.
Wanneer de uilen weer ontwaken
en de nachtegaal z,n deuntje fluit.
Dan zal ik geloven
dat de dag echt wonderbaarlijk lijkt,
maar het duister dat ontsluierd,
minstens even prachtig blijkt.

Lig maar naast me in de zomer
zeg maar niets meer, ga maar mee
doe je ogen niet meer open
en ons grasveld wordt de zee.

Drijf maar weg naar het open water
naar de horizon, de rand
val maar met me in de diepte
jij en ik hand in hand.

Glijd maar met me door de zomer
naar een veilig eindstation
val maar met me van de wereld
in de armen van de zon.

Kijk daar hoog in de lucht.
Kijk daar hoog aan de hemel.
Wat een wonder pracht.
In hollandse nacht.

Ik zag een heel mooi licht.
Heel in de verte een mooi gezicht.
Als een bliksem ging het voorbij.
Maar het maakte mij blij.

De nachtelijke natuur in aller pracht.
Het is het Noorderlicht wat ik zag.
Voor het oog een wonder.
En heel bijzonder.

Het noorderlicht, het noorderlicht.
Is te mooi voor dit gedicht.

Geluk is het licht.
Waar ieder naar smacht,
Hoe rijk je ook bent,
Geluk geef je kracht.

Hoelang ik ook zocht,
En waar ik keek,
Ik kon niets vinden,
Wat op mijn lichtje leek.

NU kan ik weer lachen,
En voel ik me vrij,
Want ik heb het gevonden,
Dat licht, dat ben jij.

Mijn leven is veranderd.
Ineens een andere draai.
Het komt echt door jou
Dat ik naar liefde zwaai.

Een prachtige rode draad.
Van liefde zo heerlijk zoet.
Wandelt nu door mijn leven.
Het voelt puur en erg goed.

De wolken kleuren helder.
De lucht klaart hemelsblauw.
Het is niet te verantwoorden.
Hoe ziels veel ik van je hou.

Terug naar de bron
zo nu en dan moet je
weer terug naar de bron
eventjes rust
in het licht van de zon
eventjes weg
van de chaos de druk
eventjes ruiken aan het geluk.

Zo nu en dan eventjes
weg met elkaar
even eruit
met de wind in je haar
even genieten
eventjes vrij
terug naar de bron
hand in hand
zij aan zij.

Geef me vandaag en iedere dag
een dag om voor te leven.
geef dat ik dan vinden mag.
een doel om na te streven.

Geef mijn vandaag en iedere dag
een dag om niet te huilen.
geef dat ik dan hopen mag.
nooit ergens te hoeven schuilen.

Geef mij vandaag en iedere dag
een dag om stil te zijn
geef dan dat ik denken mag
aan alle verdriet en pijn.

Geef mij vandaag en iedere dag
een dag vol zonnigheid
geef dat ik dan zingen mag.
een levenslied van dankbaarheid.

De klanken mysterieus
weergalmen in het bos
in een trance verwikkelt
zakken mijn voeten
weg in het groene mos.
Ogen zoeken een weg
over de nevel van het meer
dansen voeten
gehypnotiseerd hun weg
verstrikken in ongeloof
als handen zo warm
vastklampen aan de liefde
trekt hij mijn lichaam
hard tegen zich aan
bemin ik de mysterie
onder de ogen van de maan.

Geluk is een moment.
Een gevoel van binnen.
Een tinteling zo zacht.
Een gevoel van winnen.

Geluk geeft je vleugels.
Waait soms even voorbij.
Een geur die blijft hangen.
zo intens mooi en vlakbij.

Geluk zomaar op je pad.
Zorg dat je het herkent.
Soms is het maar even.
Geniet van dat moment!

Twee zwanen kwamen over.
Ik bleef gewoon staan.
En voelde de kracht van vleugels.
Door mijn lichaam gaan.

Twee zwanen naar het westen.
Vrijwel op een lijn.
Vast beraden naar een bestemming
Die daar ergens moest zijn.

Lang bleef ik staan staren.
Er was alleen maar blauw.
Toen wist ik mijn route weer.
Samen met jou.

Hoe ver je oog ook reikt
Hoe ver je blik ook ziet.
Aan het eind van de horizon.
Eindigt de wereld niet.

Het verre daarachter.
Wat je ogen niet zien.
Ligt de rest van de wereld.
Gehuld in geheimen misschien.

De zon lijkt verdronken.
In de spiegelende zee.
Waar het onder gaat
Langzaam naar bene.

Hoe ver je oog ook reilt.
Het laatste wat je ziet
Is de lang gestrekte horizon
Verder kijken kun je niet.

Wat de hemel deed beloven.
was op aarde niet gegroeid
was alleen maar te geloven
waar mijn hart eens had gebloeid.

Wat de hemel deed beloven
was vaak kapot gegaan.
waar het vuur zich toen liet doven
in de stilte van mijn waan.

en toen kwam jij.

Zachtjes gleed je door mijn oog naar binnen.
vond mijn ziel
mijn hart mijn geest
begon vertrouwen terug te winnen
vond waar alles was geweest.

de hemel deed haar poorten open.
gaf een pad voor jou en mij
liet ons samen
onze liefde lopen.

alleen maar wij.

De laatste magere zonnestralen
raken nog even de toppen
van de goudgele halmen aan.

De wind streelt zacht de pluimen
die zich koesteren
in het teren zonlicht.

Op de achtergrond rolt de branding
en speelt met de schelpen
die aan de oever ligt.

De zon gaat langzaam onder
de schemer glijdt over het strand
geruisloos is de nacht gevallen.

Het laat de stilte vervagen
Breng liefde met zich mee.
Stelt antwoorden en vragen
Maakt me te vree
Toon pijn en berouw.
Verklaart het leven
En alles wat nog worden zou.
Iets waar je naar kunt streven.
Geeft je kracht om te doen.
Breng sfeer.
Blijft hangen als een zoen.
Muziek smaakt naar meer.