VEEL OP EEN LIJN

TORGNY ligt in de GAUME een streek in het
uiterste zuiden van Belgie.Meestal is het daar een paar graden warmer door de
kalkhoudende grond.Op de zuidhelling is een wijngaard,een paar huisjes in de
vorm van een reusachtig wijnvat hebben veel beziens,hoewel hun beste tijd
voorbij is,zoals blijkt. 

Op de grens met Frankrijk in het meest zuidelijk
gelegen dorp van Belgie,namelijk TORGNY zag ik dit veelzeggende plaatje. Het kan
ook gebruikt worden in een andere context met andere gevolgen dan ...

Het groen van bijgaande foto's symboliseerd
jeugdigheid,frisheid.De snelheid waarmee het verschijnt is even groot bij het
verdwijnen....het staat,net als de tijd niet stil....na nauwelijks een paar
dagen is de frisheid verdwenen....
Bij ons is dat net zo,hier blijf ik toch even
bij STILSTAAN..

In de wat vreemde omgeving lopen "reflex" en ik
rond met opengesperde ogen.Van speelgoedpoppetjes wist ik dat ze altijd lief
zijn en een glimlachje hebben,maar dit met haar pruilmondje was nieuw en
vertederend.
Wat verder ontdekte ik een tafel met tientallen  
auto's.....het zou een voorbeeld kunnen zijn hoe het is als onze wegen
DICHTSLIBBEN in de toekomst.....of is dat niet op die
manier?

Het hoort niet zo tot mijn gewone doen.Daarmee
bedoel ik rommelmarkten afschuimen,misschien komt er verandering.De SPELREGELS
van voetbal kende we in die tijd van horen zeggen en waren deels aangepast aan
de eigen beperkingen.....drie "corners" was penalty....doelen hadden geen palen
maar waren afgebakend door een vest of pull en nogal verschillend in
afmetingen.
Maar wat was dan tennis...golf, om nog maar te
zwijgen over bowling en cricket....hier staat het in dit boek,wat uit de tijd
maar,het staat geschreven...
Wat waren wij in onze kwajongensjaren nogal
onwetend en beperkt.....of misschien toch niet.

Een mengelmoes van geuren tussen hot-dog en
brusselse wafels hangt in de lucht.Mensen verdringen zich rond standen en
standjes van prularia tot toch wel mooie dingen.Neem nu deze lederen
voetballen,ze zijn niet oud maar doen denken aan mijn jeugd,hobbelige graslanden
met struiken distels, onaangeroerd door de koeien,koeienkoeken opgedroogd al dan
niet,het was er allemaal. Een oude lederen bal doorweekt van water was zo
zwaar,we kregen hem nog nauwelijks vooruit.....een vestje of pull gaf de
afmeting van de doelen aan....zo waren we bezig tot we naar huis strompelde en
in een diepe gezonde slaap vielen....O ja, we zijn op een ROMMELMARKT,er is zo
veel te zien,"reflex" is moe van de foto's en kiekjes op zijn actief....de lekkere geur
van koffie lokt ons naar een terrasje.....aan de rand van het gebeuren...

Sterke vliegers zijn het de HOMMELS. Resoluut
vliegen ze naar de kern van de bloemen.Wentelen zich daar als een vogel in een
plas water. Het hele lichaam is op deze manier in geen tijd volgeladen met het
kostbare goedje.
Na het geel van de paardenbloemen,het wit van de
margrieten en andere,is de tijd nu aangebroken voor de in kleur
allesoverheersende klaprozen.Er is denk ik, geen bloem die meer gefotografeerd
wordt. Op alle bestaande blogs ontdek je honderden foto's....in alle kleuren
"rood"....?? mooi toch.

Gelukkig wordt de mens zich geleidelijk weer bewust van de bloemenpracht.In
geen tijd en zonder arbeid worden de wegbermen herschapen in een langgerekte
bloementuin.Veel door mensenhanden,gecultiveerde tuintjes zijn in vergelijking
met deze wilde bloemenpracht maar minnetjes.Alsof ze de wolken willen strelen
staan deze MARGRIETEN in niet na te maken boeketten te
pronken.....

Koren-aren waren vroeger een speeltuig waarmee
jongeren elkaar heel erg konden pesten.Ongezien,onverwacht werd dan een aar
ontdaan van de steel en vliegensvlug in een mouw of broekspijp van een niets
vermoedend maatje gestopt.,waarna deze opkroop tot de oksels of tussen de benen.
Waar is de tijd....

Aan terrasjes geen gebrek,"onder de Linden" het
"Oud Gerechtshof"het zijn er maar een paar.Op de achtergrond torend de kerk
boven uit.....zoals dit meestal is....Binnen de kerk staat er wat te gebeuren
denkelijk....het oogt mooi en is bestemd voor iets
groots.

Het poorthuis van het kasteel werd rijkelijk
gebouwd.....zeker als je weet dat het van oorsprong een gevangenis
was.Deliquenten van andere streken bouwden het in ruil voor kost en inwoon. Nu
is het een prachtige brasserie,warm en sfeervol
ingericht.

Het dorp OUD-REKEM was in de jaren zestig een
volledige verkrotting nabij. Een paar jaar geleden werd het verkozen tot het
mooiste dorp van Vlaanderen.Het kasteel staat er nog maar het interieur is
reddeloos verloren,er is niets meer van de vroegere pracht die naam waardig.Het
dorp zelf is kraaknet met mooie gebouwen en doet wat "Hollands"aan,het ligt
trouwens op de Nederlandse grens.Aan eet- en  drankgelegenheden ook geen
gebrek.....

Door de poort van het poorthuis,wat geen
poorthuis is loop je recht op het kasteel.Midden in de tuin staat een
partytent.Deze is het eerst wat de aandacht trekt nog voor je het kasteel
bekijkt.Het doet me denken aan een reuzespin....Wij staan hier in OUD-REKEM het
mooiste dorp van Vlaanderen.....of...

Het gaat vlug vooruit. Aan de rand van de velden
en wegen is het dringen om de beste plaatsen. De grassoorten moeten nog
rijpen,de paardenbloem is klaar met een deel van de cyclus.Bij de landbouwer is
de teelt meer gestuurd. De bieten zijn pas gezaaid en vormen na een week al
kleine plantjes,verderop is de oogst van gras al bezig.....alles is steeds in
volle BEWEGING.

Aan de rand van de weg groeien massaal wilde
bloemen.Geflankeerd door afsluitingspalen van weiden en velden geeft het de
indruk een aangelegd tuintje te zijn.Kijk naar de grote muur en vooral ook naar
de verweerde paal,de grote EREPRIJS mooi in harmonie met de blauwe lucht. De
grote ereprijs slaat niet op de foto's natuurlijk,het is de naam van het blauwe
bloemmetje...

Het lijkt wel alsof deze bloemetjes tot de wolken
reiken.Mijn vriend "reflex" heeft een plaatsje gezocht tussen het gras.We zijn
samen dus volg ik maar. Een voorbijganger vroeg of hij kon helpen toen ik daar
zo lag,zich niet bewust van onze artistieke bezigheid aldaar.....relaxer
kan niet meer....

De natuur is wat bijgebeend na de langdurige
koelte.Veel bloemen zijn alweer verdwenen.Het bladerdek op de bomen is
bijna volgroeid.Mijn nieuwsgierigheid brengt me op verboden terrein in de buurt
van mijn geliefkoosde streek.Bijna terug op het "rechte" pad werd ik ter orde
geroepen door de kasteelheer met het verzoek zijn terrein te verlaten....ik was
daar mee bezig,dus was er geen probleem.....Vanop verboden terrein dan toch maar
het frisse lentegroen en zowaar een strook paarse dovenetels met een straaltje
zon beschenen,tonen. De natuur is prachtig....geen mens kan het
nabouwen....hoewel dit laatste met smaak te maken
heeft

De oude geklasseerde Gasthuiskapel en de omgeving
laten opnieuw hun vergankelijkheid horen en zien:de levenslijnen rond de bomen,
de rode gewelven in de bogen,een licht oerwoudgeluid...een feest van het leven
en de dood rond dit oude gebouw.......toch wat
"kleur"uiteindelijk.

Kunst in de stroopfabriek
In duisternis, met handen en voeten muren en
vloer verkennend,strompel ik door een veel te lange gang terug uit de
ondergrond, een donker lokaal met ontpoppende vlinders..werk van Annelies
Jaminon....een ruimte met,eindelijk wat licht....hangen ,staan,liggen diverse
kunstwerken van Nicole Vanhecke en andere.
Gelukkig staat het zonlicht mij bij,het gevoel van onbehagen raak
ik niet kwijt.....