1 oktober 2009

Dit is het laatste bericht van deze weblog. De berichten worden vanaf 1 oktober 2009 vervangen door wekelijkse nieuwsbrieven. Om de wekelijkse nieuwsbrieven te kunnen ontvangen, is het noodzakelijk om u aan te melden: zie NIEUWSBRIEF.

30 september 2004

De PSOE rechtvaardigt zijn beslissing om Guardia Civil Generaal Rodríguez Galindo vrij te laten. Ex – Minister, Barrionuevo, die zélf in de gevangenis terecht kwam voor daden van Staatsterrorisme van GAL in de periode Felipe Gonzalez (voor de ontvoering van de intussen overleden Segundo Marey) bezocht eerder deze week het bureau van de huidige Staatssecretaris voor de Veiligheid, om er te bemiddelen. Ook de voorganger op Staatsveiligheid, Rafael Vera die eveneens veroordeeld werd (in de Zaak Segundo Marey) doet zijn duit in het zakje door te zeggen dat hij tevreden is over de vrijlating van Galindo, maar hij voegt er aan toe dat het hem spijt dat hij vrijkwam "om gezondheidsredenen". Van enige schaamte hebben ze nog steeds geen last. Voor hen bestaat er een goed en een slecht terrorisme.

In juni van het vorig jaar besliste de Cortes in Madrid (met de stemmen van de PP en de PSOE) om de maximum gevangenisstraf te verlengen tot 40 jaar en de voorwaarden te verzwaren om het derde graadsgevangenisregime te bekomen! Maar dat was niet voor hun eigen terroristen!

Joan Puig, woordvoerder voor de Catalaanse Republikeinen, ERC, klaagt aan dat eerder de vervroegde vrijlating geweigerd werd aan gevangenen die doodziek waren, maar dat dit nu wel gebeurt voor mensen die actief deelnamen aan de Vuile Oorlog.

De PP blijft op de vlakte maar verklaart, bij monde van de "politieke reus" uit Navarra, Jaime Ignacio del Burgo, dat ze de beslissing "respecteren".

Jone Goirizelaia, parlementslid van de partij Batasuna die jarenlang "de politieke vleugel van ETA" werd genoemd, zegt nu dat "de PSOE de politieke vleugel van de staatsterroristen van GAL" is. 

29 september 2002

Bij aankomst van de stoffelijke resten van Hodei Galarraga in Orereta bakte de "Baskische" politie het weer bruin. De mensen die hun opwachting maakten werden tegen gehouden en hun materiaal (txalaparta, megafoon, foto van de overledene, vlaggen en spandoeken) werden afgenomen. De jongeren moesten hun T-shirts van Jarrai en Segi uittrekken. Een politiehelikopter had de lijkstoet vanuit Bilbao tot in Orereta gevolgd. De polenten konden echter niet beletten dat er leuzen geroepen werden: Herriak ez du barkatuko. Het Volk zal dit niet vergeven. Gudariak dira, ez terroristak. Het waren soldaten, geen terroristen.

Bovendien werd het Lied van de Baskische Soldaat, het Eusko Gudariak Gara gezongen en een Aurresku gedanst waarbij de vader van Galarraga op de txistu speelde.

In de loop van de avond nam de Guardia Civil de "bezetting" van Orereta over van de Ertzaintza. 

28 september 2005

Op 28 september 1979 werd Tomás Alba, toenmalig raadslid voor Herri Batasuna in Donostia met 2 kogels doodgeschoten toen hij een restaurant in Astigarraga verliet. De aanslag werd later opgeëist door de staatsterroristen van het BVE (Batallon Vasco Español). Er werd toen een rouwkapel geïnstalleerd in het stadhuis, maar daarbij liet de regerende PNV het. Op 28 septrember 2005 werd de aanslag herdacht met het aanbrengen van een gedenkplaat aan de gevel van het restaurant. Dit gebeurde achter de rug van de ex-raadsleden van Batasuna die niet uitgenodigd werden en via de pers op de hoogte raakten. De toenmalige Batasuna-schepen Felix Soto (en de vijf overige verkozen raadsleden) dienden indertijd een motie in waarin aan het stadsbestuur gevraagd werd zich burgerlijke partij te stellen. Dit gebeurde pas na een tweede motie, drie jaar later. De stad benoemde een advocaat van extreem rechtse signatuur die verder niets deed.

De PP bleef afwezig en Maria San Gil, de "Baskische" PP-iste, noemde de herdenking "totaal inopportuun, gratuite en onnodig".

27 september 1975

Twee ETA-militanten, Jon Paredes Manot, "Txiki" en Angel Otaegi “Nuarbe” worden, samen met drie FRAP-militanten gefusilleerd. Franco zal kort daarop zélf zijn laatste wind uitblazen, wat een toenmalig journalist deed besluiten dat de Caudillo al moordend stierf. Enkele maanden vóór hijzelf overleed, trakteerde dictator Francisco Franco het Baskische Volk op een laatste lading kogels. Hoewel na het Burgosproces van vijf jaar eerder de doodstraf, uitgesproken tegen zes van de 11 Baskische activisten, werd omgezet, liet Spanje nu 2 ETA-leden (en 3 militanten van FRAP) terechtstellen “om een noodzakelijk voorbeeld te stellen”, aldus Franco. Omdat de beul, José Moreno, uit Sevilla, niet op drie plaatsen tegelijk kon zijn, werd niet gekozen voor wurging (met de wurgpaal ‘garrote’) zoals twee jaar eerder nog het lot was van Salvador Puig Antich, maar voor een vuurpeloton. 

Wie er de manier waarop beiden "geëxecuteerd" werden nog eens op na leest, gruwelt nu nog steeds.

“Txiki” weigerde een blinddoek en toen het vuurpeloton klaarstond begon hij het "Lied van de Baskische Soldaat" (Eusko Gudariak Gara) te zingen. Daarop begonnen de "liquideurs" te schieten. Bij de tweede strofe schoten ze gericht op hem. Het was geen salvo, zoals dat hoort, maar de schoten vielen met secondelange tussenperiodes! Het was geen executie, het was moord.

“Nuarbe” werd naar het kerkhof geleid, en bij het binnenkomen riep iemand die achter hem liep: "Otaegi!" Toen hij zich daarop omdraaide, werd hij neergeschoten!

Franco werd toen al een tijd in leven gehouden. De Caudillo stierf dus al moordend, enkele maanden later.
-----------------------

AANDACHT

Op 1 oktober 2009 worden de dagelijkse berichten op deze weblog stopgezet en vervangen door een wekelijkse nieuwsbrief. Wie interesse heeft om die nieuwsbrieven te ontvangen, kan zich aanmelden op “NIEUWSBRIEF”.

26 september 1999

In Tolosa overleed op zondag, 26 september 1999, Esteban Esteban Nieto (44 j.) ten gevolge van kanker. Tussen 1982 en 1984 was hij lid van het "Commando Ardatza", terwijl hij in 1987 werd gearresteerd als lid van het "Commando Madrid".

Op 7 april 1999 werd hij vrijgelaten wegens de terminale kanker waaraan hij leed, maar 6 maanden later werd hij geveld. Naar aanleiding van die vrijlating verklaarde de magistraat, Eduardo Fungairiño, dat de gevangenis en de ziekte compatibel waren (en Nieto dus in feite niet vrij diende te komen). De wet (artikel 92,3 van het Strafwetboek) voorziet nochtans de voorlopige invrijheidstelling van zwaar zieke en terminale gevangenen.

25 september 2007

Eind januari 2007 werd een jongere uit Donostia na het verlaten van haar werk, in een kroeg in Gros, door een achttal onbekenden beetgepakt en geslagen. Zij diende enige tijd opgenomen te worden op de spoeddienst, en ze was een week werkonbekwaam. De Ertzaintza identificeerde de onbekenden als helden van de Guardia Civil, verbonden aan de kazerne van Intxaurrondo!

Op 25 september 2007 zaten op het beklaagdenbankje in Donostia niet acht, maar slechts één Guardia Civil! De beklaagde en een getuige (ook Guardia Civil) verklaarden: "dat ze hadden ingegrepen toen het meisje met een ijzeren staaf straatmeubilair stuksloeg". De ene had gezien dat ze op een papiercontainer sloeg, volgens de andere sloeg ze op een auto! Daarna had ze de Guardias willen aanvallen! Bovendien had het meisje hen beledigd met woorden als "piccolo’s", "hoerenzonen" en "txakurras" ("honden", de bijnaam van de Guardia Civil)!

Op de vraag hoe het meisje in godsnaam kon weten dat ze van de Guardia Civil waren, beweerde de beklaagde dat "hun Andalusisch accent" hen wel zal verraden hebben. De beklaagde en de getuigen spraken elkaar tegen toen ze dienden te antwoorden op vragen over de manier waarop ze de bar verlaten hadden en wie de auto bestuurde.

24 september 1993

Op vrijdag 24 september vallen er twee nieuwe slachtoffers op het trieste blazoen van de Spaanse ordestrijdkrachten te noteren. Gurutze Yanci, 31 jaar oud, overlijdt één dag na haar arrestatie in de gebouwen van de Guardia Civil te Madrid aan een hartaanval. De 26-jarige ETA-militant Xabier Kalparsora 'Anuk' valt diezelfde dag uit een venster op de tweede verdieping van de Policia Nacional te Bilbo. Hij wordt in kritische toestand overgebracht naar het hospitaal, waar hij twee dagen later aan zijn verwondingen bezwijkt...

Iemand uit het raam werpen om een zelfmoord te insinueren is een oud gebruik bij de politieke politie. Het regime van Pinochet, de Argentijnse militairen en talrijke andere dictators hanteerden deze praktijk regelmatig. Het aantal politieke opposanten wereldwijd dat opgehangen in zijn cel wordt aangetroffen of dat ongelukkiglijk van de trap valt, is niet meer te tellen. We hoeven deze zaken niet steeds ver van ons te gaan zoeken. Wat Frankrijk met het FLN in Algerije deed, Groot-Brittannië met het IRA doet en ook Spanje met de ETA, is een totalitair regime waardig.

De Baskische 'gematigde' nationalistische partijen PNV en EA geven de politiefolteraars “carte blanche” voor hun smerige praktijken, door in een anti-ETA-betoging op te stappen en zo alle schuld voor het geweld in Baskenland uitsluitend bij ETA te leggen.

Anti-hoestmiddel

Gurutze Yanci wordt in de ochtend van 23 september 1993 door de Guardia Civil aangehouden. Haar man onderging twee dagen eerder hetzelfde lot. Hij werd ervan beschuldigd hulp te hebben geboden aan het twee jaar voordien opgerolde ETA-commando Donostia. Ook zij wordt naar het hoofdkwartier van de Guardia Civil te Madrid overgebracht. Rond 1 uur 's nachts klaagt zij bij haar bewakers over een hevige, snoerende pijn in de borstkas. Dezen bellen naar een wetsdokter die telefonisch een antihoestmiddel (!) voorschrijft. Zowat twee uur later bevindt Gurutze zich in een dergelijke kritieke toestand, dat de cipiers besluiten haar onmiddellijk naar het ziekenhuis over te brengen. Zij zal dit niet levend bereiken.

Haar familie krijgt de volgende dag een kort telegram, waarin droog en zakelijk haar overlijden wordt meegedeeld. Haar man wordt twee dagen later zonder inbeschuldigingstelling vrijgelaten en verneemt pas dan, van een Guardia Civil, de dood van zijn echtgenote.

Hij verklaart gedurende zijn gevangenschap zijn echtgenote te hebben zien voorbijkomen. Verscheidene keren heeft hij haar horen schreeuwen. Hij heeft haar tevens weten wegvoeren in een rolstoel.

Het officiële autopsieverslag geeft hartstilstand na een epilepsieaanval veroorzaakt door angst of stress, als doodsoorzaak op. Over heel het lichaam van Gurutze zijn hematomen waarneembaar, in de hersenen zijn kleine, maar significante bloedingen te zien.

Gurutze is overleden door de terreur die haar arrestatie voor haar betekende. Naar alle waarschijnlijkheid werd ze zwaar aangepakt door de Guardia Civil. Bovendien beging de wetsdokter een zware beroepsfout door haar niet persoonlijk te komen onderzoeken, maar haar telefonisch een banaal geneesmiddel voor te schrijven. Maar ja, wie komt er nu uit zijn bed voor een terroriste?

Alle 15 personen die samen Gurutze Yanci werden aangehouden en naar het hoofdkwartier van de Guardia Civil te Madrid werden overgebracht, verklaarden later aan hun advocaten zwaar te zijn gefolterd: onderdompeling in een waterbad, elektroden, plastiek zakken over het hoofd, enz. De in Baskenland gekende praktijken dus.

Meer vragen dan antwoorden

De dood van Xabier Kalparsoro “Anuk” roept mogelijk nog meer vragen op. Zo beweert de officiële versie dat 'Anuk' zelf uit een openstaand raam sprong. Hij was op dat ogenblik niet geboeid en slechts in het bijzijn van één politieagent. Dit is toch wel een zeer eigenaardige bewaking van een gevaarlijke ETA-militant.

Al snel na het overlijden van 'Anuk' rijzen er vermoedens dat hij al vóór 23 september door de Ertzaintza (Baskische politie) was aangehouden. Een communiqué van ETA bevestigt dit. Enkele dagen later publiceert ETA een brief van Xabier aan de organisatie dd. 10 september 1993, waarin hij zegt eind augustus door de autonome politie te zijn gearresteerd. Hij schrijft: "Ze hebben me opgepakt, gedrogeerd, gehypnotiseerd, gehersenspoeld. Ze hebben me gebruikt en ze doen het nog steeds". Het is een compleet raadsel wanneer en waarom de politie hem heeft vrijgelaten. Feit is dat hij bij zijn arrestatie door de gemeentepolitie van Durango totaal gedesoriënteerd was. Ook zijn brief aan ETA bevat enkele passages die geen steek houden.

Alle officiële instanties alsook de autonome politie weigerden te reageren op deze brief van Anuk. Een onderzoek is aan de gang, maar het is zonder meer duidelijk dat er een kwalijk reukje aan deze zaak zit. In een volgende Meervoud hopen we u meer nieuws te kunnen brengen.

“Meervoud”, nr. 5, december 1993, artikel geschreven door Geert Orbie.

----------------------

AANDACHT

Op 1 oktober 2009 worden de dagelijkse berichten op deze weblog stopgezet en vervangen door een wekelijkse nieuwsbrief. Wie interesse heeft om die nieuwsbrieven te ontvangen, kan zich aanmelden op “NIEUWSBRIEF”.

23 september 2001

Het « Comité para la Prevención de la Tortura y los Tratos Inhumanos y Degradantes del Consejo de Europa » (CPT) oftewel « Het Europees Comité ter Verhindering van de Foltering en de Onmenselijke Behandeling » bereidt een nieuw onderzoek voor nadat ze gesproken hebben met acht Baskische burgers die zich beklaagden over de foltering tegen hen toen ze in handen waren van de FSE (Spaanse strijdkrachten).De delegatie, bestaat uit de Kroatische gerechtelijke arts, Davor Strinovic en de Zwitserse psychiater, Gisela Perren-Klingler, bijgestaan door de expert mensenrechten, Mark Kelly en de vertegenwoordiger van het secretariaat van het comité, Jan Malinowski. Ze bezochten de voorbije maand juli verschillende Spaanse gevangenissen en hoorden de directe getuigenissen van de 8 Basken. TAT (Torturaren Aurkako Taldea) bevestigt dat 5 van de acht, waaronder Iratxe Sorzabal, die op dat ogenblik (na 5 maanden) nog sporen van tortuur vertoonde, vrijgelaten werden: Iratxe Sorzabal, Lierna Armandariz, Eider Pérez, Nerea Garro en Harriet Iragi.     
Het Comité sprak ook met de Staatssecretaris voor Veiligheid, Pedro Morenés en met hoge functionarissen van Binnenlandse Zaken.
Bij een gelijkaardig onderzoek, n.a.v. de foltering van Josu Arkauz in 1997 werd de Franse Staat veroordeeld wegens het uitleveren van Arkauz aan de Guardia Civil omdat geen enkele persoon mag uitgewezen worden aan een Staat waar motieven aanwezig zijn dat foltering mogelijk is.

Het comité sprak zijn bezorgdheid uit over de situatie waarin de arrestant zich bevindt gedurende het regime van afzondering en gaf de Spaanse regering adviezen in verband hiermee: maximum 48 uren in afzondering, pro deo advocaat vanaf de arrestatie, onderzoek door een tweede geneesheer, codex over het gedrag bij de ondervraging, etc…

22 september 2001

Er zijn nieuwsberichten die zó schandalig zijn dat er amper commentaar bij nodig is. Wat vindt de lezer van dit. Onder de titel: "Stelen en verkrachten met een tricornio op het hoofd is geen delict", verscheen op 22 september 2001 volgend bericht:

“In Barcelona werd een lid van de Guardia Civil, de paramilitairen, die het merkwaardige hoofddeksel, de tricornio, dragen, veroordeeld wegens roof, gijzeling van de familie en verkrachting van de vrouw. De rechter meende echter dat ‘een dienaar van de vrede en de veiligheid’ niet opgesloten kon worden”.

Is een misdrijf nu net niet zwaarder in plaats van lichter als het gepleegd wordt door een dienaar van de Staat? Als een Guardia Civil een delict pleegt en een lid van de rechterlijke macht beslist hem niet achter de tralies te stoppen, dan zal de volgende stap zijn dat wetgevende macht door middel van een decreetwet voorschrijft dat een verkrachting die gepleegd wordt met een tricornio geen delict is.