Folteringen

8 september 2004

Baltasar Garzón, magistraat bij het Hooggerechtshof, klasseerde gisteren de aanklacht die de organisatie "Slachtoffers van het Terrorisme" (Covite) had ingediend tegen de rockgroep: "Soziedad Alkoholika" wegens: "verheerlijking van het terrorisme” via de tekst van drie van hun nummers.

Volgens Garzón waren de teksten geschreven vóór 22 december 2000, toen "songteksten" hiervoor nog niet in aanmerking kwamen. Hij verklaarde wel dat de nummers "Explota Zero", "Sindrome del Norte", en "Stop Criminalizazio", hard, kritisch en verwerpelijk zijn vanuit sociologisch standpunt maar niet juridisch strafbaar. (Nu kunnen ze dus liedteksten in de gevangenis stoppen…)

De titel van het nummer "Sindrome del Norte" verwijst naar de Spaanse bezettende macht. Toen soldaten met Malaria of ander vreemde ziektes uit de tropen naar huis kwamen, vond de Spaanse bezetter ook iets gelijkaardigs uit. De arme Guardia Civilisten uit het Zuiden die al een hoger bibberloon kregen tijdens hun dienst in Baskenland bleken na hun carrière plots aan een vreemde, psychische ziekte te lijden: "Het syndroom van het Noorden". Ze wisten het zelf niet meteen, maar het bracht een extra zakcent op…

7 september 2002

Op een persconferentie in Sabin Etxea, het "moederhuis" van de PNV, verklaart Xabier Arzalluz:

"Ze denken de democratie te verdedigen ten koste van de democratie. Wij lijden onder een uitzonderingstoestand", die door Joseba Egibar vergeleken werden met: "de franquistische dictatuur."

Het vonnis Garzón (verbieden van de politieke partij Batasuna) werd door Arzalluz: "een aaneenschakeling van politierapporten, niet behoorlijk bewezen en soms valselijk aangevoerd. De onafhankelijkheidspartij (Batasuna) is onderwerp van de grootste nationale en internationale propaganda die men zich kan indenken. Velen zwijgen op dit ogenblik omdat spreken op dit ogenblik als steun aan terrorisme wordt bestempeld. Maar de tijd zal het stilzwijgen door luisprekers versterken."   

6 september 2001

Op de Baskische zomeruniversiteit in San Sebastián, in de cursus: "Geweld, hulp aan slachtoffers en sociale reconstructie", zitten samen aan tafel: Arantza Lasa (zus van Joxean Lasa), de priester Isac Diez (als woordvoerder van de familie van de ontvoerde gevangenisbewaker Ortega Lara) en  Marixabel Lasa (weduwe van de ex-burgerlijk gouverneur van Guipuzkoa, Juan María Jauregi)

Arantza Lasa meende dat het erop leek dat er enkel ETA-slachtoffers zijn, alsof de Staat geen slachtoffers voortbrengt. Haar broer, Joxean Lasa werd, samen met Joxi Zabala, ontvoerd, tot de dood gefolterd en onder 50 kg. kalk begraven. Verder zijn er nog steeds "Pertur" en "Naparra" die verdwenen en nooit opdoken en de vele duizenden die gefolterd werden in commissariaten en gevangenissen. Zijn de slachtoffers van de grote folteraar, Melitón Manzanas, dan geen "slachtoffers van het terrorisme"? 

5 september 2003

Het “Tribunal Superior de Justicia del País Vasco” beschouwt de verklaringen afgelegd door Jon Salaberria, lid van de politieke groep Sozialista Abertzaleak (Batasuna), tijdens de parlementaire debatten van 12 april 2002 als “delict”, meer gespecificeerd: verheerlijking van terroristische acties. De strafmaat wordt vastgelegd op 1 jaar gevangenisstraf en 7 jaar ontzetting uit zijn rechten. Dit is een precedent dat kan beschouwd worden als een agressie tegen de vrije meningsuiting van een lid van het parlement, dat precies borg moet staan voor de vrije meningsuiting. Artikel 71 van de Grondwet erkent “de onschendbaarheid van een Député en een Senator bij het uiten van opinies uitgesproken in die functie” (inviolabilidad por las opiniones manifestadas en el ejercicio de sus funciones). Dit principe werd ook door artikel 26 van het “Estatuto de Autonomía para el País Vasco” erkent. Dit recht werd trouwens verder ontwikkeld in de “Ley autonómica 2/1981”, waarbij onderstreept wordt dat de leden van het parlement niet mogen beschuldigd, noch gerechterlijk vervolgd worden, zonder voorafgaande autorisatie van het Baskische Parlement.

Op 12 april 2002 had Salaberria in volle parlementaire zitting een uitspraak gedaan over de gewapende activiteiten van ETA: “…door de natuur van het conflict te verdraaien, zie ik geen mogelijkheid om oplossingen te vinden en u weet allen perfect dat de gewapende strijd van ETA niet draait om de stelling ‘ideeën op te leggen’. De gewapende strijd beantwoordt alleen aan de rechtvaardige eisen van het Baskische volk ter verdediging van de wettelijke rechten…” 

De Openbare Aanklager van de TSJPV (Tribunal Superior de Justicia del País Vasco) baseert de aanklacht “verheerlijking van het terrorisme” en de vervolging ervan op het feit dat de woorden die uitgesproken werden, buiten de onschendbaarheid vallen. “Ze houden een identificatie in die de acties en het doel ondersteunen. De acties van ETA zijn intrinsiek anti-juridisch en bijgevolg zijn ze niet bespreekbaar en mogen ze niet in de openbaarheid behandeld worden (los actos de ETA son intrínsecamente antijurídicos y en consecuencia inopinables). Dus is een voorafgaande autorisatie van het Baskische Parlement overbodig”. Commentaar overbodig!

4 september 2001

Het Amnestie–Comité, Gestoras-pro-Amnistia, zegt dat de laatste arrestatiegolf in Gipuzkoa, Catalonië en Araba een politionele degeneratie van het Hooggerechtshof vertoont. Er werden tijdens de laatste twee weken maar liefst 43 personen gearresteerd. Het merendeel van de arrestanten werd het slachtoffer van mishandeling. In dit verband werden ook de artsen aangeklaagd die in de gevangenissen en de commissariaten hun werk niet deden. Sommigen konden nog amper praten of luisteren naar wat hen aangeraden werd. Sommige advocaten werd "passieve medeplichtigheid" verweten. Vertrouwensadvocaten werden niet toegelaten, terwijl in de pers wel duizend lekken verschenen.

"Wij leven in Euskal Herria in een uitzonderingsstaat", beweerde Iker Zubia, coördinator van Gestoras in Araba. Tijdens de voorbije 60 dagen werden 135 personen gearresteerd: "om politieke motieven". Vierentwintig hiervan werden op secreet geplaatst, tien hiervan onder bevel van de Ertzaintza en 6 hiervan klaagden slechte behandeling en psychische foltering aan. De dertien overigen werden door de Guardia Civil gearresteerd. Ook zij klaagden over de slechte behandeling, de fysieke foltering en de psychologische druk. Sommigen urineerden bloed, kregen de plastic zak over het hoofd getrokken, moesten schijnexecuties ondergaan, kregen elektroden aangebracht, moesten fysieke oefeningen doen tot de totale uitputting, waarbij hen belet werd te slapen.

De balans wordt gesloten met de opsluiting van veertien personen, negen opsporings- en aanhoudingsbevelen en de huiszoeking in 31 woningen en lokalen.

"De foltering is een noodzakelijk wapen bij het politiewerk, om zelfbeschuldigingen los te krijgen, om derden te beschuldigen en om schrik te zaaien. De rechteloosheid mag blijken uit het relaas van Eneko Balantzategi en Izare Etxeberria: "Een Guardia Civil verplichte me mij te identificeren en daarop zei hij dat ik gearresteerd werd en later dat ik aangehouden werd wegens medewerking met en lidmaatschap van ETA. Toen keken ze naar Eneko en ze zeiden dat hij eveneens gearresteerd was, gewoon omdat hij bij mij was."

3 september 2004

De Baskische politieke gevangene, Asier Ormazabal, weigert "deel te nemen" aan zijn eigen proces waarin hij beschuldigd wordt van deelname aan een aanslag tegen een Spaanse militaire bus in Córdoba in 1996, waarbij de sergeant Miguel Angel Ayllón het leven verloor. Toen hij zei de rechtbank niet te erkennen, werd hij uit de zaal gezet. Hij weigerde ook het "recht op het laatste woord."

Tussen de getuigen die verschenen in het Hooggerechtshof waren Txetxu Barrios, Maite Pedrosa en Mikel Azurmendi. Zij verklaarden zich niet meer exact te herinneren wat ze indertijd bekend hadden, omdat alles onder foltering had plaatsgevonden.          
Er wordt nu tegen Ormazabal 351 jaar geëist wegens "terroristische moord", "24 moordpogingen" (de andere inzittenden van de bus?) "voortdurende diefstal", "vernielingen" en "vervalsing van autokentekens".

2 september 2002

In Le Monde verschijnt een interview met José Ignacio Ormaetxea, de Directeur van de afdeling criminele zaken van de Ertzaintza. En wat zegt deze Bask? "De maatregelen tegen Batasuna zijn nutteloos en ondoeltreffend. Het is een overwinning van ETA die altijd gezegd hebben dat de politieke weg zinloos is om de onafhankelijkheid te bereiken en dat enkel de gewapende strijd zin heeft. De politieke weg is nu vernietigd."

Bovendien denkt Ormaetxea: "Het is onmogelijk een einde te stellen aan ETA wegens de sociale steun die de organisatie geniet. De enige oplossing is een onderhandelingsproces, zoals in alle dergelijke conflicten."

Deze verklaring valt erg slecht in de PP en de Parlementair Carlos Urquijo noemt de woorden "ontoelaatbaar". (In Spanje zijn enkel de woorden van de PP zélf "toelaatbaar"…)

1 september 2003

In het beruchte Burgosproces, eind 1970, waarbij voor het eerst Basken buiten Baskenland moesten terechtstaan, kreeg Onaindía samen met vijf anderen, de doodstraf voor de "terechtstelling" van Melitón Manzanas, de man die tijdens de Francodictatuur in Baskenland faam kreeg als folteraar. Vooral de aangeklaagden hadden door hun uitspraken de wereldpers gehaald: Onaindia bracht door zijn optreden (en zijn imposante gestalte) zelfs de militaire gerechtsvoorzitter van zijn stuk. Hij loochende aan de moord op Manzanas deelgenomen te hebben: "omdat hij niet de eer had gehad aan militaristische activiteiten mee te mogen doen. Toen Onaindia daarop recht sprong en "Gora Euskadi Askatuta" riep ("Leve Vrij Baskenland"), sprongen zowel de auditeur als zijn plaatsvervanger recht en trokken hun sabel! Terwijl onder groot tumult de zaal ontruimd werd zongen de beklaagden het (verboden) lied van de Baskische Soldaat, dat met zijn dramatisch-pathetische tekst en zijn treurige, fiere melodie wel voor dit voorval gemaakt had kunnen zijn:

Eusko Gudariak gara Wij zijn Baskische soldaten

Euskadi askatzeko die Euskadi zullen bevrijden

Gerturik daukagu odola Wij zijn bereid ons bloed

Bere aldez emateko te geven voor zijn zaak

In mei 1977 werden ze vrijgelaten maar uit Spanje verbannen. O.a. naar ons land. Twee maanden later keerden ze onverschrokken terug naar Baskenland.       
Later sloot Onaindia zich aan bij de nieuwe politieke partij EE, Euskadiko Ezkerra die was ontstaan uit ETA (pm). EE kwam nooit echt van de grond en ging uiteindelijk scheep met de PSOE. Onaindia bracht het tot aan de top van deze partij, waarna hij door "welmenend" Spanje in de armen werd genomen. Een bocht van hoeveel graden? Onaindía was bij zijn overlijden voorzitter van de PSE in de Baskische provincie Alava. Mario Onaindia werd ook nog een tweede keer ter dood veroordeeld. Ditmaal door ETA! De laatste jaren nam hij dan ook deel aan bijeenkomsten van "Basta Ya!", de organisatie die in den beginne telkens op straat kwam na een ETA-aanslag, maar stilaan gif ging spuwen tegen elke uiting van Baskisch nationalisme. Op de begrafenis waren dan ook een groot aantal vijanden van het Baskische nationalisme aanwezig: Fernando Savater! Rosa Diez! en nog een aantal andere Spaanskiljonse azijnpissers die zichzelf Bask en democraat noemen.

31 augustus 2008

Rechter Garzón was onlangs op bezoek bij de opgraving van 22 lijken die in een massagraf lagen. Niet in Navarra maar in ….Colombia!

Dit bracht de superrechter op een “fantastisch” idee! Hij vraagt nu aan de burgemeesters van Madrid, Granada, Córdoba en Sevilla de namen, de geboorteplaats en -datum, woonplaats en zo mogelijk de politieke overtuiging van al de mensen die er in massagraven begraven werden tijdens de Burgeroorlog van 1936-1939! Hetzelfde wordt gevraagd aan de Kerk (omdat begraafplaatsen in die tijden een zaak van de parochie waren). De Bisschoppenconferentie moet de rechterlijke politie toegang verlenen tot de 22.827 kerkhoven om de boeken te raadplegen.

Superrechter Garzón vraagt aan de Benedictijnenabt van het Heilig Kruis van “El Valle de los Caídos” (de Vallei van de Gevallenen) en van de “Delegatie van het Nationaal Patrimonium in San Lorenzo del Escorial”, het volledige archief. Hier werden niet alleen “slachtoffers van de heilige Kruistocht” begraven, maar er werden ook stoffelijke resten van (o.a.) Basken naartoe gesleept. Hun familieleden vernamen dit soms pas veel later.

Waarom doet Baltasar Garzón dit? Heeft hij eerlijke bedoelingen of wil hij deze bijzonder donkere periode afsluiten en het laten uitschijnen dat alles “op een democratische manier” gebeurde?

30 augustus 2005

In Navarra stond de wieg van Baskenland. Alles begon met de koningen van Navarra die Baskisch spraken, de "Lingua Navarrorum". De regering van Navarra, onder de leiding van de UPN (PP-Navarra) heeft met haar Führer, Miguel Sanz, één grote obsessie: alles bannen dat maar enigszins de Baskische identiteit tot uiting brengt. Zo besloot de regering de Baskische vlag, Ikurriña, te verbieden aan de balkons van de gemeentehuizen op straffe van de terugtrekking van de subsidies. De Spaanse vlag mag wel, samen met die van Navarra, de Europese en het eigen Wapen. Eén uitzondering wordt toegestaan: de vlag van een genodigde buitenlandse politicus. Deze "Wet van de Symbolen" wekte vooral veel ergernis in het groene noorden van de autonome regio. Zo ook in het stadje Leitza, waar Batasuna steeds met een meerderheid regeerde tot die partij verboden werd. De regering is dan wel in handen van de "zoetwaternationalisten" van de partij Aralar, maar de Batasunakiezers zijn er nog steeds.

Bij de voorbije stadsfeesten vond Leitza er niets beters op dan enkele "buitenlandse politici" uit te nodigen: De Baskische minister van Justitie, Joseba Azkaraga en het parlementslid van EA, Unai Ziarreta. Ze werden verwelkomd met aan het balkon de "buitenlandse" vlag, de Ikurriña.

De Regering van Navarra stelt nu een onderzoek in!

29 augustus 2003

De Guardia Civil klaagt Juan Kruz Aldasoro aan wegens: “aanstichting tot openbare wanordelijkheden”. Op de verboden manifestatie van 23 augustus 2003 had hij het aangedurfd de (niet verboden) slogan: “Gora ezker abertzalea” (Leve het linkse nationalisme)  te roepen.

28 augustus 2001

ETA laat op de luchthaven Barajas (Madrid) een bomauto de lucht in gaan en de explosie zorgt voor enorme schade. Er moet 15 ton puin geruimd worden. Een uur eerder had iemand, in naam van ETA, de explosie aangekondigd bij DYA Donostia met vermelding van het automerk en de plaats waar hij stond.

27 augustus 1953

Op 27 augustus 1953 tekenden het Vaticaan en de Spaanse regering het "Concordaat van de Heilige Stoel", waarbij het Vaticaan de uitdrukkelijke steun aan Franco toezegde. Maria Zabala, de vrouw van José Antonio Aguirre y Lekube (eerste Lehendakari van de autonome Baskische regering) zegt hierover: "Wellicht was 1953 de meest trieste datum voor mijn man. Het is de enige keer dat ik hem met geboden hoofd zag, droevig, zonder dit te verbergen. Hij die de katholieke kerk zo verdedigd had, werd nu verraden".        

Aguirre werd na de oorlog één van de grondleggers van de moderne christendemocratie. Tot zijn dood in 1960 bleef hij voorzitter van de Baskische regering in ballingschap en voorzitter van de PNV. Hij was een bewonderaar van de Indiase pacifist Mahatma Gandhi.                    
 
Op 22 maart 1960 overleed Aguirre ten gevolge van een angina pectoris. Vijf dagen later werd zijn lijk overgebracht naar Donibane Lohizune, waar het opgebaard werd in het huis van Telesforo Monzón. Het nationalisme had een serieuze klap gekregen. Zelfs ETA noemde hem "Gure lehendakari maitia", onze geliefde president.

26 augustus 2004

In de Spaanse Staat lopen 5.000 lijfwachten rond om mensen te beschermen die van zichzelf menen "doelwitten" van ETA te zijn. Dit kost de Staat jaarlijks 63,3 miljoen Euro! De Spaanse Regering wil dit tot redelijke proporties terug brengen, o.a. door een "risicokaart" op te stellen.

De PP verwijt de regering meteen "overmoedig" te handelen.

25 augustus 2006

Kardinaal Roger Etchegaray, rechterhand van Paus Johannes Paulus II, bezoekt, zoals elke zomer, zijn geboorteplaats, Ezpeleta, waar hij een uitgebreid interview toestaat aan de (nieuwe) krant "Le Journal du Pays Basque-Euskal Herriko Kazeta". Hij vraagt de politieke leiders "verlicht" en met “moed” op te treden, omdat Baskenland al voldoende geleden heeft. Etchegaray pleit voor dialoog en voor de verdediging van de mensenrechten om op die manier het conflict op te lossen. De kardinaal gaat binnenkort op pensioen. 

24 augustus 2006

Felipe González was tijdens de Francodictatuur bondgenoot van ETA! Ondergronds streed hij, net als de Basken, de dezelfde strijd. Toen het tij keerde kwam: "Isidoro" (schuilnaam voor González) op het pluche terecht. De Baskische onafhankelijkheidsstrijders bleven verder strijden en/of in de gevangenis zitten. Het regime González zou die armlastige Basken wel klein krijgen en daarvoor mochten een aantal wetten verkracht worden. Het "Plan Zen" (Zona Especial Norte) liet toe hele dorpen te terroriseren, leugens naar de kranten te lekken en meer van dat fraais. Onder González steeg het aantal politieke gevangenen naar grote hoogten. De Vuile Oorlog tegen het Baskische Volk ging pas goed van start met GAL Grupos Antiterroristas de Liberación, de Staatsterroristen die straffeloos Baskische activisten kon neerschieten in kroegen in Bayonne of ze van daaruit ontvoeren naar het Zuiden om ze daar dood te martelen, zoals Lasa en Zabala. Hiervoor werden huurlingen uit o.a. Marseille ingeschakeld, maar meer en meer waren het gewoon leden van de Guardia Civil die dit vuile werk opknapten. Toen de schandalen niet meer onder de mat konden geschoven worden vielen er veroordelingen: de Gouverneur van Baskenland, Julen Elgorriaga, en Rodríguez Galindo, het hoofd van de kazerne van Intxaurrondo ("Fort Apache") kregen beiden bijna 80 jaar cel voor het ontvoeren en dood folteren van Lasa en Zabala. Beiden werden enkele jaren na hun veroordeling vrijgelaten wegens… hartklachten! De Spaanse Staatssecretaris voor Vuiligheid, Rafael Vera, beloonde o.a. vrouwen van politieoversten die "meewerkten" omdat ze hun man soms een nacht moesten missen! Hij verduisterde daarom 3,7 miljoen euro! Dit gebeurde met geld uit reservefondsen die aangelegd waren om andere (vuile) zaakjes weg te werken. Vera kreeg hiervoor in 1998 eerst zeven jaar cel en daarna nog eens tien omdat hij één van de leiders was van een paramilitaire organisatie (GAL) die ontstaan was in de riolen van de Spaanse Staat. Hierbij lieten ze als eerste daad Segundo Marey ontvoeren uit "Frans Baskenland" en hoewel ze na enkele dagen wisten dat ze de verkeerde persoon hadden gepakt hielden ze Marey toch nog een tijdje gevangen. Verder werd door GAL een 13tal mensen vermoord waaronder eveneens enkele "vergissingen" te betreuren vielen! Minister Barrionuevo, die samen met Vera op het beklaagdenbankje zat, vloog eveneens achter de tralies en Felipe was zo bang dat één van de twee zou doordraaien en zou beginnen "zingen" dat hij hen, samen met andere partijkopstukken, en in het bijzijn van veel camera’s begeleidde op de tocht naar de gevangenis! Spoedig kreeg Vera een gedeeltelijke kwijtschelding van de regering…Aznar!

Nu verkreeg hij het derdegraads gevangenisregime dat er eigenlijk uit bestaat enkel binnen te moeten gaan slapen, maar zelfs dit was nog te zwaar: Vera moet nog één keer per week in de gevangenis een handtekening gaan zetten! Hij kan van deze kwijtschelding genieten omdat hij lijdt aan "een zware depressie" omdat hij geïsoleerd zit wegens zijn vroegere "functie" in de regering. Hun eerste slachtoffer, Segundo Marey, heeft geen depressies. Die overleed enkele jaren geleden aan kanker.

De Baskische Minister van Justitie, Joseba Azkarraga, noemt de versoepeling van het gevangenisregime "de eindbetaling voor het stilzwijgen van Vera." Hij noemt het verder "schandalig" dat iemand vrijkomt nadat hij niet eens het tiende van zijn straf uitzat. Azkarraga zei er voorstander van te zijn dat gevangenen eerder vrijkomen, maar daarbij moet niet met twee maten en twee gewichten gemeten worden. Hierbij verwijst hij naar de Baskische gevangenen die voor jaren achter de tralies verdwijnen en hun straf tot de laatste dag moeten uitzitten!

Batasuna reageerde iets cynischer: "Dit is wat de PSOE verstaat onder Scheiding der Machten".

Onlangs verscheen een boek "Historia de la Policía Autónoma Vasca”, geschreven door zes van de voornaamste verantwoordelijken van de Baskische politie, Ertzainta, gedurende de voorbije 25 jaar. Het gaat o.a. om de Baskische ministers Retolaza, Lasa, Atutxa en Balza en de vice-ministers Sabino Arrieta en José Manuel Martiarena. Zij roemen o.a. hun relatie met de leiders uit de meest zwarte periode van de PSOE, onder wie Rafael Vera, die "steeds zeer serieus overkwam". Dat hij het Baskische linkse nationalisme beledigde, wordt niet vermeld. Over de manier waarop de Ertzaintza de broek afstak om het vertrouwen van Madrid te winnen is er evenmin een mededeling. Er wordt herhaald dat de Ertzaintza niet folterde hoewel er hiervoor een veroordeling is. Een politieman sleepte een arrestant bij de haren en zei daarbij "zing, kuiken, zing!"… Enkele geïnterviewden herinneren eraan dat ze in juli 1997 de Herriko Tabernas verdedigden, maar ze vergeten te zeggen dat ze diezelfde kroegen van radicale jongeren in 2002 wel sloten!

23 augustus 2002

De Baskische politieke gevangene Ismael Berastegi weet te vluchten uit de "supergevangenis" La Santé in Parijs! Nu werd bekend dat Ismael vijf dagen geleden gewoon naar buiten wandelde na het gevangenenbezoek…terwijl zijn broer, Joxean, zijn plaats innam! Dit werd na 4 dagen opgemerkt omdat Joxean het zelf bekend maakte aan de bewakers! Joxean Berastegi riskeert een straf die tot drie jaar kan oplopen, maar indien hij veroordeeld wordt wegens "steun aan terroristen" kunnen er dat ook tien worden.

In het Bretoense dagblad "Le Télegramme" verscheen intussen een karikatuur waarop een bewaker zich bij de gevangenisdirecteur verdedigt met het argument dat beiden een Txapela (een Baskenalpino) droegen.

22 augustus 2001

In Zizurkil (om 4 uur in de nacht), Lasarte (6 uur) en Zaldibia worden, door de autonome politie, Ertzaina, op last van Garzón, vier woningen bestormd. Daarbij worden 8 vermeende ETA-militanten gearresteerd.

Binnenlandse Zaken beschuldigt vijf van hen als behorende tot het "comando Buruntza",  terwijl de anderen gearresteerd worden wegens hun persoonlijke band met de eersten. Zo gaat dat in Spanje.

Twee van hen wilden de volgende zaterdag met elkaar trouwen. Hun kinderen zullen dus ook wel na hun geboorte aangehouden worden. Santi Aragón en Xabier Makazaga worden als "liberados" bestempeld, gekend en gezocht door de politie en op de loonlijst van ETA. Twee anderen zijn "legales", niet als ETA-leden bekend.

Xavier Balza, Baskisch minister van Binnenlandse Zaken, slooft zich uit om de belangrijkheid van deze operatie in de spots te krijgen. "Het is de belangrijkste slag die we ETA toebrachten sinds de jaren 80. Bij iedere arrestatie wordt gemeld dat het “de belangrijkste slag die we ETA toebrachten”. Maar ze krijgen ze niet klein.

21 augustus 2005

De Baskische gevangenen: "We kunnen ermee doen wat we willen."

De Algemene Directie van Spaanse Gevangenissen heeft de lijst ter hand genomen van de 118 Baskische politieke gevangenen ("iets minder dan 1/4 van de ETA-gevangenen" aldus het persagentschap Europa Press) die tussen dit en het volgend jaar zullen vrijkomen. De bedoeling is de dossiers rigoureus na te kijken: tijd die uitgezeten is, de toegekende "kortingen" ten gevolge van gedane studies, etc… De enige bedoeling is ze levenslang achter de tralies te houden.

Dat de Basken al niet vrijkomen nadat ze ¾ van hun straf uitzaten, is hier van geen tel.

Dat de Basken al veel zwaarder gestraft worden voor feiten die in het Zuiden amper strafbaar zijn, is van geen tel.

Dat de Basken zware straffen uitzitten omdat ze zichzelf vaak van allerlei zware vergrijpen beschuldigen om na vijf dagen eindelijk van de foltering af te zijn, is van geen tel.

Spanje doet er alles aan om het Collectief van Baskische Politieke Gevangenen te treffen en uit te schakelen.