Het Spaanse ras

De regering van José Luis Rodríguez Zapatero en ETA zouden geheime contacten hebben in Oslo, en dit met medeweten van de Noorse regering. Aan tafel zouden plaatsgenomen hebben Jesús Eguiguren, voorzitter van de PSE (Baskische socialisten), voor de regering en José Antonio Urrutikoetxea Bengoetxea “Josu Ternera” voor ETA. Het zouden technische onderhandelingen zijn met als uitgangspunt “wapens voor gevangenen” of “vrede voor gevangenen”, dus een humaner beleid voor de politieke gevangenen op voorwaarde dat ETA de wapens neerlegt. Als tussenpersoon zou door beide partijen het “Centre Henry Dunant for Humanitarian Dialogue” uit Genève aangezocht zijn.

Dit is een hoopgevend bericht, maar er wordt getwijfeld aan de deelname van Eguiguren, die eerder zou thuishoren bij de onderhandelingstafel in Euskadi tussen alle Baskische partijen (PP uiteraard niet, die wenst dat er verder gemoord wordt om zo het stemmenaantal op te krikken).

De Noorse regering bevestigd, noch ontkent. De diverse partijen in Spanje blijven een politiek spelletje spelen: er wordt bevestigd en er wordt ontkend.

Gelijktijdig met dit bericht verklaart de Lehendakari Juan José Ibarretxe dat de dialoog met ETA formeel geopend is. Hij onderstreept dat de bevolking moet weten dat de politieke partijen in Euskadi aan het praten zijn. Dit is al zijn tweede optimistische boodschap in 7 dagen.
De PP denkt daar uiteraard anders over, maar ik ben niet geneigd hun vuilspuiterij en vergif nogmaals uit de doeken te doen. Alleen dit: zij beweren dat er geen enkele reden is tot tevredenheid omdat ETA op één stap van de overwinning staat, omdat de slachtoffers in de steek gelaten worden, omdat er zal gepraat worden over de rehabilitatie van Batasuna, omdat zelfbeschikking mogelijks op de tafel wordt gelegd. De strategie van de PP bestaat er in de mensen te blijven ophitsen tegen elkaar en de onverdraagzaamheid aan te wakkeren (hier is werk aan de winkel voor ons “Centrum” met de lange naam en voor de concerten tegen onverdraagzaamheid).

Gelijktijdig met vorige berichten kwam ook volgend bericht in de nieuwsgaring (10.10.2006). Nobelprijswinnaar voor de Vrede, Adolfo Pérez Esquivel, bevestigt dat naar zijn mening ETA al de beslissing genomen heeft om de wapens neer te leggen, maar de onderhandelingsrondes afwacht tot er een oplossing voor de problemen is gevonden. Volgens Esquivel staan we voorlopig nog in het stadium van de minimale eisen, die uiteindelijk in de maximale eisen, en oplossingen ervoor, moeten uitmonden.

Pérez Esquivel is één van de belangrijke internationale figuren die het document "International Declaration to Support the Basque Process" heeft ondertekend.

• Important international figures support Basque peace process

P.S. De regering van Juan José Ibarretxe staat perplex!

La Sala de lo Civil y Penal del Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (TSJPV) ha decidido abrir la fase de instrucción por un posible delito de desobediencia por la reunión que mantuvieron el lehendakari, Juan José Ibarretxe, y los representantes de Batasuna Arnaldo Otegi, Pernando Barrena y Juan Joxe Petrikorena el pasado 19 de abril.

Gisteren, 11.10.2006, heeft de TSJPV beslist een onderzoek te openen tegen Ibarretxe wegens een mogelijk delict van ongehoorzaamheid.

Wat is dat delict?

Op 19 april 2006 had de Lehendakari een vergadering belegd met de vertegenwoordigers van de verboden partij Batasuna, Arnaldo Otegi, Pernando Barrena en Juan Joxe Petrikorena, in het kader van de nakende vredesonderhandelingen. Die bijeenkomst was een doorn in het oog van het “Foro de Ermua”, (PP-recuperatieclubje van slachtoffers) die een klacht hadden neergelegd.

De voorzitter van Partido Popular, Mariano Rajoy (foto), is in alle staten omdat de Openbare Aanklager overweegt om de strafmaat voor Iñaki de Juana chaos te verminderen van 96 jaar naar 6 jaar, wegens het zware delict van het schrijven van twee artikelen in een krant. Stel je voor, twee artikelen in een krant laten publiceren en je riskeert een gevangenisstraf van 96 jaar. Zelfs de hoogste magistraten hebben uiteindelijk moeten inzien dat hun strafmaat buiten alle proporties was. Zij hebben evenwel nog niet ingezien dat er geen enkele grond is om ook maar 1 dag strafmaat te eisen.

Rajoy bestempeld de beslissing als “uno de los mayores escándalos que se han producido en España en los últimos años” (één van de grootste schandalen die zich de laatste jaren in Spanje hebben voorgedaan). Hij spreekt van nationale schande en nationale schaamte.

Hij vergeet er wel bij te vertellen dat het grootste schandaal dat zich in Spanje heeft voorgedaan de leugencampagne was bij de aanslagen in Madrid op 11 maart 2004. Een paar dagen geleden is aan het licht gekomen dat het boorzuur (voor het maken van bommen), gevonden in huizen van Etarras, doelbewust daar door de Guardia Civil gelegd werd om de aanslagen kost wat kost in verband te kunnen brengen met ETA. Dit gebeurde onder het goedkeurend oog van de toenmalige premier Aznar van diezelfde Partido Popular (die door Wilfried Martens opgevrijd werd om voorzitter van de EVP te kunnen blijven). Walgelijk!

De associatie 'España y Libertad' zal vandaag, 10 oktober 2006, een klacht indienen tegen de “Federación de Fútbol Catalana en Federación de Fútbol Vasca”, alsook tegen de eigenaars van Nou Camp, het stadion van Fútbol Club Barcelona. Zij doen dit op basis van, volgens hen, heel zware inbreuken. Bij verschillende voetbalmatchen vorige zondag zijn anti-Spaanse leuzen gehoord in die voetbalstadiums. Dit moet volgens die nuttige idioten gelijkgesteld worden aan racisme en xenofobie. In een communiqué verklaren die españolistas dat het ongehoord is dat beledigingen tegen vreemdelingen bestraft worden en leuzen tegen Spanje niet. Wat er echt niet door de beugel kan, is dat er plakkaten vertoond werden met de hongerstaker Iñaki de Juana Chaos. Op dit vergrijp, steun aan een politieke gevangene, moet minimum de doodstraf staan, en niet éénmaal, maar meerdere malen…

P.S. Intussen heeft Iñaki de Juana na 63 dagen (08 oktober 2006) zijn hongerstaking beëindigd. Er zijn geruchten dat de strafmaat die geëist wordt, zou verminderen van 96 jaar naar 6 jaar. Weten die pipo’s eigenlijk waarover het gaat? Hebben zij die teksten wel degelijk gelezen? Zelfs 6 jaar is nog altijd buiten proportie! Trouwens wie de teksten gelezen heeft (zie artikel van 03.10.2006, “Uitzonderingsrechtbank”),zal zich met mij afvragen welk smerig politiek spel hier gespeeld wordt. Feit is dat hij al op 25 oktober 2004 een vrij man moest zijn.

Op 17 september ll. reed een Vlaamse priester, woonachtig in Iparralde en medeoprichter van “Flandriatik Ikastolentzat”, met een Belgische nummerplaat vanuit Madrid richting Burgos. Bij een wegomlegging ten gevolge van wegwerkzaamheden diende hij even de juiste route te vragen. Op hetzelfde ogenblik passeerde een jongere. Hij was iets “ouder” dan 20 jaar. Hij zag op de auto van de Vlaming een sticker (zie foto) die wel eens de EENHEID VAN SPANJE IN GEVAAR kon brengen. Het gaat om de sticker die vele jaren geleden werd uitgegeven door het Vlaams steuncomité voor Baskische scholen, “Flandriatik Ikastolentzat” (Vlaanderen voor de Ikastolas). Op de ene helft staat de Baskische vlag met erboven het woord “EUSKADI” en beneden het woord “VLAANDEREN”. Op de andere helft staat een Vlaamse Leeuw met erboven “om van te houden” en eronder hetzelfde in het Baskisch: “maitatzeko”. Meteen begon de kerel te roepen op de Vlaming: “Jij bent van Herri Batasuna! Jij bent van Herri Batasuna!!” en daarbij zwaaide hij met zijn beide vuisten! De jongere raakte door het dolle heen en bij het wegrijden zoefde een dikke kei door de het openstaande rechterraam rakelings voorbij het hoofd van de Vlaming en kwam tegen de binnenkant van de linkerdeur terecht!
De man die hem aanviel was hoogstwaarschijnlijk een lezer van de Spaanse desinformatiemedia! Zijn hele jonge leven vernam hij dat alle Basken van ETA zijn. De Vlaming schreef een open brief naar de kranten ABC, El Mundo en La Razón en naar radio COPE van het Spaanse “nationaal katholicisme”, die elke morgen zijn neofascistisch zaad over de dorre Spaanse akkers strooit.

Artikel opgestuurd door W.Hensgen

De situatie van de Baskische politieke gevangenen is de laatste 10 maanden aanzienlijk verslechterd:

1. De politiek van spreiding van gevangenen is toegenomen. Er zijn nu politieke gevangenen geplaatst in gevangenissen waar vroeger nooit politieke gevangenen zaten

2. Gevangenen met ernstige ziektes worden niet vrijgelaten

3. Volgens de wet moesten nu al 160 gevangenen zijn vrijgekomen na ofwel 2/3 van de straf, ofwel 3/4 van de straf, ofwel de volledige straf te hebben uitgezeten. Bijkomende instrumenten (de Parot Doctrine genoemd die toegepast werd op Unia Parot) werden in het leven geroepen: nieuwe beschuldigingen werden gelanceerd, de straffen werden zonder meer verlengd, nieuwe wetten… zowel in Spanje als in Frankrijk

4. Igor Angulo en Roberto Sainz werden dood in hun cel aangetroffen

5. De elementaire regels van de rechten van de mens worden constant geschonden: verbod om te communiceren, verbod op studie, verbod op het gebruik van het Euskara, verbod op een effectieve en wettelijke verdediging…

De alarmbellen rinkelen. Dit heeft niets meer met rechtspraak te maken, wel alles met hypocrisie en chantage. Is het misschien niet hypocriet te ageren tegen de Amerikanen om wat ze in Guantánamo uitrichten en tezelfdertijd ziende blind zijn voor wat er in eigen land gebeurd? Niet alleen ziende blind, maar ook daadwerkelijk uitvoeren. Wat in Spanje gebeurt, is veel erger dan wat de Amerikanen aanrichten. Wetten worden naar eigen goeddunken aangepast door de superdemocraten van de PSOE (socialisten) en de PP (Franco-adepten)

De Spaanse regering misbruikt de zaak Iñaki de Juana Chaos om twee duidelijke boodschappen uit te sturen:

1. Mensen worden nu veroordeeld louter om wat ze zijn en niet meer om wat ze deden, omdat het nu mogelijk geworden is om artificiële beschuldigingen te creëren

2. Dat elke Baskische politieke gevangene die veroordeeld wordt, alles hoop mag opdoeken om ooit nog vrij te komen

Er moet een eind komen aan de systematische verkrachting van de meest elementaire rechten van de meer dan 600 Baskische politieke gevangenen.

EUSKAL PRESOAK
EUSKAL HERRIRA

Het Forum van Ibaeta, die sociale en syndicalistische organisaties vertegenwoordigd, heeft gisteren de regering Zapatero gewaarschuwd dat zij het vuur aan de lont hebben gestoken met de zaak Iñaki Juana de Chaos. De enige mogelijkheid om de lont uit het kruitvat te trekken, is de vrijlating van de gevangene, die al op 25 oktober 2004 moest vrijgelaten worden.

De vertegenwoordigers van het Forum van Ibaeta, Mati Iturralde (LAB), Alazne Alonso (ELA) en Juan Mari Olano, maakten de gezondheidstoestand van Iñaki de Juana bekend: totale verzwakking, gewichtsverlies van 25 kg in 2 maanden, stap voor stap dichter bij de dood. De gedwongen voeding die men sedert een paar dagen toepast, lost niets op. Het vertraagt alleen de uitzichtloze situatie die nu al 60 dagen duurt. Men wil hem kost wat kost oplappen, om dan op 27 oktober 2006 een zombie voor de Audiencia Nacional te dagen. Als hij dan zijn straf van 96 jaar gekregen heeft (twijfel maar niet aan het vonnis), zullen ze hem dumpen in de cel en laten creperen.

De uitzonderingsrechtbank, Audiencia Nacional, heeft de toestemming verleend om Inaki De Juana Chaos over te brengen naar een hospitaal dat meer geschikt is om zijn gezondheidstoestand te evalueren en op te volgen. Hij verblijft nu in het hospitaal Punta de Europa te Algeciras, eigenlijk een ziekenboeg van de gevangenis. De toestand van De Juana is kritiek te noemen en nu wil men alle mogelijke medische middelen aanwenden om hem er bovenop te helpen. Heeft de Audiencia Nacional dan toch een hart? Niet te hard van stapel lopen. Ze willen hem alleen wat oplappen omdat hij op 27 oktober 2006 moet verschijnen voor diezelfde Audiencia Nacional.

“En un escrito presentado hoy en este tribunal, el fiscal afirma que los últimos informes médicos sobre Iñaki de Juana, en huelga de hambre desde el 7 de agosto,indican "un elevado riesgo para su vida a corto plazo", por lo que considera imprescindible una "atención sanitaria adecuada" que "garantice su presencia en la celebración del juicio previsto para el próximo día 27”.

Intussen wordt hij wel al twee jaar in preventieve hechtenis gehouden (hij moest vrijkomen op 24 oktober 2004, maar alleen de democraten in Spanje zijn in staat zoiets uit te dokteren). Waarvan wordt hij nu beschuldigd? Hij heeft twee opinieartikels laten verschijnen in de krant Gara. Dit wordt, om hem te kunnen vasthouden, uitgelegd als “samenwerking met ETA en bedreigingen”, waarvoor hij al eens gestraft werd.

Oordeel zelf en lees de twee artikels waarvan sprake:

Artikel 1 “El Escudo”

Artikel 2 "Gallizo"

Een professor in de Rechten uit het “Instituto de Secundaria de Málaga”, Manuel F. Trillo, heeft zich tot Amnesty International gewend om hen te vragen Inaki de Juana Chaos, die vandaag aan zijn 57^ste dag hongerstaking toe is, te erkennen als “preso de conciencia” (gewetensgevangene).
Hij onderstreept dat de situatie van De Juana een verkrachting is van de rechtszekerheid, één van de basissen van de samenleving. Hij geeft aan dat het nieuwe cursusjaar is begonnen, en dat hij niet weet op welke manier hij dit aspect van de rechtstaat aan zijn studenten moet uitleggen. Hij levert ook zware kritiek op de Spaanse minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar (zie foto), die een tijd geleden verklaarde dat misdrijven moesten uitgevonden worden om De Juana en andere Baskische gevangenen in de gevangenis te houden, zelfs als hun straf er op zit. Wat dus ook gebeurde.
Hij verklaart: “Het is bijzonder gevaarlijk omdat de juridische zekerheid totaal ondergraven wordt, en ik verzeker u dat de rechtspraak die hier toegepast wordt alleen zijn gelijke kent in de rechtspraak die de nazi’s of de sovjets hanteerden. Er worden misdrijven gecreëerd in functie van wat de regering wil”.

12 oktober is de Día de la Hispanidad en de Día de la Guardia Civil.

Een aantal burgers uit Iruñea-Pamplona heeft op die dag opgeroepen voor een manifestatie onder het motto: “Frente a los fascistas de ayer y de hoy. Euskal Herriak autodeterminazioa” (Tegen de fascisten van gisteren en van vandaag. Euskal Herria zelfbeschikking).

Zij nemen het niet dat hun straten bevuild worden door de laarzen van de Falange, die deze dag aangrijpen om de “españolidad” (apologie van het Spaanse imperialisme) te verheerlijken. Een Spaans imperialisme waarvan ook Navarra nu nog de gevolgen draagt. Hun koninkrijk werd manu militare ingelijfd na de slag van Noain (1512).

Onder de promotoren van de manifestatie vermelden wij: vertegenwoordigers van de slachtoffer van de represailles na 1936, vrienden van Germán Rodríguez, door de politie neergeschoten op de Sanfermines van 1978, familieleden van Angel Berrueta, vertegenwoordigers van ex-politieke gevangenen en volksbewegingen.

Wie een groot belang heeft in het blijven duren van het Spaans-Baskisch probleem zijn de bedrijven die zich met veiligheid bezighouden, die lijfwachten leveren aan bedreigde personen en aan de regering. Laten we duidelijk zijn: er werden vroeger personen bedreigd, maar ook niet-bedreigde personen deden een beroep op lijfwachten om hun status hoog te houden. Het was tenslotte toch de belastingsbetaler die ervoor moest opdraaien. En als je, zeker als PP-er, kan uitpakken met een lijfwacht, dan ben je een halfgod.

Mayor Oreja (foto) spande ooit een rechtszaak aan tegen Xabier Arzallus toen die beweerde dat de familie van Mayor Oreja, Minister van Binnenlandse Zaken in de eerste PP-regering van Aznar, grote economische belangen had in de beveiligingssector. De rechtbank gaf het gelijk aan Arzallus. De familie Mayor Oreja heeft belangrijke economische belangen in Eulen Seguridad-Protec SA. Jaime Mayor Oreja is dan ook één van de radicaalste politici wat betreft de aanpak van de Basken. Het is niet erg koosjer dat zijn broer José María Mayor Oreja bestuurslid is van voornoemde firma, terwijl Rajoy en zijn opvolgers gebruik maakten en nog maken van de diensten van voornoemde bedrijven en dit voor miljoenen euro’s. Hierover werd in de nationale pers (bijna) niet gerept, maar de Basken hebben het wel gelezen (en wisten het trouwens al). Alhoewel ETA sedert mei 2003 geen dodelijke slachtoffers meer gemaakt heeft, blijven die lijfwachten nog altijd bestaan.

Sábado, 30 de septiembre de 2006

De las más de 5.000 personas que tienen asignada protección en España, alrededor de 1.200 viven en Euskadi. La mayoría son concejales del PP y PSOE. Este elevado número de amenazados provocó que a los policías, guardias civiles y ertzainas que prestan labores de escolta se tuvieran que sumar otros profesionales de la empresa privada. Según fuentes del sector, en el País Vasco trabajan 1.800 escoltas privados y otros 750 lo hacen en Navarra. Cada protegido lleva, al menos, dos guardaespaldas. (Uit "El Correo Digital" van 30.09.2006)

Vrije vertaling

Van de 5.000 personen die bescherming krijgen in Spanje, leven er zo’n 1.200 in Euskadi. Het merendeel zijn gemeenteraadsleden van PP en PSOE. Dit aantal is te hoog om alleen door politie, Guardia Civil en Ertzaintza te laten beschermen, dus moeten er professionelen uit privé-bedrijven bijspringen. Volgens bronnen uit de sector werken in Euskadi 1800 privé-lijfwachten en nog eens 750 in Navarra. Iedere beschermeling krijgt tenminste 2 lijfwachten.

Vorige maand, augustus 2006, werd in het dorpje Ibarra, bij Tolosa in de provincie Gipuzkoa een vreselijke ontdekking gedaan. Hoewel de partij (Herri) Batasuna door de “Spaanse democraten” buiten de wet werd gesteld, wist de Spaanse krant “Gaceta de los Negocios” te achterhalen dat er in het gemeentehuis nog steeds een deur is waarop het plaatje met de huiveringwekkende letters “HB” staat !!!

De PNV-burgemeester, Chelo Romeo, diende nu voor de onderzoeksrechter te verschijnen om te verklaren of de vermaledijde partij een lokaal ter beschikking had, want illegaal is illegaal!

Romeo diende zich hiervoor naar Madrid te begeven en wel naar het Hooggerechtshof, want een deur met een plaatje “HB” erop hoort onder “terrorisme”!!!

(Ingezonden door W. Hensgen)

Een paar weken voor de seniele Franco er het bloedige bijltje bij neerlegde, zag hij de kans schoon om nog eens 5 tegenstanders tegen de muur te zetten. Zijn palmares met gruweldaden droop van het bloed. Het terrorisme van de dictatuur (as van het kwaad) werd op dat ogenblik nog omhelst door de US, omdat ze in het fascistische Spanje geld geroken hadden en er basissen mochten installeren.

Vandaag, exact 31 jaar geleden op 27 september 1975, werden de Etarras Jon Paredes Txiki en Angel Otaegi geliquideerd, samen met 3 leden van FRAP (Frente Revolucionario Antifascista y Patriótico), Xose Humberto Baena, Ramón García Sanz en Xose Lois Bravo. Hun misdaad? Het bestrijden van het fascisme van Franco. Ditmaal werd niet de garrote (de wurgpaal), maar de executiepaal bovengehaald.

Los rosales que mi patio tiene
poquito a poquito floreciendo están
si la noche asesina a una rosa
al alba se abren otras pocas más
y en la lluvia sangrante la savia
que a futuras rosas color les dará

Iñaki de Juana heeft zowel mondeling als schriftelijk te kennen gegeven dat hij weigert onder dwang gevoed te worden.

Er bestaan internationale akkoorden zoals de Verklaring van Malta van de World Medical Association van november 1991 (geratificeerd door Spanje in 1992) en de Verklaring van Tokio in 1975 van dezelfde organisatie. Die verklaringen verbieden de geneesheren om personen te voeden onder dwang, personen die uit eigen wil besloten hebben niet meer te eten als vorm van protest.

Verklaring van Malta.

Artikel 3 zegt letterlijk: “Geneesheren of ander verzorgend personeel mogen geen dwang uitoefenen op personen die in hongerstaking zijn om op die manier die staking te verhinderen. De aandacht of de behandeling mag niet geconditioneerd zijn in functie van de beëindiging van de hongerstaking”.

Artikel 6 voegt er aan toe: “…om het even welke toegepaste behandeling moet het akkoord van de betrokkene inhouden”.

Verklaring van Tokio.

Artikel 5 poneert: “In het geval een gevangene weigert voedsel tot zich te nemen en de geneesheer kan vaststellen dat de gevangene er zich rationeel van bewust is wat de gevolgen voor zijn gezondheid kunnen zijn, mag geen artificieel voedsel worden toegediend. De toestand van rationeel bewustzijn moet door een onafhankelijke geneesheer bevestigd worden. De geneesheer heeft in degelijke gevallen alleen de taak de persoon in kwestie er op te wijzen wat de gevolgen kunnen zijn.”

Verslaggevers van de UNO hebben in een communiqué van 09.02.2006 verklaard dat de technieken van gedwongen voeding bij gevangenen gelijkgesteld moeten worden met marteling en foltering.

De doctrine van strafverlenging (het vonnis 197/2006) , toegepast op Inaki de Juana Chaos, wordt onverdroten verder toegepast. Vorige vrijdag kwamen Peio Etxeberria en Koldo Hermosa aan de beurt, gisteren 25 september 2006 was het de beurt aan Kandido Zubikarai en Jon Agirre (die eigenlijk al 10 jaar geleden moest vrijkomen). In totaal zijn er nu 12 gevangenen die hun straf met ettelijke jaren verlengd zien.

Rechtstaat op krukken

De 65-jarige Jon Agirre Agiriano, die nu dus ook aan de beurt kwam, verblijft al meer dan 25 jaar in de cel. Zijn gezondheidstoestand is zeer ernstig: hij heeft zware problemen met de ruggengraat en met de heupen, heeft suikerziekte en lijdt aan hypertensie. De man is doodziek! Hij kan niet meer gaan zonder krukken. En toch wordt artikel 92 (vervroegde invrijheidstelling of ten minste het regime van de 3^de graad wegens ernstige ziekte) op hem niet toegepast. Tien jaar heeft hij, in Málaga, in een afzonderingscel doorgebracht. Daarna werd hij overgeplaatst naar Logroño, waar hij onlangs, wegens ondraaglijke pijnen, overgebracht werd naar een infirmerie in Langraiz, waar hij nu verblijft. Zelfs bij de overbrenging naar de infirmerie werden hem krukken geweigerd. Al geruime tijd moet hij het zonder bezoek stellen, omdat hij de trappen niet afkan zonder krukken (die hem geweigerd worden!) Dag in, dag uit moet hij op zijn brits blijven liggen. ¿ESPAÑA GRANDE?
De Führer van de doodseskaders GAL, een ex-generaal van de Guardia Civil, kwam na 5 jaar vrij, omdat hij hoofdpijn had...Nu ja, hij had wat gezondheidsproblemen.

Op 17.12.2005 manifesteerden meer dan duizend personen in Arraste voor de vrijlating van Agirre. Er waren afvaardigingen uit diverse groeperingen: PNV, EA, Batasuna, EB, Aralar, ANV, Zutik, ELA, LAB, CCOO, EHNE, ESK, Segi, Askatasuna, Etxerat, IA, Gazte Asanblada, Herri Anitza, platformen ter ondersteuning van gevangenen, de commissie Maritxu Kajoi, Santamas Komisiñua en sportgroeperingen. Vergeefs. De Spaanse democratie blijft haat zaaien en hitst de gemoederen op.

Vandaag start de 51^ste dag van de hongerstaking van Iñaki de Juana Chaos. Op 19 september 2006 werd hij overgebracht naar het hospitaal Punta Europa van Algeciras. Niettegenstaande zijn weigering werd hij op last van de Audiencia Nacional bij decreet verplicht gevoed. Aangezien Iñaki de Juana bijzonder consequent is, werd er niets beter op gevonden dan hem 24 uur lang aan handen en voeten vast te binden. Hij weigerde dat hem intraveneus kalium werd toegediend. Toen hij het niet meer kon harden, vroeg hij losgemaakt te worden. Hij zou de dokters hun werk laten doen, maar wilde alleen bloedserum ingespoten krijgen. Hoe zal dit aflopen?

Cartoon van Tasio: levenslange gevangenisstraf.

In juli zijn er aantal bijeenkomsten geweest tussen Batasuna en respectievelijk PSE, Aralar en PNV. Hier viel eigenlijk niet veel nieuws uit te rapen, tenzij dat de gesprekken sereen waren verlopen. Na het ETA-communiqué van 18.08.2006 is er een opstoot van Kale Borroka geweest. In de voorbij 5 weken, we spreken nu 25.09.2006, was er ieder weekend wel ergens straatgeweld. De zenuwen staan dus gespannen en de abertzales verwachten een signaal. Zes maanden na het staakt-het-vuren is er nog niets gebeurd.

Waarom?

De machtspartijen PSOE en PP, en waarom niet ook de PNV, tonen eigenlijk weinig interesse. Hun aanbod voor onderhandelingen is niet gedragen door een proces dat tot vrede moet leiden, is niet gedragen door een proces dat het statuut voor Euskadi moet wijzigen en het is zeker niet gedragen door een proces om de politieke structuren te wijzigen. En dat zijn nu net de kernproblemen van de zaak. Die machtspartijen gaan alleen voor een pacificatieproces. Dat betekent dat zij het einde van ETA willen, en dat is dan ook het enige. De rest zal hen een zorg wezen. Er wordt geen stap vooruit gezet. Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat de Spanjaarden tientallen jaren lang, bijna een halve eeuw, op een intellectueel oneerlijke manier werden gedesinformeerd (zeg maar gebrainwasht) door de regimemedia. De ware proporties over de strijd van de Basken kennen ze niet. En de rechtse PP gooit dagelijks olie op het vuur, ongeacht of het de waarheid is of de zoveelste grove leugen. De PP blijft bevolkingsgroepen tegen elkaar opzetten, maar kan niet racistisch zijn want het is een democratische partij, zelfverklaard weliswaar.

Daar tegenover staat het politieke veld van de Ezker Abertzalea (de linkse nationalisten) met als voortrekkers Batasuna, Aralar en Abertzaleen Batasuna. Ook Eusko Alkartasuna gaat in die richting en heeft daarom besloten los van de PNV naar de volgende verkiezingen te stappen.

Ook ETA heeft dat begrepen en zendt na het communiqué van 18.08.2006 nu een krachtiger waarschuwing de wereld in. Wat is er gebeurd?

Zaterdag, 23 september 2006, werd de “Gudari Eguna”, de dag van de Baskische Soldaat” gevierd. Het is eigenlijk geen viering, maar een herdenking van alle gudaris die in de strijd voor een onafhankelijk Euskal Herria hun bloed hebben gegeven. Dat zijn er intussen 218. Even in herinnering brengen dat we op 4 dagen verwijderd zijn van de 30^ste verjaardag van het fusilleren van Txiki en Otaegi. De herdenking greep plaats op de Monte Aritxulegi bij het plaatsje Oiartzun in Gipuzkoa. Meer dan 1500 personen woonden de plechtigheid bij. Op een gegeven moment werden 218 Ikurriña’s in de grond geplant. Eén voorval evenwel haalde de wereldpers, nu ja de Belgische pers wist eens te meer noch van toeten, noch van blazen. Het was nochtans een voorval dat vrij ongewoon was, qua optreden en qua inhoud.

Op een bepaald ogenblik stapten 3 Etarras uit de bossen om een nieuw communiqué voor te lezen (vroeger werden alle communiqués via de krant Gara gestuurd), een communiqué dat blijft nazinderen. Na voorlezing werden een aantal schoten in de lucht gelost.

De boodschap

“ETA wil bij deze de meest intieme groet brengen aan alle strijders die jullie vandaag hier herdenken. Gudari Eguna is voor ons geen datum om achteruit te kijken. Integendeel, met het voorbeeld van onze strijdbroeders voor ogen en lerende uit de weg die zij gevolgd hebben, moet deze dag dienen tot het borg stellen van de strijd vandaag, maar ook van morgen. Moet deze dag dienen om de persoonlijke inzet ten voordele van Euskal Herria te versterken. De strijd ligt niet in het verleden, maar in het heden en in de toekomst. Als we zonder dralen, zonder opgeven de strijd voortzetten, zoals gudaris het voor ons deden, pas dan zullen wij een vrij volk zijn. Front vormen tegen de onderdrukking in Euskal Herria is een onvoorwaardelijke opgave om ons volk te doen overleven. Op deze aartsmoeilijke weg zal niemand ons geschenken doen. De opportuniteit om de vrijheid te verwerven ligt in het hart en de handen van ieder van ons. Laten wij bouwen aan de onafhankelijkheid van Euskal Herria door onze dagelijkse daden. Dat is nu precies de boodschap die ETA aan jullie allen wil bekendmaken: wij bevestigen de belofte dat wij onverdroten zullen verder strijden, met de wapens in de hand, tot Euskal Herria onafhankelijk en socialistisch is. Wij zijn bereid ons bloed te geven om dat te bereiken. En dat zullen wij bereiken!

Leve de Baskische strijders! Leve vrij Euskal Herria! Leve socialistisch Euskal Herria! Zonder rust tot de onafhankelijkheid een werkelijkheid is!”

Voor alle duidelijkheid: de abertzalebeweging en ETA is in de eerste plaats volksnationalistisch. Bij ons, ondenkbaar.

De vertragingsmanoeuvres in het vredesproces en de gedwongen voeding van Iñaki de Juana Chaos, in hongerstaking sedert 7 augustus 2006, doen de gemoederen oplaaien. De Kale Borroka neemt toe.

Vrijdag op zaterdag, 22-23.09.06,was het weer prijs. Ditmaal in Navarra. Omstreeks 23.15 u wierpen 10 à 12 jongeren twee molotovcocktails naar de gebouwen van de radio zender Onda Cero in de Calle Cortes de Navarra. Een paar minuten later werd een barricade met vuilniscontainers midden op straat van de Cuesta de Labrit opgeworpen. Het verkeer stond stil.

Om 02.15 u werd opnieuw een molotovcocktail gegooid, naar de gebouwen van de Caja Navarra in de Calle Monasterio de la Olla, en omstreeks 04.30 werden stenen gegooid naar de gebouwen van Civivox de Mendillorri.

In de Calle Mercaderes gooiden jongeren pamfletten door de ramen ten gunste van Iñaki de Juana Chaos en werden pancartes opgehangen met «Euskal presoak, Euskal Herrira» (Baskische gevangenen naar gevangenissen in Euskadi). Een honderdtal personen op straat juichten de manifestatie toe.

Gisteren, 22 september 2006, had het proces “Kale Borroka” moeten van start gaan voor de Audiencia Nacional. Twaalf verdachten worden beschuldigd van 24 acties van straatgeweld tussen 1994 en 1997. De Openbare Aanklager, González Mota, eist 9 tot 58 jaar opsluiting. Joseba Mirena Sáenz de la Higuera, die 58 jaar riskeer, wordt de spilfiguur genoemd.

Het proces is evenwel verdaagd naar februari wegens verandering van advocaat. De nieuwe advocaat heeft minder dan één week tijd gekregen om de zaak voor te bereiden. De voorzitter van het Hof, Fernando García Nicolás, heeft de verdaging aanvaard met de opmerkelijke zinsnede: “Deze zaak is nu al 12 jaar oud, op een paar maanden meer of minden komt het nu niet aan”.

Een doodgewone dag in Euskal Herria en je wordt opgepakt. Ze kunnen je 5 dagen vasthouden in de kelders van de Guardia Civil in Tres Cantos, Arkaute of van de DGP- Dirección General de la Policía in Madrid. Ze kunnen je 120 uren afzonderen zonder enige contact met de buitenwereld, zonder slapen, naakt tussen de folteraars op een onbekende plaats, luisterend naar twee, vijf of zeven schreeuwende mannelijke stemmen. Eén, twintig, honderd of duizend slagen van een vuist of van een knuppel in ontvangst nemen. Dertig tot driehonderd maal bijna stikken met een plastieken vuilniszak over je hoofd. Honderdvijftig, vierhonderd maal door de knieën buigen onder een angstaanjagend getier en geschreeuw van niet aflatende beledigingen, op en neer, tot je neervalt, en dan opnieuw op en neer. Of 120 uren onbeweeglijk op een stoel vastgebonden zitten terwijl je rondom vastgesnoerd bent met luchtkussens, en onophoudelijk rond je as gedraaid wordt. Of je lichaam wordt natgespoten om beter resultaat van de elektroden te hebben, of je moet rondkruipen als een dier met een pistool in je aars, of men simuleert het genadeschot…

Het enige wat ze willen is dat je jezelf of anderen beschuldigt, terecht of niet terecht. Meestal niet terecht! En als je ooit vrijkomt, moet je dan jaren het kruis van de zelfbeschuldiging dragen.

Dat heet in het democratische Spanje de incomunicado-opsluiting.