Berichten van 1 november 2006 tot 30 november 2006

Leden van de Baskische rockgroep “Soziedad Alkoholika”, Juan Manuel Aceña, Roberto Miguel Castresana, Fernando Etxabarri, Jesús Jiménez, Fernando Rodríguez en Javier Ballesteros, riskeren anderhalf jaar cel voor een vermeende “verheerlijking van het terrorisme” in sommige van hun nummers, zoals "Explota Zerdo” (uitbuitend zwijn), "Síndrome del Norte" (syndroom van het noorden), "Ya Güelen" (zij rieken, zij stinken) en "Palomas y Buitres" (duiven en gieren). In hun teksten bekritiseren zij o.a. vlijmscherp het militarisme, het fascisme, het racisme en het seksisme in de Spaanse staat.

De klacht (al daterend van mei 2004) werd ingediend door de onvermijdelijke PP-adepten van AVT (Slachtoffers van het Terrorisme). Magistraat Grande-Marlaska wilde de klacht eerst op de lange baan schuiven, maar de druk en de intimidaties van de PP-adepten verplichtten hem er toe de zaak te openen.

Gisteren, 02.11.2006, hield de eisende partij, bij monde van Blanca Rodríguez, vol dat de leden van Soziedad Alkoholika, opgericht in 1988, de ‘verheerlijking van het terrorisme verspreid’ hebben, niet alleen in concerten over heel Spanje in 2003, maar ook op hun webstek.

Al van in het jaar 2002 is de lastercampagne tegen de groep, door AVT en PP, zo immens groot, dat verschillende concerten afgelast moesten worden en dat de winkelketen ‘El Corte Inglés’ de cd’s uit de rekken haalde. In de regimekrant ABC van 23/04/2003, noemde de riooljournalist Alfonso Ussia de leden van cultuurverenigingen die de groep gecontacteerd hadden “Hijos de puta” (hoerenzonen en hoerendochters).

Soziedad Alkoholika heeft altijd ontkend: “SER VASCO, TENER CANCIONES CONTRA LA POLICÍA Y CONTRA LO QUE NO NOS GUSTA, NO ES LO MISMO QUE APOYAR A ETA”. (Bask zijn, liedjes maken tegen de politie en tegen wat ons niet bevalt, is niet hetzelfde als ETA steunen). Comunicado S.A. 24/04/03

De Guardia Civil opent het vuur op een aanplakbord in Leitza.

In de nacht van 28 op 29 oktober 2006 rukten leden van de Guardia Civil verscheidene aanplakborden los en vernielden ze. De aanplakborden waar ze teveel moeite mee hadden, werden doorzeefd met kogels. Dit gebeurde te Leitza (Navarra), waar op de aanplakborden opgeroepen werd tot zelfbestuur: “Errepresiorik ez, Euskal Herriak autodeterminazioa” (geen repressie, zelfbestuur voor Euskal Herria). Deze heldendaden gebeurden omstreeks 1.00 uur ’s nachts bij het binnenrijden van het dorp, toen een paar Guardias uit hun groenwitte patrouillewagen stapten en de vernielingen begonnen aan te richten. Ze sprongen ijlings in hun wagen en gingen er vliegensvlug vandoor toen straatbewoners die “daden van moed en zelfopoffering” in de mot kregen.
Waarin een elitecorps toch groots (lees grotesk) kan zijn. Ik verwed er een tricornio op dat de PP hen voordraagt om gedecoreerd te worden. Want hiermee zijn ze niet aan hun proefstuk. Vorig jaar moest niet ver van Leitza de Olentzero er aan geloven.

De scheiding van de machten is toch een mooi principe.

Artikel 70.2 van het strafwetboek van 1973 stipuleert dat de maximum gevangenisstraf 30 jaar is. Er is strafvermindering voorzien voor goed gedrag, bijwonen workshops, studie…Die strafvermindering moet volgens dat strafwetboek afgetrokken worden van de maximumstraf van 30 jaar.

In 1995 werd, onder hevige druk van de Spaanse politieke partijen (PP en PSOE), die strafvermindering gevoelig aan banden gelegd omdat die partijen wilden dat Baskische nationalisten die maximumstraf volledig zouden uitzitten.
Maar gevangenen veroordeeld onder het strafwetboek van 1973 konden nog altijd de volledige strafvermindering krijgen, tot het Spaanse Hooggerechtshof bepaalde, in het verdict 197/2006, dat de strafvermindering moest berekend worden op de complete uitgesproken strafmaat (soms honderden tot duizenden jaren). Dit komt natuurlijk neer op de totale afschaffing van de strafvermindering. Deze nieuwe “interpretatie” van de wet werd vanaf dan systematisch en retroactief toegepast op alle politieke gevangenen. Dit wordt de “Parot-doctrine” genoemd, omdat Unai Parot er het eerste slachtoffer van was.

Een paar andere slachtoffers zijn:

1. Jon Agirre Agiriano uit Aramaio (Araba), zit nu 25 jaar in de cel; en moest vrijkomen op 28 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 3 mei 2011.
2. Kandido Zubikarai Badiola.uit Ondarroa (Bizkaia), zit nu 17 jaar in de cel, en moest vrijkomen op 27 oktober 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2011.
3. Koldo Hermosa Urra uit Santurtzi (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 8 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
4. Peio Etxeberria Lete uit Soraluze (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden op 10 september 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2019.
5. Iñaki Gaztañaga Bidaurreta uit Arrasate (Gipuzkoa), moest vrijgelaten worden in maart 2006, na 18 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
6. Txomin Troitiño Arranz uit Donostia (Gipuzkoa) moest vrijgelaten worden op 18 mei 2006, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.
7. Joseba Artola Ibarretxe uit Bilbo (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 20 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2016.
8. Josu Bollada Alvarez uit Ortuella (Bizkaia), moest vrijgelaten worden op 20 mei 2006. Hij blijft nu opgesloten tot 2018.
9. Antxon Lopez Ruiz uit Elorrio (Bizkaia), moest ook dit jaar vrijgelaten worden, na 19 jaar cel. Hij blijft nu opgesloten tot 2017.

In juli 2003, terug onder massale druk van dezelfde politieke partijen, werd de Organieke Wet 7/2003 goedgekeurd die de maximum gevangenisstraf verlengde van 30 jaar naar 40 jaar. Die wet was bedoeld voor verdachten die meer dan 2 terroristische aanslagen hadden gepleegd, en waarvan 1 aanslag met meer dan 20 jaar werd bestraft.