Archief

Taalpolitiek van Navarra aan de schandpaal

20 januari 2004

("EBLUL" European Bureau for Lesser Used Languages)

Het Europese Bureau voor Minderheidstalen dringt er bij de president van Navarra op aan zijn taalpolitiek te veranderen. Dit gebeurt nadat het bureau het vorige jaar een bezoek aan de autonome regio bracht. Het bureau stelt vast dat Navarra de enige regio is waar een minderheidstaal rechten verloor die ze al eerder verworven hadden!

De voorzitter van het Bureau, Bojan Brezigar, stelt vast dat de minderheidstalen er overal op vooruitgingen, behalve in Navarra. Ze hebben dan ook 5 aanbevelingen voor de Navarrese bestuurders:

1) Het politieke misbruik van de Baskische taal moet plaats maken voor een "positieve discriminatie" die de ongelijkheid na jaren van discriminatie moet wegwerken.

2) Het Bureau vraagt de oprichting van een interdepartementaal administratieorgaan zodat de taalpolitiek in elk departement in acht wordt genomen.

3) De Regering moet de relatie met de verschillende tussenpersonen die werken aan de ontwikkeling, de verdediging en de promotie van de Baskische taal normaliseren.

4) Het publiek onderwijs van de Baskische taal moet ook mogelijk gemaakt worden in de niet-Baskischtalige zone van Navarra indien dit gewenst wordt.

5) De Regering van Navarra moet eerder genomen beslissingen terugtrekken zoals de regeling om het Spaans als enige universitaire taal te benoemen terwijl er statuten bestaan die de tweetaligheid aanvaarden.           

Het bureau spreekt zijn bezorgdheid uit over de situatie waarin de Ikastolas moeten overleven in de niet-Baskischtalige zone van Navarra.

De woordvoerder van de Regering van Navarra, Alberto Catalán (UPN) noemt het onderzoek van EBLUL "totaal vreemd aan de werkelijkheid." (Wie is er in Navarra eigenlijk vreemd aan de werkelijkheid?)

Het Spaanse Hooggerechtshof beslist
19 januari 2007

Op 19 januari 2007 behandelde het Spaanse Hooggerechtshof het beroep van de ‘Vereniging Slachtoffers van het terrorisme’ (AVT) in de zaak tegen de Baskische jongerenorganisaties Jarrai, Haika en SEGI, die in juni 2005 weliswaar als ‘onwettige’ organisaties werden bestempeld, maar niet als ‘terroristisch’.  
Nu krijgt de AVT haar zin en worden de 3 organisaties als ‘behorend tot een terroristische bende, organisatie of groep’ definitief veroordeelt. Direct worden tegen 23 jongeren opsporingsbevelen uitgevaardigd omdat ze nu tot 6 jaar gevangenisstraf kunnen worden veroordeeld. In de dagen na het vonnis worden Igor Ortega, Amaia Arrieta, Olatz Carro en Iker Frade opgepakt. Ook is er een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd. Ook is er een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd tegen leden van SEGI.

Machtsontplooiing
18 januari 2002

Hoewel Susana Altxarandio en Juan Cortés ter beschikking van rechter Ruiz Polanco stonden nadat ze zich op 12 november ll. vrijwillig hadden gemeld bij het Hooggerechtshof, werden ze toch door een 60-tal Guardia Civiles gearresteerd in hun woning in Zuhatza (Gasteiz). Er werd, zoals steeds computers meegenomen, alsook een thesis waaraan Altxarandio werkte en een pistool van het type Colt, eigendom van haar oom. Minister Mariano Rajoy blies de hele zaak naar gewoonte zodanig op dat het leek alsof er een belangrijke ETA-commando was opgedoekt.

Vluchtelingen

17 januari 2002

Voor het Europese Gerechtshof in Luxemburg verscheen de Baskische vluchteling, Aito Oteiza, die op dit ogenblik in Donibane Lohizune woont. Het Hof, bestaande uit vijftien rechters, één uit elke Europese Staat, onderzoekt of de Franse regering op een legale manier werkte toen die in 1995 Parijs als verplichte verblijfplaats toewees (lees "verbanning") aan Oteiza.

Vertegenwoordigers van de Spaanse, Franse, Belgische en Italiaanse regeringen vroegen de herroeping van de jurisprudentie. De vertegenwoordiger van de Europese Commissie benadrukt dat de Franse Staat de communautaire wetten overtreed ten aanzien van de Basken, meer bepaald bij het verbieden van de verblijfplaats waarop ze recht hebben.

Oteiza hoort bij de groep van 16 Baskische vluchtelingen die dreigen uitgewezen te worden.

Arrestatie wegens het betalen van de
"revolutionaire belasting" aan ETA

16 januari 2004

Je krijgt een dreigbrief, betaalt omdat je leven je lief is, en je wordt veroordeeld omdat je voor je leven koos.

In Tolosa werd José Luis Areizaga gearresteerd. Toen hij ’s middags niet naar huis kwam, zoals verwacht, belde zijn vrouw niet naar de kroeg, zoals dat in onze contreien zou gebeuren, maar zoals in een politiestaat hoort, belde ze naar de politie. Daar vernam ze dat haar man was opgepakt op last van Magistraat Baltasar Garzón. Later werd zijn huis doorzocht en werd hij overgebracht naar Madrid. Acht maanden geleden legde Areizaga op vrijwillige basis verklaringen af bij dezelfde Garzón, waarna hij werd vrijgelaten.

Areizaga baat twee sportwinkels uit in Donostia en in Tolosa en is 55 jaar oud.

Twee dagen later werd hij vrijgelaten na een ondervraging van drie uren. Hem werd ten laste gelegd dat hij waarschijnlijk de zogenaamde "revolutionaire belasting" had betaald aan ETA.

Met de handen op de rug geboeid
15 januari 2001

Bij Gorka Martínez, lid van het hoofdbestuur van Herri Batasuna, en gearresteerd door Garzón omdat hij deel zou uitmaken van het "internationale net van ETA" werd in het hospitaal van de gevangenis operatief een poliep in de keel verwijderd. Tijdens deze 4 uren durende ingreep bleef Martínez met de handen op de rug geboeid!

Zittingsdag in het “Proces Batasuna”

14 januari 2003

Tijdens het “Proces Batasuna” kwamen twee Guardia Civil-oversten een leugen herhalen uit een eerdere verklaring die in 1997 verscheen en waarin beweerd werd dat na de dictatuur ETA de oprichting van de partijen EIA en EE stimuleerde (na de 7^de assemblee van ETA-pm in 1976) en waarmee "ETA de Staat wilde destabiliseren vanuit zijn structuren."

Het enige "bewijs" hiervan was een vermelding van de terroristische organisatie in haar "nieuwsblad", Zutik, van november ’76. De Guardias konden echter geen enkel document aanbrengen waarin bewezen werd dat ETA de opdracht tot de oprichting écht gegeven had.

Wel brachten ze een aantal namen aan van Batasuna-personen die veroordeeld werden voor "terroristische activiteiten" of met een "dubbel actief lidmaatschap". Ze moesten wel toegeven dat de veroordeling van een aantal leden van het Batasuna-bestuur uit 1997 naderhand geannuleerd werd maar volgens de Guardias was een arrestatie en een proces een voldoende bewijs, ook al volgde er geen veroordeling… Ze gaven zelf toe dat mensen die onschuldig verklaard werden door hen toch beschouwd werden "als ETA-leden".

Als bewijs dat "ETA de controle over Batasuna" had werd een document opgedist dat mogelijk was geschreven door Josetxo Ariskuren, en waarin hij zich tegenstander verklaarde van deelname van EH in organisaties die afhingen van het Baskisch parlement "Lakua" zoals de Raad van de Baskische TV. De Guardia Civiles wilden via een nummer van "Zutabe" uit 1995 bewijzen dat "ETA opdracht gaf aan Gestoras pro-Amnistía om het dichterbij brengen van gevangenen te eisen. Iedereen die het logo - de landkaart met de 2 rode pijlen - gebruikt weet dat hij orders van de terroristische bende uitvoert." 

Verheerlijking van het terrorisme
13 januari 2008

Er wordt zwaar getild aan de manifestatie op 13 januari 2008 van de ANV-burgemeesteres van Hernani, Marian Beitialarrangoitia, die geapplaudisseerd heeft voor de gevangen ETA-leden Igor Portu en Martín Sarasola (gearresteerd op 6 januari 2008) en die zwaar gefolterd werden. Er werd geroepen: “El pueblo no perdona”, het volk zal dit niet vergeven. In Spanje staat dit gelijk aan “verheerlijking van het terrorisme”. (*)

(*) Op 25 januari 2008 klasseert magistraat Santiago Pedraz (Audiencia Nacional) de zaak, na verhoor van Marian Beitialarrangoitia. Pedraz motiveert zijn beslissing op basis van haar verklaring: “Het is nooit bij mij opgekomen om wat dan ook te verheerlijken. Ik wilde alleen mijn gevoelens uitdrukken ten overstaan van Baskische politieke gevangenen.”

Waar dienen magistraten nog voor?

12 januari 2005

Wie een misdrijf begaat, moet er voor boeten. De hoogte van de straf is afhankelijk van de ernst van het misdrijf, en staat beschreven in het Strafwetboek.

PSOE-Minister van Justitie, Juan Fernando López Aguilar, meent hieraan een eigen interpretatie te moeten toevoegen, en verklaart dat Baskische politieke gevangenen niet kunnen worden vrijgelaten, als er voorafgaandelijk geen berouw werd betoond (dat staat niet in het strafwetboek).

El “Zorro de Sokoa”

Piarres Larzabal

+11 januari 1988

Piarres  Larzábal werd in 1915 geboren in Azkaine. Tijdens en na de bezetting kreeg hij als commandant in het Franse verzet heel wat medailles en decoraties op de borst gespeld. Toen Frankrijk (ná België!) begon met het uitwijzen van ETA-leden naar Spanje stuurde hij het hele zootje medailles terug naar Parijs. “Ik heb niet in het verzet gestreden om daarna de Staat mijn mensen te laten uitleveren”.

Hij werd aangesteld als pastoor in de onbestaande parochie Sokoa waar hij geruime tijd een onderkomen vond in een garage. Op de heuvel met “zicht op zee” bouwde hij voor zijn vissers het witte kerkje, waarin hij op 13 december 1969 zijn vriend, ETA-topman, “Txomin” in het echt verbond.   

Samen met Telesforo Monzón richtte hij de hulporganisatie Anai Artea (Onder Broeders) op: Baskische strijders die het Iberische Schiereiland dienden te verlaten, vonden bij hem (tijdelijk) onderdak en zo. Dit leverde hem de vleiende bijnaam “Zorro de Sokoa” (Vos van Sokoa) op.

Bij de ontvoering van de Duitse ereconsul Beihl in Donostia (1969), één der eerste acties die door ETA (pm) op touw werd gezet, trad hij op als bemiddelaar. (Hij noemde zich toen “ambassadeur van het Vrije Baskenland”). Beihl verklaarde later dat hij was ondergebracht bij iemand die steeds het huis verliet als de klokken geluid werden voor een kerkdienst. Het was de pastorij van Berorize-Montery (nu stadhuis)

* De ontvoering van Beihl was dan ook het werk van één van zijn beste vrienden, Eustakio Mendizabal Benito, “Txikia”.

Toen Txikia in een vuurgevecht met de Guardia Civil om het leven kwam, hield hij in zijn kerkje een zielendienst waarbij hij vriendelijke woorden sprak en het feit verdedigde dat deze ex- minderbroeder stierf met een patronengordel om zijn middel. De basiszin uit de homilie staat nu nog steeds als een huis:

Laten we “geweld” niet verwarren met “antwoorden op geweld”!

Larzábal was oprichter van de beweging “Embata”, later “Enbata”, die het gelijknamige tijdschrift oprichtte. Steeds koos hij complexloos de kant van ETA. In zijn kerkje, dat nooit gesloten was, werden via “Señor Oxia” vaak de eerste contacten gelegd tussen de Organisatie en de Spaanse of Baskische industriëlen die er hun “revolutionaire belastingen” kwamen aflossen.

Piarres Larzábal, “Zorro de Sokoa”, “Señor Oxia”, overleed op 11 januari 1988 in een ziekenhuis in Donibane Lohitzune-St. Jean Pied de Port aan een trombose.