Archief

Esteban Esteban Nieto
+26 september 1999

In Tolosa overleed op zondag, 26 september 1999, Esteban Esteban Nieto (44 j.) ten gevolge van kanker. Tussen 1982 en 1984 was hij lid van het "Commando Ardatza", terwijl hij in 1987 werd gearresteerd als lid van het "Commando Madrid".

Op 7 april 1999 werd hij vrijgelaten wegens de terminale kanker waaraan hij leed, maar 6 maanden later werd hij geveld. Naar aanleiding van die vrijlating verklaarde de rolstoelmagistraat, Eduardo Fungairiño, dat de gevangenis en de ziekte compatibel waren (en Nieto dus in feite niet vrij diende te komen). De wet (artikel 92,3 van het Strafwetboek) voorziet nochtans de voorlopige invrijheidstelling van zwaar zieke en terminale gevangenen.

Basken vogelvrij
25 september 2007

Eind januari 2007 werd een jongere uit Donostia na het verlaten van haar werk, in een kroeg in Gros, door een achttal onbekenden beet gepakt en geslagen. Zij diende enige tijd opgenomen te worden op de spoeddienst, en ze was een week werkonbekwaam. De Ertzaintza identificeerde de onbekenden als helden van de Guardia Civil, verbonden aan de kazerne van Intxaurrondo!

Op 25 september 2007 zaten op het beklaagdenbankje in Donostia niet acht, maar slechts één Guardia Civil! De beklaagde en een getuige (ook Guardia Civil) verklaarden, "dat ze hadden ingegrepen toen het meisje met een ijzeren staaf straatmeubilair stuksloeg". De ene had gezien dat ze op een papiercontainer sloeg, volgens de andere sloeg ze op een auto! Daarna had ze de Guardias willen aanvallen! Bovendien had het meisje hen beledigd met woorden als "piccolo’s", "hoerenzonen" en "txakurras" ("honden", de bijnaam van de Guardia Civil)!

Op de vraag hoe het meisje in godsnaam kon weten dat ze van de Guardia Civil waren, beweerde de beklaagde dat "hun Andalusisch accent" hen wel zal verraden hebben. De beklaagde en de getuigen spraken elkaar tegen toen ze dienden te antwoorden op vragen over de manier waarop ze de bar verlaten hadden en wie de auto bestuurde.

De jacht is geopend
24 september 2008

Op 24 september 2008, de dag dat de Spaanse Binnenlandminister, Alfredo Pérez Rubalcaba, in Toulon samenkomt met zijn Franse collega, Michèle Alliot-Marie, om over de recente aanslagen van ETA en over de gezamenlijke strijd tegen de gewapende organisatie te praten, wordt in Iparralde, Frans-Baskenland, een nooit geziene razzia gehouden.

Onder het alziende oog van de antiterroristische magistraten Marie-Antoinette Houyvet en Edmond Brunaud, trekken de speurders van de SDAT (Sous-Direction Anti-Terroriste), van het OCRGDF (Office Central de Répression de la Grande Délinquance Financière), van de PJ (Police Judiciaire) van Bordeaux en van de opzoekingbrigade van de Gendarmerie van Pau, alle registers open.

Volgens de meest recente gegevens werden 15 Baskische militanten opgepakt en ondervraagd, allemaal leden van de nationalistische partij Batasuna, verboden in Spanje, maar wel toegelaten in Frankrijk. Onder de arrestanten zijn heel wat bekende namen: Xabi Larralde, Jean-François Lefort "Lof", Jean-Claude Aguerre, Jokin Etxeberria, Patricia Martinon, Jon Irrasola, Aurore Martin, Juliano Cavaterra, Frédéric Carricart, Maider Duhalde, Haritza Gallaraga, Antton Etxeberria en Mirentxu Laco. In de partijlokalen werden huiszoekingen gedaan.

De razzia, het houdt niet op voor de Baskische onafhankelijkheidsbeweging, zou verband houden met een onderzoek gevoerd in barrestaurant “Kalaka” te Saint-Jean-Pied-de-Port op 24 september 2007, naar aanleiding van een aanslag op 11 juni 2006 op een hotelcomplex van meester-kok Alain Ducasse.

Ondervraagd of het mogelijk is dat ook in Frankrijk de politieke partij verboden wordt, antwoordde Binnenlandminister, Alliot-Marie, dat dit niet de zaak van Binnenlandse Zaken was, maar van Justitie. Ik neem aan dat dit geen sneer was naar Spanje, waar Binnenlandse Zaken en de voltallige regering Justitie onder zware druk hebben gezet om dit net wel te doen.

Zinemaldia
Filmfestival van San Sebastián

24 september 2008

Het festival “Zinemaldia” of het filmfestival van San Sebastián vertoont vandaag, 24 september 2008, de documentaire film “Haizea eta Sustraiak” (De wind en de oorsprong). De film biedt een overzicht aan van een historisch moment. De allerlaatste gefusilleerden (27 september 1975) onder het Francoregime worden ten tonele gevoerd: Juan Paredes “Txiki” en Angel Otaegi en drie leden van het antifascistische GRAPO, Jose Humberto Baena, Ramón García en José Luis Bravo. Het objectief van de film is die 5 anti-Franquistische strijders te herdenken als voorbeeld voor alle strijders die onder het Francoregime werden afgemaakt, en de publieke eis om alle veroordelingen van het Francoregime te annuleren.

Twee nieuwe slachtoffers
op het trieste blazoen
24 september 1993

Op vrijdag 24 september vallen er twee nieuwe slachtoffers op het trieste blazoen van de Spaanse ordestrijdkrachten te noteren. Gurutze Yanci, 31 jaar oud, overlijdt één dag na haar arrestatie in de gebouwen van de Guardia Civil te Madrid aan een hartaanval. De 26-jarige ETA-militant Xabier Kalparsora 'Anuk' valt diezelfde dag uit een venster op de tweede verdieping van de Policia Nacional te Bilbo. Hij wordt in kritische toestand overgebracht naar het hospitaal, waar hij twee dagen later aan zijn verwondingen bezwijkt...

Iemand uit het raam werpen om een zelfmoord te insinueren is een oud gebruik bij de politieke politie. Het regime van Pinochet, de Argentijnse militairen en talrijke andere dictators hanteerden deze praktijk regelmatig. Het aantal politieke opposanten wereldwijd dat opgehangen in zijn cel wordt aangetroffen of dat ongelukkiglijk van de trap valt, is niet meer te tellen. We hoeven deze zaken niet steeds ver van ons te gaan zoeken. Wat Frankrijk met het FLN in Algerije deed, Groot-Brittannië met het IRA doet en ook Spanje met de ETA, is een totalitair regime waardig.

De Baskische 'gematigde' nationalistische partijen PNV en EA geven de politiefolteraars “carte blanche” voor hun smerige praktijken, door in een anti-ETA-betoging op te stappen en zo alle schuld voor het geweld in Baskenland uitsluitend bij ETA te leggen.

Anti-hoestmiddel

Gurutze Yanci wordt in de ochtend van 23 september 1993 door de Guardia Civil aangehouden. Haar man onderging twee dagen eerder hetzelfde lot. Hij werd ervan beschuldigd hulp te hebben geboden aan het twee jaar voordien opgerolde ETA-commando Donostia. Ook zij wordt naar het hoofdkwartier van de Guardia Civil te Madrid overgebracht. Rond 1 uur 's nachts klaagt zij bij haar bewakers over een hevige, snoerende pijn in de borstkas. Dezen bellen naar een wetsdokter die telefonisch een antihoestmiddel (!) voorschrijft. Zowat twee uur later bevindt Gurutze zich in een dergelijke kritieke toestand, dat de cipiers besluiten haar onmiddellijk naar het ziekenhuis over te brengen. Zij zal dit niet levend bereiken.

Haar familie krijgt de volgende dag een kort telegram, waarin droog en zakelijk haar overlijden wordt meegedeeld. Haar man wordt twee dagen later zonder inbeschuldigingstelling vrijgelaten en verneemt pas dan, van een Guardia Civil, de dood van zijn echtgenote.

Hij verklaart gedurende zijn gevangenschap zijn echtgenote te hebben zien voorbijkomen. Verscheidene keren heeft hij haar horen schreeuwen. Hij heeft haar tevens weten wegvoeren in een rolstoel.

Het officiële autopsieverslag geeft hartstilstand na een epilepsieaanval veroorzaakt door angst of stress, als doodsoorzaak op. Over heel het lichaam van Gurutze zijn hematomen waarneembaar, in de hersenen zijn kleine, maar significante bloedingen te zien.

Gurutze is overleden door de terreur die haar arrestatie voor haar betekende. Naar alle waarschijnlijkheid werd ze zwaar aangepakt door de Guardia Civil. Bovendien beging de wetsdokter een zware beroepsfout door haar niet persoonlijk te komen onderzoeken, maar haar telefonisch een banaal geneesmiddel voor te schrijven. Maar ja, wie komt er nu uit zijn bed voor een terroriste?

Alle 15 personen die samen Gurutze Yanci werden aangehouden en naar het hoofdkwartier van de Guardia Civil te Madrid werden overgebracht, verklaarden later aan hun advocaten zwaar te zijn gefolterd: onderdompeling in een waterbad, elektroden, plastiek zakken over het hoofd, enz. De in Baskenland gekende praktijken dus.

Meer vragen dan antwoorden

De dood van Xabier Kalparsoro “Anuk” roept mogelijk nog meer vragen op. Zo beweert de officiële versie dat 'Anuk' zelf uit een openstaand raam sprong. Hij was op dat ogenblik niet geboeid en slechts in het bijzijn van één politieagent. Dit is toch wel een zeer eigenaardige bewaking van een gevaarlijke ETA-militant.

Al snel na het overlijden van 'Anuk' rijzen er vermoedens dat hij al vóór 23 september door de Ertzaintza (Baskische politie) was aangehouden. Een communiqué van ETA bevestigt dit. Enkele dagen later publiceert ETA een brief van Xabier aan de organisatie dd. 10 september 1993, waarin hij zegt eind augustus door de autonome politie te zijn gearresteerd. Hij schrijft: "Ze hebben me opgepakt, gedrogeerd, gehypnotiseerd, gehersenspoeld. Ze hebben me gebruikt en ze doen het nog steeds". Het is een compleet raadsel wanneer en waarom de politie hem heeft vrijgelaten. Feit is dat hij bij zijn arrestatie door de gemeentepolitie van Durango totaal gedesoriënteerd was. Ook zijn brief aan ETA bevat enkele passages die geen steek houden.

Alle officiële instanties alsook de autonome politie weigerden te reageren op deze brief van Anuk. Een onderzoek is aan de gang, maar het is zonder meer duidelijk dat er een kwalijk reukje aan deze zaak zit. In een volgende Meervoud hopen we u meer nieuws te kunnen brengen.

“Meervoud”, nr. 5, december 1993, artikel geschreven door Geert Orbie.

Gudari Eguna
Dag van de Baskische Soldaat
23 september 2006

Zaterdag, 23 september 2006, werd de “Gudari Eguna”, de dag van de Baskische Soldaat” gevierd. Het is eigenlijk geen viering, maar een herdenking van alle gudaris die in de strijd voor een onafhankelijk Euskal Herria hun bloed hebben gegeven. Dat zijn er intussen 218. Even in herinnering brengen dat we op 4 dagen verwijderd zijn van de 30^ste verjaardag van het fusilleren van Txiki en Otaegi. De herdenking greep plaats op de Monte Aritxulegi bij het plaatsje Oiartzun in Gipuzkoa. Meer dan 1500 personen woonden de plechtigheid bij. Op een gegeven moment werden 218 Ikurriña’s in de grond geplant. Eén voorval echter haalde de wereldpers, nu ja de Belgische pers wist eens te meer noch van toeten, noch van blazen. Het was nochtans een voorval dat vrij ongewoon was, qua optreden en qua inhoud. Op een bepaald ogenblik stapten 3 Etarras uit de bossen om een nieuw communiqué voor te lezen (vroeger werden alle communiqués via de krant Gara gestuurd), een communiqué dat blijft nazinderen. Na voorlezing werden een aantal schoten in de lucht gelost.

De boodschap

ETA wil bij deze de meest intieme groet brengen aan alle strijders die jullie vandaag hier herdenken. Gudari Eguna is voor ons geen datum om achteruit te kijken. Integendeel, met het voorbeeld van onze strijdbroeders voor ogen en lerende uit de weg die zij gevolgd hebben, moet deze dag dienen tot het borg stellen van de strijd vandaag, maar ook van morgen. Moet deze dag dienen om de persoonlijke inzet ten voordele van Euskal Herria te versterken. De strijd ligt niet in het verleden, maar in het heden en in de toekomst. Als we zonder dralen, zonder opgeven de strijd voortzetten, zoals gudaris het voor ons deden, pas dan zullen wij een vrij volk zijn. Front vormen tegen de onderdrukking in Euskal Herria is een onvoorwaardelijke opgave om ons volk te doen overleven. Op deze aartsmoeilijke weg zal niemand ons geschenken doen. De opportuniteit om de vrijheid te verwerven ligt in het hart en de handen van ieder van ons. Laten wij bouwen aan de onafhankelijkheid van Euskal Herria door onze dagelijkse daden. Dat is nu precies de boodschap die ETA aan jullie allen wil bekendmaken: wij bevestigen de belofte dat wij onverdroten zullen verder strijden, met de wapens in de hand, tot Euskal Herria onafhankelijk en socialistisch is. Wij zijn bereid ons bloed te geven om dat te bereiken. En dat zullen wij bereiken!

Leve de Baskische strijders! Leve vrij Euskal Herria! Leve socialistisch Euskal Herria! Zonder rust tot de onafhankelijkheid een werkelijkheid is!

3^de ETA-aanslag
in 24 uur

Na de aanslagen in Vitoria-Gasteiz en Ondarra (commissariaat van de Ertzaintza) heeft ETA voor de 3^de maal in 24 uur toegeslagen nu te Santoña. Het “Patronato Militar Virgen del Puerto” was het doelwit. Er viel 1 dode, een militair, en 6 gewonden onder wie 1 nog altijd in levensgevaar.

Stelen en verkrachten 
met een tricornio op het hoofd 
is geen misdrijf
22 september 2001

Er zijn nieuwsberichten die zó schandalig zijn dat er amper commentaar bij nodig is. Wat vindt de lezer van dit. Onder de titel: "Stelen en verkrachten met een tricornio op het hoofd is geen delict", verscheen op 22 september 2001 volgend bericht:

“In Barcelona werd een lid van de Guardia Civil, de paramilitairen, die het merkwaardige hoofddeksel, de tricornio, dragen, veroordeeld wegens roof, gijzeling van de familie en verkrachting van de vrouw. De rechter meende echter dat ‘een dienaar van de vrede en de veiligheid’ niet opgesloten kon worden”.

Is een misdrijf nu net niet zwaarder in plaats van lichter als het gepleegd wordt door een dienaar van de Staat? Als een Guardia Civil een delict pleegt en een lid van de rechterlijke macht beslist hem niet achter de tralies te stoppen, dan zal de volgende stap zijn dat wetgevende macht door middel van een decreetwet voorschrijft dat een verkrachting die gepleegd wordt met een tricornio geen delict is.

Aanslagen

21 september 2008

ETA heeft vannacht 2 aanslagen gepleegd in Vitoria en in Ondarroa. Bij de eerste aanslag was er alleen materiele schade en geen slachtoffers. Bij de tweede aanslag op het commissariaat van de Ertzainza te Ondarroa waren er 7 lichtgewonden onder wie 3 Ertzainas.

Kruis van Verdienste
Onberispelijke levenswandel
21 september 1999

De Spaanse Regering trekt op 21 september 1999 de beslissing van de Guardia Civil terug waarbij de luitenant kolonel van het korps, Félix Hernando Martín, het Kruis van Verdienste kreeg voor bewezen diensten en zijn onberispelijke ("intachable") levenswandel. Tóch werd Hernando in verband gebracht met twee onderzoeken i.v.m. de staatsterroristen van GAL, waarin hij beschuldigd werd koffers geld naar Zwitserland te hebben overgebracht om José Amedo en Michel Domínguez te betalen. Verder werd hij in verband gebracht met de aanslag op hotel “MonBar” in Bayonne waarbij vier personen het leven verloren. In de Zaak Segundo Marey, waarin hij eveneens genoemd werd, ging hij uiteindelijk vrijuit.