Archief

Vosotros fascistas sois los terroristas
Jullie (politie) fascisten zijn de terroristen

De pro-amnestie-beweging had opgeroepen om op zondag, 14 september te manifesteren tegen de golf van repressie die Euskal Herria nu al maandenlang teistert, en ook om te uitzonderingstoestand in de gevangenissen ten aanzien van de Baskische politieke gevangenen aan te klagen.

Het recht op vrije meningsuiting werd eens te meer door de Baskische regering geschonden, door de betoging te verbieden. De sadisten van de Ertzaintza hadden niet meer uitleg nodig om er los te kloppen, op hun eigen volk. Er vielen gewonden en 1 persoon moest afgevoerd worden naar het hospitaal. Meer dan woorden kunnen beelden aantonen hoe driest de Ertzaintza te werk ging: klik hier. Vijf personen werden aangehouden en een zesde werd aangeklaagd voor belediging. Er wacht hen nu aan de lijve wat het betekent in Spaanse gevangenissen terecht te komen (foltering!).

Vandaag, 15 september 2008, starten de deliberaties om de politieke partijen ANV en EHAK te verbieden. Ik ben de tel kwijt, maar zal eens opzoeken hoeveel Baskische nationalistische partijen verboden werden. Ik schat 10! Zo wordt een volk monddood gemaakt.

Volgende woensdag, 17 september, volgen de uitspraken in de rechtzaak tegen de Baskische amnestiebeweging (dezelfde die de manifestatie van 14 september 2008 organiseerde). Van de aanvankelijk 27 geviseerden, zullen er 24 woensdag naar de uitzonderingsrechtbank in Madrid moeten.       

Aitor Jugo, Juan Mari Olano en Julen Zelarain worden ervan beschuldigd deel uit te maken van de leiding van een gewapende beweging. Bewijzen zijn niet nodig. Garzón, de magistraat die de rest van de wereld liever kwijt dan rijk is, heeft ooit gezegd “dat ze allemaal van ETA zijn”. Er wordt 13 jaar gevraagd tegen hen.       

21 anderen worden beschuldigd van lidmaatschap van een gewapende beweging. Tegen hen wordt telkens 10 jaar gevraagd:

Gotzon Amaro, GariArriaga, Alex Beaskoa, Jon Imanol Beaskoa, JosuBeaumont, Maite Diaz de Heredia, Aratza Estonba,Ainhoa Irastortza, Julen Larrinaga, Maite Mendez,Txema Olabarrieta, Jagoba Terrones, Jorge Txokarro,Iker Zubia, Gorka Zulaika, Xabin Juaristi, IñakiReta, Asier Virumbrales, Julen Arzuaga, IñakiLoizaga, Juan Antonio Madariaga en Ixone Urzelai. 

Zo wordt een volk monddood gemaakt. Maar Basken zijn als riet. Men mag ze nog zoveel vertrappelen als men wil, ze richten zich altijd terug op.

En de PNV, ooit boegbeeld van het Baskische nationalisme (nu slippendrager van het Spaanse staatsnationalisme), keek er naar en zag dat het goed was. Hoe meer tegenstanders in de gevangenis, hoe meer electorale winst en macht om de macht.

Maar het kan verkeren. Zelfs Bredero wist dat.

Sadisme van de ergste soort
15 september 2006

De voorbije week raakte de moeder en één van de zussen van de Baskische politieke gevangenen, Ibai en Mikel Aiensa, betrokken in een verkeersongeval nadat een vrachtwagen een lading ijzer verloor. Zij waren op weg naar de gevangenis van Monterroxo (Galicië). De gevangenenspreiding doodt, maar gelukkig vielen er ditmaal geen slachtoffers.

De Spaanse Penitentiaire Instellingen hebben de familie Aiena Laborda nochtans "rijkelijk bedeeld". Zo gaat het gevangenisbezoek het ene weekend naar Lugo (Galicië) op 1.280 km afstand! Het daaropvolgende weekend moeten ze naar het zuiden van Spanje, naar Cordoba op 1.614 km van Baskenland!

Iratxe Sorzabal
vrijgelaten
14 september 2001

Rechter Ismael Moreno beval de vrijlating van Iratxe Sorzabal, die 5 maanden geleden vóór hem verscheen met duidelijke sporen van de foltering die ze moest ondergaan in handen van de Guardia Civil (zo kreeg ze elektroden op de tepels geplaatst!) Volgens informatie aan de familie had de rechter nu de beschuldiging van "lidmaatschap van gewapende bende" laten vallen. Eerst folteren en dan bewijzen verzamelen, en worden er geen bewijzen gevonden, vrijlaten en overgaan tot de orde van de dag.

Ley de Consulta
Wet tot regeling van de volksraadpleging

11 en 12 september 2008

Op 11 september 2008 heeft het Tribunal Constitucional, het Grondwettelijke Hof, bij eenparigheid beslist dat de Ley de Consulta, goedgekeurd door het Baskische Parlement op 27 juni 2008, ongrondwettelijk is en dus nietig verklaard wordt.

De 10 hoge magistraten (Javier Delgado Barrio was afwezig wegens ziekte) benadrukken in hun vonnis dat, hoewel de benaming "consulta" (consult) gebruikt wordt, er hier sprake is van een referendum, en een referendum kan alleen goedgekeurd worden door de vertegenwoordigers van de nationale staat.

Op 12 september 2008 heeft de Lehendakari, na een vergadering van de ministerraad, een verklaring voorgelezen die kort samengevat hier op neerkomt: "Acatamos, pero no nos resignamos” (Wij eerbiedigen de wet, maar leggen er ons nog niet bij neer). Hij voegde er nog aan toe dat hij de klacht, die zal neergelegd worden in Straatsburg op vraag van de politieke partijen uit zijn regering, als burger van Baskenland ten volle ondersteunt. De klacht wordt op 23 september 2008 voorgelegd in Straatsburg. De motivatie is de volgende: “Het is logisch en volledig wettelijk, eenmaal alle Spaanse interne juridische wegen zijn uitgeput, dat er beroep aangetekend wordt bij supranationale instanties om na te gaan of de motivatie van het Tribunal Constitucional compatibel is met wat in Europa vrijheid van meningsuiting genoemd wordt, met politieke participatie en politieke garantie als gevolg.”

Om de voorgeschiedenis te kennen, lees verder…

Victor Goñi klaagt aan
13 september 2001

Victor Goñi laat op 13 september 2001 zijn aanklacht over folteringen ratificeren. Hij kreeg het zwaar te verduren gedurende de vijf dagen die hij doorbracht in handen van de Spaanse politie, na zijn arrestatie van 7 november 2000. Hij verzekert dat hij in staat is om 16 verantwoordelijke politiemannen te identificeren.

Op 7 november 2000 worden Ainara Esteranz Cruz, Nerea Garro Pérez, Asier Urretavizcaya Merino, Víctor Goñi Martín en Alicia Yagüe gearresteerd te Madrid.

Vanaf het ogenblik dat hij in de auto gesleept was, waren de slagen constant, op de rug en in de maag, trekken aan de haren en slagen met de palm van de hand op de oren. Tijdens vele ondervragingsessies was Victor Goñi volkomen naakt. Hij moest een erg moeilijke houding blijven aanhouden, terwijl hij voortdurend geslagen werd. Ook werd op een plek tussen de testikels en de anus gedrukt wat een vreselijke pijn veroorzaakte. Met de wreef kreeg hij trappen tegen de testikels. Bovendien dreigden ze hem naar een afgelegen plek te brengen waar ze hem een kogel door het hoofd zouden schieten. Indien hij niet zou verklaren wat zij wilden, zouden ze zijn vriendin verkrachten (die intussen eveneens gearresteerd was.) Hij hoorde het gesnik van zijn vriendin en toen hij in de gevangenis zat meende hij dit nog steeds te horen. Eén van de politiemannen die hem arresteerden, had hij daarna, op twee verschillende dagen, op tv gezien bij de arrestatie van Harriet Iragi en Jon Solana, terwijl andere agenten op andere dagen door het beeld liepen. Verder verklaarde hij dat de arts van dienst niet de verwondingen vaststelde, doch enkel de bloeddruk kwamen meten.

Het akkoord van Lizarra
12 september 1998

Het akkoord of het pact van Estella (Lizarrako Akordioa in het Euskera), ook wel eens “Acuerdos de Lizarra-Garazi” genoemd, is een akkoord dat op 12 september 1998 werd ondertekend.
In het plaatsje Estella (Lizarra in het Euskara), gelegen in Navarra, werd in het “Casa de Fray Diego” (zie foto), op initiatief van Herri Batasuna de 3^de bijeenkomst gehouden in het kader van het “Foro de Irlanda”, het forum over Ierland. Bij die gelegenheid werd een akkoord ondertekend door de Partido Nacionalista Vasco, Herri Batasuna, Eusko Alkartasuna, Ezkerra Batua, ELA/STV, LAB, AB, Batzarre, Zutik, EHNE, ESK-CUIS, STEE-EILAS, Ezker Sindikala, Hiru, Gogoa, Amnistiaren Aldeko Batzordeak, Senideak, Bakea Orain, Elkarri, Egizan, Herria 2000 Eliza, Gernika Batzordea en Autodeterminazioaren Biltzarrak.

Het gemeenschappelijke akkoord stelt nadrukkelijk dat er via onderhandelingen tot een oplossing voor de problemen in het Baskenland moet gekomen worden.

Het heeft niet mogen baten. Op 22 februari 2000 werd het regeerakkoord eenzijdig door de PNV opgezegd, als gevolg van een aanslag op de socialistische leider Fernando Buesa.

Solidariteit
11 september 2004

Jon Lopez en Diego Ugarte waren sinds 16 augustus 2004 in hongerstaking in de Belgische gevangenissen in Brugge en Bergen, maar hebben intussen beiden de staking opgegeven, nadat ze serieuze gezondheidsproblemen kregen. Ze protesteerden tegen de toepassing van het Europese Aanhoudingsbevel. Op zaterdag 11 september werd er in bij de gevangenissen waar ze vastzitten in afwachting van hun vrijwel zeker uitlevering naar Spanje een demonstratie door Basken en Belgen gehouden. Er werd een petitie voor hun vrijlating overhandigd aan de gevangenisdirectie, ondertekend door duizenden Basken.

Aan de buitenkant van de muren van de Belgische gevangenissen van Brugge en Bergen vonden samenkomsten plaats om Jon López en Diego Ugarte te steunen. De twee Baskische jongeren zitten er sinds 31 maart 2004 gevangen. De deelnemers aan beide acties waren vrijdagavond per bus uit Gasteiz en Basauri vertrokken.

Tientallen personen waren op de afspraak aan de gevangenismuren van Brugge en Bergen om hun steun te betuigen aan Jon López en Diego Ugarte voor wie de uitlevering aan Spanje dreigt. De bus was vrijdag om 20.30 u. uit Gasteiz vertrokken (van waar Ugarte komt) Een uur later werd in Basauri gestopt, de woonplaats van Jon López. Van daaruit begon de lange reis naar de Belgische staat.

De eerste halte werd gehouden aan de buitenmuren van de gevangenis van Brugge waar López in de ziekenboeg verblijft na een hongerstaking die hij op 16 augustus 2004 begon. De deelnemers werden voortdurend omringd door agenten van de Belgische politie die, aldus Askatasuna, de identiteit controleerden van alle deelnemers.

De gevangenisautoriteiten weigerden de handtekeningen in ontvangst te nemen die de vrijlating van de 2 Baskische jongeren eisten.

Dan vertrok de bus naar Bergen waar Diego Ugarte zit. Hij stopte maandag met de hongerstaking na een medisch risico om in coma te vallen. Gedurende de hele rit werd de bus van de actievoerders ‘vergezeld’ door politievoertuigen.      
In tegenstelling tot wat in Brugge gebeurde traden de verantwoordelijken van Bergen wel in contact met een afvaardiging van de actievoerders. Ook de handtekeningen werden aangenomen.

Jon López en Diego Ugarte
in Belgische gevangenschap

De advocaten van Jon López en Diego Ugarte, Baskische politieke gevangenen in Doornik en Bergen, klaagden op 21 mei 2005 de Belgische autoriteiten aan wegens de condities waarin hun cliënten hun dagen (en nachten) moeten slijten. De klacht werd zowel tegen de Belgische staat als tegen de minister van Justitie, Laurette Onkelinckx, ingediend. Beiden zitten sinds maart 2004 vast in ons land. Ze zitten volledig afgezonderd van de overige gevangenen en worden, telkens als ze de cel verlaten of die weer betreden, lichamelijk afgetast. De sanitaire en hygiënische omstandigheden zijn erbarmelijk. Het "luchten" verloopt eveneens in afzondering. Bovendien wordt hun correspondentie gelimiteerd en doorzocht.

Jon López, die in Doornik zit, vertelde in een brief dat de patio waarin hij gelucht wordt dezelfde grootte heeft als zijn cel en het plafond uit één wand van ijzeren staven bestaat. Tijdens het luchten werd hij steeds gevolgd door drie cipiers. Toen hij op een dag zei op die manier niet meer buiten te willen, kwamen ze hem ook niet meer halen. Het celraam is dubbel getralied! De celdeur is steeds gesloten en er is geen "zuurstof", tenzij er wat tocht is! Er is enkel een toiletemmer en die wordt één keer per dag leeggemaakt. De cipiers lachen hem dan ook telkens uit omdat zijn cel stinkt. Douchen mag twee keer per week, tussen 10:00 en 21:00u met koud water. De overige gevangenen zijn dan al in hun cel. Dag en nacht wordt door de cipiers elke 15 of 20 minuten door het luikje naar binnen gekeken. ’s Nachts wordt daarbij telkens het licht ontstoken! Sterk, fluorescerend licht! Behalve het geluid van het luikje wordt er in de gang op alle andere mogelijke manier lawaai gemaakt. Dag en nacht! Hierdoor kan López slechts gedurende korte periodes slapen. Als hij hierover klaagt bij de directeur zegt die "enkel te doen wat hij moet doen en daarover zelf niet mag beslissen". De inkomende en uitgaande post moet steeds via de Onderzoekrechter passeren. Dezelfde onderzoeksrechter heeft beslist dat enkel de ouders en de broer van López op bezoek mogen komen. Gezien de afstand ontvangt López gemiddeld slechts één keer per maand bezoek. Geen verdere familieleden noch vrienden. Als er bezoek is, mogen er geen andere gevangenen in de gang zijn en moeten alle cellen gesloten zijn. Er mogen maximum 3 personen per keer op bezoek komen. (Vader, moeder en één broer of zus.) Bellen mag hij enkel met zijn ouderlijk huis, na 20 uur en gedurende een periode die afhankelijk is van de luim van de cipier van dienst. Binnen enkele dagen ontmoeten de ouders van López de Belgische consul in Bilbao, Sylvie Lagneaux.

De omstandigheden waarin Ugarte in de gevangenis van Bergen verblijft zijn gelijkaardig.

De Baskische amnestiebeweging zegt dat, behalve Spanje en Frankrijk, België de enige Europese Staat is die Baskische, politieke gevangenen gaat oordelen. Spanje vraagt de uitlevering van beiden en bij zijn laatste bezoek aan Spanje beloofde ons knapste stuk, Premier Verhofstadt, daar snel werk van te maken.

Mogelijk uitlevering van twee in België opgepakte ETA-leden

Vrijdag 14 mei 2004 | Bron: Belga

BERGEN - De kamer van inbeschuldigingstelling (KI) in Bergen heeft gisteravond beslist gevolg te geven aan het Europese aanhoudingsmandaat tegen de vermeende ETA-leden Jon Lopez Gomez en Diego Ugarte Lopez de Arkaute. De twee werden in Boussu (Henegouwen) opgepakt in de nacht van 30 op 31 maart 2004. De beslissing betekent dat ze mogelijk kunnen worden uitgeleverd aan Spanje. Het parket meldt echter dat ze eerst in België zullen worden berecht.

Twee Spanjaarden die in eigen land gezocht worden omdat zij banden zouden hebben met de ETA mogen aan Spanje uitgeleverd worden nadat zij in België zijn berecht en hun eventuele straf hebben uitgezeten. Dat heeft het Belgische openbare ministerie maandag gezegd. Jon Lopez Gomez en Diego Ugarte Lopez de Arkaute werden op 31 maart aangehouden toen bij een routinecontrole valse nummerplaten werden aangetroffen. Ze zijn aangeklaagd wegens vervalsing. Een eerdere uitspraak die de uitlevering verbood, werd vrijdagavond in beroep ongedaan gemaakt. Beide zullen op 6 juli 2005 uitgeleverd worden aan de folterstaat Spanje. Spanje en België ruziën al jaren over de uitlevering van verdachten. Zo stelde het hooggerechtshof in België onlangs opnieuw een uitspraak uit in de zaak rond het Spaanse verzoek om uitlevering van een Baskisch echtpaar (Luis Moreno en Rakel García) dat al meer dan tien jaar in België verblijft.

Dolores González Katarain
“Yoyes”
+10 september 1986

Dolores González Katarain “Yoyes” werd geboren in Ordizia op 14 mei 1954. Zij werd beroemd omdat zij de eerste vrouwelijke dirigente van ETA werd en één van de meest gezochte Etarras.

Yoyes trad toe tot ETA in de jaren 70. Na de moord in 1978 op José Miguel Beñarán Ordeña “Argala”, door de doodseskaders van het BVE-Batallón Vasco Español, nam zij langzamerhand afstand van zijn erfenis: "la línea dura", de harde lijn. Zij verliet ETA in 1980 en ging in ballingschap naar Mexico, waar zij werkzaam was voor de UNO. Op 17 oktober 1985, toen er geen enkele klacht meer tegen haar liep, overwoog zij om naar Euskadi terug te keren. Het is tot op vandaag nog niet helemaal duidelijk waarom Yoyes wilde terugkeren. Bepaalde bronnen spreken van een pact met Txomin Iturbe. Ik wil daarover niet verder uitweiden, omdat deze zaak heel duister is en het niet eens zeker is of dit waarheidsgetrouw is. Wat wel vaststaat, is dat zij ingegaan is op de mogelijkheden van het “Plan de Reinserción Social” (reclassering van spijtoptanten).     
ETA-m had onmiddellijk op die mogelijkheid gereageerd: “…De “arrepentimiento” karakteriseert zich als een modaliteit van politieke collaboratie met de vijand…”

Yoyes was voor veel nationalisten een stap te ver gegaan en ze werd openlijk beschuldigd van verraad (Yoyes traidora).              
 
Op 10 september 1986 wandelde ze met haar zoontje Akaitz door het feestvierende Ordizia. Een paar schoten weerklonken en Yoyes was niet meer. Volgens de processen-verbaal opgesteld t.b.v. het proces werd Antonio López Ruiz “Kubati” aangewezen als dader en Francisco Mujika Garmendia “Pakito” als opdrachtgever.

Op het familiegraf te Ordizia staat op het familiegraf volgende tekst: “Callaron tu voz, no apagarán tu luz. Yoyes maitea” (Ze deden je zwijgen, maar zullen je licht niet doven. Geliefde Yoyes).

Communiqué van ETA

“[…] De zaak Yoyes is illustratief. Terwijl de hachelijke situatie van de vluchtelingen stilaan de pijngrens overschrijdt, terwijl de levenomstandigheden in Iparralde onhoudbaar worden, terwijl GAL frequent onze beste militanten uitmoordt, terwijl arrestaties aan de lopende band gebeuren, terwijl deportaties en uitlevering aan het vijandige Spanje schering en inslag zijn, besluit Yoyes, die een goedbetaald burgerlijk leven leidt in Mexico en een wettelijke verblijfsplaats heeft, in te gaan op het vernederende plan van Barrionuevo.              
Het contrast tussen haar persoonlijke situatie en de rest van de vluchtelingen toont duidelijk haar positie tegenover haar vroegere strijdmakkers aan en haar voorkeur voor de Spaanse machthebbers. Iedereen heeft het recht vrijwillig de organisatie te verlaten, zonder probleem, de enige voorwaarde is dat er niet samengeheuld wordt met de bezetter. Haar houding getuigt van een bewust misprijzen voor hen, in ballingschap, die meer dan ooit en heviger dan ooit moeten lijden […]”

Uittreksel uit: “Zutabe”, nr. 44, november 1986. Opgesteld door “Colectivos Presos de ETA”. 

Eugenio Irastorza
VRIJ
9 september 2003

Op 9 september 2003 kwam Eugenio Irastorza uit Ordizia vrij. Hij zat 23 jaar in Spaanse cellen en was op dat moment de Baskische politieke gevangene met de meeste “dienstjaren”. Toen Tejero met getrokken revolver het Spaanse Congres binnendrong en met een “Zitten, klootzakken!” de hele Spaanse volksvertegenwoordiging als bange broekschijters onder hun banken deed verdwijnen, zat Irastorza al een jaar vast!

Als bijkomende straf, voor zowel zichzelf als voor zijn familie, verbleef Irastorza sinds 1989 in het Zuiderse Andalucía! De familie gaf op deze manier een fortuin uit aan reiskosten. Voeg daarbij de kleine en grote pesterijen van de Guardia Civil (buiten de gevangenis) en van de bewakers (binnen). Eén voorbeeld:

Ergens in augustus 1996 werd Eugenio Irastorza aangevallen door een talrijke groep functionarissen in de gevangenis Jaén II, terwijl hij zat te wachten om toegelaten te worden in de bezoekersruimte van de gevangenis, om zijn bezoekende familieleden te ontmoeten.

De agressie was begonnen toen hij zijn cel verliet om zich naar de bezoekersruimte te gaan. Een cipier, een zekere Francisco, deed teken dat hij hem de hals zou oversnijden als hij het waagde zijn cel te verlaten. Eugenio Irastorza, die op zijn rechten stond, werd in een kamer gesleurd door 2 cipiers en afgeranseld. Onmiddellijk snelden talrijke cipiers toe, niet om hem te ontzetten, maar om hun sadisme bot te doen vieren. Onder hen een zekere Camilo en de chef van de afdeling Manuel (beter gekend als “Chuck Norris”). Hij werd naar een isoleercel gesleurd, moest zich volledig uitkleden en werd verder afgetuigd.

Aan de familie werd meegedeeld dat hij in afzondering zat wegens slecht gedrag en dat het bezoek niet meer kon doorgaan (de familie had een reis ondernomen van meer dan 1000 km, enkel.)

De klacht die Eugenio Irastorza indiende, werd door de magistraat van de “Vigilancia Penitenciaria de Granada”, Maria del Carmen Navajas Rojas, gearchiveerd. En op 14 oktober 1996 spande zij zelf een rechtzaak tegen hem in wegens valse verklaringen.

De Spaanse KGB
08 september 2007

Mario Zapata ontdekte gisteren in zijn auto een apparaat waarmee precies kon nagegaan worden waar hij overal naartoe reed. Zapata en zijn vriendin hadden tijdens hun vakantie de indruk gekregen dat ze gevolgd werden. Na hun terugkeer doorzochten ze hun wagen en daarbij kwam het apparaatje te voorschijn. Kort na hun vertrek werden ze al onderworpen aan een grondige controle door de Guardia Civil inclusief de bijhorende "vragen".

Dit soort intimidatie is niet nieuw. Enkele weken geleden ontdekten enkele jongeren in hun woonst in Donostia gelijkaardig materiaal.

In juni 1994 doorzocht de Geheime Dienst de zetel van Herri Batasuna in Donostia. In maart 1998 werd afluisterapparatuur ontdekt in de partijzetel in Gasteiz. Toen bleek dat het doen en laten van de radicale partij al 10 jaar werd gecontroleerd. Enkele maanden later werden kabels gevonden in de partijzetel in Bilbao. (Enkele directieleden van de Spaanse Geheime Dienst werden hier zelfs voor veroordeeld.) Maar kort daarop was het de beurt aan de partijzetel in… Bayonne!

Echt bruin werd het toen apparatuur werd gevonden bij diensten die afhingen van de Baskische Regering en zelfs bij de Baskische politie, Ertzaintza!

Mario Zapata is geen Zuid-Amerikaanse vrijheidstrijder die asiel kreeg in Baskenland, noch is hij "van ETA", hoewel de Spaanse visie hieromtrent "anders" is. Mario Zapata is van het amnestiecomité "Askatasuna" en als je kwijtschelding van straf eist voor ETA-gevangenen dan ben je volgens de Spaanse democraten zelf van ETA.