Archief

Ronde van Frankrijk
13 juli 2006

De Basken zijn een wielerminnend volk. Steeds hadden ze goede wielrenners die in ons land onder de naam "Spanjaarden" bekend werden. Zo is de Ronde van Baskenland véél ouder dan de "Vuelta", de Ronde van Spanje. Met de Ronde van Frankrijk hebben ze altijd een haat-liefdeverhouding gehad en de Ronde van Spanje maakt al jaren een grote boog rond Baskenland. Vandaag, 13 juli 2006 ging de Tourrit van start in het mooie Baskische stadje Kanbo, door de Fransen ooit omgedoopt in "Cambo les Bains". Onderweg werden een aantal renners even staande gehouden door een spandoek met de Engelse tekst "Vrijheid voor Baskenland" en kleinere pamfletjes in het Frans en in het Baskische met de eis voor respect en (politieke) erkenning. De foto komt uit de krant “Le Journal du Pays Basque”.

De Vuile Oorlog tegen het Baskische Volk
wordt afgekeurd
12 juli 2004

De Spaanse Procureur-generaal, Cándido Conde-Pumpidu zegt op 12 juli 2004 dat de VS "het terroristische geweld (in Irak) beantwoordde met nog méér geweld, zoals dat in Spanje gebeurde op het einde van de zeventiger jaren, begin van de tachtiger jaren, toen er groepen werden opgericht als "Batallón Vasco Español" en "GAL" hetgeen ethisch onaanvaardbaar was en politiek ondoeltreffend omdat er nog méér terrorisme gecreëerd werd."

Het BVE en Gal waren een antwoord van de Spaanse Staat op de Baskische onafhankelijkheidstrijd en geen geïsoleerde daden van ongecontroleerde individuen.

Waarop wacht Conde-Pumpido om de verantwoordelijken van zoveel moorden alsnog te straffen. Ze zijn bij naam en toenaam gekend! Maar de Procureur-generaal noemt de Spaanse Staat "een model" in de strijd tegen het terrorisme, hoewel foltering en mishandeling geen adequate formules zijn. De aanslagen van GAL werden door de Staat oogluikend goedgekeurd en uiteraard ontkend.

Maar Conde-Pumpido en de zijnen kijken nu nóg steeds de andere richting uit als arrestanten "foltering" of "mishandeling" aanklagen. Net als 20 jaar geleden.

Luister niet naar mijn woorden, maar kijk naar mijn daden!

Joseba Iñaki Barandiaran
+11 juli 1978

Na de dramatische gebeurtenissen van 8 juli 1978 op de Sanfermines te Pamplona, zou 11 juli 1978 evenmin een feestdag worden! Om half tien ontstond er in het stadscentrum van Donostia-San Sebastián een spontane protestbetoging tegen de moord op Germán Rodríguez Saez. Bij de helling van Aldapeta, tussen Buen Pastor en Aiete, op 300 m. van de kazerne van de Strijdkrachten, werden auto’s dwars over de staat gezet. De eerste politie-eenheid die er aankwam, deed de spanning ten top stijgen door twee keer in de lucht te schieten. Ze kregen meteen een regen stenen als antwoord waarop dan weer traangas en rubberkogels volgden. Dit moest fout aflopen! Sommige politiemannen liepen met hun revolver in de hand. Deze ongelijke veldslag duurde de hele voormiddag, tot 12.30 u. Toen een politieman in de Calle San Bartolomé met een halfautomatisch geweer op de massa inschoot kon de 19-jarige Joseba Iñaki Barandiaran, uit Astigaraga, niet tijdig ontkomen. Hij kreeg een kogel in het hart en mét hem héél Baskenland!

Drie schilders komen op
voor de politieke gevangenen
10 juli 2005

Baskische bergbeklimmers riskeerden meer dan eens hun eigen leven. Tot voor enkele tientallen jaren was er op de enorme rotswand van de Santa Barbaraberg, boven Zarautz nog een verweerde geschilderde Ikurriña te bespeuren. Vandaag is daar niets meer van te zien. De tijd heeft haar rol gespeeld. Maar op 10 juli 2005, lieten 3 schilders zich, via het materiaal van bergbeklimmers, naar beneden zakken en zij brachten op dezelfde plaats het teken van het dichterbij brengen van de gevangenen (Euskal Presoak) aan. De rotsschildering is overal van op het immense strand heel goed te zien.      

Normi Mentxaka
+9 juli 1976

Op 9 juli 1976 wordt tijdens een volksfeest in Santurtzi, waarbij gemanifesteerd wordt, door de veiligheidsdiensten met scherp geschoten, met Mentxaka als dodelijk slachtoffer. María Norma Mentxaka, heel haar leven gekend als Normi, sterft tijdens een laffe en brutale aanslag door tuig van ranzig rechtse aanhangers van de overleden dictator Franco. Het feest “Día de la Sardina” eindigt met bloed. Het tuig, dat de aanslag pleegde, maakte in die jaren heel wat straten onveilig.

Op 23 januari 2006, 30 jaar later, erkent het Hooggerechtshof moeder Mentxaka als slachtoffer van het terrorisme, met als gevolg de voorziene schadeloosstelling. De martelgang van haar zoon, Roberto Fernández, om erkenning te krijgen, liep niet van een leien dakje en duurde meer dan 28 jaar. In 2002 nog had de uitzonderingsrechtbank Audiencia Nacional de erkenning verworpen. Voordien nog, in 1999, had het Ministerie van Binnenlandse Zaken (Partido Popular) ook al eens de erkenning verworpen, omdat niet aan bepaalde parameters werd voldaan. Zij was immers geen slachtoffer van ETA, maar van het staatsterrorisme, en dat zijn geen slachtoffers.

Wie in Spanje slachtoffer is van ETA-geweld wordt de dag nadien al uitbetaald, wie slachtoffer is van het staatsterrorisme moet op zijn minst 30 jaar wachten, als ze al bij de “gelukkigen” behoren.

Germán Rodríguez Saez
+8 juli 1978

Op 8 juli 1978, bijna 3 jaar ná de dood van dictator Franco, gebeurde er in Baskenland een "incident" dat té zwaar was om het met de mantel der liefde van de "jonge democratie" te bedekken zoals dat indertijd met ál de vergissingen, fouten en schandalen gebeurde. Dit was méér dan een erge oprisping van slechte verliezers… Jammer genoeg vond een jonge kerel, Germán Rodríguez, hierbij de dood. De Antiterroristenwet was pas gestemd, maar de Grondwet nog niet.   

José María Sagardui
“Gatza”

28 jaar in de cel

Nelson Mandela

27 jaar cel

Vandaag, 7 juli 2008, is het precies 28 jaar dat José María Sagardui “Gatza” gevangen zit. Hij heeft van alle politieke gevangenen de “meeste anciënniteit”. Hij is in heel Europa de enige gevangene die ooit zolang gevangen zat. Het is dan ook een Baskische politieke gevangene. Vandaag zit hij opgesloten in de gevangenis van Jaén, Andalucia, in een kleine cel waar nauwelijks natuurlijk licht binnenkomt. Hij brengt in die kleine ruimte 20 à 22 uur per dag door.

José María Sagardui “Gatza” werd geboren in Zornotza (Bizkaia) op 10 juli 1958. In 1980 werd hij door de politie gearresteerd wegens “lidmaatschap van ETA”. Hij verbleef in 14 verschillende gevangenissen en hield 13 hongerstakingen voor een totaal van 190 dagen. Hij weet nog goed dat er ten tijde van zijn opsluiting 130 ETA-gevangenen waren, en dat dit aantal vandaag opgelopen is tot meer dan 700.

Van de 28 jaar cel heeft hij er 10 jaar van in het “régimen de primer grado, primera fase” (de meest extreme omstandigheden) doorgebracht en in gevangenissen die altijd op zijn minst meer dan 600 kilometer van Baskenland verwijderd waren. In 1995 had hij ¾ van zijn straf uitgezeten, en moest dus volgens de wet vrijgelaten worden.

“Uitzonderingsmaatregelen zijn uitgedacht om mensen te vernietigen.”

Oihane Errazkin Galdós
+07 juli 2004

Het commandolid van het 'Comando Donosti' van ETA, Oihane Errazkin Galdós, 31 jaar, werd in de Franse gevangenis van Fleury-Merogis, verhangen teruggevonden. Errazkin, alias 'Brujilla', werd op 23 september 2001 gearresteerd, op beschuldiging van integratie in het logistieke apparaat van een gewapende organisatie, en zat opgesloten in afwachting van haar proces. Zij werd samen met de chef van het logistieke apparaat van ETA, Asier Oiarzabal Txapartegi, “Baltza”, en nog 4 kompanen, gearresteerd te Dax.

Oihane Errazkin is geboren in Andorra, maar groeide op in San Sebastián. In 1996 trad zij toe tot ETA.

Arnaldo Otegi Mondragón
wordt, in de gevangenis, 50 jaar

Arnaldo Otegi werd op 6 juli 1958 geboren te Elgoibar in Gipuzkoa. Hij is getrouwd en vader van twee kinderen. Hij studeerde af als Licentiaat Letteren en Wijsbegeerte. Zoals zovele jongeren was hij ook, in zijn geboortestad, toegetreden tot ETA-pm, met schuilnaam “Gordo”. Hij geraakte als lid van een commando verwikkeld in de aanslag op een tankstation, in de roof van voertuigen, in de aanslag op de militaire gouverneur van Donostia en in de bevrijding van een gevangen Etarra uit een hospitaal. Als gevolg hiervan was hij verplicht in 1977 te vluchten naar Iparralde.           
Op 3 juli 1979 maakte hij samen met José María Ostolaza Pagoaga en Luis Alcorta Maguregui, deel uit van het commando “Kalimotxo” bij de mislukte poging tot ontvoering van een UCD-volksvertegenwoordiger uit Soria, Gabriel Cisneros (later PP-volksvertegenwoordiger).
In januari 1989 werd hij vrijgesproken van de ontvoering van ex-parlementair Javier Rupérez, maar op 21 februari van dat zelfde jaar wel veroordeeld voor de ontvoering van de ondernemer, Luis Abaitúa, tot 6 jaar cel.  
 Na zijn gevangenschap ruilde hij ETA-pm (die intussen opgedoekt en vervangen was door ETA-m) voor een politieke loopbaan. Lees verder...

José Ignacio Ruiz Olabuenaga
stelt voor
5 juli 2001

Het ‘verbale geweld’ tegen het Baskisch bestaat ook. De socioloog José Ignacio Ruiz Olabuenaga stelde op 5 juli 2001 in Bilbao zijn laatste boek (2 delen) voor:       

"Opinión sin Tregua. Visos y denuestos del nacionalismo Vasco 1998-1999" (Opinie zonder wapenstilstand. Voorwendsels en aanklacht op het Baskisch nationalisme 1998-1999) en "Opinión sin Tregua. Informacion y Propaganda ante el conflicto Vasco" (Opinie zonder wapenstilstand. Informatie en Propaganda ten aanzien van het Baskische conflict),

waarin hij een analyse maakt van de behandeling van het Baskisch nationalisme in de dagelijkse opiniepers. De auteur acht het bewezen dat er een "verbaal geweld" was vanuit de groep opiniemakers die een ballast vormde voor de "open weg" richting vrede in september 1998. Nadat er een dergelijke fundamentele verandering tot stand was gekomen, gooiden de commentatoren het over een andere boeg. Je verwacht een gematigder taalgebruik tijdens een bestand, en dat de tegenstellingen een zachtere behandeling krijgen die ertoe zou bijdragen dat de vrede zou bereikt worden. Toch werd een gewelddadige taal gebruikt en dat vormde een obstakel. Het werd zeer moeilijk te dialogeren met iemand door wie je beledigd wordt. Ze bleven over Sabin Arana praten en over de speciale bloedgroep van de Basken zonder iets over de evolutie in het nationalisme te zeggen. De Baskische nationalist was een fascist en een racist. Al deze vooroordelen en clichés werden gebruikt door columnisten als Fernando Savater en José María Calleja in "El Correo Español", Iñaki Ezquerra in "La Razón", Isabel San Sebastian in "ABC", Patxi Unzueta in "El País" of Pedro J. Ramírez in "El Mundo". Zonder de beledigingen te vergeten, natuurlijk.