Archief

Durango

31 maart 1937

Iedereen kent het bombardement op Gernika. Al veel minder mensen weten nog iets van het bombardement op Otxandio op 22 juli 1936, en bijna niemand herinnert zich nog het bombardement op Durango.

Op 31 maart 1937 begon het offensief van Generaal Mola tegen de “verradersprovincies” Bizkaia en Gipuzkoa. Een wraakroepend onderdeel daarvan was het bombarderen van Durango, de eerste systematische aanval op een dorp.

Het begon om 8:30 u ’s morgens toen vier Junkers en negen jachtvliegtuigen boven Durango scheerden. In een half uur tijd was het resultaat verwoestend: vooral de zone tussen het klooster Santa Susana, de kerk San José van de Jezuïeten, en de omgeving tot aan de rivier werden zwaar getroffen. In San José stierven tijdens de mis 27 gelovigen en de celebrant, in de kerk Santa María een gelijkaardig aantal slachtoffers, in het klooster Santa Susana van de Augustinessen kwamen 14 kloosterzusters om het leven. In de namiddag kwamen de vliegtuigen terug en de balans was 130 doden ter plaatse en 110 de dag nadien, als gevolg van de verwondingen. Het aantal doden liep uiteindelijk op tot meer dan 400.

Op 2 april 1937 werd er nog een vervolg aan gebreid. Opnieuw werd toegeslagen met als gevolg 520 doden en 750 zwaargewonden.

De plannen van de Generale Staf werden perfect uitgevoerd: de bevolking terroriseren.

Op 27 maart 2007 werd een documentaire film vertoond over het tragische bombardement. Ditmaal was het niet het Legión Condor, dat in Gernika het vuile werk deed, maar la “Avionaze Legionaria” uit Italië. (De opdrachtgever was wel degelijk dezelfde!) Zelfs buiten de regio is amper bekend dat er, behalve Gernika (26 april 1937), nog andere bombardementen plaatsvonden, want gedurende 30 jaren werd aan de wereld voorgelogen dat het “de Rooien waren die Durango in brand gestoken hadden.”

De documentaire van 1 uur werd op DVD geplaatst en is gebaseerd op de getuigenissen van 8 personen die op het ogenblik van de feiten 9, 10 of 16 jaar waren en in de mis zaten, speelden of bij hun familie de onbeschrijfelijke gebeurtenissen meemaakten. Tachtig personen hielpen de scène herscheppen van de mis in de Santa Mariakerk, kort voor dit gebouw platgebombardeerd werd.

Er bleven 350 inwoners dood terwijl 71 huizen totaal en 234 gedeeltelijk verwoest werden.

Tegen een pijler van de luifel (die, zoals overal in Bizkaia, aan de kerk werd gebouwd toen die te klein werd) staat een gedenksteen. Maar op het kerkhof, op loopafstand, werd onlangs een muur onthuld (zie foto, samen met wat overblijft van de kerk San José) waarin alle namen gegrift staan van de slachtoffers van het bombardement + de mensen die voor en na het bombardement gefusilleerd werden. De 62 niet-geïdentificeerde lichamen worden er eveneens herdacht.

Xabier Galdeano
+30 maart 1985

Op 30 maart 1985 werd Xabier Galdeano, journalist van de krant “Egin” in Donibane Lohitzune (Saint Jean de Luz), in het bijzijn van zijn familie en vrienden doodgeschoten door Staatsterroristen van GAL (* onderaan), die door de toenmalige regering González in het leven was geroepen.

Op 1 april 1989 veroordeelde een rechtbank te Parijs 3 huurlingen, Alain Parmentier, Jacky Pinard en Bernard Foticher, die behoorden tot de Grupos Antiterroristas de Liberación (GAL) tot 20 jaar cel, terwijl levenslang geëist werd. Ze werden al eens berecht in mei 1987, maar het proces moest worden overgedaan wegens procedurefouten.

Een vierde beklaagde, Guy Cantavenera, die beschuldigd werd de aanstoker te zijn, werd vrijgesproken. Alain Parmentier en Jacky Pinard losten de dodelijke schoten vanuit een wagen, bestuurd door Bernard Fotícher.

(*) GAL is een parapolitionele "groepering" die dood en vernieling zaaide in vooral Iparralde, vanaf oktober 1983 tot juli 1987. De aanslagen stopten van zohaast Frankrijk nationalisten begon uit te leveren aan Spanje. In hun stichtingsverklaring poneerde GAL dat zij voor iedere aanslag van ETA een vergelding op het getouw zouden zetten tegen leden van de abertzalebeweging.        
De hulp die het doodseskader kreeg van verscheidene staatsapparaten was totaal. Felipe González verklaarde: "Wij zullen de democratie verdedigen tot in de riolen". De hulp en de bescherming die de staat aan het doodseskader verleende, zijn geen losse beweringen. Op 21 september 1983 raakten commissaris Julio Casal en ondercommissaris José Amedo betrokken in een verkeersongeval op de snelweg Bilbo-Behobia. De Ertzaintza vond in de wagen een aktetas boordevol documenten over de creatie en de structuur van GAL. Wegens "vertrouwelijk" en "staatgeheim" werd die vondst niet openbaar gemaakt, maar later zag "wat het daglicht schuwde" toch het daglicht.

Weten hoe laat het is

Koning Juan Carlos heeft aan zijn zoon Don Felipe, Príncipe de Asturias, voor zijn 40^ste verjaardag (30 januari 2008) een uurwerk geschonken. Geen plechtige-communie-uurwerk, maar een regelrechte Audemars Piguet Volcano (zie foto), waarvan experts vermoeden dat het kleinood een aardig centje gekost heeft. De regimekrant “A.B.C.” zwijgt wijselijk over de kostprijs, maar ik heb toch maar, voor de lol, Google geraadpleegd: de goedkoopste in zijn soort kost 17.000 euro, en zou waterbestendig zijn.

Al bij al geen weggesmeten geld om te weten te komen hoe laat het is in Baskenland!

Josu Zabala “Basajaun”
29 maart 1997

Josu Zabala Salegi “Basajaun” werd in de wijk Rotxapea, Iruñea-Pamplona geboren in 1976. Na een normaal verlopen kindertijd studeerde hij Euskara en werd later leraar bij AEK- Alfabetatze Euskalduntze Koordinakundea, Coördinator voor Alfabetisering en Promotie van het Euskara. Hij besteedde al zijn energie, zijn kracht en zijn vitaliteit aan de verdediging van het Euskara. Op een dag moest hij alles achterlaten en in de clandestiniteit verdwijnen. Hij werd pas terug opgemerkt op 29 maart 1997 (21 jaar jong) op de berg Deba in het dorp Itziar, Gipuzkoa, met een schot in het hart. Naast hem lag een geoxideerde pistool, een 9 milímeter Parabellum, waarop zijn vingerafdrukken niet werden teruggevonden. De officiële versie luidde, zoals gebruikelijk bij dergelijk overlijden, “zelfmoord”. Het onderzoek werd, bij gebrek aan elementen die moord zouden kunnen bevestigen, gearchiveerd en de zaak werd geseponeerd.

Maar de aanwijzingen om die versie in twijfel te trekken, waren bijzonder groot.

1. De kogel zelf werd niet teruggevonden
2. Volgens ETA was het wapen van “Basajaun” splinternieuw
3. Op de plaats van het delect was geen bloed te vinden
4. Het pistool vertoonde sporen dat het van dichtbij was afgevuurd
5. Het lijk lag in een houding die moeilijk in overeenstemming te brengen was met zelfmoord

Opvallend is wat Naia Zuriarrain Mendiguren (aangehouden op 19.12.2002 na het oppakken in Frankrijk van Juan Ibon Fernández Iradi “Susper”) later noteert in haar geschreven verklaring over haar doorstane folteringen:

[…] Op het ogenblik dat ze mij hardhandig vastpakten en mij tegen het venster sleurden, zei een Guardia Civil mij: “Van op deze plaats heb ik ‘Anuk’ (Xabier Kalparsoro) uit het venster gegooid, en op die manier zal ook jij eindigen, ofwel zullen we naar de bergen trekken en je door het hoofd schieten, zoals wij met ‘Basajaun’ (Josu Zabala) hebben gedaan […] ”

De dag dat er een eerbetoon moest plaatsvinden aan het slachtoffer, was de omgeving van Etxarri Aranatz, de geboorteplaats van “Basajaun”, afgegrendeld met kleine tanks van de Guardia Civil, om elke vorm van eerbetoon te verhinderen.

Een paar beelden op VIDEO bij de herdenking 10 jaar later

“Le Canard Enchaîné”
onthult
28 maart 1984

Op 28 maart 1984 onthulde het Parijse weekblad "Le Canard Enchaîné" een aantal bewijzen van politionele samenwerking tussen Spanje en Frankrijk. Bij de Spaans-Franse grens werd een Spaanse "toerist" aangehouden met een lijst van Baskische vluchtelingen, hun geboortedatum en hun adres. Het bleek om een lijst te gaan die opgesteld was door de Franse Veiligheidsdiensten. De aangehouden toerist bleek bindingen te hebben met GAL, de beruchte doodseskaders die onder het bewind van de socialist Felipe Gonzales, in een vuile, smerige oorlog, terreur zaaiden, vooral in Iparralde (Frans-Baskenland).

Yo sí condeno
Ja, ik veroordeel (wel)

Op 27 maart 2002 verschijnt van de hand van journalist Martin Garitano een artikel in Gara onder de titel: "Yo sí condeno" (Ja, ik veroordeel wel):

"Je wordt in de kringen van de ‘democraten’ slechts aanvaard als je het geweld en de ‘gewelddadigen’ veroordeelt. Wie het méést veroordeelt is de beste democraat. Wie niet veroordeelt, veroordeelt zichzelf en verdient geen betere straf dan die van de gevallen engel, de eeuwigdurende nacht.

De Spaanse paladijnen hebben gelijk, maar ze veroordelen niet elk geweld!

Ik (Martin Garitano) veroordeel al jaren lang het geweld dat Franco en zijn Guardia Civil uitoefende tegen democraten, die ’s nachts een Ikurriña hadden geschilderd of ‘Leve ETA’ hadden geroepen. Ik veroordeel de brutaliteit die Joxe Arregi doodde. Ik veroordeel de criminele hand die de machinegeweren van het Batallón Vasco Español stuurde, de bommen van Tripla A, de pistolen van GAL. Ik veroordeelde de executie van Xanti Brouard en Josu Muguruza (*), evenals die van Txiki en Otaegi. Ik ben dus al een half leven bezig met veroordelen, maar nu besef ik pas dat het allemaal niets uithaalde. Zij die leefden met de hulp van de tirannie, veroordeelden het geweld niet. Zij die dik werden dankzij Franco regeren zelfs. Zij die Arregi en de anderen doodden, tonen fier hun eretekens. Zij die betaalden voor de dood van Santi Brouard en Josu Muguruza tellen nog elke dag hun geld. Zij die Txiki en Otaegi fusilleerden, commanderen nu nog steeds andere pelotons. De tirannie heeft zichzelf nooit veroordeeld. Ik veroordeel ze wel."

(*) Op 20 november 1989 pleegden Angel Duce (agent van de Policía Nacional), Felipe Bayo Leal en Juan de Dios Rubio (leider van een uiterst-rechtse groepering) een aanslag op parlementsleden van Herri Batasuna in het Madrileense hotel Alcala. Daarbij wordt Josu Muguruza gedood en Iñaki Esnaola zwaar gewond. Uit bekentenissen aan onderzoeksrechter Garzón blijkt de betrokkenheid van de CESID, van de Guardia Civil en van politiecommissaris Antonio Andrade (verantwoordelijke van de Mobiele Brigade van Madrid).

Alicia Sáez de la Cuesta
26 maart 2001
Torturarik Ez

Geen foltering!

Alicia Sáez de la Cuesta uit Gasteiz werd door de Guardia Civil gearresteerd in Galicië op 26 maart 2001. Ze verscheen rillend voor de rechter met blauwe ogen, sporen van slagen rond de neus en blauwe plekken op het lichaam. "Ze ontkleedden me en zetten me op een stoel neer. Ze bonden mijn voeten vast aan de poten van de stoel en mijn handen op de rug.  Ze gaven me slagen terwijl ze heel hard in mijn oren schreeuwden. Slag, schreeuw, slag, schreeuw en daarna de plastic zak over mijn hoofd. Ik weet niet hoe vaak, maar de laatste keer dacht ik dat ik zou sterven. Ze maakten daarna mijn lichaam nat, en zegden ze dat ze de elektroden zouden aansluiten".

Wat voorafging

In 2001 zouden Alicia Saez de la Cuesta en Nerea Garaizar een aanslag op Fraga Iribarne (*) gepland hebben. De twee vrouwen zouden lid geweest zijn van het “Comando Zapaburu”. Saez de la Cuesta kreeg hiervoor al 10 jaar en tegen Garaizar, die in maart 2007 door Frankrijk werd uitgeleverd, wordt nu 14 jaar geëist. Volgens het OM bestaat er geen enkele twijfel over dat beiden van plan waren Fraga “uit te schakelen”.
 

(*) Manuel Fraga Iribarne, “Manolo” pour les femmes, was vice-premier onder Franco en één van de dragende figuren van de dictatuur. Regelmatig liet hij zijn repressieve troepen schieten op de bevolking. Toen het tij keerde herinnerde de ranzig-rechtse opportunist zich dat hij uit Galicië kwam, en bij het uitroepen van een “autonomie” voor enkele regio’s stelde Manuel Fraga zich kandidaat als regeringspresident van Galicië. De bevolking van Galicië liet nog maar eens zien dat hun visie soms in de vorige eeuw thuishoort, en ze stemden op hun Manolo! Fraga werd daarna nog enkele “termijnen” president van de “Xunta” van Galicië en wel van 1990 tot 2005! Hij stichtte de partij “Reforma Democrática” en later werd hij stichter van de PP, waarvan hij erelid is. Fraga bleef een nostalgische Franco-aanhanger en hij kon het niet nalaten zich vanuit het groene Galicië met de politiek in het groene Baskenland te bemoeien. Zo zou de Baskische vlag, de Ikurriña, er komen “over zijn lijk”. Het zou verwondering wekken indien er in Baskenland géén mensen rondliepen die verder wilden “over het lijk” van Manuel Fraga.

Record verpulverd

Op het einde van de maand februari 2008 zaten 739 politieke gevangenen opgesloten in tientallen gevangenissen in Spanje en Frankrijk. Dit blijkt een historisch hoog cijfer te zijn. De socialistische regering van “de Z van Zapatero” heeft de bedenkelijke eer, de dictatoriale, willekeurige arrestaties en opsluitingen van Franco binnenkort te evenaren. Sinds 1969 zaten nog nooit zoveel politieke gevangenen opgesloten. Toen stond de bloedige teller van Franco op 862.

Deze 739 gevangenen zitten verspreid over 53 Spaanse gevangenissen (met 571 “gasten”), over 34 Franse gevangenissen (met 166 “gasten”) en nog eens 2 in Canada.

Lluis María Xirinacs
Veroordeeld
25 maart 2004

De Catalaanse priester Lluis María Xirinacs, ex-senator van de Linkse Republikeinen (ERC) en 70 jaar oud, wordt op 25 maart 2004 tot 2 jaar gevangenis en tot 4 jaar ontzetting veroordeeld wegens "verheerlijking van het terrorisme". Aandachtige lezers weten dat Xirinacs geen bommen vervoerd of gelegd heeft, geen ETA-commando onderdak verschafte, noch een lid van de Guardia Civil naar de hemel hielp. Driewerf neen! Xirinacs had op 11 september 2002, in een toespraak ter gelegenheid van de Diada gezegd, "vriend van ETA en van Batasuna" te zijn”. "Er zijn stijlen. ETA doodt, ze zijn in oorlog. Maar ze trekken geen nagels uit. Ik zat samen in de cel met ETA-leden met uitgetrokken nagels. ETA doodt, maar foltert niet. Lasa en Zabala ‘werden dood gefolterd’. (De lijken van Lasa en Zabala werden gevonden zonder nagels…) Als ETA een bom laat afgaan waarbij, behalve militairen, ook burgers gewond kunnen raken, bellen ze eerst."       
Xirinacs werd bij verstek veroordeeld omdat hij niet was komen opdagen op de zitting waarop hij gehoord zou worden. Naderhand bevestigde hij "zonder enige twijfel" dat de hem ten laste gelegde verklaringen, geen vorm van delict waren.

Aberri Eguna
van de ene
en van allen
23 maart 2008

Met vele duizenden waren ze samengestroomd te Irún om de Aberri Eguna 2008 te onderstrepen met een symbolische mars naar Hendaia. Er was één grote afwezige: de PNV. Zij waren afzonderlijk samengekomen in Bilbao.  

Waar is de tijd dat Xabier Arzalluz, toenmalig voorzitter van de PNV, de soevereiniteit en de onafhankelijkheid proclameerde?           
Waar staan wij vandaag als de nieuwe voorzitter van de PNV, Iñigo Urkullu, uitgerekend een Aberri Eguna uitkiest om een aanbod tot akkoord te richten aan de PSOE?

De strategie van de PNV is duidelijk: een beetje veranderen, zodat alles gelijk kan blijven.
De strategie van de PSOE is ook duidelijk: niets veranderen.

Maar beide “conservatieve” partijen, die het enkel om het behoud van de macht te doen is, vergissen zich deerlijk, want de massa die aan de muga (grens) aanwezig was, is betekenisvol en hoopvol: hier werd in alle duidelijkheid wel de soevereiniteit en de onafhankelijkheid opgeëist.

Wegens de ontelbare politieke gevangenen zijn de omstandigheden vandaag wat in het nadeel, maar beide bovenvermelde partijen zouden beter rekening houden met de massa, en niet met een paar verkrampte leiders.