de maanbasis

www.evawaseerst.be

De echte tragedie in het leven is voor wie bang is van het licht ... (Plato)

Er loopt een rode draad door de ervaringen van de vierentwintig mannen die ooit in de nabijheid van de maan zijn geweest: Hun bewustzijn leek er zich te willen losmaken van hun lichaam.

Het witte licht.

Religie zou wel eens zijn oorsprong kunnen vinden in een geheime kennis, een soort oerreligie die vele duizenden jaren ouder is dan het christendom.

Dat een zuivere ziel onsterfelijk is en bij de dood een groot licht tegemoet gaat, was wellicht de kern van die oerreligie.

Niemand weet blijkbaar waar die kerngedachte vandaan komt. Het spreekt echter bijna vanzelf dat wie de oorsprong ervan wil achterhalen, zich moet richten naar die verhalen waarvan men vermoedt dat ze tot de oudste behoren. Of: hoe ouder, hoe dichter bij de bron, hoe minder gevaar men loopt dat de egocentrische machtsmens ze in zijn voordeel heeft vervormd. Hoewel het moet gezegd dat diegenen die het allerheiligste gedachtegoed uiteindelijk optekenden wellicht behoorden tot diezelfde machtsmens. We moeten er dus hoe dan ook rekening mee houden dat de ware boodschap eerst gedurende ontelbare jaren op een andere wijze werd doorgegeven dan door het geschreven woord. En dat ze dus al van bij de eerste geschreven teksten niet meer 'puur' was. Maar we hebben nu eenmaal geen keuze.

Velen zijn het erover eens dat de religie van de Essenen gebaseerd was op kennis die vele honderden, zo niet duizenden jaren oud was. De Essenen leefden ten tijde van Jezus als een afzonderlijke bevolkingsgroep van de Joden. Waar hun religie precies vandaan kwam, is echter niet duidelijk. Wel zou het woord ‘essene’ afkomstig zijn van Egyptische ‘kashai’ wat 'geheim' betekent en werd vertaald als ‘essaios’ of ‘essene’. De Essenen geloofden dat de menselijke ziel een onderdeel was van een groot licht dat ooit in een ver verleden, onder invloed van een kwade macht, werd versplinterd. Hierdoor raakte in ieder mens een deeltje van dat licht opgesloten. Pas bij de dood zou dat lichtje (de ziel) vrijkomen. Waarna alle lichten weer één geheel zouden vormen.

De allegorie van de grot - één van de beroemdste verhalen van Plato - was dan wel geen religie maar het verhaal had ongetwijfeld wel een religieus doel. De kern ervan gaat als volgt:

Stel je een grot voor waar mensen sinds hun geboorte vastgeketend zitten. Alles wat ze te zien krijgen in die grot zouden ze als de enige werkelijkheid zien. Op een bepaald ogenblik echter kan een gevangene zich bevrijden. Bij het verlaten van de grot zou hij terechtkomen in een verblindend licht waar hij de echte wereld zou aanschouwen. Hij zou niet meer kunnen terugkeren naar de grot omdat hij te zeer verblind zou zijn door het licht.

Het ligt voor de hand dat we de grot moeten zien als het lichaam waarin de ziel zit opgesloten. sterft de mens dan wordt zijn ziel bevrijd en komt ze terecht in een alles verblindend licht.

Plato had een inzicht verworven dat hij niet rechtstreeks aan de maatschappij van toen wilde of durfde mee te delen. Vandaar dat hij dit inzicht in beeldspraak verwoordde. Alsof hij vreesde dat het openbaar maken van wat hij wist hem net als zijn leraar Socrates het leven zou kosten.

 

Ook de oude Egyptenaren geloofden dat de ziel zuiver moest zijn om na de dood de andere wereld te kunnen bereiken.

Die zuiverheid was nodig omdat ze anders nooit zou kunnen binnentreden in het licht (de oorspronkelijke titel van het Egyptische boek van de dood zou 'Treed binnen in het licht' zijn geweest).

Een zuivere ziel gaat bij de dood een wit licht tegemoet.

Het lijkt misschien vergezocht maar de mate van rechtschapenheid zou dus een indicatie kunnen zijn voor de kracht van de geest. Hoe meer rechtschapen, hoe minder de mens is gedegenereerd en hoe krachtiger zijn geest zal zijn.

Dat kan in geen geval een verzinsel van de machtsmens zijn. Het lijkt eerder een wijsheid die niet afkomstig is van deze planeet. Wie anders dan een buitenaardse levensvorm zou immers ooit op dergelijk - althans gezien vanuit het standpunt van het leven op aarde - absurd idee kunnen zijn gekomen? Voor het leven op aarde leidt rechtvaardigheid immers niet zelden tot zelfvernietiging. In de strijd om te overleven is ze dus zeker geen voordeel, integendeel. Of anders gezegd: voor wie de wet van het leven op aarde volgt (de wet van de sterkste) en dus egocentrisch is, wordt diegene die steeds rechtvaardig is een makkelijke prooi.

De unieke eigenschappen van de mens zijn alleen te verklaren als men gelooft dat bewustzijn, mededogen en het gevoel voor rechtvaardigheid afkomstig zijn van een planeet die haar levensvorm(en) de mogelijkheden had geboden om zich maximaal te ontplooien. Iets wat resulteerde in een geest die zich op aarde onmogelijk kan hebben ontwikkeld. Die geest kan - als hij voldoende krachtig is - verder leven na de dood in een ander deel van het universum.

De mens beseft als enige levensvorm op aarde, ten volle dat hij zal sterven. Sommigen 'weten' dat hun ziel zal doorleven terwijl anderen er van overtuigd zijn dat dit niet het geval is.

Geen levend wezen op aarde is echter ooit in staat geweest om zich daarover bewust vragen te stellen. Is het dan te kort door de bocht om te veronderstellen dat de mens dus wel het resultaat moet zijn van een buitenaards ingrijpen? (Ik denk het niet.)

De verwarring omtrent het al dan niet verder leven na de dood is dan ook het gevolg is van de vermenging (het degeneratieproces) waardoor een buitenaardse geest opgesloten raakte in een aards lichaam.

Hoe hard het ook klinkt: ondanks het feit dat de aarde in onze (chauvinistische) ogen de mooiste planeet is van het heelal, is ze al bij al een minderwaardige planeet. Aangezien ze nooit in staat kan zijn geweest om bewustzijn voort te brengen (zie rubriek: 'Is moeder aarde een psychopaat').

Wordt vervolgd

 

www.evawaseerst.be  rubriek Roswell

Zoals al vermeld, kan diegene die de macht heeft, de feiten verdoezelen. Wat volgt is geen hard feit - toegevingen zijn voorlopig nog niet aan de orde - maar het is zeker meer dan een gerucht.

Douglas Mac Arthur en George Marshall, twee van de grootste generaals die Amerika heeft gekend, waren betrokken bij de ‘Interplanetary Phenomena Research Unit’. De taak van deze op het einde van de oorlog opgerichte organisatie bestond onder meer uit het bergen van buitenaardse tuigen. Mac Arthur heeft in het begin van de jaren vijftig uitspraken gedaan die nu nog tot de verbeelding spreken. (Ik ga ze hier echter niet vermelden om niet al te vaak in herhaling te moeten vallen.) Hij heeft zich daarbij enigszins vergaloppeerd. Maar wie denkt dat iemand van zijn rang en stand zijn oversten ook maar een duimbreed in de weg zal leggen, heeft het verkeerd voor. Woorden kan men achteraf verdraaien en nuanceren tot er van de ware betekenis weinig overblijft. Zeker als men de machthebbers achter zich heeft staan.

 

De lijst is nog lang maar ik ga er nog eentje uitpikken.

Admiraal Roscoe Hillenkoetter had van 1947 tot 1950 de leiding over het 'Central Intelligence Agency' (CIA). Uit alles wat hij na de oorlog deed, zou ieder weldenkend mens bijna moeten besluiten dat hij afwist van het bestaan van buitenaardse tuigen. Zo was hij vanaf 1957 lid van het National Investigations Committee On Aerial Phenomena (NICAP). Een onafhankelijke organisatie die onderzocht of buitenaardse ruimtetuigen al dan niet de aarde bezochten.

In 1960 richtte Hillenkoetter zich zelfs rechtstreeks tot het Amerikaans Congres. Hij maakte zich - samen met een hele reeks hooggeplaatste personen - zorgen over de mogelijkheid dat enkele van de vele UFO waarnemingen overal ter wereld inderdaad verband hielden met buitenaardse tuigen. Hij stelde zonder meer de houding van de overheid in vraag omdat ze de burgers een rad voor de ogen zou draaien door de hele kwestie te bagatelliseren.

Zijn smeekbede voor meer openheid bleef echter zonder resultaat.

 

Al deze intelligente invloedrijke personen (en dat is echt wel het minste wat men over hen kan zeggen) lachten niet om het gevaar dat er van buitenaardse bezoekers zou kunnen uitgaan. Integendeel.

Alleen was er één iets wat ze niet met zekerheid wisten. Iets wat de echte machthebbers wel wisten (men was er immers veel te gerust in).

 

www.evawaseerst.be   rubriek Roswell


Wernher von Braun in 1959: 'We maken kennis met krachten die veel sterker zijn dan we vermoedden. We weten niet waar hun basis zich bevindt. Meer kan ik er nu niet over kwijt.'

Hermann Oberth in 1972: 'We mogen de vooruitgang in de technologie niet op ons conto schrijven. We werden namelijk geholpen door mensen die niet van deze planeet afkomstig waren.'

Net als Philip Corso deed Hermann Oberth zijn bekentenis op een leeftijd waarop men normaal gezien stilaan afscheid neemt van het leven (in 1972 was Oberth 76 jaar).

Van von Braun tot Ronald Reagan: ze bleken er allemaal van overtuigd dat de volgende oorlog zou worden gevoerd tegen een buitenaardse beschaving.

Voordat u begint te twijfelen aan de mentale toestand van die heren: het waren stuk voor stuk harde wetenschappers. En van de beste in hun soort. Uitgezonderd Ronald Reagan natuurlijk. Hoewel hij wat mij betreft - en ondanks het feit dat sommigen er lacherig over doen - op zijn terrein even subliem was als de anderen. (Toch moet gezegd dat een president net iets te veel in de kijker loopt en daardoor wellicht niet behoort tot het selecte groepje machthebbers die weten hoe de vork precies in de steel zit.) 

wordt vervolgd 

www.evawaseerst.be

Als uitsmijter (zie mijn vorige bericht van vandaag) nog een citaat uit 1952 van Walther Riedel, eveneens het gewillige slachtoffer van operatie Paperclip en hoofdontwerper van de V2 raket: 'Ik ben honderd procent zeker dat de ruimtetuigen die de aarde bezoeken een basis hebben die zich niet op aarde bevindt.'

Het valt op dat deze geniale mensen geloofden dat we nog steeds worden bezocht door een buitenaardse beschaving.

En wie ben ik om te zeggen dat ze dwaalden?

Maar ik zeg het toch.

Ze gingen er wellicht van uit dat sommige UFO's - UFO's zijn van alle tijden - tuigen moesten zijn die leken op deze die ze zelf hadden onderzocht. En dat hoeft niet noodzakelijk zo te zijn (zie in de rubriek: Het witte licht).

 

www.evawaseerst.be (rubriek: de ruimterace) 

Merkwaardig is dat men nu zegt dat met de eerste man op de maan de wedloop werd beëindigd. Maar die had nog tientallen jaren moeten doorgaan! Nogmaals: de maanbasis was het doel. Het was de absoluut noodzakelijke stap voor ALLE verdere ontwikkelingen die men op het oog had.  

Dat het zowel de Russen als de Amerikanen enkel te doen was om de maanbasis blijkt uit de opmerking van von Braun in 1965: "We moeten er voor opletten dat we niet langs de Russische douane moeten passeren als we aankomen op de maan". De woorden waren luchtig, maar ze spraken boekdelen.  

Nog één van de vele voorbeelden die de oorspronkelijke vastberadenheid en planmatigheid van - in dit geval de Amerikanen - bewijst:
Juni 1969: Prototypes van de NERVA motoren draaien op volle toeren. Gejuich op alle banken. Het doel van de onvoorstelbaar krachtige raketmotoren wordt niet onder stoelen of banken gestoken. In 1986 zouden de Amerikanen op Mars staan.
September 1969: Een werkgroep rond president Nixon bevestigt de plannen voor een reis naar Mars. Twijfel is nergens te bespeuren. Aangezien de maanbasis in 1986 operationeel zou zijn, zou de weg naar Mars open liggen. Alles werd tot in de puntjes geregeld. 

Kort daarna werden alle plannen opgeborgen. 

Geldgebrek zou de oorzaak zijn geweest. 

 En als dat geen leugen was, eet ik alsnog mijn schoen op.

***

De Russen hadden met een budget dat tien keer kleiner was dan dat van de Amerikanen, betere resultaten geboekt (althans dat dachten ze). Ze zouden nog tot 1974 doorgaan met hun plannen voor een maanbasis. Pas dan lijkt hun roebel te zijn gevallen. (U denkt er natuurlijk van wat u wilt maar iemand moet hen hebben overtuigd met argumenten die niets te maken hadden met macht of met geld.)

Grote bezieler Vasili Misjin die in 1966 na de dood van zijn mentor Koroljov de leiding van de ruimtemissies had overgenomen, kon zijn koffers pakken. Hij was het zwarte schaap. (Er waren weliswaar een paar onbemande oefenraketten ontploft maar wie er de geschiedenis van de ruimtevaart op naleest, zal merken dat zoiets niet abnormaal is.)

Zeven super startraketten waaronder twee die kant en klaar waren, verwees men met één pennentrek naar de schroothoop.

Misjin begreep er niets van: "We waren er zo dichtbij."

De plannen voor de maanbasis werden dus ook bij de Russen opgeborgen. En net als bij de Amerikanen was de dooddoener: 'geldgebrek'.

(Ik ga het echter bij die ene schoen laten.)

Als de mens zijn toekomst wil verzekeren en een andere leefbare planeet wil ontdekken dan MOETEN die plannen weer op tafel komen.

Naar het schijnt zouden ze zelfs al op tafel liggen.
In 2020 zou de basis er zijn.
Het valt op dat men telkens weer bij hoog en bij laag bezweert dat we 'binnen tien jaar' op de maan zullen staan. Probleem is dat de einddatum lijkt op te schuiven met de jaren. Het blijft namelijk steeds bij tien jaar. 
Een bescheiden voorspelling? Áls de basis er komt, zal het een 'low profile' basisje zijn. Wait and see.

www.evawaseerst.be rubriek Göbekli Tepe

Foto 1: één van de versierde pijlers

Foto 2: het heiligdom zoals het er zou kunnen uitzien na volledig te zijn uitgegraven  

Göbekli Tepe krijgt relatief gezien zeer weinig aandacht in de media. En dat op zich is verbazingwekkend.

Toen Richard Hoagland zijn theorie opvoerde dat de grote Sfinx in Egypte duizenden jaren ouder was dan algemeen gedacht, waren de archeologen er als de kippen bij om die stelling naar de lappenmand te verwijzen. Nergens was immers ook maar enig bewijs gevonden dat de mens tot zoiets in staat kon zijn geweest. Nu dat bewijs is gevonden, zwijgt men in alle toonaarden.

Los daarvan: Göbekli Tepe maakt deel uit van de Harran vlakte, gelegen tussen Tigris en Eufraat. Harran was de stad die in het Oude Testament staat vermeld als de plaats waar Adam en Eva heen vluchtten na te zijn verbannen uit de Hof van Eden. Om maar te zeggen dat de oudste verhalen al verwezen werd naar plaatsen die als oeroude heiligdommen bekend staan. In Harran werd de maan aanbeden. De stad was bekend om zijn maantempel.

Zou het kunnen dat ook in Göbekli Tepe de maan werd aanbeden? Het is ongetwijfeld geen toeval dat sommige van de oudste grotschilderingen en venusbeeldjes naar de maan verwijzen. Ook in Göbekli Tepe zouden er verwijzingen naar de maan te vinden zijn. En de steencirkel zou - volgens sommigen - wel eens geöriënteerd kunnen zijn, niet op de zon zoals het Stonehenge van circa 6000 jaar later, maar op de maan.

(Uit de rubriek: het witte licht) De oudste religieuze teksten zijn de Vedas uit het Hindoeïsme. Ze zijn gebaseerd op mondelinge overleveringen die zo geheim waren dat ze eerst niet mochten worden opgetekend. Uit die teksten blijkt dat de maan belangrijker is dan de zon. De ziel zou na de dood - eveneens volgens die oudste overleveringen - een helder licht tegemoet gaan en tijdelijk een verblijf vinden op de maan.

Ik troost me met de gedachte dat zowat elke bewering van een wetenschapper wordt tegengesproken door die van een andere.

Daarom ook dat de uitleg die volgt, wellicht niet zal moeten onderdoen voor wat sommige wetenschappers als verklaring zullen geven.

Een megacatastrofe zorgde er zowat 12.000 jaar geleden voor dat mens de zon ging verkiezen boven de maan. Plots werd de zon het belangrijkste hemellichaam. En dat laatste kwam doordat onze voorouders de zon gedurende lange tijd niet te zien hadden gekregen. Het stof na de ontploffing van een reusachtige komeet had haar verduisterd. Diezelfde komeet maakte ook een einde aan het bestaan van de meest intelligente mensen op deze planeet.

Meer dan 12.000 jaar geleden waren er verschillende soorten mensen. Er was een enorme kloof in bewustzijn en intelligentie tussen die soorten. Vandaar dat een beperkte groep (de zogenaamde sjamanen) het 'gewone volk' kon motiveren om zich samen achter een gigantisch project te scharen.

De sjamanen hadden weinig uitgesproken geslachtskenmerken. Toch waren het wel degelijk vrouwen. Ze hadden nauwe banden met de eerste grotschilders (waarvan trouwens alle mensen afstamden) omdat ze zich in het verleden minder hadden gekruist met dierlijke mensensoorten. Hierdoor waren ze zowel moreel als intellectueel verheven boven de rest.

Een komeet en de daaropvolgende kettingreactie van catastrofen roeiden hen echter uit. Ook heel wat bouwwerken werden vernietigd. Het duurde duizenden jaren vooraleer de mens zich min of meer zou herstellen. Hierbij wordt steeds duidelijker dat enkel de taaiste het hadden overleefd. Het waren diegenen die hun genen het meest hadden verspreid en die nog weinig goddelijks in zich droegen. De mens was zijn bovennatuurlijke leiders kwijt. Hij was nu veel minder begaafd en veel meer uit op macht. Bouwwerken die hij ontdekte uit ver vervlogen tijden, ging hij als de zijne beschouwen. Hij leerde echter snel. Vele bouwwerken zou hij uiteindelijk afbreken, kopiëren of restaureren ... en de zon werd zijn nieuwe god.

De echte Egyptische piramiden moest hij wel restaureren want ze waren simpelweg niet af te breken noch na te bouwen.

Ooit zal de wetenschap moeten toegeven dat ze werden gebouwd door een mensenras met buitenaardse gaven. Een ras waarvan de leden door de sjamanen van Göbekli Tepe werden aanbeden als goden.

 

www.evawaseerst.be    (rubriek Roswell)

De klimaatconferentie in Kopenhagen is gedoemd om te mislukken wat het nemen van concrete maatregelen betreft. Ze zal echter voor de volle honderd procent slagen in haar eigenlijke opzet: de harten en geesten winnen van de burgers voor de strijd tegen de opwarming. En die strijd moet in elk geval worden gevoerd met de nieuwste technologie: de nanotechnologie (die vooral in handen is van de USA). Regeringen zullen binnenkort worden verplicht om te kiezen voor nanotechnologie. Zo niet dan zullen ze worden weggestemd.

Ooit zei iemand - ik weet niet meer wie en ik weet ook niet meer precies wat hij heeft gezegd maar het kwam hierop neer - : ‘Het is makkelijker een hele stad steen voor steen af te breken en ergens anders opnieuw op te bouwen dan de mentaliteit van de mensen te veranderen.’

Welnu, dat laatste is nu net datgene wat de klimaattop zal teweegbrengen.
 

Zonnestralen, golven op zee, wind ... alternatieve krachtbronnen zijn er genoeg. Een fractie van de Sahara zou zelfs volstaan om heel Europa van zonne-energie te voorzien. Nu al zijn de technische mogelijkheden er. Maar de nanotechnologie is wellicht - vooral in Amerika - al zover gevorderd dat een vertienvoudiging van die mogelijkheden binnen handbereik ligt. Niet alleen de opwekking van zuivere energie, maar vooral de opslag ervan gaan revolutionaire tijden tegemoet.

Nanotechnologie heeft echter nog andere troeven dan de strijd tegen de opwarming.

Augustus 2009: Wetenschappers van de Stanford Universiteit melden dat ze nanopartikels programmeren om genen af te leveren in kankercellen. Die genen produceren een stof die kankercellen verhindert om proteïnen aan te maken. Gevolg: kankercellen sterven terwijl gezonde cellen ongemoeid worden gelaten. Daniël Anderson van het MIT (Massachussets Institute of Technology) zegt in een geschreven verklaring: 'Klinische proeven op mensen starten wellicht binnen het jaar'.

Velen dachten na de eeuwwisseling dat de verwachtingen in nanotechnologie te hoog gespannen waren. Dat was zeker niet zo. Veel investeerders gokten nu eenmaal te vroeg. Wie de beurs volgt, weet wat ik bedoel. Deze keer is de trein opnieuw vertrokken. Ook nu zijn de koersen van sommige nanotechnologiebedrijven sterk aan het stijgen … en dat voor bedrijven die vandaag megaverliezen lijden. De beurs loopt echter ver voorop op de realiteit (in een extreem geval zoals dit zelfs tot een paar jaar). Dat de winsten astronomisch hoog zullen zijn, staat vast. De vraag is wanneer ze er komen. Volgens mijn bescheiden mening duurt het nog wel vijf tot tien jaar. Dus misschien dat investeerders ook nu weer veel geld gaan verliezen.
Niemand heeft echter een glazen bol.

 

www.evawaseerst.be  (Rubriek Roswell)

Omdat één en ander toch werd gewijzigd: alles nog eens op een rijtje over de klimaatconferentie in Kopenhagen.  

‘Eva was eerst’ is een kwestie van geloven, zoals trouwens ook op de tweede pagina van deze site staat geschreven. U kunt me dus niet voor gek verklaren. Want anders verklaar ik alle gelovigen voor nog veel gekker.

Ha ja … zo ben ik.

 

Wat volgt is echter pure realiteit.

 

Nanotechnologie staat voor de deur.

En of we het nu willen of niet: ze zal niet te stoppen zijn.

Vraag is: waar zal men ( = de beperkte groep wereldleiders die zich achter de schermen bevinden) het eerste mee beginnen? Alles is dan wel met elkaar verbonden maar toch.

 

Wordt de nadruk gelegd op levensverlenging?

Zullen nanorobotten straks als een vakman in een huis, de menselijke cel binnengaan om ze te repareren? (De schaalverhoudingen zouden overigens wel eens kunnen kloppen.)

Bij honderden miljoenen zullen die robotten in onze bloedbaan worden gepompt om evenveel slechte cellen te herstellen of als het moet te vernietigen. Nadat hun taak is volbracht, zullen ze langs natuurlijke weg het lichaam verlaten. Dat zowat alles aan ons zal worden gedupliceerd, staat nu al vast. Geen tekorten meer aan donornieren of wat dan ook. Geen afweerreacties. Grote kuis van de hersencellen? Geen probleem. U zegt het maar.

 

Of wordt de nadruk gelegd op zuivere energie, het verwijderen van koolstofdioxide of ozon, het verwerken van afval …? De mogelijkheden lijken eindeloos. En dat zijn ze ook.

 

De technologie is er. Ze in de praktijk brengen, is nog iets anders. En de reden daarvoor komt soms uit onverwachte hoek. Om maar een voorbeeld te geven:

Olie zou wel eens binnen pakweg twintig jaar als achterhaalde energiebron kunnen worden bestempeld. Maar wat doet men met de machtsstructuren die er vandaag achter schuil gaan? Misschien kiest men er wel voor om olie nog wat extra tijd te gunnen.

 

De middelen voor de strijd tegen de opwarming van de aarde zullen van de technologie moeten komen. En die technologie zal ons leven niet minder comfortabel mogen maken. Of dacht u dat we - als puntje bij paaltje komt - bereid zullen zijn om een deel van onze luxe op te offeren? Een kleine groep onder ons wel ... maar de overgrote meerderheid?

Komkom ...

 

De opwarming is realiteit. En wat ook de eigenlijke oorzaak ervan is, de vervuiling door de mens speelt er wellicht een rol in. (Of die rol doorslaggevend is, is niet duidelijk. De zon bijvoorbeeld, lijkt immers ook van tijd tot tijd haar kuren te hebben.)

Laat u echter niet misleiden: de klimaathype zou er nooit zijn gekomen zonder de goedkeuring van de echte wereldleiders, waaronder vooral Amerikanen. Deze laatste spelen het spel echter subtiel. Ze lijken zelfs telkens opnieuw dwars te gaan liggen.

Maar schijn bedriegt.

Alles verloopt precies volgens (hun) plan.

De klimaathype zorgt namelijk voor datgene wat het allermoeilijkste te verwezenlijken is: een wereldwijde mentaliteitswijziging bij de burgers. Een mentaliteitswijziging die er binnenkort moet voor zorgen dat regeringen zullen worden verplicht om massaal te investeren in een wondertechnologie. Een technologie die zuivere energie zal produceren en die ook nog voor andere mirakels zal zorgen. Een technologie die vooral van de USA is ...

 

Deze planeet heeft dus - in tegenstelling tot wat velen beweren - absoluut nog toekomst voor de mens.

Zuivere energie zal er voor zorgen dat de mens meer zal consumeren en produceren. Hij zal zich ongebreideld kunnen blijven voortplanten. Met andere woorden: de groei is verzekerd. Net zoals de macht die ermee gepaard gaat.

En zoals steeds zullen planten en dieren het slachtoffer zijn van die groei.

Nanotechnologie kan echter ook hier een oplossing bieden (zie rubriek: 'Kan de vrouw de toekomst redden?'). De mentaliteitswijziging die daarvoor nodig is, lijkt echter - gezien het egocentrisme van de mens - eerder een droom. Of die ooit zal uitkomen? Wie weet ...  

 

De reden waarom de Verenigde Staten niet geneigd zijn om aan klimaatconferenties mee te werken, heeft alles te maken met het feit dat ze straks niet met de vinger willen worden gewezen. De klimaathype zal hen namelijk geen windeieren leggen. En het zou doorzichtig zijn als diegenen die nu al te ijverig hun best doen om de strijd tegen de opwarming te promoten, straks met hun fenomenale technologie de meeste vruchten ervan plukken.

 

Zeker is dat in de periode 2015 – 2030 velen het in Keulen zullen horen donderen. En daar zijn - hoe ongelooflijk het ook klinkt - heel wat van onze huidige universiteitsstudenten bij.

 

December 2009: Een vraag aan drie universiteitsstudenten biochemie (4°jaar): (Nee, het was geen biotechnologie maar het wordt er niet minder erg door.)

Wat is moleculaire nanotechnologie?

Antwoord: geen idee. (Eerlijk is eerlijk. Eigenlijk was het antwoord: 'Nooit van gehoord'.)

Arm Vlaanderen. Zo komen we er niet. Tijd dat men ook de professoren wat bijlessen geeft. Minister Peeters heeft nog veel werk aan de winkel. Hij zou zelfs mea culpa moeten slaan want het kalf is al verdronken. Wij zijn blijkbaar hopeloos achterop.

 

Of staat Vlaanderen misschien niet in de (duistere) agenda van de (al even duistere) wereldleiders die de orkestmeesters zijn van de nieuwe technologie? Houdt men ons liever dom? (Voor wie er zou aan twijfelen: de vragen zijn retorisch bedoeld.)

 

Is nanotechnologie gevaarlijk? Niemand die het weet. De tijd zal het uitwijzen. Aangezien angst ook doet verkopen, moeten we ons echter geen illusies maken. Het staat in de sterren geschreven dat we met de gevaren ervan om de oren zullen worden geslagen.

 

Nu kent de technologie nog maar een beperkt aantal toepassingen (van isolerende verf tot zonneolie) maar ze zal ons spoedig overspoelen. En hoewel er niet direct een verband lijkt: de klimaattop in Kopenhagen zal ze een serieuze duw in de rug geven. Nog even geduld.

 

Ten slotte: om de verborgen agenda van de Verenigde Staten enigszins aan te tonen:

1. President Bush stichtte in juli 2004 de Nationale Nanotechnologie Raad (NNAP). Daarmee gaf hij gevolg aan de ‘Act’ (The Nanotechnology Research and Development Act). Nu (2009) besluit de NNAP in een nieuw rapport: 'Amerika is de onbetwiste wereldleider in de nanotechnologie.'

2. Een recent rapport van 46 bladzijden van de Verenigde Naties (Institute of Advanced Studies) is formeel: 'Nanotechnologie zal de hoofdrol spelen in het bestrijden van de opwarming van de aarde.'

Wie deze berichten combineert, kan vermoeden waar we heen gaan met de klimaatconferentie.

 

www.evawaseerst.be  (rubriek Roswell)

1. President Bush stichtte in juli 2004 de Nationale Nanotechnologie Raad (NNAP).

Daarmee gaf hij gevolg aan de ‘Act’ (The Nanotechnology Research and Development Act).

Nu (2009) besluit de NNAP in een nieuw rapport:  Amerika is de onbetwiste wereldleider in nanotechnologie.

 

2. Een recent rapport van 46 bladzijden van de Verenigde Naties (Institute of Advanced Studies) is formeel: Nanotechnologie zal de hoofdrol spelen in het bestrijden van de opwarming van de aarde.

 

Wie deze berichten combineert, kan vermoeden waar we heen gaan met de klimaatconferentie.

(zie ook mijn twee eerdere berichten over dit onderwerp)

www.evawaseerst.be  (rubriek Roswell)

Klimaattop Kopenhagen. De klimaatconferentie anders bekeken

 

In navolging van mijn eerder bericht.

 

Is nanotechnologie gevaarlijk?

 

Antwoord: niemand die het weet. De tijd zal het uitwijzen.

En aangezien angst ook doet verkopen moeten we ons geen illusies maken. Het staat in de sterren geschreven dat we met de gevaren ervan om de oren zullen worden geslagen.

Er zijn trouwens al heel wat producten die nanotechnologie bevatten (van isolerende verf tot zonneolie).

De technologie zal ons echter overspoelen. En hoewel er niet direct een verband lijkt: de klimaattop in Kopenhagen zal ze een serieuze duw in de rug geven. Nog even geduld.

www.evawaseerst.be (rubriek: Roswell)

De klimaattop in Kopenhagen. De klimaatconferentie anders bekeken.


‘Eva was eerst’ is een kwestie van geloven, zoals trouwens ook op de tweede pagina van deze site staat geschreven. U kunt me dus niet voor gek verklaren. Want anders verklaar ik alle gelovigen voor nog veel gekker.

Ha ja … zo ben ik.

 

Wat volgt is echter pure realiteit.

 

Nanotechnologie staat voor de deur.

En of we het nu willen of niet: ze zal niet te stoppen zijn.

Vraag is: waar zal men ( = de beperkte groep wereldleiders die zich achter de schermen bevinden) het eerste mee beginnen? Alles is dan wel met elkaar verbonden maar toch.

 

Wordt de nadruk gelegd op levensverlenging?

Zullen nanorobotten straks als een vakman in een huis, de menselijke cel binnengaan om ze te repareren? (De schaalverhoudingen zouden overigens wel eens kunnen kloppen.)

Bij honderden miljoenen zullen die robotten in onze bloedbaan worden gepompt om evenveel slechte cellen te herstellen of als het moet te vernietigen. Nadat hun taak is volbracht zullen ze langs natuurlijke weg het lichaam verlaten.

Dat zowat alles aan ons zal worden gedupliceerd, staat nu al vast. Geen tekorten meer aan donornieren of wat dan ook. Geen afweerreacties enzovoort. Grote kuis van de hersencellen? Geen probleem. U zegt het maar.

 

Of wordt de nadruk gelegd op zuivere energie, het verwijderen van CO²  of ozon, het verwerken van afval …?
De mogelijkheden lijken eindeloos. En dat zijn ze ook.

 

De technologie is er. Ze in de praktijk brengen, is nog iets anders. En de reden daarvoor komt soms uit onverwachte hoek.

Om maar een paar voorbeelden te geven:

Olie zou wel eens binnen pakweg 20 jaar als voorhistorische energiebron bestempeld kunnen worden. Maar wat doet men met de machtsstructuren die er vandaag achter schuil gaan?

Misschien kiest men er wel voor om olie nog wat extra tijd te gunnen.

Levensverlenging: allemaal goed en wel maar er lopen nu al zoveel mensen rond op onze aardbol (die overigens helemaal niet van ons is). En als de mens de grootste oorzaak zou zijn van de huidige klimaatproblematiek dan lijkt levensverlenging niet echt een goed idee.

 

En wij ons maar uitsloven in manifestaties voor het klimaat …

Al onze inspanningen lijken een druppel op een hete plaat. Of dacht u dat we met wat minder autorijden de planeet gaan redden? Komkom …

Een planeet die trouwens al meermaals heeft bewezen om (soms heel plots) wispelturige schommelingen te vertonen. Vooral wat het klimaat betreft.

 

De opwarming is realiteit.

De hele klimaathype ook.

En gelukkig maar. Ze zorgt namelijk voor een wereldwijde mentaliteitswijziging die absoluut nodig is om binnenkort de echte machthebbers op deze planeet toe te laten om op massale schaal extra middelen te verkrijgen voor hun wondertechnologie.

 

De reden waarom Amerika niet geneigd is om aan klimaatconferenties deel te nemen, heeft alles te maken met het feit dat ze straks niet met de vinger willen worden gewezen als diegenen die de hele klimaathype hebben veroorzaakt. En als ze daarna - als wij allemaal in zak en as zitten omdat we geen oplossingen vinden - met hun ‘deus ex machina’ te voorschijn komen, zullen wij hen toejuichen zoals we dat in 1945 hebben gedaan.

 

Zeker is dat in de periode 2015 – 2030 heel wat mensen het in Keulen zullen horen donderen. En daar zijn - hoe ongelooflijk het ook klinkt - heel wat van onze huidige universiteitsstudenten bij.

 

Een vraag aan drie universiteitsstudenten biochemie (4°jaar):

(Nee, het was geen biotechnologie maar het wordt er niet minder erg door.)

 

Wat is moleculaire nanotechnologie?

Antwoord: geen idee.

Arm Vlaanderen. Zo komen we er nooit. Tijd dat men ook de professoren wat bijlessen geeft.

Minister Peeters heeft nog veel werk aan de winkel. Eigenlijk zou hij mea culpa moeten slaan want het kalf is al verdronken. Wij zijn blijkbaar hopeloos achterop.

 

Of staat Vlaanderen misschien niet in de (duistere) agenda van de (al even duistere) wereldleiders die de orkestmeesters zijn van de nieuwe technologie? Houdt men ons liever dom? (Voor wie er zou aan twijfelen: de vragen zijn retorisch bedoeld.)