Archief

21 december 2012 (sommigen zeggen 23 december 2012) is volgens de Maya, Azteken, Inca en Hopi overleveringen een keerpunt in de evolutie van de mens. Volgens de enen vergaat dan de wereld, terwijl we volgens anderen vreemd bezoek krijgen. Wellicht gebeurt er gewoon niets. Eind 2012 zou echter wel als baken kunnen fungeren voor een nieuw tijdperk. Feit is immers dat heel wat mensen op deze planeet zich meer en meer vragen beginnen stellen. Alsof het spirituele in de mens (eindelijk) terrein aan het winnen is. Zijn we het resultaat van een buitenaards ingrijpen? En zou het kunnen dat onze buitenaardse voorouders een mechanisme in ons DNA hebben ingeplant waardoor we rond het jaar 2013 onder invloed van kosmische golven naar een hoger bewustzijnsniveau worden getild? Ons DNA is in elk geval een onvoorstelbaar kluwen dat toch blijkt opgebouwd volgens wiskundige zekerheden zoals pi, de gulden snede en de Fibonacci reeks. Waarden die - tussen haakjes - ook in de piramiden van Egypte ten overvloede zijn terug te vinden. Een buitenaardse intelligentie kan dus met alle gemak inderdaad een soort mechanisme in ons DNA hebben ingebouwd zonder dat een wetenschapper vandaag in staat zou zijn om het te achterhalen.

De meest tot de verbeelding sprekende - kolossale en nauwkeurig afgewerkte - bouwwerken blijken willekeurig op de planeet neergezet. Niet alleen in Egypte komen er immers onverklaarbare bouwwerken voor, ook bijvoorbeeld in Bolivië en Mexico staan er constructies die doen denken aan de Egyptische piramiden.

Het heeft er alle schijn van dat de bouwers vanuit het niets neerstreken en hun reusachtige bouwwerken met het grootste gemak oprichtten. Telkens komt men tot de onmogelijke vaststelling dat de meest mysterieuze bouwwerken geen originele inscripties bevatten. En dat er geen berekeningen of geschriften werden teruggevonden die de enorme hoeveelheid organisatie en planning regelen.

Van bouwwerken die tot vandaag tot de verbeelding spreken, mag men toch veronderstellen dat men die berekeningen en plannen van generatie op generatie met de grootste zorg zou bewaren en indien nodig zou kopiëren? Verder blijkt ook niemand in kunstwerken of teksten te hebben verwezen naar de manier waarop men de constructies heeft tot stand gebracht.

De echte piramiden in Egypte, de funderingen van de tempel van Jupiter in Baalbek, de piramiden van Teotihuacan, Tiwanaku ... diegenen die dergelijke werken konden (laten) realiseren, moeten toch onvoorstelbaar intelligent en machtig zijn geweest? Die moeten toch een MASSA tekens (kunstwerken, teksten, graven van machtige leiders ...) hebben nagelaten die verwijzen naar hun intelligentie en macht? Zodanig zelfs dat er niet de minste discussie meer zou zijn over wie de feitelijke bouwheren waren?

Welnu, die discussies zijn er in overvloed. En de twijfels zijn gegrond. Meer nog: het is voor velen onvoorstelbaar dat wetenschappers de ongerijmdheden niet (willen) zien. Want in en rond de bouwwerken is er een abnormaal groot gebrek aan geloofwaardige verwijzingen naar diegenen die volgens de geschiedenisboeken de bouwers zijn geweest.

Toegegeven: er is eveneens een groot gebrek aan verwijzingen naar diegenen die dan wellicht wél de eigenlijke bouwers waren en die ongetwijfeld ooit behoorden tot een categorie van supermensen. Maar dat zou wel eens zijn redenen kunnen hebben ...

Wie een volk kan inspireren om haar kracht te verspillen aan het nutteloos versjouwen van een bouwblok van 200 ton (200 blokken van 1 ton zouden al erg genoeg zijn geweest) moet toch een enorme macht op dat volk hebben uitgeoefend? En die moet toch ook een gigantisch ego hebben gehad? Dat ego zou toch overal zijn stempel hebben nagelaten? Een stempel die de megatonnen van zijn bouwwerken waardig zou zijn en waar vandaag niemand naast zou kunnen kijken?

Dat is echter niet het geval.

Als er al van die stempels worden teruggevonden dan lijken die eerder te zijn aangebracht tijdens zogenaamde restauratiewerken. Door beschavingen die duizenden jaren nadat de oorspronkelijke bouwers van de aardbol waren verdwenen, de (vervallen) constructies ontdekten.

Het lijkt er eerder op dat de oorspronkelijke bouwheren andere waarden hadden dan de huidige mens. Waarden waarbij macht en aanzien niets voorstelden.

Het is ook een raadsel waarom de bouwblokken (sommige wegen meer dan 1000 ton) zodanig werden afgewerkt dat de afmetingen ervan de perfectie benaderden. Die buitengewone nauwgezetheid is naast het (overbodige) gebruik van kolossale bouwblokken en de reusachtigheid van de bouwwerken een derde factor die lijkt te wijzen op superieure bekwaamheden.

Het beschavingspeil van de Inca's, Tolteken, Oude Egyptenaren en andere was ongetwijfeld hoog. En met vernuft, engelengeduld en massa's mankracht kan men veel verwezenlijken. Dat hebben onderzoekers (op kleine schaal) aangetoond. Toch is dat alles ontoereikend om de bovenmenselijke prestaties - die nu ten onrechte aan de bovengenoemde volken worden toegeschreven - tot een goed einde te brengen.

Met andere woorden: die volken waren wellicht niet de eigenlijke bouwers maar de ontdekkers en restaurateurs van de (vervallen) megaconstructies.

De eigenlijke bouwers moeten als het ware buitengewone mensen zijn geweest met speciale gaven en ongekende technische mogelijkheden.

Het feit dat de monumentale bouwwerken uit het niets lijken te verrijzen doet ook vermoeden dat de bouwers op een mysterieuze locatie al flink hadden geoefend. Alsof ze ooit een thuisbasis hadden die ze later verlieten om zich elders te vestigen.

Waar die thuisbasis dan kon gelegen zijn, is een raadsel. En toch is er wellicht ooit een locatie geweest die hiervoor in aanmerking kwam.

Het staat nu eenmaal vast dat er op het einde van de ijstijd grote eilanden door het stijgende zeewater werden opgeslokt. En één van die eilanden, dat zich ten noordwesten van Spanje bevond (zie de rubriek over Atlantis), zou de oorspronkelijke thuisbasis kunnen zijn geweest van de mysterieuze bouwers ...

Zonder uitzondering werden de kolossale constructies (die de megacatastrofen overleefden) door latere beschavingen als heilige plaatsen beschouwd.

De ontdekkers ervan bouwden er hun eigen beschaving rond. Na honderden jaren leek het alsof zijzelf ooit de bouwers waren.

Vandaag bepaalt men de ouderdom van die bouwwerken vaak door interpretatie van verschillende factoren zoals de ouderdom van teruggevonden gebruiksvoorwerpen en van de aardlagen (tijdperk dat overeenstemt met de aardlagen waarin de resten werden teruggevonden).

De oudste overblijfselen die men in de buurt van een bouwwerk terugvindt, hoeven echter niet noodzakelijk toe te behoren aan de oorspronkelijke bouwers.

De eigenlijke bouwers kunnen immers vele duizenden jaren voordat de ‘nieuwe’ beschaving op de proppen kwam, van het toneel zijn verdwenen. Het is dus best mogelijk dat er van hen nu geen spoor meer terug te vinden is. Al hun sporen zouden door de tijd en door de nieuwe beschaving zijn uitgewist. En als er al iets van hen zou worden teruggevonden dan zou dat door de archeologen ten onrechte worden toegeschreven aan de nieuwe beschaving.

***

- Waarom lijkt de (verdoken) boodschap over de kracht van 'het goede' alweer van de Egyptische priesters te komen?
- Hoe konden deze priesters afweten van het bestaan van Atlantis, van de manier waarop en de periode waarin het ten onder ging?
- Hoe raakten ze aan astronomische gegevens die meer dan 10.000 jaar oud waren (want dat ze die gegevens ter beschikking hadden is ook iets dat zo goed als vast staat)?  

Van een andere aard zijn echter de volgende vragen:

- Hoe komt het dat 32.000 jaar geleden (de tijd dat alle goden zich op Atlantis bevonden) 'toevallig' in de buurt van de plaats waar Atlantis zou hebben gelegen, de eerste Cro Magnon verscheen?
- En hoe komt het dat de eilandbewoners in een tijd die (volgens Critias) 12.000 jaar geleden ver voorafging, net die onwaarschijnlijke karaktertrekken hadden die ook uit de oudste grotschilderingen naar voor lijken te komen, namelijk: superieure intelligentie, morele integriteit en een desinteresse voor seks en macht?
- Hoe komt het dat Critias insinueert dat de minst intelligente exemplaren de megacatastrofen overleefden? Was het omdat die exemplaren zich het meest hadden gedifferentieerd en dus de taaiste waren?
- Waarom zou de reden voor de degeneratie van de Cro Magnon wel eens dezelfde kunnen zijn als deze die in Critias wordt beschreven (vermenging met 'aardse' mensen)?

 
Zoals gezegd: volgens Plato was het verhaal over Atlantis afkomstig van de Egyptische priesters. Het zou hem echter zijn doorverteld via Critias en Solon (deze laatste was een door de Atheners op handen gedragen 'wijze' die zowat 200 jaar vóór Plato had geleefd en rond wie de legenden welig tierden).  

Hebben de Egyptische priesters Plato (en anderen waaronder zelfs Jezus) gebruikt om de mensheid in te lichten?  

In dat geval was hun boodschap duidelijk:

- er was ooit een godenras op aarde (in de Bijbel: Nephilim = zij die uit de hemel neerdaalden);
- de leden ervan waren rechtschapen en hadden bovennatuurlijke krachten;
- ook de eerste mensen waren rechtschapen maar zouden later degenereren door vermenging met aardse mensen (in zonde vervallen);
- door een wereldwijde catastrofe (de Zondvloed) werd een groot deel van de mensheid uitgeroeid.

En er zijn nog meer overeenkomsten tussen de Bijbel en de leer van Plato:

- de ziel is onsterfelijk (ze komt vrij bij de dood);
- er is een God die boven de andere goden (Nephilim) staat en die onbereikbaar is;
- volgens Timaeus heeft God het goede in de mens ingeplant;

Ten slotte was er de allesomvattende profetie: de machtswellust van de mens zal zijn ondergang betekenen.

 De doel van de laatste werken van Plato hield veel meer in dat het schetsen van de ideale maatschappij.

Het was een profetische boodschap die opmerkelijk genoeg door talloze profeten - en voor zover de geschiedenis van de mens bekend is - werd verkondigd.  

***

Ondanks het feit dat fantasierijke machthebbers in latere tijden de verhalen over de goden in hun eigen voordeel hebben aangepast, blijkt uit de gemeenschappelijke noemer van de oudste verhalen dat de goden 'goed' en 'rechtschapen' waren. Sommigen bestonden trouwens niet enkel in de verbeelding van de afstammelingen van de Cro Magnon maar hebben werkelijk geleefd.

'Het goede' heeft echter in zijn pure vorm niet lang kunnen standhouden. Het was nu eenmaal niet opgewassen tegen de kracht van het leven op aarde. Een leven dat streeft naar differentiatie en dus naar vermenging. Het heeft egocentrisme ('het kwade') nodig om dat doel te bereiken.

 Steeds weer die mysterieuze Egyptische priesters ...

Plato's laatste werken zijn gebaseerd op kennis die afkomstig was van buitengewone mensen: de Egyptische priesters. Sommigen onder hen behoorden blijkbaar tot een hermetisch afgesloten groep. Niemand weet waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen. Toch lijkt het er op dat hun voorouders reeds lang vóór de farao's hun intrede deden, in de buurt van de piramiden te vinden waren. Alsof ze - net als de Sfinx - de piramiden bewaakten.

Waren hun voorouders de Cro Magnon die de Sfinx hebben gebeeldhouwd? En hebben die voorouders ooit samen met de leden van het godenras in de buurt van de piramiden geleefd?

Atlantis 

Plato (427 - 347 v.Chr.) heeft het in zijn laatste werken (Timaeus en Critias) over het eiland Atlantis. Timaeus is een filosoof en Critias was een verwant van Plato. Zij voeren in de gelijknamige werken het woord.  

Vooreerst een niet onbelangrijk detail: het verhaal over Atlantis was gebaseerd op een overlevering van de Egyptische priesters. 

Een beschaving (gevestigd op Atlantis) was eerst puur spiritueel, moreel hoogstaand en welvarend. Later werd ze decadent en op macht belust. De decadente Atlantiërs werden eerst verslagen door de (heldhaftige) Atheners maar ze zouden uiteindelijk samen met hen ten onder gaan in een reusachtige natuurramp. 

Meer en meer raakt men ervan overtuigd dat Plato met zijn laatste werken in feite een profetische boodschap wil verkondigen.

Spiritualiteit en rechtschapenheid zijn de enige waarden. Egocentrisme en het streven naar macht leiden tot de ondergang van de mens. 
 

Ook Jezus was - net als Socrates en Plato - ooit in de leer bij de Egyptische priesters. Socrates werd ter dood veroordeeld voor zijn afwijkend maar geweldloos gedachtegoed. Plato liep wellicht op het einde van zijn leven eveneens gevaar. En wat met Jezus is gebeurd, weet iedereen.  

Toch benadrukte Plato dat Atlantis en zijn bewoners echt hadden bestaan.

En eigenlijk is het feit dat hij hier zo de nadruk op legde van groot belang. Hij vertelde dan wel vaak 'parabels' maar hij zou zijn reputatie nooit te grabbel hebben gegooid door expliciet te liegen.

Plato geeft verder een aantal details waardoor zijn profetische boodschap bijna 2500 jaar na zijn dood de mensheid blijft intrigeren.

Zo verging Atlantis volgens hem meer dan 9000 jaar eerder (dus meer dan 9000 jaar vóór Plato's tijd).

In één apocalyptische dag verdween het onder het water waardoor de oceaan op die plaats lange tijd onbevaarbaar bleef. Het zou zich namelijk maar net onder de waterspiegel hebben bevonden waardoor er zich op geringe diepte een grote modderpoel vormde.

De nadruk die Plato legt op de omvang van de catastrofe is trouwens extreem. Alsof hij eens te meer wou aantonen dat hij zeker was van zijn stuk.

Hij was ook duidelijk over de locatie van het eiland. Het was gelegen in de Atlantische oceaan, voorbij van de Zuilen van Heracles (het huidige Gibraltar).

Het lijkt er steeds meer op dat Plato wilde aantonen dat Atlantis inderdaad echt had bestaan.

Waarom vermeldde hij het tijdstip? Waarom had hij het over de aard van de catastrofe? En waarom over de plaats waar Atlantis was gelegen?

Hij had zich toch even goed kunnen beperken tot algemeenheden aangezien die zaken voor het verhaal van geen belang waren? Trouwens, ze maakten het verhaal eigenlijk ongeloofwaardig. En dat terwijl hij de mensen net had bezworen dat het op waarheid berustte.

Er is in feite maar één reden te bedenken waarom hij die ongeloofwaardige details toch heeft vermeld: hij was er van overtuigd dat ze klopten.

En vandaag zijn er aanwijzingen dat dit inderdaad het geval was.

Dat een eiland in één dag onder water zou kunnen verdwijnen, was volgens velen het bewijs dat Atlantis verzonnen was.

Nu blijkt echter dat het best realiteit kan zijn geweest.

Wat er precies is gebeurd, weet niemand met zekerheid maar er zijn wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat een komeet 12.000 jaar geleden de aarde heeft getroffen. Er is echter geen wetenschapper die kan voorspellen wat er zou gebeuren als een komeet zou inslaan op een kilometersdikke ijskap. En het staat ondertussen vast dat kometen niet noodzakelijk sporen nalaten. Wat met zich meebrengt dat het misschien om meer dan één komeet (of brokstukken van een komeet) ging. Een groot deel van de ijskap zou in geen tijd zijn gesmolten. Een gigantisch deel ervan zou zijn verschoven en in de Atlantische oceaan zijn beland. De vloedgolf die daardoor ontstond zou ronduit onvoorstelbaar zijn geweest. Tevens bracht de komeetinslag ongetwijfeld nog andere natuurrampen met zich mee zoals wereldwijde aardverschuivingen, orkanen en stortregens.

Het is de tijd waarin men de legendarische zondvloed moet situeren.

Plato beschreef niet alleen de wereldramp, hij dateerde ze ook.

En het blijkt nu goed mogelijk dat die twee 'verzonnen' details, in feite griezelig nauwkeurig waren.

Is het dan dwaas om te veronderstellen dat ook het derde - even onnodige als onmogelijke detail - wel eens zou kunnen kloppen?

Naast de aard en het tijdstip van de catastrofe, kan ook de ligging van Atlantis - voorbij de Straat van Gibraltar - niet worden weerlegd. Het staat zelfs vast dat er in de Atlantische oceaan op het einde van de laatste ijstijd - veel meer dan nu het geval is - grote stukken land boven het wateroppervlak uitstaken (ook al iets dat Plato normaal gezien niet kón weten).

De meest geschikte locatie voor Atlantis lijkt echter eerder ten noorden van Gibraltar te liggen, wat niet noodzakelijk in tegenspraak is met het verhaal.

Atlantis zou een eiland - of eilandengroep? - kunnen zijn geweest waarvan het grootste deel zich 12.000 jaar geleden maar net boven de zeespiegel bevond. Het was wellicht gelegen in de Atlantische oceaan, ten noordwesten van Spanje, op de (toenmalige) onderzeese rand van wat men nu het West-Europese bekken noemt. Op de rand van dat bekken gaat het vandaag plots van circa 100 naar meer dan 4000 meter diepte.

In de oceaan zijn er ter hoogte van Portugal sinds de 14° eeuw al minstens 18 reusachtige aardbevingen geweest waarvan deze in 1755 één van de grootste was uit de recente geschiedenis (geschatte kracht: 9 op de schaal van Richter). Enorme vloedgolven waren vaak het gevolg. Het hoeft dus geen betoog dat die vloedgolven ook in vroegere tijden zijn voorgekomen. Alles wat van Atlantis overbleef, is daardoor ongetwijfeld in de diepzee gesleurd.

Van een bouwwerk dat 12.000 jaar geleden naar de 4000 meter diepe oceaanbodem zou zijn gestort, kan men zo goed als onmogelijk nog iets terugvinden. De stroming heeft immers duizenden jaren de tijd gehad om de brokstukken weg te sleuren of te bedekken met tonnen sedimenten.

Overigens is de druk van het water al op een diepte van meer dan 1000 meter zodanig hoog dat een onderzoek van de zeebodem alleen mogelijk is met de meest gesofisticeerde apparatuur die dan nog alleen maar geschikt is voor kleinschalige projecten.

Het is echter de vraag of de overheden - als ze al iets van Atlantis zouden terugvinden - dat aan de gewone burger zouden meedelen.

De ontdekking van Atlantis zou immers tot een kettingreactie leiden waardoor ook andere geheimen over de evolutie van de mens kunnen worden blootgelegd.

Macht, iets waar de meesten onder ons ondanks alles naar opkijken, zou daardoor wel eens al zijn glorie kunnen verliezen. En er is geen enkele machthebber die dat graag zou zien gebeuren.

Misschien is het zelfs goed dat we in het ongewisse worden gelaten. De geschiedenis leert immers hoe machthebbers zich gedragen tegenover diegenen die hun macht negeren. Niet alleen Socrates, Plato en Jezus, ook de eerste Christenen (en met hen vele anderen) konden en kunnen er van meespreken.

wordt vervolgd

www.evawaseerst.be

Atlantis

Plato (427 - 347 v.Chr.) heeft het in één van zijn laatse werken ('Critias’) over het eiland Atlantis. Critias was diegene die in het gelijknamige werk het woord voert. Hij was een verwant van Plato.

Vooreerst een niet onbelangrijk detail: het staat zo goed als vast dat 'Critias' voor een deel gebaseerd was op geschriften van de Egyptische priesters.

Het verhaal is ongetwijfeld voor een deel fictie. Toch benadrukte Plato dat het gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.

En eigenlijk is het feit dat hij hier zo de nadruk op legde van groot belang. Hij vertelde dan wel vaak 'parabels' maar hij zou zijn reputatie nooit te grabbel hebben gegooid door expliciet te liegen.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat alleen al door Plato's ongewone statement ontelbare mensen geloven dat Atlantis echt heeft bestaan.

Enkele vaststellingen die uit 'Critias' naar voor komen:

- 'in den beginne' hadden de goden de aarde verdeeld onder elkaar. Ze gaven met zachte hand leiding aan de mensen;

- op Atlantis leefde eerst een hoogwaardige beschaving die echter rond de tijd van de grote catastrofe decadent was geworden;

- die decadentie was het gevolg van een vermenging met minderwaardige mensenrassen;

- de Atlantiërs gingen de strijd aan met de Atheners maar ze zouden samen met de hen ten onder gaan in een reusachtige natuurramp. Hierbij werd hun eiland volledig van de kaart geveegd;

- de weinige overlevenden waren diegenen die zich in de (Griekse) bergen ophielden. Ze waren te weinig ontwikkeld om het verhaal te bewaren voor het nageslacht.

Plato geeft verder een aantal details die het verhaal echt wel geloofwaardig maken.

Volgens Plato verging het eiland meer dan 9000 jaar vóór zijn tijd.

In één apocalyptische dag zou het onder het wateroppervlak zijn verdwenen waardoor de oceaan op die plaats lange tijd onbevaarbaar bleef. Het zou zich namelijk maar net onder de waterspiegel hebben bevonden waardoor er zich op geringe diepte een grote modderpoel vormde.

Pas recent heeft men met de modernste technieken uitsluitsel kunnen geven over de aard van de megacatastrofen en over het feit dat ze (niet toevallig) ongeveer 12.000 jaar geleden plaats vonden. Plato zat dus - relatief gezien - onwaarschijnlijk dicht in de buurt.

Dat een eiland in één dag onder water zou kunnen verdwijnen, was volgens velen het bewijs dat het verhaal verzonnen was.

Nu blijkt echter dat het best mogelijk kan zijn geweest.

Wat er precies is gebeurd, weet niemand met zekerheid maar er zijn wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat een komeet rond die tijd de aarde heeft getroffen. Er is trouwens geen wetenschapper die kan voorspellen wat er zou gebeuren als een komeet zou inslaan op een kilometersdikke ijskap. En het staat ondertussen vast dat kometen niet noodzakelijk sporen nalaten. Wat met zich meebrengt dat het misschien om meer dan één komeet (of brokstukken van een komeet) ging. Een groot deel van de ijskap zou in geen tijd zijn gesmolten. Een gigantisch deel ervan zou zijn verschoven en in de Atlantische oceaan zijn beland. De vloedgolf die daardoor ontstond zou ronduit onvoorstelbaar zijn geweest. Tevens bracht de komeetinslag ongetwijfeld nog andere natuurrampen met zich mee zoals wereldwijde aardverschuivingen, orkanen en stortregens.

Het is de tijd waarin men de legendarische zondvloed moet situeren.

'Critias' laat er niet de minste twijfel over bestaan: de catastrofe was van een enorme omvang. 

Plato was ook duidelijk over de locatie van het eiland. Het was gelegen in de Atlantische oceaan, voorbij van de Zuilen van Heracles (het huidige Gibraltar).

Het lijkt er steeds meer op dat Plato wilde aantonen dat Atlantis inderdaad een realiteit was geweest. Niet alleen was er zijn expliciete statement. Maar waarom vermeldde hij de periode waarin en de wijze waarop het eiland was vergaan? Dit zijn zaken die voor het verhaal van geen belang waren en die zo vergezocht lijken dat ze op het eerste zicht onmogelijk waar kunnen zijn geweest.

En toch zijn er nu aanwijzingen dat ze kloppen.

Dat Plato in staat was om de wereldramp die 10.000 jaar vóór zijn tijd plaatsvond niet alleen te beschrijven maar ook te dateren, was geen bovennatuurlijke prestatie maar een extra aanwijzing dat hij beroep kon doen op kennis die afkomstig was van uitzonderlijke mensen: de Egyptische priesters.