JIJ

Wie is Hij
zo hoog gezeteld
niemand Zijn bestaan afwetend
en toch levend
in den dezen
verre enzo dichte wezen
ik de zonne van de morgen
in de sterre van de nacht
in de Liefde
in de smart
altied woele
dat zoet gevoele
                          Wie is hij
                           die zich ziene laat
                            in de deugden ende vreugden
                            in de kleuren ende geuren
                            in de Liefde ende pijn...
                           die is Hij, zo hoge zijn.

Kersttijd
gij schone,
               zacht ruisend
               doorheen de straten
                Tot in elk portaal, elk huis,
                elk hart...een echo latend.
                Soms ver voor uw komen
                en lang na uw gaan.

Kersttijd
Gij schone,
               eens verloor ik mijn hart
               aan wat gij onzichtbaar liet,
               verborgen achter
               kleur en kralen,
               knipperlicht
               rondom de palen van de koude stad
               ... die u zolang verwachtte.

Kersttijd
Gij schone
               groots gebeuren
               bij uw ontluiken en ons wederziens
               korter dan besef
               dat gij maar even zijt...
               Al weet ik
               dat gij ergens in mij
               blijvend sluimert...

Mijn trouwe speelkameraad,
ik vond u terug in
mijn verste herinnering.
In de tijd van het kindje
dat urenlang met de handjes
aan de teentjes speelde.

En toen ik verder ging
vond ik een verre vriend.
De eerste en de trouwste.
In de tijd van de tiener met de vragen.
En ik zocht naar oude gedachten maar vond ze niet.

Verdergaand zag ik de lieve Meester.
In de tijd van het radeloze meisje
met de eerste zorgen
en het kleine verdriet
maar zoeken naar gedachten had geen zin.
Ik vond ze niet.

Nu ik de tijd ontgroeid ben en samen met U
ouder werd
hek ik het mogen weten
waarom Gij speelmakker gebleven zijt
ondanks al mijn grillen.

Waarom Gij
vriend werd
en bleef
al waren er dagen
dat ik het niet wou weten
en Jou als vriend verraden heb

Waarom Gij
meester werd
en geduldig bleef
bij al mijn zinloos praten.
Waarom Gij mij de liefde leerde
al was ik beter in het haten.

Nu Gij minnar zijt
heb ik begrepen.

Hij sloot de ogen
de avond
toen zij zongen
schoon, als nooit tevoor,
broos als zijn bewegen
toen hij de armen hief
alsof de tijd vertraagde
zacht en helder
hemels als zijn gelaat
dat het gevoel vertaalde
toen hij het kruis aankeek
en ik de warmte voelde.
God, nooit zag ik schoner bidden.

Als hij bevrijdend spreekt
bij 't allen samen zijn
en 'k meen in hem 't herkennen
zijt Gij het dan mijn Heer ,

en bij het schemerlicht
van brandende kaarsen
zijn stem de ziele raakt
zijt Gij het dan die spreekt ?

Ik kan niet praten dan, mijn Heer
omdat mijn herte luistert
en zie, hoe rijk de ruste heerst
en heel mijn wezen fluistert:

Kan Liefde klaarder zijn ?

Zozeer mag ik nu minnen
in mens geen schoner beeld van U
geen groter deugd, geen rijker zingen
mij is ontloken zalige vreugd.

Zoveel nu zonder woord verzegeld
zoveel geboren uit de dood
alles gestopt om te beginnen
zo diep mij op Uw komst verheugd.

Nu Gij mij zacht laat dwingen
leven naar u te zijn
wil ik niet langer meer verdringen
u nu erkend in vreugd en pijn.

Toen ik die dag U vond
kwam Gij mij nader in gedachte
ik wist : hoe rijk is dit moment
dat alle leed versmachtte.

Misschien ben ik daar wel gestopt
om mij aan U te geven
want sinds die dag , sinds dat moment
kende mij ziel een ander streven.

' k weet niet hoe ik het noemen moet
of hoe 'k er ooit over kan praten
maar 'k voel zo diep dat Het mij wenkt
voorgoed alles te laten.

Mijn kinderen,
zo rijk valt mij geluk ten deel
als ik je voel en kijkend streel
en ik bedenk:
goed dat ge niet ziet
het stil verdriet
dat even door vreugde wordt verniet

Mijn kinderen
nooit zal ik verdergaan
of mijn hart zal met het uwe slaan
en ik bedenk:
goed dat ge niet weet
dat ik nooit vergeet
verlangend om u roep in de liefdeskreet

Mijn kinderen
zo is het leven 
het is krijgen, het is geven
en ik bedenk:
zo kort is vaak de tijd
tussen komen in onwetendheid
en afscheid nemen met een ziel die schreit.

Wanneer zij stil in haar hoekje
stiekem naar de foto kijkt
waarop hij zo schijnbaar zorgeloos
het glas heft
O groots overvalt mij
de knagende onbegrijpbaarheid des levens
om de gevoelens in de mens
zo schoon, zo vlekkeloos,
nooit te nimmer het daglicht ziend.

En ik glimlach haar begrijpend toe.
Ze lacht terug,
bijna verradend
dat ze weet dat niemand begrijpt.
Maar ze weet niet
wat ik weet en voel
en wat mij
met haar vereenzelft..
nooit te nimmer het daglicht ziend.

Hoe wurgt mij
het stille verdriet
in de gedachte aan dagen
mij dierbaarder dan het leven
en ik zwijgend naar u vraag
bij het hoogtepunt van verlangen
zo schoon, zo vurig
dat ik nooit begrijpen zal
waarom Gij mij dit geluk
liet verlaten

En zie
mijn God
hoe ik mijn aangezicht
van u keer
' wijl ik mij
aan u vastklamp
als een angstig kind
om het besef dat weegt,
zo zwaar, als afscheid dwingt
in de ogen te kijken

Het was toch hier
dat ik U vond
mijn God
zo groots
dat ik eens heb gezworen
dit leven nooit te laten
tot ik de weg ontdekte
door U voor mij gegraven
doorheen moeras en klaver...


Hou mij dan vasr
 mijn God
dan koester ik
de laatste zoete tranen
om het besef dat weegt
zo zwaar
als afsheid dwingt
in de ogen te kijken...

Gij ontastbaar eeuwige
die men schouderophalend " het leven " noemt,
ik heb mij door uw grillige grillen
laten splijten.

Gij zijt ondoorgrondelijk professioneel
onvergeefbaar correct
alle macht is u ten machte
en grijzend
wrijft gij de handen.

Men kan u slechts in de grootste graad bevechten
door de zelfvernietiging
want gij liet de mens
niets groter dan uw wil.

Uw rust is onroestbaar
en veronrustend berust gij
in alle onrust
die gij gezaaid hebt.

Sluw hebt gij met uw vijanden versmolten
zodat het lot
reeds voor de strijd beslecht is
en gij de toorts torst.

Zo onnoemelijk hebt gij ons
met het zaad van de twijfel bedeeld
dat rijst als deeg
in de gedachtenstrijd.

Niets dat gij aan u onderwierp
is u
heel bedachtzaam
in iets voorgegeaan.

Spottend geniet gij bij het aanzien
van wat gij naar de mens hebt gesmeten
als aanlokkend speelgoed
broos verbrokkeld.

Gij schaterlacht
bij elk slagen van uw valstrik
en in uw plots overslaande strengheid
wijst gij onherroepelijk de vinger.

Geen onbegrijpelijker meester
zuinig zalvend,
ik kan u slechts vaag bewonderen om uw nooit, nooit veranderde.

VOORWOORD

"Doorheen moeras en klaver"
is de poétische neerslag
van een diepe beleving waarin
de Godservaring centraal staat.
Als een rode draad ligt doorheen
inhoud en indeling de evolutie van een religieuze roeping.
Alhoewel het geschreven is
vanuit een uiterst persoonlijke
bewogenheid, poogt " Doorheen moeras en klaver"
veel méér te zijn dan louter weergave.
Het is geschreven in hoop
en met het verlangen
iets van een grote vreugde
mee te delen.