Waarom?

….als jij maar bij me bent….

Mijn leven duurt maar kort,

Elke scheiding van jou

zal voor mij, “lijden” beduiden.

Bedenk dat voor je mij aanschaft.

Geef mij de tijd en de mogelijkheid

te begrijpen wat je van mij verlangt.

Wees niet te lang boos op mij

en sluit mij niet op voor straf.

Jij hebt je werk en je vrienden.

Ik heb alleen jou….

Praat met mij.

Al begrijp ik je woorden niet altijd,

dan versta ik toch de stem

die tot mij spreekt.

Wees ervan overtuigd: ik vergeet niets,

niet de steen,

die tegen mij opgeheven wordt.

Doch ook niet de hand,

die eens goed voor mij was.

Als je op het punt staat mij te slaan,

bedenk dan, dat mijn kaken,

ook jou pijn kunnen doen.

Maar daar maak ik geen gebruik van.

Scheldt mij niet uit,

wanneer ik soms niet gehoorzaam:

mogelijk voel ik mij niet goed,

misschien ben ik ziek.

Als ik in de auto op je moet wachten,

in een warm jaargetij;

zet mij dan in de schaduw en bedenk,

dat de zon zich verplaatst

en wolken op kunnen lossen.

Geef mij meer aandacht als ik oud word.

Ga de zwaarste weg met mij.

Zeg niet: “ik kan dat niet aanzien…”

Zeg ook niet: “het moet gebeuren,

in mijn afwezigheid”.

Alles is gemakkelijker voor mij…

….als jij maar bij me bent…..

Vriendschap vind je overal
bij de dieren en bij de mensen
Het is iets dat blijven zal
wat kan je je nog fijner wensen?
Zomaar aan iemand denken
kan veel voldoening schenken

Karin van der Sluijs

Voor een dierenvriend(in)

Jij verzorgt ze altijd goed,
Al je lieve dierenvrienden
En de goede sint, dit ziende
(want hij volgt je op de voet)
vond dat jij dit verdiende.

Lassie, puur jeugdsentiment,

Wie een Collie ziet langslopen, roept 
bijna automatisch: "een Lassie", het was
dan ook een aandoenlijke serie die ons aan
het TV toestel gekluisterd hield...

Een oude tekening van Nello en Patrasche,
zoals jullie kunnen zien is er ook een wandelgids.

Nello en Patrasche

Het verhaal speelt zich af in Hoboken (ook een district van Antwerpen) en gaat als volgt:Nello, een arme weesjongen en zijn trouwe hond Patrasche wonen in Hoboken en trekken elke dag met de hondenkar naar Antwerpen om er melk te verkopen.De talentrijke jongen wil graag schilder worden en is gefascineerd door de schilderkunst van Rubens. Zijn grote droom is de werken van Rubens in de kathedraal van Antwerpen te kunnen zien, maar die zijn met een gordijn bedekt en mogen slechts worden bekeken tegen betaling.Hij heeft een vriendinnetje, Aloïse, het dochtertje van de molenaar, een rijk man die hem verbiedt met zijn dochter om te gaan.
Na heel wat tragische gebeurtenissen, zoals een brand in de molen, eindigt het verhaal tijdens de kerstnacht. Nello heeft zelfs geen dak meer boven het hoofd en trekt uitgeput en ten einde raad naar de kathedraal in de hoop toch nog de schilderijen te kunnen zien. De mensen van Hoboken treffen hem en Patrasche de volgende morgen dood aan.Het is een Vlaams verhaal, geschreven door een Engelse (Ouida of Marié Louisa de la Ramé) en mateloos populair in Japan. Zo’n 100 jaar geleden schreef ze het verhaal dat de titel had ‘Dog of Flanders’. Na haar bezoek aan Vlaanderen was ze danig geschokt door de schamele leefomstandigheden van mens en dier. De schrijfster en het verhaal raakten in de vergeethoek, maar vonden weerklank in Japan, waar haar boek talloze malen heruitgegeven werd en verplicht leesvoer werd. In Vlaanderen raakte ‘Hond van Vlaanderen’ pas bekend dankzij een tekenfilmserie op de Japanse televisie. Sinds zij hun standbeeld kregen in Hoboken en Studio Vandersteen hun verhaal opvoerde in ‘Het dreigende dinges’ raakte ook het Vlaamse publiek vertrouwd met Nello en Patrasche.

                         
 Standbeeld van Nello en Patrasche 

Maar niet, als je zoals ik eens een enkele keer de fiets neemt,
en dan Lady vooraan in het mandje, en alletwee al bibberend
ons in evenwicht moeten zien te houden. Gelukkig na een blokje
rond gaat dat al terug veel beter, dat is zoals zwemmen,
je verleerd dat geloof ik niet.

Je moet zorgen dat je
aan je conditie werkt.
Mijn oma wandelde
acht kilometer per dag
toen ze zestig was. Nu
is ze zevenennegentig
en we hebben geen idee
waar ze is.

Ellen Degeneris
Geb. 1958

Het helpt...klik maar op de foto

De kostbare kunstwerken van Carl Fabergé (1846-1920) - eieren, bloemen, juwelen,
dieren, doosjes, flacons,..- stralen nog steeds een legendarische betovering uit. De tsaren Alexander III en Nicolaas II kochten in het Fabergé-atelier niet alleen werken voor hun eigen collectie, maar ze bestelden ook voortdurend de mooiste geschenken om hun politieke, economische, militaire en vriendschappelijke relaties in Rusland en het buitenland te onderhouden.

Uiteraard ontbreken de legendarische keizerlijke paaseieren niet, ze zijn ongetwijfeld de topstukken van zijn creatie, er werden nog nooit zoveel keizerlijke eieren samen tentoongesteld: 14 in het totaal.

Stuk voor stuk werden deze zeer uiteenlopende artikelen ontworpen met grote aandacht voor technische perfectie en verfijning. Het accent ligt op de grote verscheidenheid en rijkdom aan edel- en halfedelstenen, afkomstig uit de Oeral-streek, en op de kleurrijke metaal- en emailtechnieken, die kenmerkend zijn voor
het atelier van Fabergé.

De kleine diersculpturen, bloemen, bonsais en figurines die hier getoond worden,
 behoren tot de meest verfijnde stukken van Fabergé. Verder zijn er talrijke luxe-
artikelen te zien die de eigentijdse stijlen en sfeer van het fin de siècle oproepen.

De zorgvuldig uitgekozen stukken weerspiegelen ook de onrustige episode van Rusland aan het einde van de Romanov dynastie. Deze stukken brengen u dichter bij die tijd van vergane glorie.

Een prachtige tentoonstelling die nog tot 5 februari 2006 in Brussel te zien is.

Fijn weekend allemaal, en doe het zo rustig
als deze twee schatten.

maar wel terugbrengen, want ik heb
het ook nog nodig.

Ik wens jullie allemaal een fijne dag.

Wel ik hoop dat er bij mij vannacht ook een Tinkerbell rondvliegt,
en dat ze dan slaapzand bij heeft, zodat ik eens kan slapen
zonder om het uur wakker te schieten, en dan
 morgen eens fris en monter op te staan,
Slaap zacht.

Gisteren, 1 november, Allerheiligen, een hoogdag om je dierbare overledenen te gedenken. Spijt me, maar ik ga elke dag naar het Columbarium, maar gisteren ben ik niet geweest, misschien een princiepskwestie, maar als ik ga dan is het omdat ik hen niet kan vergeten, en niet omdat het die dag moet. Het spijt me als ik hiermee iemand voor het hoofd moest stoten, want dat is zeker de bedoeling niet. Alles is nog te kort geleden en er zal misschien een dag komen dat ik niet naar het kerkhof ga, en dat ik misschien éénmaal per week ga gaan, maar dan zal dat mijn eigen beslissing zijn.
Hier bij mij thuis heb ik het gevoel dat ze alledrie bij mij zijn en de laatste dagen ben ik praktisch niet buiten geweest, ik weet ook wel dat ik de wereld niet kan buitensluiten en dat ik de realiteit moet onder ogen durven kijken. Er is ook niemand die voor mij de maand december van de kalender kan doen verdwijnen, alhoewel ik dat graag zou willen, er zijn nu eenmaal dingen waar ik door zal moeten durven gaan. Ik durf gerust bekennen dat ik bang ben voor Kerstmis en Nieuwjaar, maar ik weet ook dat ik daarin zeker niet alleen ben, er zijn duizenden, misschien wel millioenen mensen die met die dagen alleen zijn en die het waarschijnlijk slechter hebben als ik..
Dus zal ik maar proberen niet te egoistisch te zijn, en ook aan anderen te denken.



En dat is mijn hoekje thuis om met hen samen te zijn, klinkt misschien raar, maar hier kan ik iets zeggen, zonder dat ik daar iemand mee lastig val.