Nu weet ik het niet meer

Vandaag is het een redelijk goede dag geweest, ben vanmorgen naar mijn mama gegaan met haar propere was, en de animatrice was met de mensen fruitsla aan het maken. Wonder boven wonder deed mama mee, gaf al iets van een goed gevoel en ze zag er redelijk gelukkig uit. Dan was het tijd voor het middageten en zijn we samen naar de eetzaal gegaan. Mijn moeder zit op de hoek en naast haar aan de kop van de tafel zit Margrietje, maar die kan niet zelfstandig eten, dus ik die niet op iemands handen kan zien zonder iets te doen. Ik heb me tussen die twee gezet en terwijl ik mijn ma in 't oog hield of ze wel alles opat, heb ik Margrietje haar eten gegeven, en die was heel dankbaar en mijn moeder vond het best met wat ik aan het doen was. Slotsom, mama alles opgegeten en Margrietje ook en ik had eindelijk het gevoel van iets goeds gedaan te hebben. Daarna ging het richting salon om koffie te drinken en ik had voor mama pralines bij, ik vroeg haar of iedereen een pralineke mocht hebben en voor het eerst was ze niet egoistisch en het mocht. Ben dan vertrokken met te zeggen dat ik morgen terugkwam en dat ik dan zoals vandaag zou blijven tijdens het eten en dat scheen haar wel te bevallen. Nu moet ik nog niet te euforisch zijn en gewoon afwachten hoe het morgen verloopt.
Wordt vervolgd :
Ik ga er een gedicht van Alice Nahon bijvoegen, dat ik gisteravond nog gelezen heb. Volg aub de link op de foto om het gedicht te kunnen lezen.

Zondag zijn Carina, Ronald, mijn vriendin en ik, naar de Joodse begraafplaats in Putte geweest om de laatste wens van mijn vriend te vervullen, zijn familie langs vaderskant ligt daar begraven, en hij wou dat ik naar zijn vader en grootmoeder zou gaan. Dat was natuurlijk niet zo'n gemakkelijke opdracht, maar ik had het beloofd, dus moest ik het ook doen. We zijn daarna nog gaan eten en dan terug huiswaarts, om dan toch nog even langs het kerkhof te gaan, zodat ik hem kon zeggen wat we gedaan hadden. Het klinkt misschien allemaal een beetje raar, maar voor mij is het dat niet.
Met mama gaat het niet goed in het home, zij is vanaf vrijdag helemaal toegeklapt, zij spreekt tegen niemand, alleen tegen mij zegt ze alleen "och, manneke". Ik val zeker in herhaling, maar ik voel mij er helemaal niet goed bij, ik heb het gevoel dat ik haar in de steek heb gelaten.
Vandaag heeft ze al een paar woorden meer gezegd en toen ik vroeg of ik morgen pralines moest meebrengen, kreeg ik een volmondig "ja". Maar ze wil van niemand buiten mij iets aannemen, want de hoofdverpleger, die ik in 't vervolg Stefan ga noemen, zei dat ze haar medicatie niet wou innemen, daarop heb ik hem gevraagd om het aan mij te laten proberen en dat ging vlot. We moesten er nog mee lachen, toen ik zei:" ik kan hier wel geen hele dag blijven, hé", waarop hij antwoordde: "zou anders wel gemakkelijk zijn". Ik zal wel zien hoe het morgen gaat, ik schrijf morgen wel verder, want nu wordt het me weer allemaal iets teveel.
Deze foto, die ik nog vlug heb toegevoegd, is mijn mama vorig jaar in juni.

Ik wilde zo graag voortschrijven over alle 'Begin", maar dat gaat gewoon niet. Als je nu spreekt over een rotdag, dan was het dat voor mij vandaag en ik vrees dat er nog gaan volgen. Vanmorgen was de sociaal assistente er zoals ik gisteren had gezegd. Ik heb een paar uur papieren mogen lezen en tekenen, teneinde mijn moeder donderdag in een dementenhome te plaatsen. Prachtig van mij, ik heb me nog nooit zo'n slecht mens gevoeld en het is nu negen 's avonds en het betert er niet op in tegenstelling het wordt alleen maar erger. Morgen nog een betere dag, mag mama overtuigen om alles te tekenen, we zullen zien. Ik kon vandaag gewoon niet tot in de kliniek geraken, zou gewoon tilt geslagen zijn.
Ben vandaag een paar mensen van vroeger tegengekomen, het voelde bij sommigen goed aan. Ik heb dan ook met een gezamelijke kennis van mijn vader afgesproken om volgende week af te spreken om samen te eten, het zal me misschien goed doen om met iemand te praten die zowel mijn vader als mijn vriend en ook mijn moeder goed heeft gekend. En die zelf genoeg weet over verdriet hebben en mensen rondom zich te verliezen, om erover te kunnen praten.
Tot morgen blog, misschien ben ik dan een beetje afgekoeld, alhoewel ik het sterk durf te betwijfelen.

Ik weet met mezelf geen raad, dan ga ik voor mijn pc ziten om iets proberen op te schrijven, dan verwijder ik het weer, ga een beetje door mijn appartement dwalen, sigaretje roken in de keuken. De televisie staat aan in de living, maar ik kijk er niet naar, het is genoeg dat hij aanstaat. Nu zit ik hier weer. Ik ben eens curieus of dat er nu iets van komt?  Ik weet dat ik schrik heb voor morgenvroeg, er komt een sociaal assistente met een contract dat ik moet tekenen om mijn moeder vanaf donderdag te plaatsen in "Cocoon", een dementenhome. De vraag "doe ik haar hiermee niets tekort?" blijft door mijn hoofd spoken. Er zullen natuurlijk hopen mensen met dezelfde vraag rondlopen, maar als het jezelf betreft ben ik misschien wat egoistisch en denk ik alleen maar aan mijn schuldgevoelens.
Ik ga proberen hier een tekst bij te zetten, die ik van een pastoraal helpster in de kliniek heb gekregen, zo heeft iedereen in dezelfde situatie er misschien iets aan. En morgen zien we dan wel weer, en kan ik misschien voortschrijven over "Beginnen bij het begin". 

MOEDER WEER MEISJE

(Johan Van Oers)

Een zakdoek in de ijskanst. Een paar schoenen in de plee Muskaatnoot in een bierglas. Mijn moeder is weer op snee.

Het brood is hard belegen.

Maar dat vindt zij geen

probleem

En buiten in de regen

doorweekt een strip van Mare

Sleen.

Zij rommelt en zij rangschikt zij sorteert, verstopt en doet het halflege colablik in een berg vuil ondergoed.

Refrein Mijn moeder is weer bezit. Zij is weer in de weer. Gejaagd, gehaast, onrustig zij weet het vaak niet meer door gat in haar geheugen en de herfst in haar hoofd doet zij dingen die niet deugen, doet die dingen ongestoord. Heen en weer, van hier naar daar, zij is echt niet te stoppen. Ik doe niks en laat haar maar, in haar geest zal alles kloppen.

Zij blijft in touw, een hele dag zij lijkt meestal tevreden ze heeft weer die meisjeslach haar jeugd zit in het heden.

En 's avonds voor de

treurbuis,

wuift zij naar de president.

Zo een leuke man in huis

maakt haar vrolijk en

content.

Refrein 't Is af en toe best komisch als ze zich kleedt als een clown. *t Is af en toe best tragisch als ze huilt, verward en down.

De dokter zegt me, jongen, je lieve moeder is dement. Haar geest geraakt verwrongen, wees blij dat ze je nog kent. Want als dit lang blijft duren zal je moeder op een keer gaan dwalen bij de buren zoekt ze 't meisje van weleer.

Refrein Mijn moeder blijft maar bezig, ze blijft maar in de weer. Gejaagd, gehaast, onrustig. Zij weet het echt niet meer. Door 't gat in haar geheugen en de herfst in haar hoofd, doet ze dingen die niet deugen, doet die dingen ongestoord.

Moeder, vergeet maar, laat alles maar achter laat de tijd met zijn wijzers doodstil aan de muur. Je gekke geluk maakt je winter wat zachter. Wees gerust, alles verdampt, verdwijnt op den duur.

Vanaf nu ga ik het heden en het verleden proberen neer te schrijven. Mijn vriend en ik leerden elkaar kennen in 1979, met wat ups en downs begon er toch stilletjes aan een band te groeien, die later bleek niet meer stuk te maken was. Die band van liefde en vertrouwen is er tot op het laatste moment gebleven, en ik denk dat het daardoor komt dat ik me niet kan verzoenen met het alleen zijn. Niets meer kunnen vragen als "wat denk jij ervan" of "hoe gaan we dat doen". Door het feit dat we veel met ziektes te maken hadden, had ik ook geen tijd om bij futiliteiten te blijven stilstaan. Er was een groot leeftijdsverschil tussen ons (24 jaar), maar dat heeft me nooit één seconde gedeerd, wij stonden daar geen  van beide bij stil, in tegenstelling tot sommige reacties van mensen, die me dan de opmerking maakten als Albert ziek was "zie je wel dat hebt ge met iemand die ouder is" wat ik absoluut niet kon en kan apprecieren, want als ik met iemand van mijn leeftijd was geweest, had ons dat ook kunnen overkomen. Tenslotte staat er geen leeftijd op keelkanker, longkanker en hartinfarcten zoals het spijtig genoeg bij hem was. Morgen schrijf ik verder, want nu wordt het me een beetje teveel. Ga proberen er een plaatje bij te zetten, want hij noemde mij altijd zijn engeltje.

Vandaag met mijn vriendin naar Scherpenheuvel gereden. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik haar om acht uur nog wou telefoneren dat we niet gingen, maar ik heb toch doorgebeten en zij was om tien uur zoals afgesproken bij mij. We hebben de dag zeer gezellig doorgebracht, daar aangekomen zijn we naar de kathedraal geweest, daarna voor iedereen een kaars gebrand (hopelijk heb ik goed geteld en niemand vergeten, ook voor diegenen die er niet meer waren). Daarna de honden uit de wagen gaan halen en al babbelend een wandeling gemaakt langs de kraampjes (heb ik altijd met mijn vriend en mijn ouders samen gedaan). Ondertussen was het dan twee uur en zijn we gaan eten en later nog een koffietje op een terras gedronken, wat vliegt de tijd als je samen over vanalles kan praten en we hadden dan ook vandaag een zeer mooie dag uitgekozen, alhoewel dat je dat hier in België altijd moet afwachten. Rond kwart over vier zijn we dan huiswaarts gereden. Ik had angst dat ik niet met de auto zou willen rijden, maar al bij al is me dat toch goed gelukt. Op de foto zien jullie mijn vriendin met haar hondje Borreke en mijn Lady. Spijtig genoeg is zij bij mij rond vijf uur doorgereden en eens boven zat ik voor de zoveelste maal erg in de put. Gelukkig hebben mijn vriend en ik vorig jaar twee echt toffe jongens ontmoet. Nooit gedacht dat ze hun belofte zouden nakomen, nadat ze vorige week alletwee op de dienst ter nagedachtenis van mijn vriend waren, hadden ze mij beloofd om regelmatig als één van hen bij mij in de buurt was om even binnen te springen. En toch ging om zes uur de bel en stond Tim voor mijn neus. nu moeten jullie weten dat zij 23 en 25 jaar oud zijn, ik vond het gewoon ongelooflijk dat zo iets toch nog bestaat. Maar waarom kan ik me niet neerleggen bij het feit dat ik daarna alleen ben, want eens alleen steken de zwarte gedachten terug de kop op.
Morgen zal het wel beter gaan, hoop doet leven, maar dat alles goed komt durf ik toch zeker niet te beloven.

Het is niet gemakkelijk om je gevoelens onder woorden te brengen. Toch ga ik het proberen, ik heb vandaag een paar rake klappen gekregen. Is het echt nodig dat een dokter aan iemand die de afgelopen maanden veel heeft meegemaakt, en nu dat die persoon zijn verdriet bij momenten uit door te huilen, durft te zeggen dat hij professionele hulp nodig heeft ? Wel ik denk daar anders over en ik was gisteren al bij mijn huisarts geweest, en die heeft al meermaals bewezen dat hij mij en de situatie zeer goed begeleid. En mag ik misschien ook af en toe mijn gevoelens laten zien, mijn moeder is dement en ik geloof dat ik haar toch mag proberen te helpen. Hoewel ik op het ogenblik mezelf kennende, misschien een verkeerde beslissing zou kunnen nemen. Maar mag ik dat dan voor mezelf proberen uit te maken, en ik sta absoluut open voor kritiek, maar dan opbouwende en niet afbrekende. Ik hoor al de kritiek van sommige mensen als ik zou zeggen dat ik mijn moeder bij mij wil nemen. Na vandaag weet ik niet meer wat ik doe, goed of verkeerd is. Sorry voor degenen die dit lezen, maar ik heb dit blog aangemaakt om voor mezelf dingen die me na aan het hart liggen neer te schrijven en morgen nog eens te lezen en er dan misschien anders over te denken.

Lady is een Yorkshire, zij is mijn steun en toeverlaat, maar spijtig genoeg is ze al 15 jaar, en moet ik daar dan ook mijn bedenkingen bij hebben ?

Mijn naam is Fernanda, ben 54 jaar, en wilde deze blog aanmaken om als een soort dagboek te fungeren. Allereerst om mijn eigen ervaringen op mijn blog te zetten, en ook om er uit te wisselen. Als omschrijving zou ik willen zeggen: Wat geweest is, en wat zal de toekomst brengen? Hobby's: Lezen, computer, handwerken e.d.