Midweek...

Alweer maandag, weekend voorbij,
hoop dat jullie van het zonnetje
hebben genoten...

Als je een lieveheersbeestje in je hand houdt
terwijl je een wens doet,
dan komt je wens uit de richting
waarheen het lieveheersbeestje vloog.

Rebus oplossing :

Oplossing: Iemand de oren van het hoofd kletsen
Betekenis: Onophoudelijk praten tegen iemand 

Fleurtje, ja weer eventjes geleden en
zoals jullie kunnen zien wordt ze stilletjesaan
een mooie juffrouw, ondertussen is haar stamboek
in de bus gevallen, en haar volledige naam is :
Fagmar, Fleur van Proud Beauties.
(Fagmar is Noors voor "zij die de schoonheid brengt")
maar ze blijft wel gewoon Fleurtje hé, want anders krijgt
ze nog kapsones

En dan nu de rebus voor deze week :





De oplossing is weer voor maandag...
Succes

fernanda.ponet@telenet.be

 

Graag had ik hierbij iedereen bedankt,
die me met mijn verjaardag, een berichtje,
e-cards en mailtjes hebben gestuurd,
Super van jullie !!!!



En alvast een fijn weekend voor iedereen...

Vriendschap is een wonderlijk woord
Misschien wel het mooiste op aarde
Vriendschap is een machtig iets
Een gift van onschatbare waarde!

Hij heeft winter.
Hij heeft het erg arm.

Hij is in de winter van zijn leven.
Hij is (hoog)bejaard.

Oplossing rebus :

Hij stond op zijn achterste benen
Betekenis: Hij was erg boos

Toen was geluk heel gewoon - 1948

Buiten huilt de wind om 't huis
Maar de kachel staat te snorren op vier
Er hangt een lapje voor de brievenbus
En in de tochtigste kieren zit papier
Wij waren heel erg arm en niemand hield van ons
Maar we hadden thee en nog geen tv
Maar wel radio en lange vingers

refr.:

We gingen nog in bad, haartjes nat
Nog even op, totdat vader zei: "Vooruit, naar bed"
Dan kregen we een kruik mee
Gezichten op 't behang
Maar niet echt van binnen bang
Toen was geluk heel gewoon

Buiten huilt de wind om 't huis
Maar moeder breit een warme sjaal
En het ganzebord op tafel
stond er de volgende morgen nog helemaal
Ook gingen wij naar 't bos
Daar zijn we toen verdwaald
Van de weg geraakt, carriere gemaakt
Heel die pannekoekensmaak vergeten

En Nederland herrees onder Drees
Fanny Blankers Koen die won vier maal goud in Londen
Als je jokte was dat zonde
De legpuzzle was klaar
In dat derde vredesjaar
Toen was geluk heel gewoon

Die schooltas bleek het eerste teken
Dat de zaak al was bekeken
Voor zover je zonder plechtsbesef
Je leven leed, je leven leed

Buiten huilt de wind om 't huis
Maar binnen stond de kolenkit paraat
En de stoep waarop geknikkerd werd
Was het belangrijste stukje van de straat
En Nederland was groot en niemand ging nog dood
En gezelligheid kende nauw'lijks tijd
Bij waxinelichtjes van Verkade

refr.

Toen was geluk heel gewoon


Gerard Cox

Zou dit al niet leuk zijn voor een
weekendje

En natuurlijk niet te vergeten onze rebus...






De oplossing zet ik er maandag op ...
Succes

 fernanda.ponet@telenet.be

Storms in Africa - Enya



Willen jullie zelf de clip even aanklikken...

Door een paar PC-problemen, hier dan eindelijk
de oplossing van de rebus, wel een dag
te laat, dat is al zoals de kranten

Oplossing: Hij staat bij mij in het krijt
Betekenis: Hij moet mij nog geld geven



Dat zou nu spijtig zijn want zo valt
de scheve toren van Pisa zeker...

Nog een nieuwe rebus...






De oplossing zet ik er maandag op ...
Succes

 fernanda.ponet@telenet.be

Krachtige windstoten van 110 tot 120 km/u worden donderdag in het land verwacht, aldus het KMI en het private weerbedrijf Meteoservices van Leuven.



Deze foto komt uit de film "The Perfect Storm"

 

Wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Languit met mijn moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En mijn moeder vroeg wat ik in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en eenden,
Daar gaat een dame, schapen en een herder
De wond’ren werden woord en dreven verder,
Maar ‘k zag dat mij moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing.
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst mij wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom mijn moeder schreide.

– Martinus Nijhoff