Jarenlange is dat oude gerenoveerde gebouw mijn tweede thuis geweest. Letterlijk: "Home away from home ... "Afgelopen september ben ik nog volle moed aan het nieuwe schooljaar begonnen, amper drie maanden later begon de afkeer te groeien. Waarom? Ik kon het niet zeggen. Er was iets, een lichte verschuiving in de sfeer ... De nieuwe directrice had haar intrede gedaan en ook al zag je haar niet, toch was haar aanwezigheid te voelen in iedere porie van het oude gebouw. En ik hield niet van dat gevoel.
Ik sloeg lessen over, ik die dat anders nooit deed. Die bijna leefde in de ateliers ... Zelfs de zin om thuis te creëren verdween. Tijdens de kerstvakantie besloot ik om mijn aandacht elders te leggen: op mijn toekomst ...

Het schooljaar loopt op zijn einde en mijn spullen stonden nog altijd op de kunstacademie. Ik heb het zo druk gehad met andere dingen ... En ik zag er enorm tegen op. Ik gruwelde van die akelige en kille sfeer die er hing. En ik was niet de enige. Ik hoorde dat er nog meer leerlingen afhaakten. Maar niet mijn vriendin Agaath. Moedig maakte ze het jaar uit. Mopperend en soms zelfs een beetje vloekend, maar ze heeft het gehaald. Haar creaties moesten naar ginder gebracht worden voor de jury en onze spullen moesten nog opgehaald worden. Gisteravond gingen we samen op weg. Bepakt en bezakt met loodzware werken. Puffend sleurden we samen haar spullen naar het atelier.Niet zonder problemen: twee trapjes, enkele smalle doorgangen en een atelier vol breekbare spullen waren onze hindernissen. Uiteindelijk leidde ik Agaath naar haar plaats, maakte die proper zodat zij haar werkjes erop kon uitstallen terwijl ik onze spullen en tientallen kilo's klei naar de auto kon sleuren. Niemand reageerde. De lerares niet, de andere leerlingen niet. Het was alsof we daar niet waren. Een deur open houden of alleen maar aanbieden om te helpen als ze zien dat je een beetje staat de sukkelen met een blinde vrouw aan je arm die een bak vol keramiek draagt.

Nadat ik de spullen naar de auto gedragen had en doodmoe terug in de klas aankwam, was Agaath ondertussen ook klaar met haar werken uit te stallen. En daar stond ze, moederziel alleen aan de kant. Steunend tegen de rekken om niet haar evenwicht te verliezen in haar eenzame duistere wereld. Niemand sprak haar aan. Er kon niet eens een goeiedag af. Ik kookte inwendig. We pakten de laatste dingen in en ik loodste haar tussen de werkbanken naar de buitendeur. Samen droegen we een zware bak vol klei en vrij keramiek werk. Pas toen Agaath in de smalle doorgangen tegen een werk dreigde te lopen (er was niemand die het in zijn hoofd haalde om eventjes de doorgang voor ons vrij te maken) vroeg een vrouw, dik tegen haar goesting:
"Moet ik soms helpen?"
Ik  snauwde kort dat dat niet nodig was, waarna ik tegen Agaath siste: "Daar komen ze nu mee af, nu het werk achter de rug is ...."

Nee, ik mis het niet, die aangename en creatieve sfeer op de kunstacademie ....

Dit boek is eigenlijk de moderne versie van het verhaal van Koning Salomo. Twee families vechten om een kind waarvan de ouders bij een verschrikkelijk ongeluk zijn omgekomen. Een dramatisch verhaal, dat echter met weinig gevoel wordt verteld. Het is een oppervlakkige opsomming van de feiten, dat wordt vervolgd  door de logische gevolgen hiervan. Met natuurlijk een heel voorspelbaar einde.

Jacquelin Mitchard zou een bestseller auteur zijn, met Oprah Winfrey onder één van haar bewonderaars. Er zou zelfs een boek van haar verfilmd zijn.
Mij heeft ze niet overtuigd van haar talent als romanschrijfster. Als journalist ... misschien

Daarnet een ontspannend wandelingetje met de honden gemaakt. Sinds ik een tijdje geleden door mijn enkel ben gezakt, was het er niet meer van gekomen. Eerst door de pijn, daarna uit voorzorg,. Maar hoe voorzichtig ik ook was, het heeft niet veel geholpen. Twee weken geleden geleden zakte ik opnieuw door die verdomde enkel.Terug in de windels en enkele dagen kreupel. Zonder de steun van dat verband kan ik amper een voet voor de andere zetten. Maar ingetaped met stevige schoenen en mijn enkel vast ingesnoerd, geraak ik redelijk goed van plaats. Dus ik dacht: "Laten we een wandelingetje maken!"
Dat is niet meegevallen. Pijn! En omdat ik waarschijnlijk meer op mijn andere voet steun om de pijnlijke enkel te ontlasten, begint die ook serieus te protesteren. Maar toch heb ik ervan genoten. Alleen al om die honden bezig te zien. Hoe ze uitgelaten rondhollen, vrolijke bokkensprongen maken en in de meest vieze dingen liggen te rollen (de jonge Phoebe dan toch), is al een grote beloning op zich.

Onze koningszoon daarentegen, is niet echt tevreden met zijn bestaan hier op aarde. Sinds gisteren mag hij niet meer sabbelen aan mijn oorlelletje (wegens te pijnlijk) of in mijn hals (wegens ontsierende zuigplekjes). Nu moet hij het met mijn hand stellen, maar aangezien die huid niet zo zacht is, is hij het daar niet mee eens.

Tot hiertoe leeft onze prins nog altijd op zalm. Het zacht vlees werd plat geplet en hij zoog het in feite nog op, ook al is hij gezegend met heel stevige en scherpe tandjes. Waar hij blijkbaar het nut niet echt van inziet.'s Nachts, als Enrique zich in de prinselijke slaapkamer (zijn transportbox) terugtrekt, krijgt hij alleen een kommetje brokjes mee. Sinds gisteren had ik het vermoeden dat hij ervan at. Vanmorgen was ik zeker, dus vanaf vandaag krijgt hij brokjes te eten. Gedaan met het zachte vissenvlees! Vissenvlees alleen is niet genoeg voor een opgroeiende jongen. Daar wordt je niet groot en sterk van. Maar van stevige kittenbrokken wel.

Hij zeurt en moppert tegen de hel op. Hij vloekt en schreeuwt om vis. Maar niets helpt. Ik ben een kijkje gaan nemen in zijn bakje en jawel ... Welliswaar dik tegen zijn zin, maar hij is beginnen knabbelen aan zijn brokjes. Nu zetten we door!

Gevaarlijke honden. Pit Bulls en Amerikaanse Staffords staan op de eerste plaats op die beruchte lijst. Net de twee rassen waar ik gek op ben. Meer dan gek zelfs. Het begon bijna elf jaar geleden. Mijn vriend kreeg interesse in de Pit Bull. Ik, gehersenspoeld door de media zoals iedereen, verklaarde hem voor gek. Maar wij lopen nooit over één nacht ijs. Ijverig en toch een beetje nieuwsgierig wonnen we informatie in. In die tijd was internet nog niet zo ingeburgerd zoals nu, dus het gebeurde allemaal via via en langs advertenties. Maar we leerden mensen kennen die de trotse bezitters waren van Bull terriërs en American Staffords. Amstaffs, zoals ze bij de "kenners" worden genoemd. We waren verkocht ... De Pit Bull en de Amstaff zijn in wezen één en dezelfde hond. Alleen is de Amstaff meer op show gefokt en daardoor zwaarder en groter gebouwd. Maar van karakter vind je weinig of geen verschil.
Na een grondige zoektocht en bezoekjes aan allerlei al of niet malafide fokkers, kwamen we in West Vlaanderen uit, bij een vrouw die leefde voor haar Pits. Ze verkocht niet aan eender wie. Iedere potentiële koper moest eerst een grondige screening ondergaan en bij de verkoop werd er een contract opgesteld. Als de honden niet naar behoren werden verzorgd of er was maar het minste vermoeden van verwaarlozing of deelname aan hondengevechten, had ze het recht om de hond terug te eisen. Het resultaat van haar doortastende karakter liep bij haar in huis rond. Een licht bruin teefje, dat men had geprobeerd klaar te stomen voor de hondengevechten. Maar niet iedere Pit is daarvoor geschikt! Ze zijn enorm gevoelig en als vechten tegen hun natuur ingaat, heb je een heel ongelukkige hond. Dit hondje was er zo eentje. Een jaar heeft de vrouw nodig gehad om het doodsbange hondje terug sociaal te krijgen. En net dit doodbrave teefje had puppies. Drie maanden oud waren ze en er waren er nog drie over.
We werden onmiddellijk goedgekeurd, door haar andere drachtige teefje dat bij onze aankomst zonder aarzelen op mijn schoot sprong. De aanstaande moeder werd uitgebreid door mij geknuffeld, wat een goede indruk maakte bij de vrouw. Later ontdekten we dat niet iedereen zo "onverschrokken" reageert, omdat de meeste mensen toch met het idee van de meedogenloze killer in het achterhoofd een kijkje komen nemen. Achter het huis had ze de pups in een afgeschermde ruimte zitten. Twee teefjes en een klein dik reutje ... De twee anderen sprongen opgewonden keffend tegen de lage afscheiding, maar hij bleef onverstoorbaar zitten. Goudbruin en een zwarte snoet ... Ik was verliefd.

Niet zomaar verliefd ... Ik kies mijn honden of katten niet zelf, zij kiezen mij. Het is een soort herkenning, alsof je een lang uit het oog verloren vriend terug ziet. Je weet het, hij hoort bij mij. Dat was nu ook het geval. In eerste instantie gingen we alleen maar een kijkje nemen. We hadden geen geld meegenomen, want we gingen geen pup kopen. Oh nee... Maar vooruitziend zoals altijd, had ik mijn voorzorgen genomen en ik had stiekem een cheque in mijn tas gestopt. De hele namiddag heb ik nodig gehad om mijn vriend te overtuigen. Ik weigerde gewoon te vertekken zonder mijn grote liefde! Uiteindelijk gaf hij toe en de mollige pup, die we Vinnie noemden,  keerde met ons naar huis.

Heer Harry Caravacho is op zijn landgoed gearriveerd. Zonder enige schroom heeft hij de macht overgenomen. Na een weldoend bad om alle stof en andere onwelriekende onreinheden te verwijderen van zijn weelderige vacht, werd hij in zijn koninklijke gewaad gewikkeld waarna hij in de armen van zijn nieuwe beschermvrouwe in een diepe slaap viel. Voor de verdere avonturen van Heer Caravacho, toekomstige schrik van de Balense katers, verwijs ik u graag naar Agaatjes Nieuwe Wereld: https://blog.seniorennet.be/agaath/

Enrique ondertussen, schreeuwde op het thuisfront de longetjes uit zijn lijf. Zijn mensenvader probeerde hem zo goed mogelijk te troosten en na wat liefdevolle aandacht, kalmeerde onze edele prins. Maar na een grondige zoektocht in zijn koninkrijk, bleken zijn twee broers verdwenen. Hij eiste een grondig onderzoek door de bevoegde instanties, maar deze weigerden dienst. Wel werd hem een vreemd soort riem om zijn hals gebonden waar een koperkleurig belletje aan hing te rammelen. Prins Enrique, niet tevreden met deze laatste verwikkeling, probeerde het akelige geluid te vermijden door zich zo voorzichtig mogelijk te verplaatsen. Maar niets hielp. Het ding bleef klingelen en zo zijn aanwezigheid verraden. Na een zware en vermoeide dag viel hij in slaap op de zetel, waar zijn onderdanen hem lieten rusten. Hij zocht de veilige duisternis onder het deken op en viel tevreden in slaap.

Nadien kreeg hij zijn koninklijk maal dat bestond uit roze zalm (niets is goed genoeg voor een koninklijke afstammeling) en een zuigflesje met water. Dit laatste was niet echt tot grote tevredenheid van zijne koninklijke hoogheid, want nog niet zo lang geleden, twee dagen om precies te zijn, werden zijn smaakpapillen nog gezegend met de zachte smaak van melk. Daarna werd hij naar zijn koninklijke vertrek geleid voor de nachtrust, met een pluche pluto - pop als gezelschap. Daar was onze koningszoon niet van gedient en luid zette hij zijn gouden keel open. Na een uur krijsen en schreeuwen, werd zijn prinsenkamer verzet naar het bediendenkwartier waar hij de nacht mocht doorbrengen naast moeders bed. Gerustgesteld en tevreden viel onze peuter die nacht in een diepe slaap.

Hier zit ik nu, met één hand typend aan de computer. In mijn andere hand ligt de kleine Enrique opgerold te slapen. Zalig, zo'n kleine poeznbaby in huis. Ik denk aan zijn moeder, zou zij zich haar drie gestolen zonen nog herinneren? Hoe lang heeft ze hoploos gezocht achter haar zuigelingen? Treurt een poezenmoeder lang of heeft de natuur haar onmiddellijk opnieuw krols gemaakt? Vruchtbaar, katers lokkend en verlangend naar nieuwe baby's. Zouden haar eigenaars zich bewust zijn van de op elkaar volgende zwangerschappen van hun geliefde poes?

Ondertussen ligt Enrique hier in zijn slaap op zijn eigen pootje te sabbelen, om dan voor eventjes in een diepe slaap te vallen. Zich veilig voelend bij zijn mensenmamma ...

Nog eentje te gaan. Mijn pleekinderen beginnen stilletjes aan op een leeftijd te komen dat ze de wijde wereld willen verkennen. Dus, jetje (die vanaf nu met de naam Frits door het leven gaat) is vavavond verhuist. Eerlijk gezegd, ben ik wel blij. Met liefde en plezier heb ik mij op deze taak gestort maar, het is tijd ... Tijd om eventjes rust in ons leven te vinden. Morgen vertrekt Franske, die ondertussen Harry Carravacho gaat heten. Een mooi naam, klinkt een beetje adelijk, niet? Maar Heer Harry Caravacho zal als een Lord heersen over zijn toekomstig gebied. Met zijn grote witte klauwen zal hij vele rake klappen kunnen uitdelen. Hij eet nu al voor twee, dus hij gaat een postuur om u tegen te zeggen kweken. Katers van Balen, uw nieuw koning is geboren, in een stal tussen de planken, maar hij is grootgebracht op een warm kersenpitkussentje met de beste melk en het stevigste vlees.
Dan heb je ook nog Enrique. De kleine Enrique met het intelectuele uitgedaagde verstand. Enrique die gelukkig is in zijn eigen wereldje. Die zielsgelukkig is als hij in de kattenbak op zijn rug kan rollen. Die ervan overtuigd is dat Harry's piemeltje mama's tepel is. Waardoor Harry's plassertje ondertussen tot een behoorlijke penis is uitgegroeid: Vijf weken oud!!!
Enrique, alweer een probleemkindje dat hier blijft. Net zoals Liesl twee jaar geleden.Maar hij eet. Net zoals Liesl: tonijn uit blik. Hij is vertrokken. Maar verder zal hij toch  niet meer komen. Enrique hoort bij ons gezin. Bij bompa Vinnie, Tante Phoebe, Tante Lotje en tante Liesl .....

Onze poesjes mogen af en toe eens vrij rondwandelen in de woonkamer. Ze zijn nu ongeveer vijf weken oud en ze groeien snel, vooral in de breedte, hebben we nu gemerkt. Door hun bolle buikje geraken ze amper van plek. Ze krijgen nog iedere dag hun flesje, maar ondertussen krijgen ze vlees à volontè. En dat is te merken. Alleen Enrique, het probleemkindje, blijft normale proporties aanhouden.

Ze zijn prachtig, schattig en aandoenlijk. De grootste, die ik voorlopig Franske noem, ging onmiddellijk op ontdekkingstocht. Zijn broer, Jetje, kroop onder de salontafel omdat tante Phoebe toch een beetje te opdringerig wordt. Haar jonge moederinstict is aan het ontwaken en ze doet niets liever dan haar drie jonge spruiten aflikken. Bompa Vinnie bleef beschermend in hun buurt en zette heel voorzichtig zijn grote poten naast de onstabiele poesjes. Enrique, die was plotseling iedereen kwijt. Luid stond hij midden in de woonkamer te roepen op eender wie of wat dat hij kon volgen: zijn broers, een hondensnoet of voeten ...

Na een uurtje zette ik hen terug in de bench waar ze uitgeput in slaap vielen. Vijf uur later werd het stelletje ongeregeld opnieuw wakker. Na een vrolijk stoeibeurtje in de kattenbak, dat concept begrijpen ze nog niet goed, stormen ze luid mieuwend naar het deurtje en als volleerde aapjes hangen ze in de tralies. Klaar voor hun nieuwe uitstapje in de grote wereld.

Te goed voor deze wereld... Ja, lach er maar mee, maar ik zit er mee. Mijn hele leven ben ik vervloekt met deze zege. Altijd voor anderen klaar staan, geen neen kunnen zeggen, anderen aanvoelen, vertrouwen uitstralen waardoor wildvreemden hun hele ziel voor me blootleggen. Maar als ik zelf hulp nodig heb ... Hulp voor de helpers bestaat niet. De goeden moeten hun plan maar trekken.
"Vergeet het niet, de goeden sterven eerst!" Waarschuwde mijn schoonmoeder me. Zou ik niet veel mee in zitten. Begrijpen de overlevenden misschien hoe wij ons in alle bochten moeten wringen om aan hun wensen te voldoen.

Het ligt aan mezelf, nee, het is sterker dan mezelf. De laatste maanden durf ik al eens nee zeggen. Nog niet genoeg maar het is een begin!. Ik heb liggen denken en weet je, ik ben mijn hele leven al de maatschappelijk werker van mijn direkte omgeving geweest. Een depressie. Fiep luistert en praat uiteindelijk je zwarte gedachten wel uit je hoofd.Een misbruikt kind? Fiep vangt haar op en wijst haar weken of maanden na de feiten op de goede dingen die hieruit gevloeid zijn. Er wordt een dodelijk ziek kindje in de familie geboren, Fiep is dag en nacht van de partij om de ouders op te vangen. Kind haalt het en hersteld tegen alle verwachtigen in. Ik ga bij een vriendin op bezoek, zij loopt met zelfmoordplannen rond. Ze zou eerst haar kinderen in doen slapen om daarna zelf te vertrekken. Ze zag geen weg terug. De hele dag heb ik voor haar uitgetrokken en de volgende dagen hield ik telefonisch contact met haar. Ze is aan de beter hand en de kinderen ook.
Zo kan ik nog tientallen gevallen opnoemen van mensen die op de één of andere manier bij mij terecht komen voor hulp. En ik kan deze mensen niet afwijzen. Hoe diep ikzelf ook in de shit zit, zij worden eerst geholpen.
Ik zag het niet, het lag zo voor de hand, de oplossing. Vlak voor mijn neus, ik stootte me eraan. Meermaals daags en toch kijk je erover heen. Mijn doel in het leven. De enige constante in mijn leven: mensen helpen. Wordt het dan geen tijd dat ik er mijn beroep van maak? Wel? Daar moet ik dus bijna veertig voor geworden zijn, om te ontdekken dat wat ik later wil worden als ik groot ben, ik in feite al bijna veertig jaar ben.
Maatschappelijk Werker

Vanmorgen vroeg, nog voor de kippen, werd ik wakker uit een nare droom. Manlief lag naast me nog zalig te ronken en de merels gaven hun eigen songfestival. Maar toch kon ik de slaap niet meer vatten. Mijn gedachten dwaalden af. Vandaag is het moederdag. Sinds mijn moeder negen jaar geleden gestorven is, zet ik mijn schoonmoeder tweemaal per jaar dubbel en dik in de bloemetjes. Zeker dit jaar kunnen we niet overslaan,  nu haar man pas gestorven is. Net op dit moment hebben we geen cent teveel. Pas de belastingen betaald en nog enkele dringende rekeningen die liggen te wachten op de kast. Iedereen doorspartelt wel eens zulke nare periodes.
Vanmorgen, amper half zes, zochten mijn kronkels naarstig naar een oplossing. Eén van de hanen kraaide voor de eerste keer, waarop de kippen luidruchtig protesteerden. Ik besloot om op te staan. Trok snel een pijama aan en sloop stilletjes naar beneden. In de berging zocht ik naar de snoeischaar en ik toog de tuin in. Onze grote, verwilderde maar in mijn ogen mooie tuin. Mijn verworven schatten zette ik in een bak water en na de poesjes hun flesje gegeven te hebben kroop in enkele uurtjes terug in bed.
Daarnet ben ik naar het plaatselijk tuincentrum geweest om van dat schuim te kopen. Ellenlange rijen stonden aan te schuiven aan de inpakbalies. Gelukkig kon ik met mijn blokje schuim van twee euro direkt aan de kassa terecht.
"Is dat alles?" Vroeg de kassierster verwondert.

Ik had nog nooit een bloemstuk gemaakt. Ik wist niet hoe eraan te beginnen, maar gelukkig ben ik nogal creatief. Met enkele bloemen van de Rhododendron, Vlierbloesem en enkele veldbloemen in een oude pot die ik tussen de rommel vond, vind ik dat mijn eerste poging toch gezien mag worden.