PLUTO

Sit, not Shit!

Vanmiddag besloot ik om te profiteren van het mooie herfstzonnetje. Ik deed mijn stevige wandelschoenen aan en riep de honden. Zij kwamen vrolijk keffend aangestormd. Onze tien maanden oude Amstaff pup springt wild op en neer. De tienjarige pit bullreu staat grijnzend te janken als een pup aan de acthterdeur. Ik doe hun riem om en open de deur. Ze buitelen over elkaar naar buiten en keffen om ter luidst. Je zou denken dat ik met een roedel schoothondjes op pad ga. Ik open de autodeur, want ik had zin om onze wandelgrenzen eens te verleggen. Ze kijken me eerst een beetje verbaasd aan, want zo dikwijls gaan we niet op "verplaatsing". Maar ze springen al snel heel enthousiast op de achterbank. Als ik achter het stuur kruip, springt onze bejaarde pit naast me op de passagiersstoel. Hij vind dat hij anciënniteit verdient op basis van zijn rijpere leeftijd. Ik laat hem maar in de waan. Als het hem maar gelukkig maakt. Opgewonden jankend kijkt hij naar het voorbijflitsend landschap, terwijl onze pup zich verwachtingsvol op de achterbank heeft genesteld.
Tien minuten later zijn we op de plaats van onze bestemming aangekomen. We gaan een wandelingetje maken langs een wandelpad van Natuurpunt. Ik geef toe, eigenlijk mag je je honden niet los laten lopen. Maar mijn honden blijven netjes op het wandelpad. Ze mogen het wild niet opjagen, wat ze dus ook niet doen. En als ik andere wandelaars tegenkom, lijn ik ze netjes aan. Het was een fijne wandeling. Prachtig weer, helder zonnetje en een beetje wind. Weinig wandelaars maar degene die ik tegenkwam waren heel vriendelijk en maakten zelfs een praatje. Een visser van allochtone afkomst liet me duidelijk verstaan dat hij mijn "Amstaffs" heel mooi vond.
Na een uurtje waren we bijna terug aan de auto die ik op een parkeerplaats aan de weg had gezet. De honden waren aangelijnd, we bleven nog even kijken naar een eekhoorntje dat razendsnel in een boom vluchtte. Kortom, het was het perfecte einde van een mooie zondagmuiddag. Tot ik een auto met Nederlandse nummerplaat tegenkwam. Wij bevinden ons in het grensgebied Mol Rauw. Daar komen veel Nederlanders hun vrije zondagnamiddag doorbrengen. Niets abnormaals dus. De bestuurder draait zijn raampje open en begint luid tegen me te roepen dat die vreselijke honden hier verboden zijn!
In Nederland zijn ze verboden of moeten ze gemuilkorfd worden. Maar voor zover ik weet ligt Mol nog altijd in België. Ik probeer hem dat rustig wijs te maken. Maar die man begint bijna hysterisch te gillen dat hij die rotbeesten wel effe zal afmaken. Nou ja, wie moet er hier nu gemuilkorfd worden?
Open maar eens een willekeurige Nederlandse site over de Pit Bull. Overal vind je deze opruiende taal. Daar is een echte heksenjacht aan de gang en dat maakt me bang. Lieve fokkers van Amstaffs en Pit Bulls, ik wil jullie vragen om asjeblief jullie pups alleen maar aan Belgen te verkopen. Want het lijkt erop dat deze lieve en onbegrepen wezens alleen maar in dit piepkleine landje asiel vinden.

Ik hoor het hem nog zeggen enkele dagen geleden.
"Ons Lotje, die gaat volgens mij niet ver. Ons Liesl, dat is een echte rakker, maar ons Lot blijft dicht bij huis."
Toevallig keek ik uit het raam van de badkamer en daar zag ik haar. Op haar gemak slenterde ze door het weiland van de buren. Aan de afscheiding bleef ze even staan. Ze keek wat rond en sprong daarna op de paal. Ze aarzelde een seconde en sprong er aan de andere kant weer af. Alsof ze dit iedere dag deed wandelde ze gemoedelijk langs het huis van de buren. Ze voelde er zich duidelijk thuis. Ze keek even achter een struik, waarschijnlijk om zeker te zijn dat de hond des huizes er niet plotseling achteruit sprong, waarna ze rustig haar weg verder zette en achter het huis verdween. Max, de hond van de buren, slijt zijn dagen vooral aan de afscheiding tussen het weiland en onze tuin. Wij dachten dat hij gek op ons was of dat hij met onze honden wilde komen spelen. Maar nu weet ik beter. Hij komt zijn twee vriendinnetjes ophalen!!
Jaja, ons Lotje de huismus. Liesl daarentegen bleef gisteren, ondanks het stralende weer, thuis. Zelfs vannacht nestelde ze zich in mijn armen en ronkte rustig door. Ik dierf me amper te bewegen, bang om haar wakker te maken. Rond een uur of zes vanmorgen vertrok ze op stap. Lotje was in geen velden of wegen te bekennen.
Uren later kwam ze thuis. Ik zat, zoals gewoonlijk, achter de computer. Nadat ze haar buikje lekker rond had gegeten komt ze naar me toe. Ze is het gewoon dat ik haar begroet en zij antwoord me daarna terug. Maar nu was ik zo geconcentreerd bezig dat ik haar nauwelijks opmerkte.
"Mrieuw" mauwde ze zachtjes. Haar woordje voor: "Hey"
Ik reageerde niet. Ze herhaalde haar begroeting: "Mrieuw!" Dit keer al een beetje luider. Maar nog altijd begroette ik haar niet terug. Verontwaardigd riep ze deze keer luid en bijna krijsend:
"PRIEAUWWW!!" Ik keek op en ik zag haar naast me staan met een gemene grijns op haar gezichtje. Ik antwoord: "Hey meid, ben je thuis?"
Tevreden komt ze op mijn schoot gesprongen en geeft me een kopje. Hare majesteit moet op de gepaste manier begroet worden!!! En heeft ze geen gelijk?

Echt de moeite!!!



http://www.youtube.com/watch?v=mVxdxBT1wDM

klik op foto

klik op foto

Ik heb het geprobeerd. Echt. Ik heb gerust. Ik ben speciaal in mijn pijama blijven rondlopen zodat ik het gevoel had dat ik toch een beetje ziek ben zodat ik zou rusten. Ik heb mezelf gedwongen om langer in bed te blijven liggen. Langer slapen, dat was wat veel gevraagd. Ik ben al tot negen uur blijven liggen. Heb daarna ontbeten, de honden en poezen eten gegeven en ik ben op de zetel gekropen nadat ik mijn mails had gecheckt.
Maar wat is er 's morgens op TV? Ik kijk 's avonds al heel weinig TV wegens het hoog vervelingsgehalte. Op Vitaya: Martha. Ik moet dat mens niet. Ik kan er niets aan doen. Ik kan haar niet zien of horen. Dan maar naar Vijf - TV geazapt: Oprah. Nog zo'n Amerikaanse godin. Maar haar vind ik al een beetje sympathieker. Bij haar ben ik even blijven hangen. Maar hoe langer ik hang, hoe ellendiger ik me begin te voelen. Na een uurtje zet ik de TV af en probeer een dutje te doen. Wat me niet lukt. Nu voel ik me echt ziek. Ik kruip dan maar in bed.
Pfff, de combinatie CVS en ADHD, het is niet om mee te lachen. Volgende week begint mijn eerste opleiding bij de VDAB. Dan moet ik me goed voelen! Maar hoe langer ik rust, hoe slechter ik me voel. Uiteindelijk kruip ik terug uit dat verdomde bed en ga beneden een boterhammetje met choco eten, waarna ik me een stuk beter voel! Ik ga terug achter de computer zitten en surf zomaar wat doelloos rond om uiteindelijk terug hier uit te komen.
Je ziet, ik heb echt moeite gedaan om niets te doen.

Gisteren is mijn oom begraven. Ik ben er niet naartoe gegaan. Ik heb een afkeer van hypocriete voorstellingen. Familieleden die gedurende het leven van de overledene geen enkele interesse toonden, komen nu hun respect en verdriet betuigen. Als ik kon zou ik niet eens aanwezig zijn op mijn eigen begrafenis.

Mijn oom was een beetje zonderling. Als buitenbeentje geboren, als eenzaat gestorven. Ik herinner me enkele verhalen. Hij was drie maanden te vroeg op de wereld gekomen. En dat bijna tachtig jaar geleden, in een tijd dat er geen couveuses bestonden. Hij werd warm gehouden onder de Leuvense stoof. Althans, zo gaat het verhaal. Tegen alle verwachtingen in groeide hij op. Waarschijlijk niet voorspoedig en hij werd geen gezonde brok natuur. Hij groeide uit tot een klein schriel mannetje met contactmoeilijkheden. Het verhaal gaat dat hij tijdens een storm, toen de wind onder zijn cape sloeg, in de lucht werd genomen en drie straten verder pas terug de grond raakte. De wind als getuigenis van zijn tengere gestalte.
Al heel vroeg vond mijn oom smaak en troost in het bier. Allerhande sterke verhalen over de gevolgen van zijn zuippartijen volgden. Al zijn broers en zusters trouwden, de één al wat gelukkiger dan de ander. Maar hij bleef bij moeder wonen. Deze oude vrouw werd seniel en ze werd door een ander familielid in huis genomen en verzorgd. Oompje bleef moederziel alleen achter in dat grote huis. Bezoek zag hij niet meer omdat iedereen voor oma kwam en niet voor hem, de dronkelap. Zijn enige en vertrouwde metgezel bleef het bier.

Na enkele jaren stierf oma op de respectabele leeftijd van 89 jaar. De familie besloot dat de zuipschuit op de begrafenis van zijn moeder bloednuchter moest zijn en zo geschiedde. Oompje raakte die dag geen druppel aan. Alles ging goed tot aan de koffie. Zijn lichaam reageerde op deze 'cold turkey'. Hij begon te bibberen, wat al snel verergerde in daveren. Waarschijnlijk heeft er wal een familielid  geïrriteerd gesist dat hij ermee op moest houden, maar oom kon niet ophouden. Waarschijnlijk was hij zich niet eens bewust van zijn erbarmelijke lichamelijke toestand. Ik stel me voor dat hij licht in het hoofd werd, zijn hele omgeving verdween in een waas en alle stemmen smolten samen als één monotoon gebrom. Oompje zeeg neer van zijn stoel en hij lag onbedaarlijk op de grond te stuiptrekken. Schandalig! Zo'n vertoon op de begrafenis van zijn bloedeigen moeder! Er werd een dokter bijgehaald.  Met één blik op de patiënt riep hij kordaat om een pint bier. De familie keek de man onbegrijpend aan. Bier? Nu? Het is wel de bedoeling dan oompje nuchter blijft! Maar de dokter stond erop. Het gevraagde werd hem gebracht. Zogauw het bittere vocht oompjes lippen raakten, begon hij gulzig te drinken. Het gouden elixer werd tot de laatste druppel uit het glas gezogen. Eindelijk bedaarde het lichaam en werd de geest terug helder.

Na die dag besloot de familie dat oompje opgenomen moest worden en zo geschiedde. Eerst leidde men hem rond in het centrum bij de hopeloze gevallen. Verslaafden wier lichaam en geest zo ernstig waren toegetakeld, dat van enig herstel geen sprake meer kon zijn. Oompje ging binnen en tegen alle verwachtingen in kikte hij af. Voorgoed. Vanaf die dag dronk hij alleen nog maar trappist zonder schuim: cola ...