Naar de inhoud

Fieps hersenspinsels

Gedachten, illustraties en verhalen
akke.beakke.be

Archief

vreemdgaan

Ik geef het toe: ik ben vreemd gegaan. Ik heb een blog op "My space". Ik weet het ... Egoïstisch van me.

Een vriend van me verzamelt doodskoppen. Schedels van mensen. Echte en namaak. Hij heeft al enkele mooie en unieke examplaren op de kop kunnen tikken en omdat hij nieuwsgierig is naar hun afkomst wilde hij een blogje op myspace beginnen. Maar aangezien hij geen kaas had gegeten van het blogjes opbouwen, html codes en weet ik wat allemaal kwam hij bij mij terecht. Nu ... ik vind blogjes bouwen een heel eenvoudige bezigheid, een tweede natuur bijna maar blijkbaar is niet iedereen van die mening gespeend.

Myspace werkt anders, heeft andere mogelijkheden en dat moest eventjes uitgezocht worden voor ik mijn vriend de nodige raad en tips kon geven. Dus op een slapeloze nacht ging ik aan de slag met als gevolg: Fiep had weer een blogje bij. Aangezien ik op dit moment invalide ben en ik er in eerste instantie niet veel verandering in zie komen, zie ik maar één mogelijkheid om mijn overige dagen te slijten: tekenen. Mijn grootste gave waar mijn getormenteerde lijf mee gezegend werd. De tekenkunst is voor mij meer dan een hobby, een verstrooiing, passing time. Ik heb het nodig net zoals het voor de gemiddelde persoon noodzakelijk is om dagelijks te eten en non - stop te ademen. Ze moet ik tekenen om een beetje helder te blijven.

Mijn "krankzinnigheid" wordt getemperd door het tekenen. Het is als het ware een filter, zodat ik me weer kan concentreren op "aardse dingen". En Eureka!!! Myspace zit vol met zielsverwanten. Grote en kleine talenten die ook het tekenen en ontwerpen nodig hebben en die er in geslaagd zijn er hun beurs mee te spekken! Het geeft me hoop ... hoop dat er toch nog een toekomst voor me is weggelegd. In dit klein Belgenlandje is er geen hoop en geen plaats voor plaatselijke kunstenaars. Maar we leven in een wonderlijke tijd die een geheel nieuwe wereld heeft geschapen. Een wereld waar rare snuiters als wij ons een plekje kunnen veroveren. Een plekje waar we elkaar kunnen ontmoeten, waar kan gecommuniceerd worden met beelden die meer zeggen dan ... blablabla.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 10:58 Reageer op dit bericht

Bezoek

Ondanks de pijn besloot ik vanmorgen toch een wandelingetje te maken. Ik nam een pijnstiller in, greep mijn wandelstok vast en lijnde Phoebe aan, die sinds ik kreupel ben niet meer trekt aan de leiband en onmiddellijk komt als ik roep.

Enrique, onze kater, was al sinds gisteren heel onrustig. Als hij buiten was, wilde hij weer binnen en andersom. Ongedurig liep hij heen en weer achter het huis, al klagend miauwend. Spiedend keek hij rond en bij het geringste gerucht schrok hij en legde zich plat op de grond. Er was iets, behalve hetgeen er in de lucht hing. Ik zou vanmorgen al snel ontdekken wat ....

Na een geslaagde wandeling op een gezapig tempo van een invalide vrouw op middelbare leeftijd, kuierden Phoebe en ik terug huiswaarts. Tussen de struiken zag ik plots een lichtbruine schim. Onmiddellijk ging er een alarmbelletje rinkelen. Niet weer! Op de één of andere manier trek ik verdwaalde en rondtrekkende honden aan. Enkele jaren geleden werden Vinnie en ik door een Basenji gevolgd, die met zijn familie op vakantie was. Slechts na een grote discussie en minstens een kilometer wandelen besloot hij om uiteindelijk toch maar huiswaarts te keren. Ondertussen heb ik al enkele verdwaalde honden, die op de één of andere manier hier verzeild geraken, door de politie laten ophalen.

Een verwaarloosde Collie - reu sprong ons vrolijk tegemoet. In eerste instantie ben ik vooral bezorgd om de hond die ik bij me heb. Stel je voor dat ze in clinch gaan, wat ik ook al enkele keren heb meegemaakt. Meestal is het genoeg om mijn keel eens luid open te zetten om het respectievelijke baasje te alarmeren, die zich meestal wel ergens in de buurt ophoudt. Maar aan de toestand waarin dit dier zich bevond wist ik al dat er geen baasje zou komen opdagen. Dus ik weerde hem maar met mijn stok af. Niet dat Phoebe haar mannetje niet kan staan. Maar dat wilde ik net vermijden, twee vechtende honden aan mijn wandelstok.

Hij bleef rond ons cirkelen, ondertussen overal zijn poot tegen heffend. Af en toe liep hij verliefd naar Phoebe die hem dan met een snauw op zijn plaats zette. Er was niets aan te doen, deze zwerver had besloten om met ons mee naar huis te gaan. Onze buurman stond in zijn tuin te werken. Verbaasd zag hij me thuis komen met een vreemde hond. Ik haalde mijn schouders op, alsof ik wou zeggen: "Ik kan er ook niks aan doen..." Phoebe werd binnen gezet. Ik nam een potje eten en drinken en lokte de hond naar het afgesloten gedeelte van de tuin. Stitch ziet die vreemde snuiter en begint groot alarm te slaan. De kippen roepen en kakelen moord en brand en Enrique zet zijn haren recht en spuugt en blaast. Ik neem hem op en zet hem binnen. Wie weet hoe onze bezoeker op katten reageert?

Amper een half uur later is de politie hem komen halen. Hij bleek geen chip te hebben, maar wel een hele hoop huisdiertjes (vlooien en wie weet wat nog) De vrouw, die zelf toegaf niet echt een hondenliefhebber te zijn, heeft hem in de combi gezet en zo is onze zwerver aan het eind van zijn lange en vermoeiende reis gekomen. Ik kan nu alleen maar hopen dat ze een goede thuis voor hem zullen vinden, zogauw hij een beetje opgeknapt is.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 12:09 Reageer op dit bericht

stilgezeten

Denk nu niet dat ik de afgelopen weken heb stilgezeten. Ben je nieuwsgierig naar mijn artistieke uitspattingen, Klik dan op de foto ...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 08:00 1 reactie Reageer op dit bericht

I'm back ....

Al meer dan een maand op ziekenkas ... Inderdaad, de Fibro heeft weer toegeslagen. Ik heb mezelf een wandelstok aangeschaft, zodat ik af en toe toch een wandelingetje met één van de honden kan maken. Ik berg mijn ambitieuze toekomstplannen op. 't Zit er niet in, tijdens dit leven ....

Al enkele dagen heb ik last van prikkende ogen. Vannacht om 2h00werd ik gewekt door een sterke brandgeur. Ik ging op onderzoek. Je weet maar nooit. Behalve enkele ganzen die geïrriteerd kwaakten, vond ik niets vreemd. Ons huis stond in alle geval niet in lichte laaien, wat ik al een hele geruststelling vond. Ik kroop terug in bed en verwachte ieder moment de sirene van de brandweer te horen, maar die bleef uit.

Vanmorgen ontdekte ik, na mijn wandeling, dat de geur sterker werd achter in onze tuin. De andere kant op verdween de irritante en prikkelende geur. Het is avond en nog altijd is hij niets verzwakt. Hier hangt iets, een wolk van weet ik veel wat ...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 00:00 Reageer op dit bericht

Mijmeringen ....

De tropische hitte wordt ondraaglijk. Ik voel me misselijk en futloos. Rond 8h00 sta ik op en eet een boterham. Bah, zonder boter, te droog om door te slikken. Daarna kruip ik terug in bed. De stralende zon, zomerse temperaturen en de datum ... Het brengt me tien jaar terug ... toen ons ma stierf. Vanaf die dag ben ik de zomer gaan ... haten is een te zwaar begrip. Maar als ik kon zou ik die dagen, die in menig lied bezongen worden, vermijden. Geef mij maar die goeie ouderwetse, wisselvallige en frisse Belgische zomers ...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 08:50 1 reactie Reageer op dit bericht

crisis in kippenland

Onze kippetjes zijn vrije kippen. En ze namen het begrip "vrij" nogal letterlijk. Met geen stokken waren ze in onze toch wel aanzienlijk tuin te houden. Ze vonden altijd wel ergens een gaatje om naar de buren te scharrelen. De buren maakten daar niet echt een probleem van, tot het plantseizoen begon. Onze linkerbuurman, een oude boer, zet ieder jaar patatten op zijn weide vlak naast het huis. En onze meisjes hielden er natuurlijk van om de al omgeploegde grond verder om te woelen. Maar daardoor haalden ze ook de pas geplante patatjes naar boven. De kippen moesten we thuis houden wilden we geen burenruzie.

Sneller gezegd dan gedaan. Want het zijn niet alleen vrij kippen, het zijn ook ontsnappingskoningen. Een tuin omheinen is echt niet genoeg voor hen. Dus manlief spande rond het oude hondendhok, dat nu ongebruikt achter in de tuin staat, een kippendraad. De ren is overdekt, dus van erover vliegen kon ook geen sprake zijn. Nu onze dames en twee heren nog in de ren krijgen.

Eén kipje zie ik parmantig naar de buren wandelen om daar haar vaste slaapplaats op te zoeken. Die konden we voorlopig al vergeten. De rest zette zich te slapen in een conifeer. Bij schemerdonker haalde ik ze, bijgelicht door manlief met een pillamp, luid protesterend uit de takken van de bomen. Uiteindelijk had ik onze twee mannen Tony en Duupje te pakken. Onze dames lieten zich niet echt doen. Twee van de vier ladies kon ik toch verenigen met hun hubbies.

De volgende ochtend al heel vroeg liep onze logee al rond het huis te scharrelen. Zij is heel tam, heeft geen schrik en komt tot aan mijn voeten naar eten zoeken. Haar had ik maar van de grond te plukken waarna ze met luid protest bj haar zusters en broer werd gezet. Jawel ... broer. Tony was op mirakuleuze wijze ontsnapt. Samen met zijn Carmella, die ik de avond daarvoor niet te pakken had gekregen, liep hij trots rond in de tuin.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 09:10 Reageer op dit bericht

Het is over ...

Sinds enkele weken werkt er een jonge man bij ons in de speelgoedwinkel. Recht van school, zijn eerste job. Een goeie loebas, een beetje traag maar hij wil wel. Mijn "vriendin" op het werk is een jonge vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd. Sinds enkele maanden single na een slopende en destructieve relatie. Zij ziet hem best wel zitten ... dat nieuw bloed in huis. Maar zoals iedere jongolwassene, de puberteit nog niet volledig ontgroeid, geeft ze tegen anderen haar gevoelens  niet toe, ook al staan ze duidelijk te lezen op haar hele wezen.

Behalve tegen mij. Ik weet dat ze interesse heeft ... En tegelijk stoot ze hem af, uit angst. Ze is een beetje geschrokken na haar slechte ervaring met haar ex. Gisteren was onze man in huis afwezig. Zomaar weggebleven, geen verwittiging ... niets. Vermist. Zoals er al zovele nieuwe collega's plots vermist worden. De sfeer was bedrukt in Happyland. Tot hij vanmorgen plots in de winkel stond en vroeg of hij nog terug mocht komen ...

Maandagavond had zijn vriendin het na vijf en een half jaar plots uitgemaakt. Hij was er zo van ondersteboven dat het hem gisteren allemaal niet meer kon schelen. Om zijn zinnen te verzetten is hij vandaag toch maar komen werken.

Tijdens het werk kijkt mijn collega mij aan en vastberaden zegt ze:
"Let the Hunt begin ..."
Terwijl Mama's jasje door de luidsprekers schalt ...


Lyrics | Het Is Over lyrics
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 19:25 1 reactie Reageer op dit bericht

Babybox

Ouders dwingen kleuters te thaiboksen

large_370005.jpg Britse ouders dwingen hun kinderen van vaak slechts vijf jaar oud tegen elkaar te kickboxen. Dat onthult de zondagskrant News of the World, en de foto's van huilende kinderen die door hun vaders worden aangespoord zonder hoofdbescherming de boksring in te gaan, zijn ronduit schokkend. De nieuwe rage wordt omschreven als 'Baby Fight Club'.

Geen minimumleeftijd
"Een meisje van vijf huilt terwijl haar vader haar in de ring dwingt. Die man, Darren Flanagan, heeft het lef dit ziekelijk spektakel een sport te noemen. Hij is slechts één van honderden ouders die hun jonge kinderen aansporen deel te nemen aan de nieuwe rage in ons land: thaiboksen voor kinderen, zonder leeftijdslimiet", aldus de krant.

Tranen
"Miah Flanagan staat doodsangsten uit als ze door de touwen kruipt in de Gladiators club in Merseyside voor haar vierde gevecht die dag. Maar haar vader, tevens haar agressieve coach, wil van haar tranen niets weten. Hij schreeuwt in haar gezicht: 'komaan liefje, amuseer je gewoon, komaan'. Na enkele minuten snauwt hij 'stop er NU mee'. De tranen stromen nog over haar kaken als de frêle Miah zonder hoofdbescherming in de ring stapt en haar tegenstandster onder ogen komt: een meisje van zes. Enkele ogenblikken later is ze in een gevecht verwikkeld. Vuisten en voeten flitsen langs alle kanten, als in een vreselijk straatgevecht. Miah verliest, haar vader is boos en teleurgesteld".

Geen beschermkledij
Naar verluidt zijn er in Groot-Brittannië naar schatting vijfhonderd clubs waar kinderen deze 'sport' bedrijven. Er is geen minimumleeftijd, er bestaan geen algemeen geldende spelregels en het dragen van beschermkledij is niet verplicht. In het conventionele boksen moeten kinderen elf zijn om een wedstrijd te boksen.

Talent
Darren Flanagan trainde zijn dochter en haar tweelingbroer Kian als peuters al vechten. "Ze moesten vier zijn om lid te worden van de lokale vechtclub, dus begon ik hen thuis te trainen. Ze hebben talent. Zelf train ik elke dag. De kinderen neem ik mee. Terwijl ik met de gewichten bezig ben, slaan zij op de punchzak".

Tegen verkrachters
De man geeft toe dat hij zijn dochter volpropt met pasta als ze voor een zwaardere tegenstandster moet uitkomen. "Maar het is allemaal voor haar bestwil. Al de trainingen die ik haar heb gegeven zullen ervoor zorgen dat ze nooit het slachtoffer van een verkrachter wordt. Als iemand Miah vastgrijpt als ze vijftien is, wat zal er dan gebeuren, denk je? Ze kent alle grepen, alle slagen van het thaiboksen. Als ik haar die niet zou hebben geleerd, hoe schuldig zou ik me niet voelen indien ze als tienermeisje wordt vekracht?"

Dagje uit met het gezin
De moeder van Miah geeft toe dat ze soms wel wat moeite heeft als ze haar dochtertje vlak voor een kamp ziet huilen. "Maar ze moet respect en discipline leren. Het houdt de kinderen ook fit, en de sport heeft ons allemaal dichter bij elkaar gebracht. Als de kamp snel gedaan is, kan je nog eens naar het park gaan en een kopje thee gaan drinken. Het is een gezinsuitstap als een andere". (lb)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 20:50 Reageer op dit bericht

stemplicht

Hond moet gaan stemmen

art_large_370832.jpg
Bobby Huckvale moet zich op 1 mei aanbieden in het stembureau voor de lokale verkiezingen in het Engelse Swindon. Niks speciaals, zal u zeggen. Ware het niet dat Bobby een driejarige Yorkshire terrier is.

Gavin Huckvale (29), het baasje van Bobby, heeft totaal geen idee wat er aan de hand is. Hij zal z'n terrier volgende week donderdag evenwel meenemen naar het stembureau. "Ik heb nog twee andere honden, maar zij hebben geen oproepingsbrief gekregen", zegt de man.

Blackie of Fifi
Bij het stadsbestuur van Swindon is men formeel: "We hebben een uitnodiging naar Bobby Huckvale gestuurd omdat hij op de kiezerslijsten staat. Mocht de voornaam Blackie of Fifi geweest zijn, zou er ons misschien een lichtje gaan branden zijn. Maar Bobby Huckvale leek ons de naam van een perfect normale kiesgerechtigde burger".

Strafbaar
"Hoe ook, de hond in kwestie is niet verkiesbaar omdat hij nog geen 18 is. We wijzen er wel op dat valse informatie verstrekken voor een kiesregistratie een misdrijf is", luidt het nog in het stadhuis. (eb)
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 20:43 Reageer op dit bericht

Meer van Fieps hersenspinsels

↑ Terug naar de berichten