Naar de inhoud

Fieps hersenspinsels

Gedachten, illustraties en verhalen
akke.beakke.be

Archief

Humor?

's Morgens is het koud in de speelgoedwinkel, dus ik doe maar een trui aan en een sjaal om. Na een uurtje zwoegen gaat de sjaal al uit. Rond de middag zwierde ik de trui ook aan de kant.
"Amai, ge hebt het precies warm." merkte Sandra op die aan de kassa staat. Veel meer dan dat doet ze niet. Ze loopt wat gewichtig rond met orderbonnen om bestellingen na te kijken. Maar ik mag haar wel. Zij moet ook de klanten te woord staan. Zij is degene die afgeblaft wordt door ontevreden of ongeduldige klanten. En ongetwijfeld zal zij tijdens de drukke periodes de meeste stress hebben, buiten de verantwoordelijke natuurlijk.
"Ik sta hier te bevriezen." voegt ze er nog aan toe.
Ik lach en ik antwoord droogweg:
"Tja, er zijn er hier die moeten werken..."

Sandra kon er niet mee lachen. Sandra heeft geen gevoel voor humor. Echt, geen sprankeltje, zo is mij later medegedeeld door een andere collega: Lies. Een leuke meid van 21 lentes die geen blad voor de mond neemt. Echt een vrouw naar mijn hart. Ik ben nog naar Sandra toegegaan om haar te verzekeren dat het een grapje was en dat ik er niks mee bedoelde.

Later op de dag kreeg ik van Lies te horen, die dezelfde zin voor humor heeft als ik, dat Sandra aan onze onmiddellijke baas had verteld wat ik gezegd had. Maar Roger die ook niet om een grap verlegen zit, had haar doodleuk geantwoord dat "die nieuwe" toch echt wel veel mensenkennis had. Nu is Sandra een beetje boos. Ze gaat in staking, zegt ze. Dan zullen we wel eens zien wat zij allemaal niet doet.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 22:20 1 reactie Reageer op dit bericht

Emoties

Ik heb net wat gesurfd in blogland en ik las iets over het overspoeld worden van negatieve voorgevoelens. Je zonder reden onrustig voelen. De drang hebben om te vluchten, ver weg van het onbekende naderende gevaar. Voor mij meer dan een bekend fenomeen.

Misschien ligt het voor een deel aan mijn Asperger, maar ik ben een hypergevoelig persoontje. Ik vang de emoties van anderen op. Mezelf afsluiten van anderen is de enige oplossing. Ik weet soms dingen van anderen, alleen maar door ze aan te kijken. Tussen manlief en mij is dat heel sterk. Wij moeten eigenlijk amper praten met elkaar. Zij gedachten komen zomaar bij me op, die ik dan direkt verwoord.

Boodschappen doen en plots zomaar iets kopen, waar ik niet over nadenk. Iets wat normaal gezien niet op mijn boodschappenlijstje staat. Verwonderd roept manlief dan uit, als hij de boodschappen uitpakt: "Had ik je verteld dat ik net daar zin in had?"
Nee, hij had het niet verteld. Ik wist het gewoon.

Dit zijn alledaagse voorbeelden. Ik kan nog sterkere verhalen vertellen. Maar eentje zal me altijd bij blijven. Het is een heel creepy verhaal. Het gebeurde enkele jaren geleden in mei. Het ware mooie en warme meidagen. Ik voelde me al een tijdje heel slecht. Moe, veel spierpijn en de zin in het leven ontbrak me. Ik kon letterlijk amper enkele stappen lopen. Alles was me teveel. Manlief maakte zich natuurlijk grote zorgen.

Die avond zonk ik mentaal in een duister dal. Ik was afgedaald in de gedrochten van de hel, leek wel wel. Ik huilde constant, voelde me eenzaam en ik werd overmand door een onmenselijk verdriet. Manlief geraakte bijna in paniek. Ik zei hem letterlijk: "Het is alsof ik aan het sterven ben." Ik was die nacht onrustig maar tegelijk had ik er vrede mee. Ik viel in slaap, een heel diepe slaap bleek later.

De volgende ochtend voelde ik me een stuk beter. Goedgeluimd vertrok ik naar het tuincentrum en ik kocht me een heleboel nieuwe planten. Die dag ging ik in de tuin werken. Thuis gekomen laadde ik de auto uit, toen één van onze buurmannen voorbij reed. Hij stopt en met een zorgerlijk gezicht vraagt hij me: "Hebben jullie het al gehoord?"
Ik wist van niets. Dus hij deed zijn verhaal. De man die naast hem woonde, vader van drie kinderen, had zichzelf die nacht opgehangen aan de schommel in hun tuin. Hij had hem gevonden en losgemaakt ...

Mijn dagje in de tuin werd uitgesteld, want plots begreep ik wat ik die vorige nacht had opgevangen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 22:08 1 reactie Reageer op dit bericht

Geluk is ...

Huismusje heeft gelijk. Eigenlijk ben ik een gelukzak. Maar geluk, maak je ook zelf. Dat besef ik maar al te goed. Ja, ik heb mijn studie, die ik dolgraag deed, op moeten geven. Maar ik heb er wel een hoop geleerd over hoe je sociaal met mensen moet omgaan, hoe je goed kan samenwerken met anderen en hoe je kritiek moet opvangen en relativeren. Door deze lessen kan ik me veel beter door het leven slaan. Ik ben er dankbaar voor.

Het is ook waar dat we een gigant van een belastingsbrief moeten afbetalen. Maar daardoor ben ik wel op zoek gegaan naar werk waardoor we het financieel een beetje breder zullen krijgen. Manlief en ik zetten ons samen onder onze toekomst. Samen strijden voor één doel. Ieder heeft zijn taak en onze relatie vaart er wel bij.

Het zijn stressie weken geweest. Van het ene moment op het andere werd mijn hele leven omgegooid. Maar heb ik geen geluk dat ik nu al werk gevonden heb? Minimumloon, dat wel. Maar het is fijn werk en volgens mij met fijne collega's in een heel losse sfeer. Wat zeg me nu eerlijk, vanaf vandaag werk ik in een speelgoedwinkel! Iedere dag mag ik het nieuwe speelgoed uitpakken en in de winkel stallen. Leuke hebbedingetjes ontdekken en bewonderen. Ik krijg de kans om opnieuw kind te worden en ik wordt er nog voor betaald ook! Ben ik geen geweldige gelukzak?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 21:06 Reageer op dit bericht

ZIE IK ZE VLIEGEN?

Vanochtend al heel vroeg, was ik op pad. Naar het interimkantoor, het papierwerk regelen voor mijn proefdag in de speelgoedwinkel morgen. Vreemd hoe mensen die op zo'n interimkantoor werken je bijna buiten kijken als je je komt inschrijven, maar zogauw ze merken dat je via hen aan het werk kan geraken worden ze plots poeslief. Het Jeckyl & Hyde syndroom. Nadat het contract getekend was en ik overladen met brochures, een te klein t-shirt en een soort flessenkoeler buiten kwam hoorde ik het ruisen van vleugels boven me. Je weet wel, als duiven over vliegen hoor je hun vleugels ook zoeven. Maar dit geluid was anders, hoger en het ritme was anders.

Ik kijk nieuwsgierig omhoog. Eerst zie ik een lange hals, maar de vogel was veel te groot voor een eend of zelfs een gans. Enorme grote vleugels en een heel lange bek. Ik stond stil en bewonderde zijn buik en lange poten vlak boven me en toen viel 'm ... mijn eurootje. Ik beleefde het voorrecht om gepasseerd te worden door een ooievaar. De derde die ik in mijn leven live mocht zien. Hij verdween al snel achter het gebouw. Op een drafje liep ik naar de hoek en ik zag zijn witte vleugels schitteren in de blauwe lucht. Met trage zelfzekere slag verwijderden ze zich.

De vorige keer verrasten ze me ook. Enkele jaren geleden wandelde ik in gedachten verzonken door het veld. Ik schrok op door een vreemd geluid en ook toen hoorde ik het ruisen van die vleugels.. Verstrooid keek ik omhoog en ze vlogen zij aan zij voorbij. Voor ik begreep waar ik eigenlijk getuige van was, was het al voorbij.

Vanmiddag reed ik met schoonma boodschappen doen. We waren onderweg naar huis. Schoonma bukte zich net om in haar tas haar sleutels te zoeken. Ik keek even omhoog en daar vloog hij opnieuw. Zijn karakteristieke hoofd tekende zich duidelijk af en opnieuw was ik onder de indruk van de grote van die vleugels. Verrukt riep ik uit dat er weer eentje voorbij vloog. Maar net toen schoonma opkeek vloog er een tortelduif voorbij.
"Nee, dat is geen ooievaar." zei ze. Ook al verzekerde ik haar dat ze hem net gemist had, toch ben ik ervan overtuigd dat ze denkt dat ik ze zie vliegen.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

moe maar tevreden

Ik voel me moe, maar ik ben tevreden. Contenter dan dat ik in jaren geweest ben. Zelfs de school, waarvan ik dacht dat ik daar toch een hoger doel nastreefde, kon me deze voldoening niet geven. Mijn voeten doen pijn, mijn rug staat op breken en hij kraakt aan alle kanten. Mijn handen voelen droog aan maar ik voel me best goed. Mentaal ben ik nog helemaal niet moe. Het zijn lange dagen. Te lang eigenlijk= 10 lange uren. Zolang de klanten toe blijven stromen is het niets. Maar die momenten tussen de druktes, dan voel je de pijn knagen.

Gisterenavond belde de verantwoordelijke van de speelgoedwinkel me nog op. Met in mijn achterhoofd het feit dat ik door mijn aandoening dit werk geen volledig jaar zal kunnen volhouden, heb ik ingestemd om bij haar in de winkel een proefdag te doen. Het is om te beginnen al twee uur minder per dag werken. Met tweemaal per dag pauze. Over het loon kon gepraat worden, waarschijnlijk ook naargelang de ervaring en de verantwoordelijkheid die je krijgt. Maar harder werker dan ik nu doe, is volgens mij bijna onmogelijk.

Ik voel wel dat mijn lichaam vlugger recupereerd. Ik kom geradbraakt thuis, ik eet een beetje en leg me neer op de zetel. Na enkele uurtje kan ik alweer recht en zie ik de volgende dag weer vrolijk tegemoet.

Het is nu vier uur 's nachts ... Ik heb net een mail gestuurd dat ik ermee stop. Het werk is te zwaar. Ik ga me echt niet kapot werken voor die idiote belastingen. Ik wil werken: acht uren per dag kloppen en daarmee gedaan. En na die uren zou ik graag in mijn vrije tijd nog iets kunnen doen.  Ik ken mezelf en mijn lichaam. Het is niet voor niets dat ik 33 % werkonbekwaam ben verklaard. Nee, ik neem vandaag een dagje rust en morgen zien we wel weer verder tijdens de proefdag in de speelgoedwinkel.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 00:00 Reageer op dit bericht

Cam-art

Zoals jullie al wel zullen gezien hebben, ben ik een winkeltje op Kapaza begonnen. Ik had nog allerlei spulletjes liggen voor de rommelmarkt, maar ik vondt de moeite te groot voor de verdienste die je eruit haalt. Om vijf uur opstaan op zondagochtend om rond twee uur 's middags uitgeput thuis te komen met amper dertig euro verdient ... Dus ik dacht: online verkopen. Rustig thuis achter de computer handelen.

Ik surf ook wel eens op Kapaza. Ik verzamel namelijk poezenbeeldjes. Niet de doordeweekse witte postuurekes, ze moet iets hebben. Maar op Kapaza kan je bieden. En een bod begin je bij voorkeur zo laag mogelijk, waar dient anders het bieden voor? Het is een sport. Dus ik surfte een beetje rond en ik vond een paar kattenbeelden die me in het oog sprongen. Ik bood vijf euro op een prachtig houten beeld van een kat. Ik geef toe, het is meer waard. Maar wie niet waagt die niet wint. Trouwens, ik was van plan om het een beetje in 't oog te houden, zodat ik misschien nog een beetje meer kon bieden indien er bovenop werd geboden. Groot was mijn verbazing toen ik volgend bericht in mijn mailbox vond:

Het is echt NIET onze bedoeling om GOEDKOPE PRODUKTEN te zoeken of te verkopen - die kan je overal vinden. Indien je eerste vraag de prijs betreft is een goed produkt helaas niet voor jou gemaakt...

     We hebben meestal "slechts" een duizendtal produkten (of meer) op voorraad. Maar daar staat tegenover dat elk artikel "goed" is. U hoeft dus uw tijd niet te verdoen om tussen honderden produkten er enkele te vinden die goed lijken. Dit tijdrovende werk hebben wij voor u al gedaan, en als we er

één op de twintig hebben die ook jij mooi vind, is dit een deftig gemiddelde.

     De prijs van onze produkten wordt bepaald door hun ouderdom, hun afwerking (handgemaakte produkten nemen tijd in beslag), hun uitzicht, en uiteraard de grootte. Vermits ieder produkt vrij  uniek is, heeft ieder produkt uiteraard een eigen waarde dus ook prijs en geeft het geen zin lage prijzen te bieden voor produkten waar dagenlang aan gewerkt is.

     Een goede produkt kost vanaf ? 20 tot ................... euro.

Marc Schollaert
info@carmart.be
0498.04.33.56
http://www.carmart.be

Effe slikken niet? Nu, ik ben fair en ik wil jullie mijn antwoord ook niet onthouden natuurlijk:

amai zeg, een mens mag ook eens proberen. Een gewoon: je bod wordt niet aanvaard, was wel voldoende. Wie weet had ik best wel meer willen geven. Wie weet ... je zal het nooit te weten komen.
 
vriendelijk groeten, Ann
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 21:54 Reageer op dit bericht

sinusitis

Mijn eerste proefdag zit erop. En ik ben zo stijf als een plank. Amai ... Negen uur aan een stuk werken. En dan was het nog een kalme dag en stonden we met twee verkoopsters in de winkel. Als je een beetje bedreven bent, moet je al snel zelfstandig werken. Dat feit vind ik wel plezant. Dat je alleen een winkel mag openhouden. Het is keihard werken, je hebt niet eens tijd om vijf minuten te gaan zitten om je boterhammen op te eten. Maar het is zelfstandig werk en je hebt rechtstreeks contact met je klanten.

Volgens mij gaat het werk zelfs vlotter als het druk is in je winkel. Dan heb je geen tijd om erover na te denken wat er allemaal zeer doet of hoe moe je bent. Dat komt later wel, als je thuis in de zetel ligt. Ik heb het ergste afgezien van mijn sinusitis. Heeft dus helemaal niets te maken met het werk. Of ik nu thuis blijf of ga werken, die hoofdpijn komt toch altijd. Het is een gevolg van mijn zware allergie aan huisstofmijt. Chronische sinusitis. Niet te genezen, ook al steken ze me vol met tonnen antibiotica. De laatste maanden krijg ik andere pilletjes bij om in te nemen. Was normaal voorzien om tijdelijk in te nemen, maar vergeet ik één dag dat pilletje, dan is het weer zover. Hoofdpijn die te vergelijken is met migraine. Verschrikkelijk. Het enige wat er dan opzit is een zware pijnstiller nemen en stilletjes in mijn bed gaan liggen wachten tot het over is.

Het vervelendste bij sinusitis is dat de pijn erger wordt als je ligt (of als je vooroverbuigt). Dus in feite is in bed liggen pijnlijker dan rechtopzitten. Maar tegelijkertijd wordt je ook zo misselijk van de pijn, je bent echt ziek. Dus het enige wat ik op dat moment kan doen is in een verduisterde kamer, heel stilletjes gaan liggen en maar bidden dat de pijn overgaat.

Mijn "nieuwe" werk dus. Maandag (morgen) zullen ze me opbellen. Dat kennen we ondertussen. Opnieuw afwachten. Maar op dit moment vind ik het niet erg. Een extra vrije dag voor de drukte begint.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door Fiep om 07:56 2 reacties Reageer op dit bericht

Mission Impossible

De kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt, het was een zware bevalling, morgen is de eerste dag van de rest van mijn leven, blablabla ...

IK HEB WERK!!! Voila, 't is gelukt. Mission impossible is geslaagd. Op één week tijd heb ik werk gevonden. Morgen doe ik een proefdag als vliegende verkoopster bij fruitmarkt Cools. Dat wil zeggen: de vaste mensen die verlof hebben of ziek zijn vervangen. Dus ik sta geregeld in een andere winkel. Het zou veel zelfstandig werken zijn, wat ik meer dan fijn vind. Lange werkdagen van 9h00, maar het zijn dus maar vier dagen werken in de week. Wel een dag permanentie, dus als er nog iemand op het laatste nippertje ziek belt moet ik wel invallen.

Het was een slopende week en ik ben blij dat er iets is uitgekomen. Ik had aanbiedingen genoeg om in de inpak te staan. Maar zoals ik gisteren al zei, dat zoiets mijn laatste toevlucht zou zijn. Vandaag begon het allemaal toch een beetje op mijn systeem te werken. Ik ben doodmoe van al het rondhotsen, de ontelbare sollicitatiegesprekken die ik gevoerd heb. Opnieuw al die stress, die onzekerheid ... Nu ga ik rusten, zodat ik morgen een goede beurt maak. Ik zie het echt wel zitten, fruitboer spelen ...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 16:15 Reageer op dit bericht

The soap continues ...

The soap continues ... Vannochtend had ik alweer een sollicitatie gesprek, voor keukenhulp. In eerste instantie was ik van plan om het af te zeggen. Gisteren kreeg ik tijdens een sollicitatie voor dezelfde betrekking een heel slecht gevoel. De man die trouwens een heel negatieve uitstraling bezat, beloofde me stress, druk, onderbetaald en 60h per week keihard werken. Ik ben niet lui, verre van. Maar ik ben van plan om nog enkele jaartjes mee te draaien en op zo'n tempo kan ik dat niet. Dus nee, bedankt.

Vanmorgen verwachte ik dus weer hetzelfde verhaal. Maar ik leerde een aangename, ontspannen man kennen. Ik kwam als een sceptisch persoontje, maar ik vertrok met een beetje hoop. Daar zou ik best willen werken, ook al was het horeca wat, begrijp me niet verkeerd, enorm plezant is om in te werken. Maar je weet meestal niet in wat  voor een wespennest je terecht komt. De man beloofde me volgende week iets te laten weten. Eerst zien ... dan geloven.

De afspraak die ik deze namiddag had, was eigenlijk mijn favoriet: kassa in een tuincentrum vlak bij huis. Bijna tegelijkertijd met mij verscheen er nog een tweede sollicitant. Na een gesprek van amper tien minuten vertelde hij me terloops dat hij de uurrroosters nog moest maken maar dat hij die me vannavond nog ging doorbellen. Aarzelend vroeg ik hem dat het betekende of ik soms mocht beginnen.
"Jaja..." zei hij, "... maandag kan je beginnen."
Ik moet nogal verbaasd gekeken hebben, want hij voegde er onmiddellijk aan toe:
"Ik heb twee kassiersters nodig, dus waarom zou ik nog langer aarzelen? Je kan maandag beginnen."

Okee, een beetje beduusd vertrok ik. Het zou, zoals tegenwoordig bijna overal, met interimcontracten verlopen. Dus ik reed uit voorzorg naar het bewuste interimkantoor. Mijn medesollicitant zat er al. Zij had in grote lijnen hetzelfde gesprek gevoerd met de man. Ook haar had hij botweg verteld dat ze maandag kon beginnen. Het interimkantoor zelf wist echter nog van niets. Het meisje kwam werkelijk uit de lucht vallen. Soit, we hebben ons ingeschreven en nu is het wachten. Wachten op een seintje van het interimkantoor of een belletje van onze "nieuwe baas". Het is bijna zeven uur en nog altijd heb ik niets gehoord. Het interimkantoor is ondertussen gesloten en ik ga weer een stressvolle nacht tegemoet. Zou het of zou het niet?

Ach, morgen heb ik nog enkele gesprekken op het programma staan, er zijn nog verschillende sollicitaties onderweg en er zijn nog tientallen interimkantoren die ik nog niet bezocht heb .

Wordt vervolgd ...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Fiep om 19:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Fieps hersenspinsels

↑ Terug naar de berichten