The soap continues ... Vannochtend had ik alweer een sollicitatie gesprek, voor keukenhulp. In eerste instantie was ik van plan om het af te zeggen. Gisteren kreeg ik tijdens een sollicitatie voor dezelfde betrekking een heel slecht gevoel. De man die trouwens een heel negatieve uitstraling bezat, beloofde me stress, druk, onderbetaald en 60h per week keihard werken. Ik ben niet lui, verre van. Maar ik ben van plan om nog enkele jaartjes mee te draaien en op zo'n tempo kan ik dat niet. Dus nee, bedankt.

Vanmorgen verwachte ik dus weer hetzelfde verhaal. Maar ik leerde een aangename, ontspannen man kennen. Ik kwam als een sceptisch persoontje, maar ik vertrok met een beetje hoop. Daar zou ik best willen werken, ook al was het horeca wat, begrijp me niet verkeerd, enorm plezant is om in te werken. Maar je weet meestal niet in wat  voor een wespennest je terecht komt. De man beloofde me volgende week iets te laten weten. Eerst zien ... dan geloven.

De afspraak die ik deze namiddag had, was eigenlijk mijn favoriet: kassa in een tuincentrum vlak bij huis. Bijna tegelijkertijd met mij verscheen er nog een tweede sollicitant. Na een gesprek van amper tien minuten vertelde hij me terloops dat hij de uurrroosters nog moest maken maar dat hij die me vannavond nog ging doorbellen. Aarzelend vroeg ik hem dat het betekende of ik soms mocht beginnen.
"Jaja..." zei hij, "... maandag kan je beginnen."
Ik moet nogal verbaasd gekeken hebben, want hij voegde er onmiddellijk aan toe:
"Ik heb twee kassiersters nodig, dus waarom zou ik nog langer aarzelen? Je kan maandag beginnen."

Okee, een beetje beduusd vertrok ik. Het zou, zoals tegenwoordig bijna overal, met interimcontracten verlopen. Dus ik reed uit voorzorg naar het bewuste interimkantoor. Mijn medesollicitant zat er al. Zij had in grote lijnen hetzelfde gesprek gevoerd met de man. Ook haar had hij botweg verteld dat ze maandag kon beginnen. Het interimkantoor zelf wist echter nog van niets. Het meisje kwam werkelijk uit de lucht vallen. Soit, we hebben ons ingeschreven en nu is het wachten. Wachten op een seintje van het interimkantoor of een belletje van onze "nieuwe baas". Het is bijna zeven uur en nog altijd heb ik niets gehoord. Het interimkantoor is ondertussen gesloten en ik ga weer een stressvolle nacht tegemoet. Zou het of zou het niet?

Ach, morgen heb ik nog enkele gesprekken op het programma staan, er zijn nog verschillende sollicitaties onderweg en er zijn nog tientallen interimkantoren die ik nog niet bezocht heb .

Wordt vervolgd ...

Vanmorgen vijf uur (zomertijd) was ik klaarwakker. Vol plannen voor vandaag. Afgelopen weekend had ik verschillende email - sollicitaties verstuurd en vandaag had ik twee afspraken met interim-bureaus op het programma staan. Ik deed geen oog meer dicht. Kwart na vijf stond ik op en zette me voor de computer. Drie uur lang heb ik rondgesurft op zoek naar werk op de vdab - website. Een tiental sollicitaties heb ik verstuurd.

Het eerste interimbureau stelde me enkele aanbiedingen voor, waaronder een grote doehetzelfzaak. Een jaar of acht geleden had ik ook de kans om daar te beginnen. Het is hard werken, maar wel plezant. Full time, die gemakklijk anderhalve time kan worden. Het is een binnen en buiten gaan van nieuw personeel. Slechts enkelen blijven, omdat het ook weekendwerk betreft. Zondag is officieel vrij, maar maandelijks staat er altijd wel iets op de kalender zodat ze ook op zondag "vrijwilligers" zoeken. Toen heb ik die kans niet genomen omdat ik een deeltijdse baan zocht, die ik gemakkelijk kon combineren met mijn zelfstandige zaak. Een beslissing die ik sindsdien nog altijd betreur.

Ik heb wel meer slechte beslissingen genomen op dat gebied. Daarom dat we er financieel zo slecht voorstaan. Maar nu krijg ik opnieuw een kans. Morgenmiddag heb ik daar een gesprek. Net zoals ik vanmiddag een gesprek had in een speelgoedzaak. Woensdag in een restaurant, donderdagvoormiddag in een ander restaurant en dondernamiddag in een tuincentrum. Uiteindelijk ga ik weer teveel keus hebben. Ik ben nu al bang dat ik het verkeerde ga kiezen, zodat ik daar binnen acht jaar opnieuw spijt van zal hebben.

Vanochtend al heel vroeg speelde Lotje, onze driejarige poes, voor wekker. Zij heeft een heel irritante manier van wekken. Ze krabt heel luidruchtig met haar lange, scherpe nagels aan de matras. Aan de kant van manlief. Meestal trapt hij dan woest in het luchtledige, met als gevolg dat ik opsta en ons madame geef wat ze verlangt: de buitendeur openen, melkje geven of vleesje. Voor brokjes haalt ze je meestal niet uit je bed. Maar vanmorgen stond manlief grommend op.

Ik bleef nog enkele uurtjes in ons lekkere warme bed liggen, om uiteindelijk beneden een overspannen manlief te vinden en een ontevreden kat. De hele ochtend al speelde ze, volgens hem, met zijn voeten. Ze zette alle kastdeuren open, liep hem mauwend en klagend achterna. Als dat niet hielp, laadde ze alle kasten uit, gooide dingen op de grond, vloog in het rond, sprong overal op en haar laatste middel was gemeen krabben, bijten en grommen. Manlief was wanhopig en bijna op het oorlogspad. Wat was er aan de hand?

Lotje had zin in vlees ... Geen brokjes, geen melk ...maar lekkere, sappige vleesbrokje of nog beter ... paté. Maar ik had niets in huis voor mijn lieve poesjes. Alleen brokjes en wat melk. Maar dat was duidelijk niet naar haar zin. Naar buiten wilde ze ook niet. Bij de buren krijgt ze ook eten, heb ik sinds kort ontdekt. Soms gaat ze eerst daar eens een kijkje nemen, voor ze genoegen neemt met ons "goedkoop merk". Maar deze keer niet. Ze eiste bediening, en wel onmiddellijk. Demonstratief ging ze voor haar lege eetpotje zitten en ze keek me aan in een oorverdovend stilzwijgen. Voor mij veel erger dan grommen, krabben of bijten.

Uiteindelijk trok ik met een diepe zucht de ijskast open. Op zoek naar eventuele katvriendelijk restjes. En ja hoor, er lag nog een beetje leverpate met de vetrandjes er nog bij. Ik gooi de lekkernij in haar bakje en opgelucht heeft ze het opgesmikkeld. Lotje blij, ik blij en manlief opgelucht.