Einde van de reis

Dag 11 herinneren wij ons als volgt: een groep ging door de stad Lourdes slenteren en wat inkopen doen, de anderen, Jos, Paul, Eddy, Jan en Valère waagden het om de Tourmalet te beklimmen.

De voorziene rit is 109 km lang en klimt vanaf Lourdes zachtjes naar Luz- St. Saveur, waar de echte klim over een gemiddelde van 7,7 % begint. In Barèges, een vakantie dorp waar Paul enkele jeugdweken heeft gesleten, stoppen we op een pleintje met enkele gemakkelijke banken voor de lunch. Het dure lunchpakket gaat er vlot in. Nog 11 km tot aan de top, doch we stoppen nog eens voor een verfrissende cola aan een chalet-cafe waar 2 mooie dames ons de drankjes met ijs serveren. Rond 14.40 uur bereiken we met kleine intervallen de 2115 m hoge top. Het is er loei warm maar een deugddoend windje helpt vlot om weer op adem te komen. In de herberg op de top zien we een oude fiets hangen met de voorloper van de derailleur. De ketting loopt aan het achterwiel over 2 tandwielen met verschillende diameter. Een pal, met de hand te bedienen, kan of het een of het andere tandwiel blokkeren en zo heeft men een kleiner of grotere versnelling. De afdaling gaat vlot via Campan. De route verder gaat over enkele kleinere wegen en 2 extra beklimmingen van ongeveer 400 naar 700 meter liggen voor de wielen. Fantastische vergezichten mogen we bekijken. De vermoeidheid slaat echter toe en er wordt besloten van de uitgestippelde route af te wijken in de hoop dat verder klimmen vermeden wordt. Helaas de voorziene route zou gemakkelijker geweest zijn want 700 meter in dalende lijn tot in Lourdes. Moe maar voldaan en 121 km in de benen bereiken we het hotel in Lourdes. Het is een memorabele afsluiter voor een fantastische fiets 11 daagse.

Einde

Groetjes

Eddy

Dag 10 geldt als de afsluitende rit.  Iedereen was tevreden dat het einddoel Lourdes gehaald werd. Onderweg was ook de spanning voelbaar, er werd niet veel gezegd.

Halfweg kwamen we bij een groepje fietsers uit Brugge. Zij deden de trip ook in 10 dagen. Zij reden een poos met ons mee, doch ergens moeten zij de weg zijn kwijtgeraakt want hun volgers wisten niet waar zij bleven.

Afspraak werd gemaakt om foto’s te maken bij het bord “LOURDES” aan de ingang van de stad.  Het werd een feestje met de nodige bubbelwijn, handgeschud en kusjes.

Proficiat aan iedereen die de 1230 KM heeft afgelegd met de fiets en aan de volgers.

Na de verlossende douche zijn wij naar de kaarsjesprocessie gaan kijken.  Het was onnoemelijk druk op deze 15^e augustus.

Lourdes heeft iets magisch…..

Dag 9 werd een moeilijkere dag dan verwacht.  Zeer hoog vochtgehalte en weinig zuurstof doen de inspanningen in kracht afnemen.  De heuveltjes voelen zwaar aan .  Mogelijk dat de vorige dagen hun tol vragen.  Mia voelt zich minder goed en kan bijna niet meer eten.

Na de middagrust moeten we veel kilometers doen over drukke en kaarsrechte wegen.  De onderbroken witte lijn aan de rand van de weg werkt hypnotiserend.  Pierre wordt er draaierig van.  

Gelukkig is Barbeton les Thermes niet ver meer weg.  Een prachtig dorp dat boven de Franse doorsnee uitsteekt, fijn verzorgd en gezellig.

Dag 8 hebben we eindelijk zonnebloemen gevonden om een mooie groepsfoto te maken. De meeste bloemvelden lagen er verslenst bij.  De hele voormiddag moesten we flink klimmen, doch in de namiddag hebben we beloni ng naar werk gekregen, 15 à 20 KM dalen en dat in de volle zon, 35°C lieten ze optekenen!!!

Mia had een lekke band en iemand probeerde haar wiel wel op een zeer speciale manier te monteren!!!

Aan de brede Dordogne hebben wij een mooi dorpje ontdekt, St. Foy-la-Grande, voor een welverdiend avondeten en de nodige nachtrust.

Dag 5 zullen wij ons herinneren als een vlakke overgangsrit. De zon scheen al volop bij het vertrek. Er was weinig wind en de wegen waren overwegend rustig.  Het wisselen van kledij als een mannequin was er vandaag niet bij, de windvesten en regenjasjes bleven in de tasjes.

Het landschap was prachtig, veel bossen en een machtig kasteel bij het oversteken van de Loire (Sully).

Een kapotte spaak was de spelbreker en aan de middagrust werd van wiel gewisseld.  Bij het binnenkomen van Vierzon, het eindpunt, moesten we vele verkeerslichten passeren, de laatste van de rij heeft enkele malen door rood moeten rijden om de groep niet te verliezen.  Het hotel lag aan een eindstation voor bussen en het bleek dat er drugs gedeald werden. Wij hebben maar niet gevraagd of de dealers ook iets specifieks hadden voor wielertoeristen die naar Lourdes fietsen.

Iedereen is nog fit en de moed zit er nog in.  We zijn al half weg…..

Dag 4 van Sézanne naar Montargis verliep ondanks de dreigende wolken goed.  Slechts een klein buitje hebben we te verwerken gekregen.  De wind stond reeds opzij en het fietsen ging dus iets gemakkelijker.

Zonder verklaarbare reden echter geraakten we in verhouding tot het betere weer niet echt goed vooruit, het werd een “stop” treintje. Was er de avond voordien veel gedronken?  In de namiddag zagen we drie bekende “bloemetjes” tussen de zonnebloemen zitten: een mooi plaatje was het resultaat.  Veel werk was er ook al niet aan de winkel want geen enkele lekke band!!

Misschien zal blijken dat dit een overgangsrit was. De weersvoorspellingen wijzen in de richting van warm weer.  Morgen 25° C, overmorgen 30° C??

Dag 3 is in vergelijking met de vorige dagen zwaar tot zeer zwaar te noemen. Een kwartiertje na het vertrek uit Rethel werden we al getrakteerd op een flinke bui regen met klein, stekende, hagel.

En dan stak een felle wind op die de hele dag tegen ons zou blijven vechten.

Dan komen daar 3 lekke banden bij en de afgelopen ketting. Geluk dat we 3/4 van de rit redelijk vlak parcours onder de wielen geschoven kregen en dat de aankomst in Sézanne na een lange afdaling op een serveerblaadje werd aangeboden.

Moe maar tevreden genieten nu velen van een lekker glaasje champagne.  We hebben de druivenranken lange tijd mogen bekijken.  Niet te geloven dat met slecht weer de sublieme smaak van het Franse godendrankje nog beter uitkomt ….

Hier dan het verslag van de eerste dag, geschreven door Eddy.

Het stadscafé lag er nog nat bij van het poetsen, de wespen op het terras maakten het drinken van een laatste koffie voor het vertrek wat moeilijk.

Geleidelijk aan vormde zich een schare familie en kennissen rondom de Lourdesrijders en met een mooie groepsfoto werd de laatste horde van de voorbereiding genomen.

En weg waren we……

Met kaart en GPS volgden we direct in een aangepast tempo de uitgestippelde route. Na de eerste rust in Heers gingen de niet-Lourdesrijders terug naar huis.

De eerste lekke band van Lucien bij het binnenrijden van het Waals gewest werd gretig op de foto vastgelegd.

Hetzelfde gebeurde met de ferme keutel op het truitje van Gert “Het kwam van boven” was de uitleg.

Dreigende wolken dreven de hele dag voorbij om dan uiteindelijk de laatste 3 kilometer van de eerste trip te bezegelen.

St. Gérard .. de abdij .. geweldig.

Fietsen poetsen, een lekkere pint Brogno, een fijn diner en de eerste dromen kwamen uit.