Vogels.

KRUIDEN

Ik heb mijn tuin beplant met kruiden….tegen alle kwalen heb ik iets !

Ik hoef geen dokter meer te bellen….gezond zijn kost mij praktisch niets.

Ik heb vlier tegen verkoudheid en mierikswortel voor de keel.

Tegen geelzucht heb ik mistel, ‘k gebruik hiervoor alleen de steel.

Kalmoes is al vele eeuwen een geneeskrachtige plant.

De wortel is bijzonder heilzaam voor de maag en darmwand.

Herderstasjes voor de bloeddruk evenals de maretak

En paardebloemen – steel en wortel – tegen ieder ongemak.

Van “allium cepa” maak ik soep, ‘k gebruik de knol alsook de kruin.

Heb je daar nooit van gehoord ? Bij ons heet dat gewoon “ajuin”.

Mariadistel, bruin en glanzend, is goed tegen galsteenkramp

en bij hardnekkige verkoudheid snuif ik eucalyptusdamp.

Van klis, die een meter hoog kan worden, zijn de bloemen violet.

Uit de wortels pers ik olie die de haaruitval belet.

Guldenroede is bijzonder bij prostaat of  reumatiek……..

Tegen alles is een kruid gewassen…werd ik nu maar gauw eens ziek.

BOMEN

Bomen komen elkaar niet tegen

tenzij bij stormwind misschien

maar mensen die je liefst wil mijden

zul je nog wel vaker zien.

EEN KINDERHAND.

Een kinderhand is gauw gevuld,

Dat is al lang geleden.

Want kinderen vandaag de dag

Zijn niet zo gauw tevreden.

Zij hebben alles al gehad,

Zij moeten niet meer trachten.

Dus dat ze gauw tevreden zijn

Dat kun je niet verwachten.

Mij hart wordt stil als je naast mij komt zitten

en je legt heel gewoon je hand op mijn mouw.

Nu liever niet spreken…de stilte niet breken…

Zo zeg je veel meer dan “ik hou van jou”.

Soms leg jij je hoofd heel zacht op mijn schouder,

Zo zonder één woord…..dan wordt mijn hart stil.

De geur van je haar en die glans in je ogen…..

Je spreekt tot een hart dat luisteren wil.

Mijn hart wordt stil van de rust in je adem.

Jij geeft mij je hand in een simpel gebaar.

Nu liever niet spreken…de stilte niet breken…

Gewoon onze handen…wij begrijpen elkaar.

Soms zit je naast mij met je ogen gesloten,

Je hoofd op mijn schouder…jij weet wat ik wil.

En al zou ik het graag eens uit willen schreeuwen,

dan kijk ik naar jou en wordt mijn hart stil.

P.s.

Het is een hele kunst met iemand samen te leven,

en je merkt het elke dag…het is niet aan iedereen gegeven.

LONA DINGA

Lona Dinga heeft haar schapen naar de bergweide gebracht

want de lente gaat beginnen na het scheren van hun vacht.

Om zich niet alleen te voelen speelt zij op haar herdersfluit

noten die de winden dragen, ’t is een klagend, triest geluid.

In de grote Connemara loopt zij eenzaam, maanden lang.

Zij leerde leven met de stilte, de natuur maakt haar niet bang.

Tussen grauwe, woeste rotsen trekt ze met haar kudde voort

en bij nacht, hoog in een berghut, slaapt zij vredig, ongestoord.

Lona Dinga lijkt zo rustig wijl ze schapen hoeden kan,

maar ook zij durft wel eens dromen van een leven met een man.

Iemand die voor haar zou zorgen, haar zou kussen en nog meer….

Ach, ik weet het, door ervaring, veel alleen zijn doet soms zeer.

Lona Dinga voelt vanbinnen soms die sterke, felle drang

naar wat tederheid en liefde waar ik ook zo naar verlang.

Mocht ik Lona Dinga vinden ‘k zou haar beminnen tot de dood.

Maar waar begin ik best te zoeken ? De Connemara is zo groot