De wandelende vis

 De Afrikaanse longvis kan zichzelf opheffen en voortbewegen met twee ‘stompjes’ aan zijn lichaam. Die primitieve vorm van wandelen bestond mogelijk al voor de eerste viervoeters aan land gingen.
      
        
                                                                                                                          Foto; artis.nl

Wetenschappers van de University of Chicago observeerden een Afrikaanse longvis in een speciaal daarvoor ontworpen tank. Een camera registreerde vanuit verschillende hoeken de bewegingen van de vis. Op die manier zagen de onderzoekers dat de longvis regelmatig de twee uitsteeksels vooraan zijn lijf gebruikt om zichzelf op te heffen en vooruit te bewegen. De vis gebruikt de twee ‘pootjes’ om te hippen - de manier waarop bijvoorbeeld ook vogels zoals de mus zich voortbewegen - of om te wandelen – alternerende links rechts wandelbeweging. Ook achteraan zijn lijf heeft de longvis gelijkaardige stompjes, maar die gebruikt hij niet om te wandelen.

De longvis is nauw verwant met de eerste waterdieren die zo’n 360 miljoen jaar geleden als eersten voet aan land zouden zetten. Daarom is deze observatie volgens de onderzoekers zeer belangrijk. ‘Die suggereert immers dat ontwikkelingen nodig om te wandelen al aanwezig waren lange tijd voor vissen aan land gingen, en dat ze zich dus niet ontwikkelden als aanpassing aan het leven op land’, schrijven de Amerikanen deze week in PNAS. (kv)

Smeltend poolijs doet ijsberen soortgenoten opeten

© ap

Het smeltende poolijs doet ijsberen naar drastische middelen grijpen om te overleven. Ze doden en eten soortgenoten. Dat blijkt de laatste tijd steeds vaker voor te komen.

Een fotografe maakte schokkende beelden van een ijsbeer die een jong soortgenootje meesleept. Op de achtergrond kijkt een andere ijsbeer toe, mogelijk de moeder van het jong. Eerst dacht fotografe Jenny Ross nog dat de ijsbeer een zeehond gevangen had. Helaas is dit voorbeeld van kannibalisme geen alleenstaand geval. Volgens Ross zijn er steeds vaker meldingen van ijsberen die elkaar aanvallen en opeten.

Het was wel al geweten dat ijsberen elkaar doden en soms zelfs opeten. Maar dat gedrag is duidelijk aan het toenemen. "Naarmate de oppervlakte ijs vermindert, hebben de dieren ook minder toegang tot zeehonden als prooi. Daardoor daalt ook hun succes tijdens de jacht", aldus Ross. In de maanden na de zomer bereikt de ijsmassa een dieptepunt en mannelijke ijsberen richten zich daarom vaker op ijsbeerjongen.

Sommige ijsberen moeten haast wanhopig worden, want op het land vinden ze niet veel alternatieven. Zo zoeken ze naar menselijk afval en voedsel. En ze jagen zelfs op zeevogels en hun eieren. Het vreemde gedrag zal alleen maar toenemen als het poolijs blijft smelten.

(gb)
bron; demorgen.be

Dit is het grootste insect ter wereld ooit gefotografeerd

De reuzenweta is een krekelachtig insect met een vleugelspanwijdte tot bijna 18 centimeter. Het beestje komt bijna uitsluitend in Nieuw-Zeeland voor. Het is ook daar dat de bekende entomoloog Mark Moffett dit exemplaar vond en fotografeerde. Meteen het grootste insect ter wereld waarvan ooit een foto werd genomen.

Na twee dagen zoeken aan het Little Barrier Island in Nieuw-Zeeland had de 53-jarige Moffett al prijs. Oorspronkelijk werd de weta aangetroffen op Nieuw-Zeeland zelf, maar daar is het insect zo goed als uitgestorven door toedoen van ratten, ingevoerd door Europeanen. Moffett vond de weta in een boom, zette hem op zijn hand en voedde hem een wortel. 'Haar' eigenlijk, want het betreft een wijfje.

Moffett zei dat de weta ongeveer zoveel woog als drie muizen. Na de 'fotoshoot' liet hij haar meteen weer gaan. "Ze genoot zo van de wortel dat ze vergat dat ze op mijn hand zat. Ze knabbelde maar." Omdat het beestje met uitsterven wordt bedreigd, nam Moffett geen risico op een indigestie en liet hij de reuzenweta de wortel niet helemaal opeten.

(jv)
bron; demorgen.be

Eerste gekloonde mammoet op komst?

Wetenschappers uit Japan en Rusland denken dat ze een mammoet kunnen klonen. Ze hebben immers goed bewaard beenmerg gevonden in een bot dat in de permafrost van Siberië verborgen lag.

Gunstige wind brengt kraanvogels naar Vlaanderen

De voorbije dagen zijn op meer dan honderd plaatsen in Vlaanderen overtrekkende kraanvogels gespot. Normaal gezien vliegen de vogels via de Oostkantons naar het zuiden maar dit jaar zijn ze uitgeweken.

Volledig dierengeslacht met uitsterven bedreigd

Uitstervende diersoorten is niets nieuws meer, maar in Afrika is een heel geslacht van antilopen bedreigd. Als niet snel ingegrepen wordt, sterft de laatste soort van het geslacht Beatragus uit, meldt National Geographic.

In biologie is een geslacht of genus de belangrijkste rang na de soort. Zo zijn tijgers en leeuwen aparte soorten, maar behoren ze samen tot het geslacht Panthera. De laatste keer dat een geslacht uitstierf, was in 1936 toen de laatste buidelwolf stierf en daarmee het geslacht Thylacinus ophield te bestaan.

De Hirola-antilope, die ook wel "vierogenantilope" genoemd wordt vanwege twee opvallende klieren onder ogen, dreigt dezelfde weg op te gaan. Het dier leeft in Kenia, Somalië en Soedan, maar de aantallen lopen snel achteruit: sinds 1980 is het aantal exemplaren met 90 procent verminderd. Bij een laatste telling in februari werden maar 245 dieren geteld, en vermoed wordt dat er niet meer dan 400 exemplaren meer over zijn.

De oorzaken zijn niet ver te zoeken: toegenomen droogte door de klimaatverandering, ongecontroleerde jacht en vernietiging van de habitat.

Herders

Toch is er nog een sprankje hoop voor de antilope, nu plaatselijke clans werken aan een netwerk van reservaten om de soort te redden. De stammen bakenen stukken land af die bewaakt worden en waar de begrazing door vee wordt ingetoomd. Daardoor kan de begroeiing zich herstellen.

Ook de bevolking heeft baat bij het project. De gemeenschappen verdienen geld door concessies te geven aan touroperators. Die inkomsten gaan voor meer dan de helft naar de gemeenschap, die het geld besteedt aan onderwijs en gezondheidszorg. De rest wordt geïnvesteerd in de bewaking en het onderhoud van het reservaat.

Vier miljoen vogels sterven gruweldood
in Spaanse val volgende vijf weken

In Spanje zijn ze weer begonnen aan de jaarlijkse traditie om lijsters te vangen met lijm. Dat is illegaal, maar controle is quasi onbestaand en de Spanjaarden zeggen dat het om een traditie gaat die terug te sporen is tot de tijd van de Romeinen. De circa vier miljoen vogels die een gruwelijke, langzame dood sterven, eindigen vooral op het menu van tapas-bars.

 

Python sterft na verorberen van hert van 35 kilo

Straffe vangst in het Everglades National Park in Florida, waar bestuurders van een propellerboot een wel heel dikke Birmese python van vijf meter lang in het moeras vingen. Bij autopsie bleek dat de slang kort voor zijn dood een heel hert van bijna 35 kilo zwaar te hebben verzwolgen. De vondst kwam aan het licht nadat de python over de gehele lengte werd opengesneden.

bron; hln.be
(AD/odbs)

                Nachtegalen doen het zonder Twitter

                                  
                                                Foto: vrijeschooldenhaag

Voor vrijgezelle nachtegalen gaat het niet alleen om hoe je zingt, maar ook om waar je zingt. Dat samen bepaalt de boodschap en de kwaliteit als zanger, en dus als man.

Hoe kun je als nachtegaal de kwaliteit van een mannetje beoordelen op basis van zijn fluitconcert? Een goede inschatting is immers van levensbelang: voor een concurrerend mannetjes om de eigen kansen in te schatten voor het veroveren of behouden van een territorium, voor een vrouwtje om de juiste partnerkeuze te maken.

Philipp Sprau van het Nederlands Instituut voor Ecologie (NIOO-KNAW) bestudeerde naar de nachtelijke fluitconcerten, en ontdekte dat de signalen van conditie en kwaliteit niet aleen in het geluid zelf zitten. ‘Bij communicatie tussen dieren kun je het geluid niet meer los zien van de plek waar het dier zit’, zegt Sprau.

Zijn onderzoek toont aan dat niet alleen vogelzang zelf informatie geeft – denk aan de structuur van het lied, beginnen met zingen als je concurrent nog niet klaar is of het gebruik van agressieve elementen zoals ‘trillers’ (die de leeftijd verraden). Ook de plek waar een nachtegaal zingt, maakt groot verschil.

Zo blijkt de afstand tussen zanger en luisteraar belangrijk, ook -als de eerste buiten het territorium van de tweede blijft. En het heeft zelfs invloed op het gedrag van de buren, zelfs in volgende nachten. De buren zijn bijvoorbeeld minder agressief naar de met een zangduel belaagde ‘broeder’. Alle individuele concerten beïnvloeden zo elkaar. ‘De nachtegalen vormen samen een groot communicatienetwerk. Een boodschap bestaat daarom uit geluid plus plaats.’

‘De hoogte van de zangplek was niet eerder bestudeerd, maar blijkt ook van belang te zijn’, gaat Sprau verder. Gemiddeld zit een dier op zo’n 2,5 tot 3 meter in een boom tijdens een nachtelijk concert. ‘Verrassend genoeg was de uitkomst precies omgekeerd aan wat de literatuur voorspelde: niet letterlijk hoger geplaatste zangers maar juist die op dezelfde hoogte werden als bedreigender ingeschat.’

Voor het onderzoek speelde Sprau midden in de nacht nachtegaalgeluiden af in een groot moerasgebied op de grens van Frankrijk, Zwitserland en Duitsland. Het natuurreservaat Petite Camargue Alsacienne is een nachtegalenparadijs. Nieuw is dat hij met een aantal luidsprekers een in het gebied rondvliegende vogel gesimuleerd heeft – in plaats van geluiden alleen op een vaste plek af te spelen. De bewegingen van een zanger in het sociale netwerk blijken ook belangrijke signalen af te geven.