
BESTE BLOG VRIENDENbedankt voor u bezoekje
verlof is goed geweest
nu terug aan de slag
groetjes francis 1


BESTE BLOG VRIENDEN
stranden sardinie



SARDINIE foto's


ANGOLO DI PARADISO


stranden sardinie


ZON ONDERGANG


vervolg stranden



stranden sardinie


groetjes francis 1
san giovanni di sinis (or)
Deze zomer op zoektocht in sardinié
aandachtig bij aan leren
|
ORISTANO, naar overzicht regio Sardinië De geschiedenis van Oristano begint eigenlijk met de Fenicische, later Punische, Romeinse en Byzantijnse stad Thárros, die ondanks oorspronkelijk goede verdedigingswerken geplaagd werd door overvallen van de Saracenen. Omstreeks 1000 verlieten de inwoners hun geboortestad en trokken op goed geluk het binnenland in. Na circa 1070 vormde zich de nieuwe stad Oristano aan de benedenloop van de Tirso, nagenoeg op de plaats van het Romeinse legerkamp Othaca. |
FORDONGIANUS
5 kilometer zuidelijk ligt de kleine S. Giovanni in Sinis die vermoedelijk de oudste kerk van Sardinië is. De gelijkarmige Byzantijnse kruiskoepelkerk stamt uit de 5de eeuwen werd in de 9de/l0de eeuw door benedictijnen uit Marseille in zware Romaanse stijl verbouwd. Aandacht verdient het ongetwijfeld later te dateren doopbekken met blauwe bodem en met een grote gebeeldhouwde vis.
het koninkrijk sardinie naar nuVan 1718 tot 1861 (de eenwording van Italië) vormde Sardinië met Piemonte het Koninkrijk Sardinië. De ontwikkeling van de infrastructuur verliep langzaam. Onder Karel Felix werd de belangrijkste verkeersader van noord naar zuid aangelegd, de Strada Statale die nu nog zijn naam draagt. In 1883 reden de eerste treinen tussen Cagliari en Sassari, de belangrijkste steden van Sardinië. Onder Mussolini werden de moerassen bij Oristano drooggelegd en werd de grondslag gelegd voor de meest succesvolle landbouw gemeenschap op Sardinië, Arborea. Ook stichtte Mussolini Carbonia, zo genoemd vanwege de rijke steenkoolmijnen in dit gebied. In de tijd na de Tweede Wereldoorlog nam het belang van de steenkool af en die van de toeristische sector toe. Vele pogingen om werkgelegenheid te creëren zijn mislukt doordat de transportkosten hoog lagen en niet de goedkope arbeidskrachten konden compenseren.
In de jaren-1970 en jaren-1980 streefde een deel van de bevolking naar onafhankelijkheid van Sardinië, eventueel samen met het Franse eiland Corsica. De meesten deden dit vreedzaam, maar een militante minderheid richtte de Nationaal Anarchistische Insurrectionistische Organisatie op en pleegde bomaanslagen, sabotage en ontvoeringen. Ten slotte werden de leiders opgepakt en tot lange gevangenisstraffen veroordeeld, Francisco Porcu tot levenslang.
Tegenwoordig is Sardinië een autonome regio en de historische ontwikkelingen zijn nog merkbaar in de taal en cultuur. Ook is vrij goed het verschil tussen de kustgebieden en de binnenlanden merkbaar. De kustgebieden stonden altijd meer open voor invloeden van buitenaf. Met name het noordelijke deel van Sardinië is nu toeristisch erg ontwikkeld (La Maddalena, Costa Smeralda) en rond Cagliari, omdat deze gebieden het makkelijkst te bereiken zijn vanaf het vasteland.
DE MIDDELEEUWEN
De Middeleeuwen
Na de val van het West-Romeinse Rijk na de Grote volksverhuizing werd Sardinië onderworpen aan verschillende overheersingen. Vanaf 456 na Christus bezetten de Germaanse Vandalen het eiland vanuit Noord-Afrika, waarna de Byzantijnen het ongeveer 80 jaar later "bevrijdden". Vanaf 711 vielen de Arabieren regelmatig het eiland aan. Om die reden werd in de negende eeuw na Christus Tharros verlaten, na meer dan 1800 jaar bewoning, en het huidige Oristano gebouwd. In de strijd tegen de Arabieren werd de hulp ingeroepen van de Maritieme republieken Pisa en Genua. Vanaf 1063 vormde er zich een politiek bestel uniek voor de geschiedenis van Sardinië, waarin het territorium verdeeld werd in Giudicati (afgeleid van rechters). Meest markante figuur uit de late Middeleeuwen was Eleonora d'Arborea, de vrouw die de grondslag legde voor een wetsbestel dat tot 1827 geldig bleef, de Carta de Logu. In dezelfde periode nam de invloed van de Spaanse Aragonezen toe totdat de Spanjaarden Sardinië inlijfden. Uit deze tijd stammen de zogenaamde Aragonese torens die langs de kust werden gebouwd ter bescherming van het eiland tegen de Arabieren. Op de plaatsen van de oude Fenicische steden, die op strategische punten liggen, kan men deze torens nog terugvinden, vaak gebouwd met de stenen van de oude bouwwerken. Een mooi voorbeeld van dit hergebruik is nog terug te vinden in de kerk van Santa Giusta bij Oristano waar men de Fenicische stad Othoca heeft teruggevonden.
De cultuur van de Spanjaarden was zo sterk dat nu nog rond Alghero een Catalaans dialect wordt gesproken.
OBSIDIAAN
| Obsidiaan | ||
| Mineraal | ||
| Kleur | zwart, grijs, zwartbruin, blauwachtig, groenachtig,geelachtig, helder, wit en soms met zilver= of goudachtige weerschijn | |
| Streepkleur | wit | |
| Hardheid | 5-6 | |
| Glans | glasglans | |
| Breuk | schelpvormig | |
| Kristaloptiek | ||
| Brekingsindices | 1,48-1,51 | |
| Dubbelbreking | geen | |
| Dispersie | 0,010 | |
| Fluorescentie | geen | |
| Luminescentie | geen | |
| Pleochroïsme | geen | |
| Overige eigenschappen | ||
| Veredeling | niet bekend | |
| Bijzondere kenmerken | iriseren, kattenoogeffect | |
Obsidiaan is een natuurlijk voorkomend vulkanisch glas.
De naam is afgeleid van een Romein die Obsius heette en die in de Oudheid een op obsidiaan lijkende steen zou hebben gevonden in Ethiopië.[1]
Obsidiaan ontstaat bij snelle afkoeling van lava met een watergehalte van maximaal 3-4 %. Indien het gehalte aan vluchtige bestanddelen (water, kooldioxide) hoger is ontstaat puimsteen, omdat de vrijkomende gassen als een blaasmiddel werken.
De vorming van vulkanisch glas is in hoge mate afhankelijk van de stroperigheid van de vloeibare lava en dit wordt op zijn beurt weer sterk bepaald door het gehalte aan kiezelzuur. Hoe hoger dit gehalte hoe trager de vloeistof vloeit. De meeste obsidianen hebben een kiezelzuurgehalte van 70% of meer en worden daarom tot de ryolieten gerekend. Minder vaak worden ook trachitische, andesitische en fonolithische obsidianen aangetroffen die een lager kiezelzuurgehalte hebben.
De kleur van obsidiaan wisselt vrij sterk, afhankelijk van de verontreinigingen die het bevat. De kleur is meest donkergroen tot diepzwart, hoewel graniet met een vergelijkbare samenstelling een lichtgekleurd materiaal is. Meestal zijn bijzonder fijnverdeeld hematiet of magnetiet daar de oorzaak van.
Sneeuwvlokobsidiaan bevat insluitingen van bolvormig gegroeide structuren, meest van veldspaat of cristobaliet, die sferulieten genoemd worden. Zij ontstaan door bolvormige kristalgroei vanuit een enkele centrale groeikern.
Obsidiaan is een metastabiel materiaal dat op de lange duur terugvalt in zijn kristallijne, meer stabiele vorm. Vulkanisch glas is dan ook uit het Paleozoïcum en Precambrium niet bekend.
In de steentijd was obsidiaan een begeerde grondstof omdat het vlijmscherpe snijkanten vormt. Het werd voor messen en wapens gebruikt.[bron?] Tegenwoordig is het een geliefd materiaal voor kunstvoorwerpen en wordt het ook wel als halfedelsteen in sieraden gebruikt. Het wordt dan geslepen alsof het een kristal is.
MOUNT MORFOLOGIE
[Bewerken] Morfologie, geologie en hydrografie
Mount Lattias gezien vanaf de buitenkant van de reserve van de keel van Gutturu MannuLa topografie van het gebied weerspiegelt de karakteristiek van de bergen van Sulcis [3], met smalle valleien doorkruist door een hevige stromen, steile hellingen, soms rotsachtige soms bedekt met een bodem arme, ondiep en grove textuur [4].
De oppervlakte van de eerste lichting is bijna volledig omringd door heuvels die helling naar het oosten en noordoosten van 900-1000 meter tot 300 meter. De twee belangrijkste valleien open naar het noordoosten stroomt in de alluviale kegel van de Rio Saint Lucia, die continuïteit met de vlakte en dat van Cixerri Capoterra. De ribbels grenzend aan het stroomgebied van de Rio Sa Canna noorden, het scheiden van de reserve van de heuvels die helling naar de vlakte van Cixerri. In het zuid-oosten, de reserve heeft betrekking op een heuvelachtig training van 300-400 meter boven het dal dat de lage Guttureddu scheidtvan de keel van Gutturu Mannu. Naar het zuiden en westen van de morfologie is meer robuust en beter geïdentificeerd met de typische Sulcis-Oosten, met name de nadruk wordt een onderlinge afstand van 700-800 m diep en smal canyons. De westelijke sector, op de waterscheiding die zich uitstrekt van de berg Mount Arcosu Lattias is het meest opvallende voor de gevarieerde vorm van de ribbels.
Mount Arcosu staat op de westelijke top van de reserve als een massieve goed zichtbaar vanaf de vlakte, zelfs op een afstand, de kegelvormige en steile hellingen. Ten zuiden van Monte Arcosu de waterscheiding ten westen strekt zich met ruggen van een lagere hoogte en morfologisch meer zoet, soms onderbroken door granieten rotsformaties. De maximale hoogte wordt op Genna Strinta (856 m). Verder naar het zuiden is er de enorme berg Lattias, een van de hoogste Sulcis (1086 m). Mount Lattias is de meest opvallende geomorfologische vorming van het grondgebied:bestaat uit een serie van graniet pieken die een steile, diep ingesneden in een amfitheater met uitzicht op de vallei van de Rio Guttureddu, waar u een oase van guesthouses te vinden vormen.
Is Caravius (links) en Lattias (rechts) behoren tot de hoogste toppen van de westelijke helling van SulcisSul Lattias en Genna Strinta beginnen op de tweede partij van 600 hectare van de overname, een van de meest wilde en ruige. Op ongeveer 1 km ten westen van de Mount Lattias staat de hoogste piek van Sulcis, Mount Isa Caravius (1113 m). In tegenstelling tot Lattias, graniet en hobbelige Is Caravius is een belangrijke aard van leisteen, de morfologie zoete en volledig bedekt door bos, waardoor het niet gemakkelijk te vinden, zowel vanuit de omgeving is van satellietbeelden [5].


VENETIE de Dogenstad
|
VENETIË de Dogenstad Venetië e dogenstad |


strand beelden









PORTIXEDDU



2 reacties op dit bericht
Lieve Dinsdag groetjes
Lieve groetjes