Denk je?

Beursgeslagen armen en benen en schoppen in je rug
kwam jij naar je geboortestad Rotterdam terug
mijn kalverliefde nu zo groot als een koe
nam jou in mijn armen mee naar mijn flatje toe

Je zei dat ik jouw pijn deed verdwijnen
soms zag ik hoop op jouw gezicht verschijnen
maandenlang lag jij te 'snachts te vechten
mij schoppend en slaand oude ruzies te beslechten

met fluwelen hand maakte ik jou dan wakker
zei de woorden:Je bent veilig, het is voorbij,
ik ben het, ik ben het, rustig, je bent bij mij
je trok dan mijn armen om je heen en zei
ik voel me veilig bij jou, en sliep dan even rustig

geen ringen maar tattoo's
in een verliefde ondoordachte roes?
panterkop met ons naam er onder
wij samen voor altijd gelukkig
loopt de rest maar naar den donder

Jarenlang heb ik gestreden
tegen een geest uit jouw verleden
Eenmaal done kreeg ik het te verduren
bleek er nog een in de fles met kuren

Kerstmissen en verjaardagen verzuimde jij
was je bij een ander of kom ik uit een ei?
Mijn meelij overwon de woede
nam jou steeds weer onder mijn hoede

Nu zijn onzer wegen voorgoed gescheiden
en hoop ik oprecht uit het diepst van mijn ziel
het verraad wat ik voel
dat jij het zelfde mag lijden

Oh en nog wat
jouw treft alle blaam
ook zwarte panters, viezerik
zijn monogaam.

Iedereen heeft een dubbelganger wordt er gezegd
waar heeft God de jouwe in Jezus'naam gelegd
Gezocht in het Verre- en Midden Oosten
maar niets van jouw evenbeeld om mij te troosten

Gezocht in Europa van Noord tot Zuid, zelfs Afrika
doch lachte Hij mij uit en gaf zelfs een flinke trap na
want nu zag ik duizenden Claudia's in Israël
ik dacht: this must be heaven or this must be hell

Stevige tieten, wespentailles, mooie bossen haar en een heerlijke kont
wat een geluk maar niet heus, want ze haten daar blond

Daar zaten wij dan op de achterbank in het midden van het horrorscenario.
Stef als een verzopen kat uit de Aristocats en ik als een soort psychotische Billy Idol
Beiden in een legergroen jacket, dat leek ons een slim idee, en een Ray-Ban.
We zaten nu boven Kreta en het zou niet lang meer duren, voordat wij in  Tel-Aviv aan
zouden komen , tenminste dat was de bedoeling, gezien de staat van het vliegtuig en
dat er in de jaren tachtig nog wel eens een vliegtuig naar beneden werdt geschoten door de PLO.
De Rabbi's werden stil, er gebeurde iets, er ging een geroezemoes rond, en er vielen heimelijke blikken over schouders achterom kijkend naar ons. Of leek dat maar zo? Nee, we wisten het zeker,
het geroezemoes werdt luider en zaktte weer af, en zij gingen verder met hun gebed , zij het nu nog heftiger. Ze kopten de hoofdsteunen voor hun er nu bijna af, gelijk Zidane, en mompelden, Hebreeuws of hun leven er van af hing, tussen door, heimelijk naar ons kijkend.
Mijn maat ving op dat er terrorristen aan boord zouden zijn.
Maak me nou niet gek, en gaf hem een poeier met mijn elleboog in zijn milt, waarop hij serieuskijkend mij vertelde dat hij dat echt had gehoord, wat goed zou kunnen daar ik zelf maar één goed oor heb. Onze ogen gingen rond het vliegtuig, wie moesten die terrorristen dan zijn, knaagden onze vragen, één van die rabbi's? eerlijk gezegd zagen ze er wel een beetje gluiperig uit, ze konden het allemaal wel zijn, wat ons betrof. Iedereen werdt stil. De middelandse zee verdween. We gingen dalen. Iedereen in de gordels, intussen wij ook biddend, tot wie was ons een vraag, maar het was nou eenmaal zo n sfeertje waar je alles kon verwachten. De piloot nam een duik waar je u tegen zei, waarschijnlijk blij dat hij het gehaald had.

Oh kijk zei ik tegen Stef er staat een ontvangstcommitéé, in plaats van een luchtsluis.
Met zijn halfblinde muil, hij had min vier geloof ik, hing hij over mij heen om door de patrijspoort te kijken. Godverdomme er stonden wel honderd soldaten, waarvan vijftig links en vijftig rechts in een nauw aaneengesloten rij, met de M 16 s aan een riem aan hun schouder. Normaal loop je zo het vliegtuig uit een sluis naar de aankomsthallen. Niets daarvan . Ons vliegtuig stond midden op de landingsbaan geparkeerd geen Airport te zien, en via een smal trappetje moesten we het vliegtuig uyit klimmen, waarna we tussen de twee rijen soldaten door moesten wurmen, de aluminium framebuizen van onze rugzakken tikkent tegen de kolven der geweren. Nou dat is gezellig zeg probeerde ik te zeggen, maar werdt direct in de rede gevallen, door de soldaten: No talking!
Wat is er godverdomme aan de hand? En waarom bleven die sneaky rabbi's achterom kijken naar ons en wijzen? met die duimpjes over hun schouder, hadden wij het nu gedaan?
Eenmaal door de troep soldaten heen werden we letterlijk als laatsten in een busje gegooid , begeleidt dooor vier mi8litairen, geen kolven maar lopen prikten nu in onze ribben.
Ha fijn, eindelijk iets wat op een luchthaven leek, iedereen mocht uitstappen, wij niet.
Ruw werden wij in een ander busje gezet en naar de zijkasnt van het gebouw gereden, er uit gesleurd
bij ons kraag en letterlijk vooruit geschopt door die vier militairen, die er op stonden dat we geen woord tegen elkaar zeiden. Nou was dat heel erg moeilijk voor twee a- socialen uit Rotterdam-Zuid zoals ons, die van niemand iets pikten, laat staan als je je van geen kwaad bewust bent.
Elk woord een schop, deed ons maar zwijgen, op wat ongelooflijk gepruttel na.

We kwamen aan bij een soort van kleedhokjes zoals je die in het zwembad ziet.
Zij wilden dat we ons uitkleden, en er nu stond een speciale eenheid van de explosiedienst,
in zwaar beschermd materiaal om ons heen. Waar zijn de bommen? We weten dat jullie terrorristen zijn! Waarom opgestapt in Antwerpen als jullie uit Holland komen? Waarom zonnebrillen dragen in een vleigtuig? Als de situatie bniet zo serieus geweest was hadden we spontaan een lachkick gekregen
maar nu werden we boos, en scholden hun uit voor alles wat in ons op kwam, we waren maar eenvoudige fucking tourists is het niet? Het legergroene jasjes idee , was dus geen goed idee.
Voorzichtig , heel voorzichtig kleden zij ons uit, tot we poedelnaakt waren. Een applaus klonk, van der zijde der randdebielen, ze waren veilig, no explosives...Nu kwamen er twee ander nog gemener uitziende, bleek later narcotica agenten aan. Waar is de Heroine? Heroine?, wij konden niet vertellen dat we hier hier juist naar toe waren gekomen om af te kicken...daar wren we voor gewaarschuuwd.
Mond dicht over drugs opf je krijg geen werk of sterker nog, je wordt het land niet binnen gelaten.
Ik hoorde Stef gillen schreeuwen en vloeken op zij engels uit het andere hokje, ik probeerde kalm te blijven, wat lukte, totdat hij begon: vertel het nou maar waar is de Heroine? We hebben jullie gescheckt we weten dat je moeder de hoer speelt....Hoorde ik dat nou goed? Ineens gaf de man een hoek op zijn kin waarna ik door vijf man en twee vrouwen plat ,naakt op het zijl lag. Ik voelde grof een vinger in mijn reet gaan op zoek naar iets wat er niet was.
De latex handschoenen werden met een knal uitgetrokken, met de woorden :He's clean!
Ja in me reet wel dacht ik, nu de rest nog. Clean hoorde ik nu ook uit het andere hokje roepen.

Vernedered en half verkracht werdt ik bij mijn maat gevoegd, met een vage glimlach van de MP's
Welcome to Israël, the land of Milk and Honey. Fuck you, zeiden wij in stereo , ons niet meer schelend of we nou wel of niet mochten blijven. Met grote stappen liepen wij naar de paspoortcontrole, maar dat was niet meer nodig we hadden vrijbaan, na een wen k een der MP's. Een visastempel en belastingsgeld moest wel betaald worden, gek genoeg want in elk ander land, betaal je belasting als je er uit gaat. We stierven van de koppijn en desillusies. Na wat informatie bij een balie vernamen wij
dat we bus vijftien naar Tel- Aviv konden nemen of een taxi. Bus dus. We liepen met grote passen op de uitgang van dit ellendige vliegveld af. Eenmaal buiten sloeg de hitte om onze oren, en schreeuwde Stef een palmboom, een palmboom, hier mijn camera ,maak een foto van me onder de palmboom..
Ik zag een vies bushokje en een prullebak met daarnaast een klein plantsoen met inderdaad twee palmbomen, alsof dat mijn stemming in vervoering kon brengen...Stef dus wel. Met zijn armen over elkaar onder de bomen moewst ik hem fotograferen alsof hij op Haïti zat, in plaats van dat hij net geript was door de plaatselijke douane alhier. Klik , hij was zo blij als een kind, nu jij! met een afgezakte muil nam ik plaats onder die boom en gelukkig is die foto mislukt, ik zei het al min vier , dus scherpstellen....tsjaa, wordt een moeilijke zaak.
Na wat enige informatie bleek dat onze bus pas over twee uur zou vertrekken.
Ruggelings tegen die bomen probeerden wij wat slaap te vatten in het plantsoen, vlakbij onze halte.

Starend in de zonnespiegels van de Maas
bengelen tranen aan de kaken van een dwaas
Mijn lief mijn schat, jij rotte appel van mijn oog
borende meelworm die mij bedroog

Knagend aan schillen vlees en een toereikend klokhuis
maalde jij onvermoeibaar zielendeeg fijn tot hatelijk steengruis
Palingen in kadaverkamers verdringen voor herinneringen verrotten
al vretend scheurende repen gedachtenvlees van mijn woeste botten

Toch zal ik jouw ellendig mooie lichaam en glimlach doen verdringen
want daar op de bodem gesmeten liggen onze gouden ringen

Een damesslip als slecht gemutst verblindt verbaast mijn zicht
de pick-upnaald overslaand als een moker aan het heien
totale chaos analyserend is de rooklucht niet te snijden
gesuikerde pinda's plakken onder voeten en tussen tenen
wijnglazen op het kleed die kleuren en mij vervloeken

ik laat bierscheten boeren en harde zuchten
zie doffe spiegels mat van bandensporen in versnelde vluchten
zeker twaalf mensen visite, een fantastisch feest geweest
helaas mijn porttemonnee leeg en zit nu zonder eten
geen probleem gewoon even een telefoontje plegen

Een tientje te leen misschien? Twaalf maal niemand thuis..
vuile asbakken doen mij nu pas overgeven

een koorddanser op de dunne draad van een lijngrafiek
stijgend dalend balancerend in opwaartse tragiek
in een hand de paraplu geen vangnet gesponnen
uitgegleden en gewond de tred voort gezet
wederom een dag gewonnen

al voel ik mij ellendig en ben ik nog zo down
dan acteer ik als een lachende clown
waardoor de gesminkte lach je mijn tranen niet ziet
want echte mannen gebroken of naar beneden gestort
die huilen volgens mijn vader niet

lopen lopen lopen
kijken kijken niet kopen
mensen ontwijkend beschaamd stinkend ongedouched
automatische piloot ontbloot bovennatuurlijke krachten
vel over been ontwaakt supermachten

lopen lopen lopen
mijn lichaam als maar verder slopen
klaar voor een score inbraak of torrie
oren gespitsts en ogen geknepen
dakloos levend keihard geslepen

emotieloos gespitsts op iets wat er niet is
in een ban van een onzichtbare ring
dart ik er nog een paar pijlen in
elke zes uur in de roos gescoort
voordat ik compleet in elkaar ben gestort

lopen lopen lopen
van euroshoppersbocht straal bezopen
te overmoedig en onbedacht
wordt ik wakker geschopt in een cel
met genoeg dope in mijn reet een drie sterren hotel

het is tijd ze rotten me als een beest op straat
bij ganzenbord weet je hoe het verder gaat
eerst sla je drie beurten over en pleur vervolgens in de put
dan gaan sommige dagen niet over rozen
en zeker niet over de kat zijn kut

hij zet een zestal vallen met blokjes kaas voor ratten
gooit akelig precies kiezelstenen naar naderende katten
strooit gif in iedere hoek gleuf en gaten
niets of niemand die aan zijn liefjes zaten

vertroetelend aaiend vertrouwt hij hen toe
van mijn vrouws gezwets wordt ik zo ellendig moe
bronchitus roggellend in zijn houten burcht
ruimt hij vloekend drie ratten door veren gewurgd

zwetend zaagsel in haar en gezicht oneindig planken zagend nesten bouwend
doffers en spichtjes haast doodgeknuffeld doch hem rustig toevertrouwend
aanvliegend op hoofd schouders armen en rug vol spit
staat hij armen gespreid onder pluisjes veren en vogels in vol geluk
en pikken zij maiskorrels uit zijn lachende rode konen kunstgebit

terugkerend een vlucht koppels geringd uit Bretagne
wacht de klok ongeduldig in zijn trillende handen
dalend op het monotone fluitje of het rammelend blik
trots als een pauw wint hij goud en zilver en brons
en ach die paar tientjes voor tabak en de Toto als extra schik

Ik volg nog steeds het advies van Neil Young
zeer aandachtig luisterend naar zijn song
beter op te branden dan te vervagen
achter de geraniums zoals oude vandagen
burned out en kostprijs een ingeklapte long.

Gehurkt verschuilt in het fronttumult
na hardend wordende fluiten
knallen die uit de hemel vallen
rook gasmaskers gehoor weigeren, ricochettes
de loop pronkt stoer blinkend een maagdelijk bajonet


gegil geschreeuw silhouetten duiken op en vallen neer
van nationaliteit uniform is geen sprake meer
salpeteren bloedspetters bijten in mijn ogen
maakt de werkelijkheid nog erger bedrogen
rookbommen stukken steen ketsen mijn helm


baadt zweet in schurend zand
mijn M-Zestien stevig in mijn hand
mijn legerkistjes lopen vol urine
anders als de mess of kantine
schiet ik op alles wat beweegt


raak in paniek spieren controleloos
briefje "eigen vuur" een zesplanken doos
werd mijn beste vriend thuis gebracht
door vrouw en kinderen word ik veracht
Tot ziens vriend 

Nederlands' Leeuw beet in mijn reet en kop
en steekt mijn nek nu in een strop

peyote kauwende droge tong bitterslikkend
slaat hij zwetend achterover in een eeuwige drum
geverfde vederdans een knetterend vuurwerk
hij slaat zijn vleugels uit en stijgt op

laat zich meevoeren op warmdragende luchtlagen
genietend zoekt hij naar een prooi
dan landt hij op een nest en rust
de volgende morgen wordt hij wakker

klautert met handen en voeten naar beneden
en loopt acht kilometer terug naar zijn leraar

Gezeten op een gouden troon met een diamanten ring
ben ik een Sultan en jij mijn Koningin
omgeven door een duizendbloemenboog
de bruidstaart vijf verdiepingen een meter hoog

op hun knietjes gezeten schuifelend naar voor, geheel traditïoneel
voeden twee bruidsmeisjes ons om beurten, voor het geheel
onder mijn troon staan heimelijk twee flessen koud bier
anders ga ik dood, opgemeten binnenshuis, was het zeventig graden hier

zwetend en worstelend in het verre oosten
voor jou dee ik alles, kwam door die trouwerij
eenmaal thuis bekeek de foto's en D.V.D.
op geen één moment lachtte jij naar mij
 
Een klap van de deur van de buren
laat mij verschrikt in het donker turen
leg op jouw welgevormde heup mijn hand
misschien ben jij bang, zo ver van jouw land

al wat ik voel zijn wat dikke kreukels in mijn dekbed
in mijn dromen zeker even niet goed op gelet
zelfmiskennend boos één traan rollend uit mijn linkeroog
één veels te veel, omdat jij mij voor een visa bedroog

Al weer een tijd lang een nieuw begrip
kinderen schommelen of op de wip
sommige kunnen echter niet kiezen
zij zullen dankzij dokterdealers verliezen

concentratiegebrek en ietwat druk
Relatine op recept uit handen gerukt
ADHD rennend naar de apotheek
eindelijk rust, zonder geschreeuw of preek

Kinderen behoren te zingen schreeuwen, gek doen of spelen
in ieder geval de drukte met zijn ouders te delen
de cijfers liegen er niet om
in Engeland liggen tien van de dertig kinderen krom

met Relatine graag gegeven door paps of mam
twee maal daags één pil, geen gegil of schram
nu heel relexed naar het plafond te staren
door hun billen te branden zonder blaren

Neen, de dokters konden het niet meer houden
schuldgevoel ging hen toch iets benouden
proefschriften vol getuigenissen over Relatine
vergelijkbaar met Extacy hoofdbestand Cocaïne

Ouders op rozen, die voor dit middel kozen
vergeet echter niet, het inhalend verdriet
over een aantal jaar zit u of het gekkenhuis, opgescheept
met uw kinderen in een Cokepsychose

Als leider opererend in een motorbende
zweef ik langzaam door de bergen
schoonheid op schoot langs vulkanen glijdend
de nacht te gemoet
een kampong vol ellende

Geschreeuw  angstkreten en gillen
doen ons motoren heimelijk stillen
twee politieauto's zien wij staan
het is weer zo ver
om toe te slaan

Onder schot door een medeagent
verkrachten zij kinderen en meisjes
moeders bang voor hun leven weggerend
The Black Harleys achttien man sterk
tot de tanden gewapend staken hun werk

Nu zes agenten in tightrips en eigen boeien
auto's branden rook aan de horizon sirenes loeien
een opklaptafel vergaderd bij kippesoep
verkrachters misbruikend macht gekneveld wachtend
diep in de sawa's op een onbestaand beroep

Unaniem slurpen wij de doodstraf geen weg terug
soep genietend klinken lepels op porcelein
knallen kogels in zes nekken stortend van een brug
Azïe kent geen mededogen in de morgenstond
langs mijn kommetje vliegen rode tanden en ogen in het rond

dolfijnen flippen eigenwijs voor een boot
walvissen verbazingwekkend een flat zo groot
een zwarte panter met felblauwe ogen
zijn kleur de natuur en prooi bedrogen

tijger pakt een gemaskerde Hindhustaanse visser
bij zijn kop
leftover een vinger met gouden ring
en safier erop

zeekrokodil stroomopwaarts kantelt een bootje
éénhapcrackers draait hij in zijn dodenrol
stuk voor stuk de vissers murw
langs de bodem gesleten
geen beet gehad vandaag
toch lekker gevreten

olifanten in Sumatra lopen in een minuut
een dorp plat
verbaast versuft verarmt en berooid
roken zij kretek in hurkzit
op hun lendedoeken gat

witte of pittbullhaaien die in Afrikaanse baaien kaaien
een romp op wieltjes in Kaapstad vloekt
Godverdomme vierhonderdvijfentachtig stitches
om mij dicht te naaien

een trap op een steenvis of een kwal
één kubeke centimeter klein
zijn tentakeltjes een enkele prik
binnen tien minuten geen hulp
bent u dodelijk gestikt

wij nietigen willen toch zo graag op hun lijken
Deserteagles, Leopardtanks, Magnum Cobra's
maar één keer op het verkeerde moment
en de verkeerde plaats
zullen wij in een fractie van een seconde
onder hun bezwijken

golven vocht
druipen langs ons gezicht
geuren vermengend
als beesten bijtend kwijlend
in liefde verzengend

elkander berijdend
stotende gelijk
in rithmisch harmonie
Soenda muziek kling klong
op de achtergrond

zo heerlijk
doch zo prikkelbaar
als de durian
gekliefd en verslonden
penetrant en bitterzoet

in het midden van
bedwelmende schillen
met puntige naalden
onder het bed
bier met ijsklontjes

Jouw liefde voor mij
verdween
bij het gevoel
van eenmaal vrij

slipt als zand weg
tussen mijn vingers
om neer te komen
in een poel van tranen

die van mijn kokend hart
een blubberzooitje maakt
mij langzaam weg doet zinken
in jouw moordende drijfzand