MIJN DRUIFJES.

Zaterdag en zondag ging de jaarlijkse tweedaagse door op 26 en 27 april, ditmaal reeds voor de 39ste keer, men had gehoopt om dit jaar de kaap van de 10.000 deelnemers te overschrijden maar met 9145 deelnemers had men er iets minder dan in 2007, nl. 9450.
Zaterdag stapte ik de 42 km, vertrekkend vanuit de tent op de markt ging het via de jachthaven richting Wenduine waar we de vloedlijn volgden tot in Wenduine waar onze eerste controle is. Lees hier verder.

Op weg naar huis na een gedane dagtaak kunnen er altijd onverwachte dingen gebeuren. Het begon al op de R0, de Brusselse ring dus, het is me al héél veel overkomen maar het blijft je altijd verassen, je ziet het steentje komen en dat komt altijd als een kogel op je af om dan met een geluid als “knets” zijn baan verder te zetten op weg naar een volgend slachtoffer. Tot nu toe heb ik toch al 2 kleine wondjes in de ruit van vorige ontmoetingen.
Ook nu zag ik het onding op de voorruit afkomen en er is niets dat je er kan aan doen. Ik nam de afslag naar de A 12 om mijn weg te vervolgen om voorbij de lichten te Londerzeel een doffe “plof” onderaan de auto te horen, ik dacht “wat nu weer”, en even later wist ik het al, de wagen ging een beetje aan het wobbelen en dat wil zeggen “platten tuub”. Gevarenpinkers aan en toch nog tot op de parking van dancing Carré te Willebroek gesukkeld, de band zag er niet meer uit, helemaal naar de kleurpotloden.
Tussen 2 regenvlagen door het reservewiel gestoken en terug weg. Ongeveer een kilometer verder, je kan het geloven of niet, kwam er weer zo een onding in de richting van mijn ruit gevlogen, gevolgd door weer een “knets”. Gelukkig is er verder op mijn weg naar huis niets meer gebeurd, op een kleine zondvloed na dan toch.

Voor wandelclub WSV Schelle was deze wandeling een superster en dit wil zeggen, gratis deelname, een gratis sticker en één gratis consumptie en dat laten ze zich geen 2 maal zeggen dus allen daarheen. Bij aankomst in de zaal is het al een drukte van jewelste, die ene autobus na de andere komt binnenvallen, voor de organisatie een meevaller van jewelste, en dit dan nog met een druilerige regen.
We doen onze administratieve taak en maken dat we wegkomen uit de overvolle zaal. Lees hier verder. 

Het is 6:30 uur als ik zaterdagmorgen 8 maart in het donker de startzaal achter me laat voor een tocht van 50 kilometer door het golvende Pajottenland. Een zaklamp doet goed dienst in de eerste kilometer want we trekken onmiddellijk achter de tuintjes door, in mijn zog sleur ik enkele moedigen mee die niet over een toverlamp beschikken.
Een 15 minuten later begint het wat lichter te worden en kan de lamp een dutje doen voor de rest van de dag. Tegen de tijd dat het volledig licht is ben ik al in Dilbeek, ik merk nu pas dat het koud is, het gras is er wit van. Door het groen en nu en dan een vijver kom ik na 12.2 km aan mijn eerste rustpost in de Don Bosco school aan de rand van Groot Bijgaarden. Deze streek is me goed bekend omdat ik op de R0 hier alle dagen door rijd om mijn boterham te gaan verdienen tegen de taalgrens. Een stempel en een soepje en terug op weg. Om verder te lezen kijk hier.

Om een beetje te ontspannen trekken we voor een weekendje van vrijdag tot zondag naar onze schuilplaats op een boerderij te Nieuwmunster (Wenduine). Natuurlijk kunnen we dan van de gelegenheid gebruik maken om in de omgeving aan 2 wandelingen deel te nemen, net als vorig jaar trouwens. We gingen toen stappen in Damme en Torhout en dat zal nu ook zo zijn. (Lees hier verder).