Zijn naam is Eddy Merckx, neen niet met de fiets maar een wereldkampioen drieband, en niet alle dorpen in België kunnen zoiets aanbrengen als Schelle. Eddy werd zondag ll. wereldkampioen drieband in het Duitse Sankt-Welden en dit op 38 jarige leeftijd. Merckx is sinds lang geen onbekende meer in de biljartwereld. Zijn vader was een biljarter in hart en nieren en Eddy ging als kind steevast met hem mee om te kijken en later zelf te beginnen als jongeling, het bloed kruipt waar het niet gaan kan zegt men en dat was noch maar eens bevestigd. Zijn vader zag dat zijn zoon talent had voor het biljart en had reeds lang voorspeld dat Eddy een grote ging worden en zijn woorden zijn inderdaad waarheid geworden. Eddy heeft een biljartzaal te Schelle op de Provinciale Steenweg, vroeger beter gekend in het dorp als "De Halve Maan", hier kan men steeds terecht voor een spel of voor het spelen in clubverband of voor het nemen ven lessen, van wie kan je het beter leren dan van zulk een prof. Eddy moest het in de halve finale opnemen tegen niemand minder dan Dick Jaspers, reeds verscheidene malen wereldkampioen en de man staat in de top vier, Eddy zegt hierop "het was niet de eerste keer dat ik van hem won, maar op een wereldkampioenschap is dat iets anders". In de finale nam hij het op tegen de Griek Nikos Polychronopoulos en won uiteindelijk het spel met 3-1 met een gemiddelde van 1,94 een ongelooflijke prestatie. Na de wedstrijd waren er felicitaties van Raymond Ceulemans die hem zei, ik heb je op geen enkele fout kunnen betrappen, en uit de mond van zo een kampioen kan dat tellen. Eddy van harte gelukgewenst uit naam van alle biljartliefhebbers en alle Schellenaren.
Zoals velen reeds zullen weten is Brugge mijn lievelingsstad en ik zou durven zeggen de mooiste stad van de wereld, als je er rondwandelt kom je er de ganse wereld tegen, van Amerika tot Japan. ik hou niet per toeval van deze stad maar wel omdat mijn voorvaderen hier geboren en getogen zijn, van 1688 zijn de vondsten door mijn neef Etienne naarstig bij elkaar gezocht. Zo is ook mijn moeder zaliger geboren en gehuwd in Brugge, ze oefende er het kantklossen uit en ik wil jullie dan ook een rondje Brugge aanbieden in haar voetsporen. Omdat we met de trein vanuit Blankenberge gekomen zijn, kwestie van geen parkeerplaats te moeten opsnorren vertrekken we vanuit het station langs de Vest om te belanden op het Zand, geheel vernieuwd met zijn fonteinen en ondergrondse parking. Van hier slaan we rechtsaf naar de Zuidzandstraat welke even verder overgaat in de Steenstraat, dit is zeker de drukste winkelstraat van Brugge. Aan de linkerzijde vinden we even verder de Kemelstraat, meer een steegje en wilden we iets gaan drinken in "De Brugse Beer" een kroegje van de jaren stilletjes waar ze zoveel verschillende bieren hebben dat je het jezelf niet kan voorstellen, de deur was dicht en een plaatje vermelde "gesloten op dinsdag en woensdag", pech dus want het was dinsdag. We keren op onze stappen terug naar de Steenstraat en gaan het Simon Stevinsplein voorbij (hier komen we later terug) om even later op de grote markt te belanden met het Provinciaal hof en belfort. We trekken verder rechts naast het stadhuis via de Breidelstraat om op de Burg te belanden met in de rechterhoek van het plein de Heilige Bloedkapel welke men op vrijdag het beste kan bezoeken, dan is de kapel met kelder geopend. We vervolgen langs de Blinde Ezelstraat om op de Vismarkt te belanden. We gaan even rechtsaf om aan te komen op het Huidevettersplein, een schilderijtje waard en komen dan op de Rozenhoedkaai, zonder twijfel het mooiste en meest gefotografeerde plaatsje van Brugge. We lopen rechtdoor en belanden zo op De Dijver waar we het overbekende "Hotel Orangerie" terug vinden, iets voor dikker gevulde geldbeugels, maar het bekijken waard. Men zal al gemerkt hebben op de foto's dat het soms bewolkt is, er is namelijk 2 jaar verschil tussen sommige foto's. We gaan rechtdoor en wandelen langs het "Gruuthuse" museum dat we 2 jaar geleden bezochten en is een echte aanrader. Op de hoek van het Guido Gezelleplein vinden we het " 'T Schrijverke" taverne restaurant, het is middag en de ideale plaats voor een heerlijk hapje met zicht vanaf het terras op de enorme O.L.Vrouw kerk. Na de verpozing vervolgen we via de Mariastraat en de Walstraat om op het het Walplein te belanden, hier op de venster van het restaurant op de hoek hangt een plaatje met de volgende tekst "Aspe was hier", wij niet want het was ook sluitingsdag. Dan maar verder langs de Wijngaardstraat en het Wijngaardplein om te belanden aan het prachtige "Begijnhof" uit 1767. Op het plein is het een komen en gaan van de koetsen die u een geleide toer door Brugge verschaffen met een woordje uitleg, ook kunnen de paarden hier even rusten en een zakje haver ledigen wanneer er geen klanten zijn, hetgeen niet vaak gebeurd. We stappen het begijnhof binnen waar een plaatje op het grasperk er ons op attent maakt in vier talen dat men hier de stilte hoeft te bewaren, hetgeen we dan ook doen. Enkele meter verder zijn mensen van de stadsdienst met een buldozer de stenen op een vrachtwagen aan het laden, stilte, nou ja als het mogelijk is natuurlijk. Met of zonder werken, het is en blijft een uniek zicht. Aan de achterzijde verlaten we het begijnhof om te belanden aan het zo gekende "Minnewater", de verhalen zal je stilaan ook al wel kennen. We volgen nu de Begijnevest over de ganse lengte langs zijn rustige wandelweg en mooie beplanting om op het einde rechts te gaan en terug in de stad te belanden. We slenteren door de Oudmeers met een huisje genaamd "Malpertusje", prachtig om zien, verder gaan we naar de Goezeputstraat en de Pijperstraat naar de Mariastraat. We belanden nu terug op de Simon Stevinsplein om hier de bekendste praline en chocoladewinkel van gans Brugge te vinden, geheel de wereld komt hier de unieke lekkernijen inkopen. Vermits de eigenaar en chocolatier die hier de plak zwaait dezelfde familienaam draagt kunnen we zeker niet nalaten om eens binnen te wippen voor een familiepraatje, waar men vanuit de winkelruimte recht in de ruimte kijkt waar al deze lekkernijen en kunstwerken in chocolade het levenslicht zien, dit moet je geproefd hebben, het uitstalraam op zichzelf is al een kunstwerk, meer over deze chocoladetempel kan je vinden op www.thechocolateline.be . Zeker eens langslopen. Na het afscheid via de Steenstraat terug naar het Zand waar we recht oversteken om onze weg te vervolgen door de Bouveriestraat. Hier woonde ooit in een Godshuisje uit 1380 mijn dooppeter zaliger welke overleden is tijdens mijn legerdienst in 1970. Een koppel naar mijn hart. En zo gaan we linksaf om terug aan het centraal station te belanden. Ik hoor u denken "die moet stadsgids worden", wie weet, ooit ?. Doen is het enige wat ik kan zeggen.
Het gebeurde ons verleden week maandag in de namiddag zo rond 16:00 uur. Even een tussenstop gemaakt te Nieuwpoort-stad voor een natje en een droogje en nog eens een wandelingetje te maken. Nadien reden we naar Nieuwpoort-bad om daar nog eens een zeedijkje mee te pikken, het weer was goed dus waarom niet. Rond 16:00 uur wilden we terugrijden naar Koksijde en toen begon het ongelooflijke voorval dat zo komisch is dat ik het u niet kan achterhouden. Als men Nieuwpoort-bad nadert vanuit de haven komt men op een rond punt met een vuurtorentje erop geïnstalleerd, ik draai rond deze hindernis om via het centrum naar Koksijde te tuffen en daar staat het verkeer stil. Ik heb zicht in de hoofdstraat en merk ongeveer een 400 meter verder de grote bouwput waar we enkel ogenblikken voordien voorbij kwamen, ik zie in de verte een betonmolen die in de drukke straat achteruit tracht te rijden om daar zijn lading uit te braken in de enorme put. Op zich geen grote zaak maar toch zijn er een paar automobilisten achter me die aan het toeteren slaan, ik waande me direct in Italië, achter mij stond een Volkswagen kever met een bouwjaar van rond de Expo 58 denk ik maar ik zie geen bestuurder, toch komt ook daaruit een duidelijke tuutuut, daarachter een Citroën enz. In de kever komt er plots een hoedje met een veertje tevoorschijn door het stuurwiel en aan dat hoedje hangt een hoofdje vast dat zeker de dubbele ouderdom van het autootje moet hebben gehad en verder moet er nog een armpje geweest zijn want ik zag een vuistje druk naar links wijzen. De bestuurder van de Citroën trachtte over de boordsteen van het rond punt de file te ontwijken maar dat voorwerp dat men door had neergepoot was van zo een degelijke hoogte dat die de poging in het niets deed verdwijnen. Toen was er weer het vuistje naar links en stapte de bestuurder van de Citroën uit en met zijn vingernagel op mijn zijruit ging het van tiktiktik, een lange magere man van ongeveer 60 jaar kwam me zonder een woord te zeggen maar wel druk met de armen zwaaiend diets maken dat wanneer ik linksaf reed iedereen dan kon doorrijden, intussen ging achter me het vuistje nog altijd naar links maar ditmaal was er geen hoedje. Ik diende de nestor van antwoord op dezelfde woordloze wijze als hij en trachtte hem te tonen dat ik niet naar links moest want daar kwam ik van maar wel degelijk rechtdoor naar Koksijde wilde. Daar kon de man echt niet mee leven en zwaaide druk met de armen terwijl hij terug naar zijn auto liep en nogmaals de hoogte van de boordsteen trachtte te overwinnen. Intussen had hij aan mijn rechterzijde hulp gekregen van een andere nestor die na zijn wafeltje of pannenkoek zo snel mogelijk naar huis wilde want de afleveringen op televisie over haat en nijd in bepaalde families dreigde aan zijn neus voorbij te gaan. Deze man was driftig doende met de rechterwijsvinger tegen zijn slaap aan het tikken om me aan het verstand te brengen dat ik rijp was voor het gesticht omdat ik niet linksaf wilde. Intussen zag ik in de verte dat het betonmonster weg was en dat het verkeer stilaan voorruit kwam maar dat konden de achterliggers niet zien en nu was er weer het hoedje, met het hoofdje en het vuistje naar links. Ik moet wel zeggen dat ik inwendig gelachen heb met dit idiote gedoe, het was heerlijk om zien, het verkeer kwam op gang, we konden vertrekken, maar toch heb ik stiekem naar links gekeken naar de snoeten die me wel hadden kunnen doden. Hadden hun ogen kogels geweest dan had men in Nieuwpoort een zee van een bloedbad gezien. En toen keerde de rust weer. Dit komische scenario heeft niet langer dan 10 minuten geduurd maar er hebben flink wat harten overuren gemaakt in die tijd, daar ben ik zeker van. Met pensioen zijn is niet makkelijk, want je hebt geen tijd meer.
Dit is wat men noemt klaar in een wip, ik kan me best voorstellen dat er heel wat mannen zouden willen dat hun echtgenote zich even snel kon omkleden. Zie op de volgende link, http://www.youtube.com/v/RB-wUgnyGv0. Veel kijkplezier.
Voor diegenen die niet het geluk hadden om de unieke tentoonstelling in De Panne in levende lijve te aanschouwen zullen zich ofwel moeten reppen want de beelden verdwijnen op 1 oktober van het strand, of kunnen zich tevreden stellen met de foto’s die ik onder zeer goede omstandigheden heb mogen maken, het weer was prachtig en er was toevallig weinig belangstelling op het moment van opname. Even een woordje uitleg over de schepper van deze beelden. Andries Botha geboren te Durban Zuid-Afrika 1952. De beeldhouwer groeide op tijdens het apartheidsregime in Zuid-Afrika, zijn traditionele werk veranderde rond het begin van de jaren 1980 toen hij typische Zuid-Afrikaanse materialen begon te gebruiken Botha’s werk is een mix van Afrikaanse en Westerse elementen. De inhoud van zijn werk, hoe divers ook blijft steevast gedomineerd door de referentie aan zijn moederland en de zoektocht naar een eigen identiteit. Meer over de schepping van deze kunstwerken kan u vinden op http://www.2006beaufort.be/ . Botha heeft samen met 9 houtkappers een groep levensgrote olifanten vorm gegeven met hout en metaal. De olifant is het meest majestueuze en representatieve dier van wat de Zuid-Afrikanen beschrijven als "The Big Five".
An old, wise Indian who became a Christian, described his inner battle as follows, "Inside me are 2 dogs. One of the two is mean and bad. The other one is good and kind. The bad dog always fights with the kind one." When he was asked which dog wins, he thought for a moment and replied, "The dog I feed most."
Dit is wat men noemt Zwitserse precisie, het loopt als een Zwitsers uurwek, het klopt met wat men hiermee bedoelt, als men de volgende link opent, http://www.biertijd.com/content.php?article.668. Zeker de moeite van het bekijken waard, het is daarom dat ik u het niet wil onthouden. Veel kijkgenot.
De kust ligt achter ons maar toch nog een weekje verlof, het verblijf was heel goed, het weer was goed en de vele wandelingen waren goed. Op de laatste dag van ons verblijf toch nog even naar onze oude stek gegaan te Blankeberge om nog eens de benen te strekken, iets te nuttigen en onze voorraad garnalen nog wat aan te vullen voor de komende winter. Als men nu spreekt van garnalen wel dat waren ze, gevonden in een winkeltje aan de achterzijde van het casino op een hoekje waar de helling je naar de zeedijk brengt, wat een joekels. Toevallig ook nog gevonden op de zeedijk een winkel die schijnbaar eigendom zou kunnen zijn van buddha (www.kladblog.be) , als bewijsmateriaal toch even een fototje genomen, enkel bij de Nederlanstalige tekst was er schijnbaar toch een klein probleempje, mischien een kolfje naar de hand van http://smilingcobra.wordpress.com.
Beste bloggers, Het is met veel genoegen dat ik kan mededelen dat het eerste gedeelte van onze eerst dag een meevaller was van formaat, zijnde een prachtige wandeling welke vertrok in Rekkem en tot twee maal toe over de Belgische grenzen heen ging tot in Frankrijk, de gren sposten waren Menen en Moeskroen. Over dit avontuur en foto's zal ik later terugkomen, het hotel is prima en de ontvangst tot in de puntjes geregeld, voor de rest moeten we zelf zorgen. Hou jullie haaks en wij doen de rest.
Ik zal het dan wel hebben over de nabije toekomst want bij gebrek aan zulk een glazen rond voorwerp zie ik ook niet verder dan mijn neus lang is en zeker niet zonder zo een ding waar twee van die glazen voorwerpen zich in ophouden, nu niet dat het glazen van een steriliseerbokaal zijn maar zonder is het leven zeker niet zo scherp afgelijnd. Het weekend zal er ongeveer als volgt gaan uitzien, morgen vrijdag vertrekken we voor een weekend naar Koksijde, dit gaat misschien gepaard, afhankelijk van het weder, via een ommetje naar Rekkem voor een wandeling van 20 kilometer aldaar, ingericht door de plaatselijke wandelclub om dan verder met de auto na nog een 50 tal kilometer in Koksijde te belanden, ons hotel opzoeken dat we reeds verkend hadden vorige week woensdag met die onvoorziene overnachting. Wat de avond brengt, wel wie zal het zeggen wat er na een restaurantbezoekje nog allemaal kan gebeuren, verlof is verlof, we moeten er voor niemand uit en ‘s morgens staat het ontbijt klaar. Zaterdag misschien eerst een duikje in het overdekte zwembad, een douche en dan ontbijten. Vervolgens met de wagen naar Hooglede waar een wandeling georganiseerd wordt door de plaatselijke brandweer omdat ze een opendeurdag houden, misschien 20 of 25 kilometer met de benenwagen, op de aankondiging staat te lezen dat er ook versnaperingen te verkrijgen zijn, op zich is dat al veelbelovend en zeker moest er iets bijzijn in vloeibare toestand. Ik heb het hier dan zeker niet over water want daar paren de kikkers in, het mag wel water zijn maar het moet dan wel langs een brouwerij zijn gepasseerd, welke dat speelt geen rol, op mijn mond past nogal veel. Terug naar de kust om een douche en een restaurantje met een natje en een droogje, mooi het leven is mooi, Will Tura zou fier zijn op mij. Zondag komt wandelclub WSV Schelle met de ganse club per autobus naar Lombardsijde voor een aldaar georganiseerde wandeling, dus ambiance verzekerd, we zullen daar nog een 20 tal kilometer te voet op de teller zetten. Dan zal dat ‘s avonds een duikje in het zwembad worden of een plaatsje in het bubbelbad en een douche, daarna een zoektocht bij de plaatselijke middenstand om het verloren lichaamsgewicht terug op peil te brengen en daarna om het vloeistofpeil bij te werken, iedereen mag zijn kost een beetje verdienen. Maandag een plonsje in het zwembad en een douche voor het ontbijt en dan zal het inpakken, betalen en wegwezen worden. Normaal is de planning om door te trekken naar Frankrijk maar dat zien we dan later wel. De pc gaat mee omdat ik een donkerblauw vermoeden heb dat het hotel over een hotspot beschikt maar of dat in Frankrijk ook zo zal zijn is maar de vraag, je hoort in ieder geval nog van me, wanneer, dat zal de toekomst uitwijzen.
SCHELLE HEEFT EEN WERELDKAMPIOEN.
.jpg)
Zijn naam is Eddy Merckx, neen niet met de fiets maar een wereldkampioen drieband, en niet alle dorpen in België kunnen zoiets aanbrengen als Schelle. Eddy werd zondag ll. wereldkampioen drieband in het Duitse Sankt-Welden en dit op 38 jarige leeftijd. Merckx is sinds lang geen onbekende meer in de biljartwereld.
(edited)kopie.jpg)
steegje en wilden we iets gaan drinken in "De Brugse Beer" een kroegje van de jaren stilletjes waar ze zoveel verschillende bieren hebben dat je het jezelf niet kan voorstellen, de deur was dicht en een plaatje vermelde "gesloten op dinsdag en woensdag", pech dus want het was dinsdag. We keren op onze stappen terug naar de Steenstraat en gaan het Simon Stevinsplein voorbij (hier komen (edited)kopie.jpg)
we later terug) om even later op de grote markt te belanden met het Provinciaal hof en belfort. We trekken verder rechts naast het stadhuis via de Breidelstraat om op de Burg te belanden met in de rechterhoek van het plein de Heilige Bloedkapel welke men op vrijdag het beste kan bezoeken, dan is de kapel met kelder geopend.(edited)kopie.jpg)
We vervolgen langs de Blinde Ezelstraat om op de Vismarkt te belanden. We gaan even rechtsaf om aan te komen op het Huidevettersplein, een schilderijtje waard(edited)kopie.jpg)
en komen dan op de Rozenhoedkaai, zonder twijfel het mooiste en meest gefotografeerde plaatsje van Brugge.(edited)kopie.jpg)
gevulde geldbeugels, maar het bekijken waard. Men zal al gemerkt hebben op de foto's dat het soms bewolkt is, er is namelijk 2 jaar verschil tussen sommige foto's. We gaan rechtdoor en wandelen langs het "Gruuthuse" museum dat we 2 jaar geleden bezochten en is een echte aanrader. Op de hoek van het Guido Gezelleplein vinden we het " 'T Schrijverke" taverne restaurant, het is middag en de ideale plaats voor een heerlijk hapje met zicht vanaf het terras op de enorme O.L.Vrouw kerk.kopie.jpg)
belanden, hier op de venster van het restaurant op de hoek hangt een plaatje met de volgende tekst "Aspe was hier", wij niet want het was ook sluitingsdag. Dan maar verder langs de Wijngaardstraat en het kopie.jpg)
Wijngaardplein om te belanden aan het prachtige "Begijnhof" uit 1767. Op het plein is het een komen en gaan van de koetsen die u een geleide toer door Brugge verschaffen met een woordje uitleg, ook kunnen de paarden hier even rusten en een zakje haver ledigen wanneer er geen klanten zijn, hetgeen niet vaak gebeurd.kopie.jpg)
doen. Enkele meter verder zijn mensen van de stadsdienst met een buldozer de stenen op een vrachtwagen aan het laden, stilte, nou ja als het mogelijk is natuurlijk. Met of zonder werken, het is en blijft een uniek zicht. Aan de achterzijde verlaten we het kopie.jpg)
begijnhof om te belanden aan het zo gekende "Minnewater", de verhalen zal je stilaan ook al wel kennen. We volgen nu de Begijnevest over de ganse lengte langs zijn rustige wandelweg en mooie beplanting om op het einde rechts te gaan en terug in de stad te belanden. We slenteren door de Oudmeers met een huisje genaamd "Malpertusje", prachtig om zien, verder gaan kopie.jpg)
we naar de Goezeputstraat en de Pijperstraat naar de Mariastraat. We belanden nu terug op de Simon Stevinsplein om hier de bekendste praline en chocoladewinkel van gans Brugge te vinden, geheel de wereld komt hier de unieke lekkernijen inkopen. Vermits de eigenaar en chocolatier die hier de plak zwaait dezelfde familienaam draagt kunnen we zeker niet nalaten om eens binnen te wippen voor een familiepraatje, waar men vanuit de kopie.jpg)
winkelruimte recht in de ruimte kijkt waar al deze lekkernijen en kunstwerken in chocolade het levenslicht zien, dit moet je geproefd hebben, het uitstalraam op zichzelf is al een kunstwerk, meer over deze chocoladetempel kan je vinden op www.thechocolateline.be . Zeker eens langslopen. Na het afscheid via de Steenstraat terug naar het Zand waar we recht oversteken om onze weg te vervolgen door de Bouveriestraat. Hier woonde ooit in een Godshuisje uit 1380 mijn dooppeter zaliger welke overleden is tijdens mijn legerdienst in 1970. Een koppel naar mijn hart. En zo gaan we linksaf om terug aan het centraal station te belanden.kopie.jpg)
kopie.jpg)
kopie.jpg)
.jpg)
kopie.jpg)
Voor diegenen die niet het geluk hadden om de unieke tentoonstelling in De Panne in levende lijve te aanschouwen zullen zich ofwel moeten reppen want de beelden verdwijnen op 1 oktober van het strand, of kunnen zich tevreden stellen met de foto’s die ik onder zeer goede omstandigheden heb mogen maken, het weer was prachtig en er was toevallig weinig belangstelling op het moment van opname.kopie.jpg)
kopie.jpg)
kopie.jpg)
kopie.jpg)
.jpg)
http://smilingcobra.wordpress.com. 
