Vivaldi

Toen je op een strand aanspoelde

keek een meisje naar je,

alsof haar een vraag gesteld werd,

niet door jou,

maar door iemand ver weg.

Je wenste haar een huwelijk

waarin zij en wie bij haar is

samen een antwoord proberen te geven.

Je liep op straat

en voor je uit liepen twee huwelijksmakelaars.

Waarover spraken zij

met elkaar?

Over hoe erg hun laatste 

twee klanten hen nodig 

zouden hebben.

Nachoem M. Wijnberg

Oogsteen

Het was nu.Schrikdraad stond

rond de tuinen der zonde: er moest nog

gehinkeld tussen de lijnen, een scherf geschopt

naar de vakken van morgen, op het plein gebuut bij de linde.

Achter de poort lag het wijde, Het was

...............

nu. Zij verruilde haar stuiters voor stuivers

en zocht naar oogsteen en ziel. Vond toen

haar lichaam, wat daarmee te doen.

En het werd om te blozen zo warm in haar zomer

het werd om te blozen zo warm in oktober:het werd

..............

nu. Op de stoepen verschenen lijnen en vakken

getrokken met krijt, op pleinen stonden de linden buut vrij

en kinderen schopten  scherven opzij, holden naar morgen, vonden

een oogsteen, haalden de stroom van het schrikdraad.

En het werd om te blozen zo warm in hun lente

het werd om te blozen zo koud in november.

...............

Het is nu. Gisteren staat met een blos

achter glas en morgen is een mooie formule

die zich nog moet bewijzen: het is nu. Zij kent

de blink van de oogsteen en de kras erin, zij vertrouwt

alsnog haar hakken, dat die haar dragen

naar einde en aanvang van alle beweging.

........

Hester Knibbe

Winter

De sterren wintertintelen
en de maan
doorschijnt de melkwegnacht.
Het kraakt van sneeuw op de aarde
waar ik ga,
een nieteling, een adem wit,
een ademdamp van liefde en poezie.

Ida Gerhardt, 
uit De Hovenier 
Van Gorcum, Assen 1961

EENS

Eens zullen allen die
tussen ons kwamen
zijn weggevallen - wie
weet nog hun namen...

Eens zal de vete zijn
bijgelegd
en zal vergeten zijn
ons bitter tweegevecht.

Eens zal het weer regenen
stil, zoals toen aan zee -
Kom me dan tegen en
ga met mij mee.

Adriaan Roland Holst uit 1937

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland
uit: Onder het vee,

reeën

ik vroeg of je nog van me hield
en je zweeg lange tijd
tot je 'kijk', zei, 'beneden'

daar stonden in langzaam
en laaghangend licht
twee reeën een ogenblik stil,
toen vluchtten zij snel en gewichtloos
het struikgewas in

hier en daar werden bladeren geel
dat was wat je daarna zou zeggen
'september, de herfst komt er aan'

Miriam Van hee (1952)

Uit: De bramenpluk
Uitgever: De Bezige Bij, Amsterdam 2002

Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin het lange woord
'lieveling' uitgoot, zonder morsen.

~Herman de Coninck

We zijn groene bladeren waarin vogels
slapen van schaduw en eenzaamheid.
We zijn slechts bladeren en hun geruis.
Onzeker, niet in staat om bloem te zijn,
tot de bries ons beroert en doet trillen.
Waardoor bij elk van onze bewegingen
iedere vogel een ander wezen wordt.

Eugénio de Andrade
uit: Het zout van de taal,
Point editions, 2006
vertaling Toon Cappuyns en Germain Droogenbroodt

langzaam, als een zachte steen, 
rol ik aan de flarden van je naam. 
sprakeloos wil je me overnachten. 
ik stapel bed en ogen vol met wachten 
op je grillig haar, je stem, het branden 
aan de bakens om me heen. 
ik denk: er is geen onschuld langer 
dan de kamer, mijn mond, je hart 
dat beeft, het ruilen van gedachten. 
dan rol ik langzaam als een zachte steen. 

Marleen de Crée 
uit: Passage, uitgeverij Hadewijch nv, 
Schoten, 1987 

Het was een schone zomer,
de mooie meisjes waren mooier,
de jonge meisjes waren jonger
en elke bloem droeg een bloem in het haar.

Het was een schone zomer,
weinig wolken bewolkten de hemel,
de zon was goed en aanzienlijk
en het was fijn bij de mensen te zijn.

Het wordt voorwaar een schone winter.
Een winter die nauwkeurig en drinkbaar
en zacht als de zachtheid
het water wit zal bewaren.

Wie weet, voor weer een schone zomer.
Als het nog zomer wordt.

Paul Snoeck

Het is begonnen.Het traag

opdrogen van mijn lach,

mijn frons, de vorm

waarin ik jaren mijn lippen

heb geplooid om te doen

alsof ze voller waren.

  Er is nog wat vet om in te 

schuilen, restjes elastiek

en jeugd, vel van niemand 

in het byzonder,

maar de rest is

onherroepelijk mezelf.

  Mijn pruilen, mijn knipoog, onvrede

rond mijn mond, alles

wordt met gevoel voor detail

verhaald op de bleke lap

die tot voor kort van iedereen

had kunnen zijn.

  Mijn ware aard ligt nu

onbeschermd op mijn gezicht,

uniek vertakt, ik ben steeds

minder

met een ander te verwarren.

                                 Marjolijn Van Heemstra

Heb mij nodig. Kun mij niet missen.

Heb verdriet. Ik heb daar van alles tegen.

levensbeschouwing, aforismen, groter verdriet:

het is familie. Van geluk weet ik dat niet.

..............

Er is geluk waarmee je alleen

moet zijn. Het te grote.

Zo heb ik, toen jij geboren was , een dag

door bossen gelopen. En toen pas besloten

dat jij er misschien mee te maken had,

en je moeder , die ik kende van vroeger.

.................

Er is keihard geluk,waarvoor je moet

achterlaten en hebben en twintig zijn

zoals in het Frans: twintig jaar hebben

Heb mij niet nodig. Kun mij missen.

................'

Pas later ben je ooit weer twaalf geweest.

Dan kun je ook rustig veertig worden.

Dan is geluk verdriet. Een naald die Schubert leest.

Kun mij dan missen maar, doe het niet.

................

Herman De Koninck

Ik vraag U niet :
behoed mijn leven
tegen elk gevaar .
Ik vraag U wel :
geef mij Uw rust
wanneer het plots verschijnt .
        Bij verdriet - aanvaarding .
        Bij zwakte - geduld .
        Bij tegenstand - berusting .

Ik vraag U niet :
draagt U mijn leven
vol gevaren .
Ik vraag U wel :
geef mij de weelde
van Uw kracht .
       Bij verdriet - sterkte .
       Bij zwakte - kracht .
       Bij tegenstand - weerbaarheid . 

In voorspoed ,
laat mij U nederig
erkennen en gedenken
als bron van mijn vreugde .

In tegenspoed ,
laat mij geloven
dat U , ook dan ,
mijn enige toevlucht blijft .

Rabindranath Tagore
                       

Wat ons onderscheidt van beesten

is dat wij zo snel opgeven.

Eén tik en we vragen smekend

om een onderbreking.

Of we geven forfait.

Het is dat wij altijd weten

van een weg terug, rood

aangelopen en verongelijkt.

Dan liever om het even welk dier.

Een vogel die stopte met vliegen,

zelfs in een kooi, ik heb daar

nooit van gehoord.

Uit de bundel 'Bijna een Amerika', Vrijdag

Max Temmerman

Voor ik het busstation verliet

en lang naar links keek, bedenk ik

in mijn herinnering, was er niet zoveel dat

ik had kunnen vasthouden, laat staan

meenemen.

De namen van rivieren, van dode straten,

jou handen, wat ik hun zei noch gaf

toen je blik verdween en de mijne viel

op het patroon van vloertegels, niet opgewassen

tegen de slepende gang van jarenlang vertrek.

Uit de bundel 'Liefde en aarde', Poëziecentrum

Tom Van de Voorde

Ik heb de hele winter niet geweten
dat er diep in 't dode woud
ergens wat goud bedolven lag.
Met lege hand en hart
trad ik in 't bos en vond
de eerste krokus in de zon.
Hij stond zo schitterend
op het donkergroene mos;
zo licht
tussen het koude, naakte hout.
En iets
wat ik de ganse winter was vergeten,
ging weer aan 't smeulen
met een tere gloed.
Zo stond ik lang
gelukkig en vereend
met die kleine krokus in de zon
en wist opeens
hoe diep
de kleine dingen leven.

Annemie Bonneux