Geraardsbergse dichter geveld door de gesel des tijds
Goede vrienden
Zopas verneem ik het overlijden van Dirk Foubert die, ondanks zware gezondheidsproblemen, regelmatig gedichten schreef.
Voor hem was poëzie vaak een
therapie, een vluchtweg uit zijn wereld die door gezondheidsproblemen soms
ingestort leek.
Uiteindelijk is hij bezweken, na een jarenlange heroïsche strijd.
Ook zijn echtgenote bleef er niet
gespaard van gezondheidsproblemen. Dirk heeft -ondanks zijn eigen zwakke
gezondheid- alles gedaan om haar het leven draaglijker te maken.
Hieronder een treffend gedicht dat hij anderhalf jaar geleden schreef.
Een goede echtgenoot, een lieve vader
en een fijn man met poëtisch talent ging van ons heen.
Albert Schrever
Een ziekte die sloopt
En niet kijkt naar een persoon
Van wat hij of zij gedaan heeft
Nee het overkomt je gewoon
Hoe moeilijk was het niet
Om die dierbare te moeten verliezen
Met pijn in mijn hart
Het waren jongen mensen
Eigenlijk nog maar net gestart
Na wat tijd om te denken
Heb ik gemeend te moeten schrijven
Het leven zal nooit blijven
Het leven is rationeel
Het leven is gevoel
Maar met wat voor een doel
Elke dag maar genieten
En plukken als het kan
Als het geen kanker is wat dan
Velen schrikken van het woord
Dat zoveel leed berokkent
Bij de gevelde
Maar ook hun naaste lief
Kanker is een mensendief
Zo zijn er vele soorten
Van long tot aan de huid
Kanker is een rotzak
Maar we krijgen hem er niet uit
Gelukkig zijn er ook goeden
Voor wie God een oogje toeknijpt
Hij roept dan blijkbaar
Voor jou is het nog geen tijd
En soms denken we wel eens
Waarom nou hij en niet zij?
Waarom zij en niet hij?
Zo krom kan kanker wezen
Maar hij maakt niemand blij
Nu wat ouder en geleerd
Het hoort bij het leven
Das gewoon
geobjectiveerd
Het zwaarste van
kanker
Is niet de pijn van de verdaagde
Maar van de achterblijvers
Die er niet om vroegen.
Dirk, Geraardsbergen, 15/12/2011
