Geraardsbergen, waar ik 30 jaar onderwijzer was, heeft een interessante blog Klik op de foto voor méér.
Hieronder volgen enkele foto's van tekeningen die ik gemaakt heb. Ze zijn uitgevoerd in wasco, potlood, houtskool, oostindische inkt of kogelpen. Vraagje: wie herkent bepaalde portretten?
Gary Brooker (Procol Harum)
Robert Vaughn (Man from U.N.C.L.E. )
zelfportret uit 1966
Richard Wright (Pink Floyd)
Walt Disney
Sammy Davis Junior
Adam Cartwright (Bonanza)
Rik Van Looy
Gerry Marsden (Gerry and the Pacemakers)
Rudi Carrell & Guy Mortier
Adam Cartwright (Bonanza)
Leonard Cohen
Marleen De Smet heeft een blog die 'fotogedichten' heet. Een aanrader! Klik gewoon op de foto om een kijkje te nemen.
Frankies (eigen)zinnige poëzie
Frankies stof tot nadenken en meevoelen Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan
26-01-2012
Opus 368
OPUS CCCLXVIII
Vandaag 26 januari gedichtendag 2012. Hier start ik mijn laatste ultieme gedicht van het schrikkeljaar. Als ik het voltooi, is dat op gedichtendag 2013. Het wordt dus een ding van 368 episoden.
De ware dichter camoufleert geen emoties zoals een dame.
Zo klinkt mijn laatste haiku eveneens zo ben ik met de komst der jaren en 't verdwijnen van de grijze haren het met alle jury's graag oneens.
27/01/2012:
De ware dichter is niet altijd depressief ook hij ziet humor in de zwartste dingen. Hij is nu eens hard en dan weer lief maar blijft zijn hart en ziel bezingen.
28/01/2012:
De ware dichter wil geen standbeeld, geld of roem hij mist geen fanclubs, lovende kritiek, wel voldoening van een glimlach en een bloem de hemelse vervoering van muziek
29/01/2012:
Ik zoek niet naar geschreeuw en naar sensatie, van mijn schrijven staat geen mens verstomd, het is een streven naar emotie en naar gratie geweekt in alles wat me zomaar overkomt
30/01/2012:
Het zijn dingen die ik voel vanaf mijn jeugd en vaak decennia in mijn bewustzijn knagen en de idee ten slotte, geef ik toe, doet deugd dat het verwoorden ook een lezer kan behagen.
31/01/2012:
Zeggen wat je voelt is meten met je honger lezen wat je schrijft is blussen wat je stookt, als confronteren van het ouder met het jonger de metamorfose van het voedsel dat je kookt
01/02/2012:
Schrijven met de woorden die je selecteert op waarde, kracht, verbeelding en potentie, in de taal die je door moeder werd geleerd, in grillig evenwicht met chaos en conventie
02/02/2012:
Je schrijft ze op zoals ze uit het niets verschijnen, je filtert ze en moeilijk kan je ze vervangen, want dan alleen gebeurt het dat ze plots verdwijnen met gevoelens die je naar het einddoel deden verlangen
03/02/2012:
En dan staat het allemaal daar zwart op wit, de voorbije drang historisch vastgelegd met voorbije dwang, geobsedeerde kracht en pit en denk je: hoe kreeg ik dat toch aldus gezegd ?
04/02/2012:
Zijn dit de vruchten van mijn eigen geest? Hoe kan het dat ik dit hier heb geschreven? Ben ik daarnet een ander mens geweest, of heeft iets kosmisch mij hiertoe gedreven ?
05/02/2012:
Neen, een muze is geen buitenaardse entiteit, men verzon ze om de mist te camoufleren die in vale slierten dreigt in creativiteit van allen die met taal en stijl jongleren
06/02/2012:
Dan volgt de trots die wel eens aan de hoogmoed grenst, al is de trots vaak erg sereen en ook terecht. Want wie erkenning voor zijn werken wenst is iemand die uitsluitend tegen molens vecht.
07/02/2012:
Dichten lijkt verbazend vaak op zich ontlasten van obsessie die je innerlijk al dagen kwelt, op het bevrijden van soms zalige ballasten waarvoor na afloop puur verlossing geldt.
08/02/2012:
Als een dagboek van emoties op de weg naar nooit groeit elk woord vanzelf en zonder zorgen, blad na blad wordt volgepend en omgeplooid een nieuwe wenk van gisteren naar morgen.
09/02/2012:
Emoties zijn als dieren pril eenvoudig of zelfs mysterieus, en als planten freel erg kwetsbaar of bestendig. Als foto's stiekem opgedoken eens banaal dan weer scabreus maar ook als mensen stijf en saai, of vrolijk en behendig.
Zand zeilt over 't strand wappert tegen mijn ruiten en gaat dan strijken
Uit zozo135:
MEEVALLER of niet ?
We wilden op 32 december met onze bridgeclub een vliegtuigshow organiseren. Pech, want niemand van ons heeft een vliegbrevet. Mazzel, want de pastoor kent Frank de Winne. Pech, want die moest die dag naar het ISS. Mazzel, want hij werd medisch afgekeurd. Pech, want zijn privévliegtuig had panne. Mazzel, want De Crem leende hem een F-16. Pech, want de leveranciers van kerosene staakten. Mazzel, want de tank was immers nog vol. Pech, want het vliegtuig wou niet starten. Mazzel, want de F-16 veranderde van mening.
Wat maakt het uit of jij die avond onverzadigbaar naar je bed gestrompeld bent, net als op een te vroege ochtend toen die kater onvoorspelbaar door je eerste dag crashte, alsof de examentijd weer maar eens tot de actualiteit behoorde al ben je opa, en is oma zoals door de jaren heen opnieuw op haar beurt onvermurwbaar, alsof wensen alleen onze dagen vereeuwigen
Ik kan voorlopig niet makkelijk op blogbezoek, sorry
Een impressie uit Malmédy op 2de kerstdag
Geen angst
Er branden fakkels bij de uitstalramen kaarsen op een rijtje langs de straat. Van ver weg komen blije mensen samen om te lachen, feesten tot de avond laat.
Er gloeien lichtjes in de groene bomen, zwarte schimmen in elk donker huis, er spranklen vonken die doen dromen van gestaag plezanter luider feestgedruis.
Op de schaatsbaan joelen drukke mensen heen en weer op valse ijskristallen om ons allen veel geluk en heil te wensen in de hoop dat alles mee zal vallen.
Terwijl men ijvert in cadeautjes kopen zoek ik in het centrum naar een kerk. ik duw, en ja, de deur draait langzaam open al is hier vandaag geen mens aan 't werk.
De duisternis gebroken door de flitsen buiten van het vuurwerk, startend met een knal verhult ondanks de vaal verlichte ruiten het beeld van Betlehem in de stal.
Niemand anders die hier deze beelden ziet Dit tafereel heeft immers geen belang Hier brandt geen licht, dat hoeft er niet. Maar heb vertrouwen, 't kindje is niet bang.
Wat zouden ze zonder ons kerstfeest beginnen in deze zo gure verregende dagen ? Wat zouden ze voor hun profijt gaan verzinnen om ons de euro's uit de zakken te jagen?
Zij kunnen de glitter van Kerstmis niet missen, de druk van geschenkjes, van zand in de ogen, ze weten niet dat wij ons danig vergissen, in al die commercie zijn wij meegezogen.
Veel koopjes en extraatjes van allerlei slag , het moet ons verleiden tot een omzetrecord. Kerst is consumptie zowel 's nachts als overdag tot je er verdwaasd en ongelukkig van wordt.
Mochten ze van centen en procenten zingen tot we weer honderdduizenden sterren gaan zien dan lijk je wel gek als je midden die dingen op zoek bent naar dat klein kindje Jezus misschien.
Tegenwoordig steek ik iedre dag een kaarsje aan dat niemand ziet, want ergens diep is het verscholen, omdat ik wens dat jij nooit van me weg zal gaan want zonder jou zal ik niets anders doen dan dolen.
Ik vond kaarsen zo cliché bij het dopen van een kind op het altaar in de kerk, voor 't studeren zelfs wel twee en rode als d'advent begint, of om te puffen na het werk.
Kaarsen in de boom die schittert naast de kleine stal naast de kist met wat nog overblijft van wie ik mis in de la om altijd licht te hebben in een noodgeval maar meest toch in mijn hart waar voor jou veel liefde is
Omdat hij zo heel erg weg woonde van Hem vandaan te ver om ooit daarheen op reis te gaan wou hij schild'ren over Kerstmis, over Hem, en bracht naar Vlaanderen Zijn Betlehem.
Jozef strompelde dus over Vlaamse wegen en kwam wind, kou en sneeuwval tegen. De ezel met Maria op zijn stramme rug trok de Schelde over langs een brug.
De ster verlichtte onze velden zonder schroom voor boeren, herders, wachtend op de oude droom. Alles wat we hebben en verlangen hier op aard is naast het kerstgevoel geen cent meer waard.
Vind je ook geen warmte in de stad, in de lichtjes, de geschenkjes en de pakjes Heb je' t ook met al die schijn gehad met al dat eten en slagroomgebakjes ?
Pronkt die buurman weer met lampen en die blauwe kerstboom in zijn tuin, staan de pannen weer zwaar te dampen en loopt zatte Zjuul alweer zo schuin ?
Mis je weer de ziel in 't lied van Stille Nacht Doen de Jingle Bells je oren pijn? Alleen de ster weet dat ik wacht met haar alleen zal 't Kerstmis zijn
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
Ik ben een man en woon in Tollembeek (Vlaams Brabant) (nog steeds België) en mijn beroep is toeterniemeertoe.
Ik ben geboren op 06/01/1948 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en alles wat ik daarbij nodig vind...
Bob Dylan als inspiratie, (niet)publiceren mijn frustratie, mijn gezin is mijn gratie, eerste dorpsdichter Galmaarden (2007) worden was een prestatie, dat u komt lezen is een sensatie!
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
