Geraardsbergen, waar ik 30 jaar onderwijzer was, heeft een interessante blog Klik op de foto voor méér.
Hieronder volgen enkele foto's van tekeningen die ik gemaakt heb. Ze zijn uitgevoerd in wasco, potlood, houtskool, oostindische inkt of kogelpen. Vraagje: wie herkent bepaalde portretten?
Gary Brooker (Procol Harum)
Robert Vaughn (Man from U.N.C.L.E. )
zelfportret uit 1966
Richard Wright (Pink Floyd)
Walt Disney
Sammy Davis Junior
Adam Cartwright (Bonanza)
Rik Van Looy
Gerry Marsden (Gerry and the Pacemakers)
Rudi Carrell & Guy Mortier
Adam Cartwright (Bonanza)
Leonard Cohen
Marleen De Smet heeft een blog die 'fotogedichten' heet. Een aanrader! Klik gewoon op de foto om een kijkje te nemen.
Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Frankies stof tot nadenken en meevoelen Denken en emotie sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan
02-04-2022
Evaluatie
Avondschemering.
Er komt een dag dat deze woorden vergeten zijn, bestoft onder de jaren, verscheurd voor recyclage, of gebroken in een harde schijf, geblokkeerd door die ene crash te veel.
Er komt een dag dat deze emoties zullen doven, vermuft onder het rag, en alleen bezocht door spinnen of verweesde noordenwind, die wegsterft in de ondergaande horizon.
Er komt een dag dat deze verzen niet meer rijmen, alsof ze dat al ooit stiekem zouden gedaan hebben, in de geesten van een lezer, ontoegankelijk verstard in een stroompanne.
Er komt een dag dat ik de verspilde uren verwens, besteed aan het vertellen van de dromen uit mijn jeugd, de blunders van mijn flatertijd en de epiloog voor de mummies die ik koester.
Ik ben braaf als je me voor de lichtbak zet, en ik ben je er dankbaar voor, want ik mopper niet.
Ik ben braaf als je me die cola geeft, en ik houd op met wenen als je me niets vraagt. Ik ben braaf als je me het snoepje toestopt dat ik niet verdiend heb. Maar dat geeft niets, want ik ben braaf, zeker als je dan stilletjes, heel stilletjes, mij mijn zin laat doen. Dan ben ik braaf. En als ik groot zal zijn zal je pas beseffen hoe braaf ik wel ben, en hoe braaf jij bent geweest en altijd zult blijven!
De volle maan die kijkt me aan met wolken om haar ogen heen Heel even blijf ik zwijgend staan en vraag me af waarom ik ween
De maan is mistig en omfloerst als het mysterie van mijn hart dat ijlend achter feiten koerst en nachten ziet als niets dan zwart
De nevel streelt de maan haar licht en verdoezelt al haar stralen Weldra is ze zelf ook uit zicht: Iemand is ze komen halen De duisternis vertraagt mijn zuchten en de maan verklapt me zacht: elke ziel zeilt door de luchten en verlicht van nu af aan de nacht
Mijn lieve zus die kijkt me aan met wolken om haar ogen heen. Heel even blijf ik zwijgend staan en vraag me af waarom ik ween.
Voor mijn zus Martine. Waarom moeten mensen sterven om verdiende aandacht te krijgen?
Standbeeld
Haar geliefde noemde haar een voorbeeld, haar familie mist haar nu ze weg is. Neen, ze ziet beslist nooit haar standbeeld: 't Wordt verspilde moeite nu ze weg is
Haar collega's zochten naar de mooiste woorden voor een toespraak die ons moest ontroeren: De fijnste toespraak die we laatst nog hoorden Maar die gestorvenen niet kan ontroeren
Haar foto's sieren nu de albums en de muren en zijn opeens weer razend interessant. Haar brieven zijn souvenirs die blijven duren; al wat ze bezat wordt pijnlijk interessant.
Haar standbeeld, daar werd zij ook mee geboren, net als dat van elke mens die nu nog leeft Door oogkleppen raakte het evenwel verloren en dook weer op, nu ze niet meer leeft.
Rood en wit schuivend in de rij driedubbel in de rij oranje tegenstroom rijdend alsof het doel van de ene het vertrekpunt van de andere is, onzeker van waarheen en waarom tussen grillig lokkend neon, rijk aan kleur en vorm groot of klein, soms ver uiteen dan weer mekaar verblindend om de schaduw van het voorplan te verdringen, opdringerig als feestversiering kan zijn zonder boodschap (tenzij: het is Kerstmis) lang voorbij want ander licht dat ook voorbijgaat, is terug en verlengt de dag tot die zich terugplooit en de cirkel sluit
De knoppen van mijn appelboom barsten geluidloos open en de takken tekenen netten op de zachte hemel, en dan davert een tractor voorbij
Zachtjes komt de wieg tot stilstand na het neuriën van de moeder die haar hoofd laat rusten bij de lichte adem van haar kind tot een quad hun slaap verscheurt
Een grasmachine spuwt knetterende rook en begeleidt het snijdend snoeien van een woeste motorzaag en de pendelaars in hun auto's die naar huis rijden op zoek naar rust
Zo'n dingen zeg je niet, zelfs als je ze denkt. Sommige dingen zie je niet, zelfs niet als men ze schenkt. Welke dingen toch herken je niet, tenzij het zaken zijn die je gedenkt? Welke dingen bovendien waardeer je niet, alvorens je ze uiteindelijk met spijt herdenkt? Welke dingen, beste kerel, tolereer je niet, tot op de dag dat concurrentie niet meer krenkt?
Alles waarover ik me schaam, die noem ik niet bij naam. Ik zou erover moeten zingen, maar ik noem ze dingen.
Enkele dingen denk ik wel Sommige dingen schenk ik wel Andere dingen gedenk ik wel Voorbije dingen herdenk ik wel Maar de meeste dingen krenken mij.
Wel,
Ik zeg wat ik zie, en niemand herkent de dingen die ik blijf tolereren.
Het was een dag tussen gisteren en vandaag toen ik je zei: 'O schat, ik mag je graag!' Je was niet het meisje van de vorige week. (dat zei je toen je naar mijn boeken keek) Die dingen had je mij verkocht een dag toen ik je niet gezegd had: 'Ja schat, je mag.' De prijs was nogal hoog: een kus of vijf op elke groene plek van het witte lijf.
Gelukkig was er een andere jonge maagd die me zei: 'Jongen, je weet wat je verjaagt.' Ik vroeg: 'Wat?' en ze zei: 'Je buik en je haar!' 'Mijn bankrekening is die van vorig jaar!' 'Er zit wartaal tussen mijn tanden', zei ze. Ja, met haar wil ik naar Moskou reizen! Weg met de ogen die me zien, handen die richten!
Ik val neer bij de sporen voorbij de lichten.
Het was een vraag waarop men JA gewoon is, maar nu besef ik wat niet mijn loon is. Bloedend lacht de wissel al mijn muren droog en sluipt naar mijn voeten waar ik je mee beloog.
Je tranen zullen verdampen, schat, op een zomerdag, zoals bij een hond die te laat zijn meester zag.
Ogen vol nostalgie naar dromen van weleer, verdwaald in troebel water of gelauwerd, onverwacht in succes met roes en roem,
Handen verkrampt rimpelend meer dan ooit tevoren omklemmend de gaven van al te snel gevloden jaren verzonken in herinneringen
Stemmen zwemmend op de golven, wisselend dag na ochtend na nacht na avond, elke week genoteerd In uitpuilende agendas Elk jaar opnieuw, een halve eeuw gejaagd alsof men zijn beker vult Alvorens ten slotte grondig zijn tanden te poetsen voor het slapengaan
De sneeuw is gesmolten voor mijn deur, maar ik zie ze nog door mijn raam. Ze ligt nog op de daken van de stal en van mijn splinternieuwe wagen.
Als die sneeuw dan toch was blijven liggen, alleen maar voor mijn garagedeur, dan was mijn wagen vast geschrokken en had ik vast mijn stal gerestaureerd.
Ik zie dat het sneeuwt waar ik geruimd heb en de afvalhoop leek nooit zo nieuw, zo fris en smetteloos als mooie praatjes die opduiken als het vertrouwen smelt
Bij leesproblemen: ga met je pijltje over de tekst met ingeduwde linkermuisknop ;o)
Herfstnevel
Doorzichtige blanke slierten kil engelenhaar, verdwaald in struiken doelloos op gemaaide velden verrassend opduikend achter een bocht of een heuvelrug. Nooit gehaast, altijd onbeslist. Soms rillend rijmend op t verkleumde gras wit schimmelend op dode blaren die onzeker wachtend rusten op zoek naar de novemberzon.
Een tweede bijdrage voor de eerder genoemde wedstrijd van de gemeente ZWALM.
De Molenberg is een bekende beklimming in de Ronde van Vlaanderen. (wielerwedstrijd)
Aan de voet van de helling in de Vlaamse Ardennen vloeit de Zwalmbeek, en draait de prachtige watermolen naast de (nu gesloten) Mechelse Koekoek, een restaurant.
Dit gedicht werd eerder dit jaar ingediend voor een poëziewedstrijd, uitgeschreven door de gemeente ZWALM, met de bedoeling enkele prachtige plekjes van het dorp in de schijnwerpers te zetten.
Het gedicht werd niet weerhouden... teleurstelling, writer's block.
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
Ik ben een man en woon in Everbeek (Oost-Vlaanderen) (nog steeds België) en mijn beroep is toeterniemeertoe.
Ik ben geboren op 06/01/1948 en ben nu dus 74 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schrijven en alles wat ik daarbij nodig vind...
Bob Dylan als inspiratie, (niet)publiceren mijn frustratie, mijn gezin is mijn gratie, eerste dorpsdichter Galmaarden (2007) worden was een prestatie, dat u komt lezen is een sensatie!
Ik ben Roland Bourgoignie, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Frankie ( eurocent op forum).
