Het ontbreekt niet aan Mariale feesten op de kalender,om er maar enkele te noemen: O.L.Vrouw ter sneeuw, O.L.Vr. van de goede raad, O.L.Vr. ter Slaven, O.L.Vr. van Vlaanderen en van Boonen, van de berg Karmel en Loreto, van Affligem en van Bissegem, O.L.Vr. Schreyboom , Maria Middelares, Maria Koningin en Maria van de 7 weeën enz. maar eris vooral bij ons O.L.Vrouw van Dadizele, niet alleen een bedevaartdorp maar ook een folkloredorp. Zie een filmpje als je klikt op "pompeschitter".
Maria wordt nogal vereerd en er wordt noal wat gebeden voor voorspraak bij haar Zoon voor allerlei gunsten.
Klik op  devotieprentjes van Mariale gebeds- en bedevaart-plaatsen en op Mariakapelletjes te Roeselare.

Wie kan mij nog devotieprentjes of foto's van Roeselaarse kapelletjes bezorgen ?

Maar eigenlijk steunt alle devotie tot Maria op het feest dat vandaag wordt gevierd.

 Vandaag herinnert de Kerk aan de dogmaverklaring van “Maria’s goddelijk moederschap”. Wij gedenken de woorden van profeet Isaias, VII,14 “ Zie, de Maagd zal  ontvangen en een Zoon baren, en zijn naam zal genoemd worden: Emmanuel”.

Emmanuel betekent “God met ons”, een naam die aankondigt dat God mens wil worden en met ons wil zijn in vreugde en verdriet.

Philippe en Mathilde hebben bij de geboorte van hun jongste zoon niet alleen een welluidende naam gekozen (zoals zij zeggen) maar een zinvolle bijbelse naam - Proficiat.

Een ander tekst van dezelfde profeet verkondigt: “Een twijg zal uit de stam van Jesse ontspruiten, een bloem ontluiken uit zijn wortel. En op Hem zal rusten de Geest des Heren”. Het doet ons denken aan de “Virga Jesse” feesten te Hasselt  . Op reis in het Odenwald (Duitsland) zagen wij in een Maria bedevaartkerkje een hoogaltaar dat de“Virga Jesse” of stamboom van Jezus mooi voorstelde ( zie afbeelding).

Vandaag vieren wij het feest van de Rozenkrans

Op 7 oktober 1571 overwonnen de christenen op de Turken in de zeeslag nabij Lepanto.

Kort voordien had Paus Pius V, een dominikaan, overal de Broederschappen van de H.Rozenkrans in beweging gezet om de rozenkrans te bidden opdat de zo gevreesde vijanden van het Christendom zouden wijken. Deze overwinning werd dan ook toegeschreven aan de voorspraak van Maria. Zijn opvolger Paus Gregorius XIII stelde dan ook op 7 oktober het feest van de H.Rozenkrans in en paus Leo XIII die wel negen encyclieken schreef ter bevordering van het Rozenkransgebed riep de maand oktober uit tot  Rozenkransmaand.

De rozenkrans herinnert aan de tijd dat ongeletterde monniken een snoer gebruikten om 15 x 10 Onze-Vaders ( pater noster) te bidden evenredig met de 150 psalmen van het Brevier.

De rozenkrans is ook hét gebed te Lourdes met zijn Rozenkransbasiliek en de dagelijkse Lichtprocessie bij het bidden van de Rozenkrans.

Rond het feest van de Rozenkrans is er dan ook de jaarlijkse grote Franse bedevaart, “le Rosaire”, een van de laatste van het seizoen.

Op de foto diverse soorten paternosters uit onze Bedevaartexpo van januari ll. afkomstig uit de collectie Onzen Heertjes/Poperinge.
Zie https://blog.seniorennet.be/OH

REÜNITIS

De dagen vliegen als destijds mijn vaders duiven van uit Clermont naar hun duivinneke.

De virus van “reünitis” is weer in het land met startvergaderingen, planning voor ontmoetingen en activiteiten. Zo zijn weer twee drukke weken voorbij.

Men zegt dat de liefde en dus ook de vriendschap door de maag komen.

Na een geslaagde startvergadering van de medewerkers voor de “Vrienden van Lourdes” om hen enthousiast op wervingspad te zenden werd deze na de voordracht over “Paus Johannes Paulus II en Lourdes” beklonken met een glas en een smakelijk hapje.

 Deze week streken de “commilitones” van de retorica 1954 uit het college te Menen neer op  “Het Eilandje” te Ieper voor onze jaarlijkse klasreünie. 24 Benen strekten zich uit onder tafel voor een heerlijke menu “à la nouvelle cuisine”, maar niet zoals bij de kok Magermans in het restaurant “De Gieregaard”: enorm kleine porties op een groot bord en met een gepeperde rekening.

Al waren wij maar met twaalf, toch waren wij volledig. In het laatste jaar Grieks-Latijnse waren wij met negen, een uitzonderlijke kleine klas, waarvan er inmiddels drie collega’s zijn overleden. Hierboven zie je onze klas op de laatste dag waarbij wij een bak bier hadden binnengesmokkeld.
Maar, “Small is beautifull!”.

In gezelschap van de eega’s zaten wij aan tafel zoals wij het geleerd hadden; mannen bij de mannen en vrouwen bij de vrouwen.

Wij, mannen, konden naar hartelust herinneringen uit het verleden ophalen over lief ( een woord dat we niet mochten gebruiken en zeker niet mochten hebben in die tijd) en leed ( méér zweet over de Illias, Schakespeare en de wiskundige puzzels dan tranen over ons strafregister). Vriendschap komt ook door gedeeld lief en leed.

Ook de geesten van onze profs zweefden als zorgzame engelen bewaarders boven ons hoofd; de mussche, de vlooie, krieke en Belga, zwaantje en de rosten,papa Lambert en de mama Anseeuw. Al moet gezegd dat hoe ouder wij worden wij met des te meer respect spreken over hun deskundigheid.

De vrouwen hadden het over de tegenwoordige perikelen van hun echtgenoten en luisterden naar de anekdotes van vroeger of keurden het clubje naar slijtage, vergrijzing en verkaling.

Wij wuifden mekaar uit tot volgend jaar.
Eigenlijk mankeerde er nog een nieuwjaarsdrink zoals die pastoor die na de mis met Pasen voor de zegen zei:” Ik wil niet nalaten u een zalig kerstfeest en gelukkig nieuwjaar te wensen, want ik weet dat ik er velen van u maar volgend jaar met Pasen terug zie.”.

En dan nog… bij leven en welzijn. Wat ik ten zeerste hoop.

Eind van de week ging mijn 29e “Seniorenkrantje” op de post naar de leden van de HBK-Seniorenclub. Als secretaris van deze club stuur ik een achttal keren per jaar een krantje.

Iedere krantje bevat een uitnodiging voor een of andere activiteit en een verslag van de vorige bijeenkomst.. Deze keer was het een relaas over een bezoek aan Gent met zoals het gepensioneerden past weer een smakelijke menu  ( hoe kon het anders dan een Gentse waterzooi van kip) en een of meer gevulde glazen.

.In tegenstelling met de klasreunie blijft meestal op dergelijke bijeenkomst het vorige leven onbesproken. Wellicht is dit nog niet lang genoeg geleden want senioren hebben meer een geheugen op lange dan op korte termijn.Toch is het een gezellige bedoening om vroegere collega’s, gelijken in het werk, hogere en lagere in rang, te leren kennen in een andere sfeer, een sfeer van niet-meer-moeten maar van nog-meer-mogen.

Om dat meer-mogen gestalte te geven nodigt het krantje de collega’s uit naar Antwerpen voor bezoek aan het centraal station, een Jodenwandeling en Jodenmaal.

Ja, er is nog leven na de bank.

Als één van de tienduizend deelnemers aan de  vierdaagse van de IJzer genoot ik op zaterdag van de zon, de prachtige natuur in het Westvlaamse heuvelland en een fier groepsgevoel deel te nemen aan deze manifestatie.

De vierdaagse van de IJzer is niet alleen een sportief gebeuren en voor sommigen waartoe ik behoor een test voor mijn conditie. Het is vooral een collectieve beleving van een memoriaal aan diegenen die voor de vrede gesneuveld zijn. Zo was dit tijdens het moment van bezinning op de kerkhof te Kemmel waar meer dan elfhonderd Engelse en Ierse soldaten ver van hun vaderland begraven liggen en tijdens de "Last Post" aan de Menenpoort te Ieper.

Het was een waardige voorbereiding voor de IJzerbedevaart van ’s anderendaags met bovenop de IJzertoren de slogan “Nooit meer oorlog”.

De ijzerbedevaart,  dit jaarwas, sinds vele jaren één van de mooiste en intiemste plechtigheden. Nu iedereen een zitplaatsje had was het rustig en stil zodat de plechtige Eucharistieviering stemmingsvol kon bijgewoond worden.

Het ludiek karakter van het optreden van de spraakimitator Dirk Denoyelle viel in de smaak en lachend werd het toch maar eens gezegd.

In de namiddag moest ik “full-speed” naar een bijeenkomstje met vrienden uit onze Lourdes- ziekendienst. Na  de koffie en de kippenbelletjes op de BBQ voelde ik mij nog steeds op ijzerbedevaart zodat wij bij menig glaasje Franse Merlot met enkele gelijkgestemde vrienden een “Vlaamse Cantus” hielden waarbij heel het repertorium uit volle borst de lucht in ging.

 Ik waande mij weer als dertig jaar geleden in een van de café’s op de markt te Diksmuide.

Was het maar waar !

Wij zijn in het digitaal communicatietijdperk. De tijd van de tamtam en de postkoets is reeds lang voorbij. Ik herinner mij nog de grote telex op ons bureel van het expopaviljoen “Civitas Dei” te Brussel in ’58. Het was  de voorloper van de fax die nu bijna automatisch bij elke telefoon thuis hoort. De gsm maakt je nu niet alleen overal bereikbaar maar ook kan je telefoneren even goed op straat, van uit een ver zuiders of oosters land als van uit je luie zetel. Een bijna dagelijks berichtje van uit uw vakantiebestemming vervangt het sturen van een zichtkaart. Jongeren zijn meesters in het chatten en sms-en en het bloggen is een nieuwe vorm van moderne communicatie.

In mijn moderne brievenbus of maibox kreeg ik van een vriend, pater karmeliet, volgende communicatiewenk:

Onze Lieve God ziet uit naar een gesprek met u.

Zeven tips om Hem op te roepen:

1. Vooraleer te spreken, vorm het nummer

    om u in Gods aanwezigheid te stellen.

2. God bezit lijnen genoeg om u te onthalen.

    Als de lijn bezet is, hebt u het verkeerde nummer gevormd.

    Let op, als God opneemt, zegt Hij niets, maar Hij luistert.

3. In geval van onderbreking, ga na

    of gij het niet zijt die het contact verbroken hebt.

4. Een gesprek met God is geen monoloog:

    spreek niet voortdurend, maar luister naar wat

    gezegd wordt aan de andere kant van de lijn.

5. Maak er geen gewoonte van

    alleen in geval van nood God op te roepen.

6. Bel God niet alleen op tijdens de goedkope periodes

    en bijzonder op het einde van de week.

    Een korte oproep is elke dag mogelijk.

7. De gesprekken met God zijn altijd gratis.

“Heer God, Gij zijt zo groot, zo mooi.

O levende God, Gij zijt zo liefdevol

en overal aanwezig in het heelal.”

Even proberen ? Doe maar.

Vakante jobs – Vakantie jobs

Tegenwoordig hebben de meeste studenten een of andere vakantiejob waarbij ze een goeie stuiver verdienen om in het beste geval hun studies te betalen maar ook nog om zich een extra luxe cadeau te veroorloven. Van jongs af worden ze gestimuleerd naar gewin en welvaart.
Wij, jongeren van binst de oorlog of kort nadien hebben leren bijklussen om beter te overleven eerder dan voor eigen luxe.

Op onze landelijke gemeenten diende onze vrije tijd om na het rooien van de aardappelen de door de machine niet verzamelde aardappelen handmatig te rapen, om erwten te plukken, om in de streek van Ieper op de vers geploegde velden ijzer te zoeken van bommen en granaten uit de eerste wereldoorlog dat als oud-ijzer verkocht werd.Mijn jeugdjaren situeerden zich te Geluwe in de tabaksstreek van Wervik. Een ander bezigheid tijdens de oorlog in september-october was het plukken van de onderste bruin geworden bietenblaadjes die dan per kilo verkocht werden aan de tabakkervers om ze voor de smokkelaars te mengen tussen de tabak. Om enkele kilo’s bijeen te scharrelen moest je er heel wat voor doen maar het bracht geld op. Je moest ook oppassen voor de komiezen want die lagen op de loer om de geheime tabakkervers te weten te komen.

In deze tabakstreek trokken wij tijdens de vakantie in juli - augustus met onze picknick voor een ganse dag naar boerderij “De Roobaert” van mijn grootvader of bij boer Vanhaverbeke om tabak te naaien. Als de boer of zijn knechten de tabak geplukt hadden zaten wij in het stoppelveld op een strozak om de stengels op een lange naald te rijgen en deze door te schuiven op een koord; “een ranke”.
Het was een werken in weer en wind en soms onder een stekende zomerzon .We werden betaald per ranke. Ik denk dat wij ongeveer 1BF kregen per ranke en dat je geen luiaard mocht zijn om meer dan 100 ranken per dag te naaien.
Het naaien moest zo vlug mogelijk na de pluk gebeuren. Soms waren wij met 10 tot 20 naaiers en ieder avond werd per persoon het aantal opgetekend voor de eindafrekening maar ook om rekenschap te geven thuis dat we gewerkt hadden. Het gebeurde echter wel meer dat de jongens en meisjes onder mekaar de stoppels van het veld uitrukten om als projectielen naar mekaar te gooien of dat er meer getaterd dan gewerkt werd. Bij het eind van de werkperiode trakteerde de boerin dan gewoonlijk met… Koekenbrood en Cacao.

De opbrengst van al dit bijklussen in onze vrije tijd of vakantie was niet voor ons persoonlijk. Het geld werd afgegeven aan moeder voor het huishouden. Misschien bezorgde zij ons wel eens een extraatje. Het gezin was één gemeenschap, een commune waarbij iedereen naar zijn vermogen bijdroeg en deelde met mekaar.
Wellicht zo leerden wij werken voor de gemeenschap, voor het algemeen welzijn, voor een ander en niet onmiddellijk voor onszelf. Het was een school voor vrijwilligheidswerk.

Hier en daar gebeurt het in gezinnen dat wil zoonlief of dochter iets presteren voor vader of moeder zij dienen betaald te worden: om het gras af te rijden, om de auto te wassen, om de tuin te verzorgen, de schoonmaak te doen enz.
Niet alle werk is betaalbaar en niet alle betaald werk brengt voldoening wijl onbetaald werken soms toch vreugde schept. Er zijn nog veel vakante jobs voor onbetaald vrijwillig vakantiewerk.

Mijn valies staat klaar. Morgen vertrek ik voor mijn jaarlijkse onbetaalde werkperiode van twee weken in dienst van de Hospitaliteit te Lourdes. Honderden vrijwilligers zullen er zijn.

In Memoriam

Vandaag waren wij op de begrafenis van Anne-Marie Degryse.
Juist twee maanden geleden was zij nog bij ons te Lourdes met “Vlaanderens Bedevaarten”. Het was haar wens nog eens naar Lourdes te reizen, haar laatste reis. Wij zijn verrast dat haar ultieme thuisreis zo vlug zou komen.

Wij kenden Anne-Marie reeds lang. Zij was tweemaal mee met de Poliobedevaart en een paar keren met “Vlaanderens Bedevaarten”, nog toen zij op hotel kon logeren.

Als jonge vrouw had zij veel talenten, hield van kunst, muziek en de natuur.In haar vroeg ziektestadium zagen wij haar in stad met haar gehandicaptenscooter op uitstap of boodschap.

Zij kwam geregeld naar de St.-Jozefskerk als het Koninklijk St.-Jozefskoor de hoogmis opluisterde. De ziekte heeft haar mooie toekomstdromen gedwarsboomd en toch bleef zij als MS-patiënte  een lieve en moedige dame.

Per E-mail en telefoon werden zoveel mogelijk de leden van de ziekendienst in de Meibedevaart verwittigd.Bij haar uitvaart waren aanwezig van “Vlaanderens Bedevaarten”: haar vaste verpleegster Claudine Kesteloot, de verpleegsters Christine Pattijn, Denise Pecceu, Simonne Deveeuw, Hilde Bellegeer met Joost Vanderheeren en zijn moeder, ik zelf en mijn vrouw.
Het is fijn als leden van een hospitaliteit ook bij hun uiteindelijke afscheid als “gezondene” de afgestorven zieke nabij te zijn.

Het evangelie en het thema van de uitvaart ging rond de tekst: “Kom tot mij, gij die belast en beladen zijn” ( Matt. 11,28) dat het Lourdesthema was van dit jaar.
Prachtig klonk het “Ave Maria” van Gounod als tussenzang. Zou Anne-Marie nu meeluisteren ???

In zijn homilie wees de priester erop dat Christus door zijn kruisdood alle kwaad en lasten op zich heeft genomen en wij na de dood één worden met de Goddelijke eeuwigheid, zonder tijd en ruimte, zonder pijn en verdriet in een volmaakt gelukkige liefde en vriendschap.

Tijdens de mis dacht ik aan andere overleden zieken die Anne-Marie zijn voorgegaan en soms in andere uitvaartomstandigheden;
aan die zieke die mij destijds 50.000 BF. toevertrouwde voor haar begrafenis omdat zij anders dat van haar familie niet zou krijgen, aan die zieke die haar lichaam afgestaan had aan de universtiteit en wij alléén als kennis aanwezig waren op de nadienst in de unief, aan die zieke wiens begrafenisstoet geen 10 mensen telde en aan nog andere…

 Zoals Anne-Marie hield van schoonheid had zij een waardige en sobere begrafenis, omringd door haar familie en vrienden van de MS-liga, Ziekenzorg, Banneux, “Vlaanderens Bedevaarten”.

Op haar bidprentje kon men volgende tekst lezen.

Zwaar werden de dagen

En lang duurde elke nacht

Hoe moeilijk is het vechten

Bij ontbreken van kracht

Ik heb de berg beklommen

Die jullie nog moeten gaan

Huil maar niet, God kent mij

En roept mij bij mijn naam

Ik wou zo graag naar huis

Nu ben ik voor eeuwig thuis.

Bidden wij:

Laat deze laatste groet

Dit moment van ongelijk

En onvergelijkbaar samenzijn

Ons sterken in de aarzelende hoop

In het wankele geloof

Maar vooral in de onbreekbare liefde die

Vertellen van Leven- eeuwig en voorgoed

( uit funerariumgebed in “De doden leven..” van priester  en vriend Jan Coghe.

Sportjournalist voor één dag.

Nu de “Tour de France” bezig is en de overwinnaar die zondag te Parijs zal triomferen bijna bekend is denk ik aan mijn journalistieke carrière.

Op HBK-spaarbank was ik free-lance reporter voor het personeelsblad “ HBK-Kijker”. De firma nam het ernstig op en had een beroepsreporter in dienst voor allerlei communicatieve taken waaronder de hoofdredactie van het personeelsblad. Bij zijn uitdiensttreding kon ik zijn verlopen journalistenkaart  afschooien.

Op een mooie dag met “Gent-Wevelgem” was ik als HBK-directieafgevaardigde op kantorenbezoek in de streek van Ieper. Die dag moest  een nieuw aangeworven medewerker die op stage was mij begeleiden om de knepen van het vak aan te leren. Daags voordien hadden wij  met collega’s een werkvergadering gehad tot laat in de avond en diep in het nat zodat mijn kop bijna barste. Ik had pech;

Ik zat niet alleen met op mijn schoot een rekruut voor wie ik een voorbeeldfunctie had maar bovendien met een grote kater.

 Het was zo een mooie dag, een mooie streek met de Kemmelberg in zicht en met langs de baan werkeloze kijkers voor “Gent-Wevelgem”, bijna een feestdag.

Ik had het gevonden. Mijn geest was nog nuchter genoeg en ik zei tegen mijn maat:

 “ Zeg vriend, vandaag zal ik u leren niet hoe je het moet doen maar hoe je het niet moet doen”. Wij rijden naar de Kemmelberg om boven op de top “Gent-Wevelgem” te bekijken. “ Hoe zal je dat doen, er mag niemand meer per wagen op de berg ? ”- “ We zullen de koers voorop rijden ” zei ik. Ik haalde mijn journalistenkaart uit mijn portefeuille en plakte die op mijn voorruit en schreef in het groot op een blad “PERS”. We reden tot waar de koers voorbij kwam en sloten ons aan bij de publiciteitskaravaan tot boven op de Kemmelberg. Het was een huzarenstukje maar het lukte.

Van werken die dag kwam er niets meer in huis. Bij het naar huis rijden gaf ik mijn collega als les mee: “ Soms moet je lef hebben in het leven”.

Wij zijn drie dagen in ons vakantiehuisje geweest in de Ardennen om het in orde te brengen voor de vakantiehuurders.

Het is nu volop verlof aan het worden. Ik geloof dat Roeselare leeg gelopen is en wie in België gebleven is viert misschien 175 jaar “verdriet van België”.

Het weder is alleszins van de partij en de zon staat gloeiend heet. Clementine van aan de statie is al terug van Spanje. Ik vroeg haar of het daar ook zo heet was. “Zwijg, zeg ze, de boeren moesten daar ijs bij hun kippenvoer doen, anders zouden de kippen gekookte eieren leggen.”.
Twee van mijn kinderen zijn op reis naar Italië, één zit in Bulgarije en een ander in Friesland. ’t Is te hopen dat ze niet bij den aap gelogeerd zijn.

Een groep van de Boerinnenbond was op cruise aan de Middelandse zee. Een officier van het schip in gala-uniform verwelkomde de gasten en de voorzitster dankte hem met “Dank u wel voor uw gastvrijheid, kapitein”. “Ik ben de kapitein niet” lachte de man “Ik ben de dekofficier”.Ze draaide zich om naar haar gevolg en zei “Amai, ze hebben hier aan alles gedacht !”

En als ge dit nog niet gelooft, vertel ik de volgende keer wat anders uit “Het Manneken uit de Mane”

ONTVANGEN MAIL'S

DANK U

HET IS MOOI

TOT IN LOURDES ???????????

Zr. Rosa Degryse

 
Vond het fijn je blog te bezoeken

Kom zeker terug

Kom je ook eens langs ?

https://Blog.Seniorennet.be/kwizientje

Groetjes

Carine

dag Germain,

 Hoe is het mogelijk, elkaar op zo een korte tijd elkaar gevonden op 2 verschillende fronten via het internet?!

en dan nog in een korte tijd na elkaar op seniorennet!

 Alvast proficiat met uw communicanten! en succes met de blog, voor mij ook heel nieuw!

martin vanhee

Germain, ik ben er vanavond in geslaagd uw weblog helemaal te lezen. Zeer interessant en proficiat voor uw beider prestaties op de Lourdesbedevaarten. Zeer ontroerend.

Ook het verslag over onze uitstap met de seniorenclub gelezen. Het was niet alléén een mooie dag maar ook een leerrijke dag. Voor herhaling vatbaar !

U mag wel schrijven over lekkere gerechten maar daarmee kan ik ze niet proeven. Graag het recept van de karnemelkpap aub zodat ik ze kan vergelijken met wat ik van vroeger jaren nog weet hoe ze smaakte bij ons thuis (meer dan 40 jaar geleden). Miaa geef aub uw geheimen prijs. Dank bij voorbaat.

leuk !

Hoi,

ik lees je weblog heel regelmatig en heb die ook toegevoegd aan mijn links op mijn weblog (weblog van een vriend)

hartelijke groet

Jan

De St-Godelieve processie

Zondag bezochten we de St-Godelieve processie te Gistel. Het was een mooie processie en er was veel volk. In de processie werd de Godelieve sage uitgebeeld in keurige groepen met begeleiders die de legende voorlazen. Er was de voorstelling van het tijdskader te Gistel en het Moerenland – het leven van Godelieve: haar jeugd, haar gedwongen huwelijk, de verstoting met gevangenneming en vlucht – de persoon van Bertolf van Gistel  met zijn moorddadig plan – zijn oproeping voor de Graaf van Vlaanderen- zijn boetetocht naar Rome – de heiligverklaring van Godelieve – de mirakelen en de Abdij “Ten Putte” met de verheerlijking van de H.Godelieve in de iconografie van de vier kronen: de maagdelijkheid als de Lente, het huwelijk als de Zomer, de verstoting als de Herfst en de marteldood als de Winter.

OP 3 km van het centrum ligt de “Abdij ten Putte” dat jaarlijks nog meer dan 10.000 bezoekers telt. Er is een kapel, een ontvangstruimte en een mooi museum. Klik op de foto voor méér info over H.Godelieve.

Het verhaal, eeuwen oud is nog van deze tijd en meer dan ooit zijn er de huwelijksproblemen.

Godelieve was “The Queen of hearts” schrijft de begeleidende brochure, zij had de harten van het volk vervoerd en had oog voor de verschoppelingen der aarde en slachtoffer van een gedwongen of mislukt huwelijk.Waar hebben we dit nog meer gehoord ?

Bovendien is het een Vlaamse heilige en een mooie naam, “Gode lief” naar wie één van onze dochters werd genoemd.

                                11 JULI  FEEST

VAN DE VLAAMSE GEMEENSCHAP

Er is reden om te vieren nu veel van onze eisen zijn verwezenlijkt: Leuven Vlaams, Brussel Vlaams,werk in eigen streek, amnestie, zelfbestuur, gelijkwaardigheid in een confederale staat. 

Misschien zijn ze nog niet alle in “optima forma” bekomen en hangen nog het dossier BHV , de geluidslast in Zaverntem, de financiële sleutelverdeling, de nog zelf te beheren personele materies enz…

Wij hebben er voor betoogd, geroepen en gescandeerd, ons verdedigd en gestreden.

Als jong-KSA-er zongen wij Vlaamse liederen uit volle borst en werden we gekweekt te vechten voor “Outer en Heerd”.

Als student trokken wij op voor Leuven Vlaams en Brusel Vlaams. Wij nalmen deel aan de anti-Fosty betoging in 1953 en werden nat gespoten.
Franstalige correspondentie werd met een kleefzegel aan de afzender teruggestuurd.

Overdag werkte ik te Brussel als public relations man voor “Civitas Dei”, het paviljoen van de H.Stoel op de WT en ’s avonds voor de vervlaamsing van de WT. Ik kwam in contact met Wilfried Martens en Mik Babylon, resp. de nationale en provinciale voorzitters. In mijn dorp richtte ik het “Jeugdcomité voor de Wereldtentoonstelling ’58  “ op en hield een goed bijgewoonde protestavond.

Als bestuurslid van het Davidsfonds richtten wij een jaarlijkse fietstocht in naar de IJzerbedevaart waarbij een 50tal jongeren uit het dorp zich aansloten.Wij ronselden geld in voor een camion stenen voor de heropbouw van de vernielde IJzertoren. Tot nog toe zijn de keren dat ik wegens omstandigheden niet naar de IJzerbedevaart trok op mijn een hand te tellen.

Wij deden ons best om in het openbaar het ABN te spreken en zodoende eerbied te bekomen voor onze taal en.onze kinderen kregen Vlaams klinkende namen.

Nu zijn wij fier dat wij als jongere de lont hebben aangestoken voor een daadwerkelijk Vlaamse politiek en Vlaamse leiders. Wij blijven fier dat " Omdat we Vlaming zijn".

PATAT  FRIET

Nog vóór dat het Zeeuwse mosselseizoen officieel is ingezet hebben wij gisteren mosselen met friet klaar gemaakt. Het waren onze laatste “oude patatjes”, gerimpeld als een oud wijveke en zo zacht als de mosselen zelf, nog juist goed genoeg om frieten te bakken.

Het smaakte o zo lekker na een weekje Duitse kost op restaurant. Ik geloof dat de schnitzels op de duur langs mijn oren zouden terugkomen. Je vindt ze op elke menukaart, een bladzijde vol: wienerschnitzel of jägerschnitzel, met champignons of met met “zwiebeln”. Ook de worsten met kool of choucroute zijn niet van de kaart weg te krijgen. Met wat geluk kan je nog een putensteak op je bord krijgen (zie foto) maar zoek maar eens naar een paling in het groen, Poperings potjesvlees, een “assiette anglaise”, een “tomate crevette”, een Oostendse visschotel of Gentse waterzooi of gewoonweg een beafstaeck-friet.

Als vergelding voor het gemis van een heerlijke bord soep krijg je wel een “salade-teller” voorgeschoteld. Voor mij was dat wel een zuur zoethoudertje. Alleen vroeg ik mij af als ik dit moest eten in afwachting dat de bestelde forel gevangen en gebakken was of  dat de bollen “knödels” gekookt waren dan wel samen de hoofdschotel.

Leve moeders keuken! Wat je zelf kweekt en bakt, kweekt en bak je het best.
Vandaag zal ik voor het eerst mijn nieuwe patatjes rooien. Ze zullen lekker smaken bij een entrecôte met zelfgekweekte salade en tomaten in moeders mayonnaise.

H.BARBARA IN HET ZOUT…

Tijdens ons bezoek aan het Odenwald brachten wij op woensdag een bezoek aan Mosbach en de zoutmijn in Kochendorf /Bad Friedrichhall.

Mosbach bezoeken betekent slenteren in de winkelstraatjes op zoek naar “billig einkaufen” en genieten van de mooie vakwerkhuizen waarvan het oudste en wellicht een van de mooiste het “Salzhaus” (1500) is  dat ons herinnert aan de toenmalige belangrijke zouthandel in die streek.

Op enkele kilometers vandaan ligt nog de bedrijvige en één van de grootste zoutmijnen van Europa. Deze is op woensdag te bezoeken. Dus daar naartoe.

Wij verlaten de snikhete bovengrond naar een oord van 18°. Met een liftkooi dalen wij in een halve minuut af, 180m. diep onder de grond naar de zoutmijn waar wij kennis maken met 200 miljoen jaren aardgeschiedenis, het werken onder de grond, de winning van het zout en de verwerking voor allerlei doeleinden.

De rondgang is 1,8 km lang en duurt twee uren. De gangen leiden ons naar de koepelzaal en de kristalzaal. In de zoutrotsen zijn taferelen gebeeldhouwd waaronder dinosaurussen die ons duiden op de oertijd  en de bevolking ervan, taferelen bij het winnen en verhandelen van zout en … de H. Barbara, levensgroot. Zij is immers de patroon van de mijnwerkers. 

Door de verlichting en de flikkering van de zoutdeeltjes in de rotsen biedt het een feeëriek schouwspel.

Als souvenir voor onze kleinkinderen kunnen wij nog enkele glinsterende zoutstenen meenemen. Er even aan likken en je smaakt het zout.

Maar op deze subtropische bovengrond smaakt een ijsje toch wel beter.

Wahlfahrt im Odenwald

Heinde en ver is het bedevaartsoord Walldürn bekend voor de verering van het H.Bloed.

Oorsprong van deze pelgrimage is een legende waarbij de priester tijdens de consecratie zijn kelk omstootte en er bloed in plaats van wijn uitvloeide.

Iedere zondag, vijf weken na Sinksen, zijn het hoogdagen en stromen uit alle streken van Duitsland pelgrims toe; per wagen, in groep te voet of per bus. De voorbije jaren zijn we er meermaals heen gereden maar dit jaar was het bedevaartseizoen voorbij.

Zo maakten wij van onze zondag een alternatieve bedevaarttrip in het Odenwald.

Wij begonnen met een misviering in het “kloster Engelberg” aan de Main, een klooster der franciscanen hoog op de berg. Je kan er te voet van in het dorpje Grosz-Heulbach langsheen 612 trappen met onderweg kruiswegkapellen.. Zoveel moed hadden wij toch niet maar Mia is er na de mis wel te voet van afgedaald.

Er zijn de zondag drie missen waarbij het mooie barokkerkje steeds stampvol zit met fel zingende mannen zowel als vrouwen. Stemmig is het en wat kunnen die Duitsers zingen! Er wordt ook nog veelvuldig biecht gehoord.

Naast de kerk is er een kapel met het “Gnadebild” van Maria en heel veel brandende kaarsjes met ex-voto’s voor dankbetuiging. In het restaurant kan je een “pater” drinken, wat patersbrood verorberen of een likeurtje kopen voor de thuisblijvers.

‘s Namiddags reden wij naar Hessenthal met een drievoudige bedevaartskerk:de gotische “Gnadenkapelle” uit 1454, de nieuwe bedevaartkerk met een moderne kruisweg en de 7 m. hoge grafkapel van de grafelijke familie Dietrich Echter met 10 levensgrote afbeeldingen van de familieleden, geknield rond het kruis.

Er zijn vier grote bedevaartdagen op Paasmaandag, Sinksenmaandag, 15 augustus en de zondag na Maria-geboorte.

Vandaar reden wij naar Mariabuchen over Lhor am Main, een druk bezocht bedevaartsoord in een groen dal waar om tot inkeer te komen de stilte heerst. Dit bedevaartsoord bestaat reeds van 1395 en staat momenteel onder de hoede van de kapucijnen

Oorsprong van deze bedevaartplaats is een schaapherder die een  houten “Madonna van smarten” beeldhouwde en dit plaatste in een beuk in het bos.Er kwamen heel wat bezoekers  die verhoord werden in hun gebeden zodat het een bedevaartplaats werd. Het barokke kerkje bevat zeer waardevolle kunstwerken waaronder het hoogaltaar met twee zijaltaren en het orgel. Er is een gasthuis voor bezinningsdagen.

Later in de week ontdekten wij nog een merkwaardige bedevaartkapel te Amorsbrunn in de omgeving van Amorsbach. Deze plaatsnamen zijn genoemd naar de H.Amor die in de 8^e eeuw die streek kerstende en begraven is in Münsterbilzen bij Maastricht. Zijn beeld staat in de kapel.

Naast de kapel ontstond een bron die een heilzame werking had zodat in 1565 er een “Heilbad” aangelegd werd. Van dit water werd bediend tegen oogziekten en…onvruchtbaarheid.

Maar echt merkwaardig is het altaarstuk binnenin de kapel met de voorstelling van de stamboom van Jessaia.

Uit de buik van een slapende Jessaia (vader van Koning David) rijst een boom die de stamboom van Jezus voorstelt met rechts en links de 12 oudtestamentische koningen en bovenaan Moeder Maria met het kind Jezus. Aan weerszijden staan de ouders van Maria, Joachim en Anna.

Buiten het kerkje staat nog op een helling een stenen preekstoel die moest dienen om de vloed van bedevaarders die in het kerkje niet binnen konden toe te spreken. Er is ook nog een zuil met het beeld van Maria en op een muur van het kerkje is de H. Christoffel geschilderd die met Jezus op zijn arm de stroom oversteekt.

In ieder geval bracht onze zondagtrip heel wat wetenschap bij over het christelijk volksgeloof in een ver verleden en het bedevaarten als een alom verspreid fenomeen ook in deze contreien.

We maakten voor de dertigste keer onze jaarlijkse uitstap van een week naar het mooie “Odenwald” (Dtsl.) bij Frau Sigrid Ihrig.

Het dorpje Gammelsbach, tussen Neckar en Rijn, blijft ons bekoren. Het is telkens weer een ontmoeting en kennismaking met zijn wandelpaden langs bossen en heuvels, zijn burchten in de streek en mooie steegjes met vakwerkhuizen en vooral de gastvrijheid van Sigrid Ihrich.
Wij proeven van haar zelfgebakken " torten mit sahne" en drinken een weiszwein op haar terras.
Wij ontmoeten er de vriendelijke "Nachbar" in zijn tuintje om even een praatje te slaan, worden weer herkend bij de bakker en enige winkel in het dorp en bestellen onze voorraad wijn in de plaatselijke "Bauerladen".

Het is ook een ont-moeting, even niet moeten en vrij zijn en als we moe zijn van het “laufen” ons even neerleggen in de schaduw van een boom….

“Lucske”

Met negen vrienden van de Meibedevaart waren wij gisteren in Koksijde  te gast bij de zussen van “LucskeVandamme”: E.H.Ivo Vandenbulcke, Raymond en Trees François, Omer en Christiane Buyse ,de Zrs. Harlindis en Françoise en Germain en Mia.

Het was een uitnodiging van Thérèse, Mariette en Bernadette  Vandamme als blijk van dankbaarheid en genegenheid jegens ons om het gezelschap dat Lucske te Lourdes mocht ondervinden. Wij hadden als attentie een mooi ingekaderde pasteltekening van Lucske mee die Omer gemaakt had met een passend gedicht erbij ( zie verder).

Lucske was een zwaar autistisch mongooltje.Steeds tevreden, licht monkelend en soms schalks, een schat om van te houden, een voorbeeld dat psychisch zwaar gehandicapten nog heel wat liefde en genegenheid kunnen tonen. Voor de familie en de zorgenverstrekkers zijn zij een bron van verbondenheid, aanhankelijkheid en liefde.

Gans zijn leven hebben zijn drie zussen na het overlijden van ma voor hem gezorgd, hem nooit alleen gelaten, hem vertroeteld als “onze lieve jongen”, “onze lieve schat”, “ons manneke”. Nu nog steeds ruim twee jaar na zijn overlijden spreken zij zo over en met hem, betrekken zij hem in het huiselijk gebeuren, hangen en staan er tientallen foto’s in de woonkamer en is zijn slaapkamer waar hij is gestorven, getooid met allerlei herinneringen en souvenirs,  intact gebleven alsof hij nog bij hen is.

Boven zijn bed hangt nog zijn “diploma van allerliefste vriend” die ik had gemaakt n.a.v. zijn 60^e verjaardag. Op 62 jaar is hij overleden na een maandenlange aftakeling. Met zes brancardiers uit de Meibedevaart hebben wij “Lucske” voor een laatste keer de kerk binnengedragen en naar zijn laatste rustplaats vergezeld. De familie Vandamme heeft dit een mooi gebaar gevonden voor Lucske die tientallen jaren zo graag naar Lourdes meeging. Het was zijn uitverkoren reisbestemming. Hij was er met zijn strandstoel bij de hand om aan de Grot of in de vieringen vooraan te zitten bij zijn zorgende zussen.

Die genegenheid, die sterke verbondenheid, die liefdevolle zorg van die zussen is onvoorstelbaar en diep ontroerend. Voor Lucske’s vrienden kunnen zij nooit gul genoeg zijn. De gastvrijheid bij het bezoek was dan ook bijzonder overvloedig met ijs en appeltaart, koffie en toebehoorten, apéritief met hapjes, koude visschotel en wijnen en om de putjes te vullen… nog een fruitcocktail.

Er werd gekeken naar de videoreportages van Lucske’s beste dagen: zijn 50^e verjaardagsfeest  als ware het een bruiloft waar hij zich “de koning te rijk voelde” bij het openen van de pakjes, met volle teugen genoot van zijn lievelingsmuziek en de vele klinkende zoentjes die hij mocht ontvangen. Er was de passage van zijn geliefde Lourdesreizen met de winkel waar hij steeds zijn eau-de-cologne kocht en nu nog steeds bewaard is in zijn kast. Wij zagen hem met zijn strandstoel aan het strand en..te Lourdes.

Het was een mooie namiddag met flink wat gebabbel en het voornemen om volgend jaar samen naar Lourdes te gaan en aan te zitten in hetzelfde hotel aan dezelfde tafel, om te Lourdes “Lucske” bij ons te voelen.

Wat kan Lourdes wonderen verrichten en hoe maakt Maria het kleine dingen en mensen groots !

Vaarwel Lucske

Het was niet met de trein

Dat je vertrok

Dat wuiven doet zo  kort

Het was met de boot

Die naar de einder voer

De einder en die stip

Gaan niet verloren

Mijn ogen blijven

er  naar wuiven

Ik weet je in die bogen

Die een zijn met de zee

Omdat de zee

Een zee maakt van lucht

Daar moet het ergens zijn

Dat je naar toe voer

Ver weg

Zeer ver

Maar door de zee

Weer naar me toe gerold….

Lieve Van Damme