Dinsdag.

Een begeleidster bezorgde ons gisteren tijdens de ziekenzalving een attentie met o.a. volgende woorden:

“Een nacht zonder licht wordt een heldere morgen. Leid ons, Maria, weer hoopvol naar Huis.”.

Het wordt een vroege dag. 0m 4 u. opstaan, naar het Accueil de bagage van de zieken en begeleiders opladen, naar het station brengen, de zieken op de trein helpen.

Om 7u vertrekt detrein met nog twee tussenstoppen van een uur.
Bij het naderen van Tourcoing wordt het in de ziekenwagon druk: afscheid nemen en vaarwel wensen van begeleiders en zieken: handjes schudden, zoenen, adressen noteren en voor de begeleiders een datum afspreken om eens foto’s te bekijken en herinneringen op te halen bij een hapje en een drankje. Het wordt na een stemming 18 juni.
Tegen dan maak ik een power-point-reportage.

Omstreeks 17u zijn we in Tourcoing en om 19u. terug in Roeselare.
Het werd weer een geslaagde en deugddoende bedevaart met de dire ingredienten die Mgr.Ropger Vangheluwe verwoordde: intens gebed, op stap gaan en vreugde zaaien.

Natte Zondag.

De zondag was geen zonnedag maar een regendag. Geen zorgen, in de voormiddag zitten wij met misschien wel 25.000 aanwezigen in de ondergrondse basiliek voor de plechtige Internationale Mis. Wij hebben geluk, de hoofdtaal deze keer is het Nederlands en een Nederlandse bisschop gaat voor in de viering. Een gehandicapte van bij ons mag van in zijn rolstoel voorbidden.

Voor de middag,bij een glaasje op kosten van de bedevaartdirectie, wordt er verzameld om de organisatie van de afreis op dinsdag te bespreken.

In de namiddag bezoeken wij nog eens de Grot om dan nadien met de zieken in stad te winkelen, een terrasje te doen en…eens te trakteren.

Te 18u wonen wij de inzegening bij van de tweede statie van de nieuwe Kruisweg voor zieken, niet alleen met wijwater maar ook met regenwater. Deze statie wordt geschonken door de Federatie van de bedevaarten van de Benelux waarvan ik Raadslid ben en in die hoedanigheid op de receptie was uitgenodigd. Doch wacht mij nog een ander traktaatafspraak. Wat kan het op sommige dagen toch vochtig zijn !

Maandag.

Het is de dag van de ziekenzalving. De begeleiders dienen mooi uitgedost te zijn. Zowel voor de zieken als de begeleiders is het een plechtige maar intieme gelegenheid en niet zonder emoties. Er wordt ook gedacht aan een viertal zieken die sedert mei van vorig jaar zijn overleden. Mijn gedachten gaan ook naar nog andere overleden

Bedevaarders die we hebben begeleid en er niet meer bij zijn….

 Het is tevens de slotplechtigheid waarbij Jaak Houwen, bedevaartdirecteur en deken van Ieper dit weer op zijn spirituele manier opvrolijkt.

Vijf verdiepingen hoog op het terras houden wij met de zieken een gezellig samenzijn bij een drankje en een hapje.Er is muzikale begeleiding van een digitale piano waarbij de bedevaartdokter zijn ongekende muzikale talenten toont en Deken Jaak Houwen een nummertje opvoert waarbij het publiek hem moet helpen om zijn ei te leggen. Embiance verzekerd.

Vrijdag. "Een kruis draag je niet alleen…"

Onze eerste dag te Lourdes begint met een mis aan de Grot,steeds een intieme gebeurtenis.

Twee weken per jaar ben ik er dag in dag uit aanwezig als verantwoordelijke voor de ordedienst. Het is alsof je er thuis komt.

Voor de mis zorg ik dat minder mobile mensen er een voorbehouden plaatsje krijgen.

Na de mis komt Kan.P. Depuydt uit Brugge voor de zieken en conferentie geven over het jaarthema te Lourdes “Komt allen tot Mij die belast en beladen zijt”. Een deel van die conferentie had hij al gegeven in februari te Roeselare ,op de trekking van de “Lourdesbeurzen”.De kanunnik, zo pas “erekapelaan” van Lourdes benoemd om zijn bedevaartverdiensten is een uitzonderlijke kenner en verteller van het Lourdesgebeuren.

’s Namiddags organiseerde aalmoezenier Guid Debonnet de Kruisweg voor zieken en begeleiders. Voor mensen in de ziekendienst is de 5^e statie een zinvol gegeven:“ Simon van Cyrene helpt Jezus’ Kruis dragen”.

Zo luidt de tekst: “Helpen doe  je niet  alleen met je handen. Het begint bij ziende ogen en horende oren. Een kruis draag je niet alleen. Je hebt partners nodig, medemensen die schragen wat je hart en je schouders bezwaart. Samen met al wie uitziet naar onze hulp en rekent op onze nabijheid, bidden wij.”

Lourdes 19-24 mei 2005

Donderdag: Eerste ontmoeting.

Om 9u.vertrok onze TGV uit Tourcoing om tegen 17 u in Lourdes aan te komen.
Het was een hartelijk weerzien van collega’s uit de Ziekendienst, verpleegkundigen, helpsters, brancardiers en zieken. Op doorpassage in de trein ontmoette ik kennissen uit Geluwe, het dorp van mijn roots, mensen die ik 40 jaar geleden niet meer gesproken had.

Zij waren mee met de CRM ( club of christelijke  rustende middenstanders). Hierbij was mijn NCMV-voorzitter uit de jaren 60-65. Ik was er secretaris was van het plaatselijk NCMV, uitgever van ons plaatselijk reclamebladje “Het Gaperke” en inrichter van de middenstandsacties. Een moment om oude herinnering boven te halen. Ik verhuisde om beroepshalve te Roeselare secretaris te zijn van de NCMV-mutualiteit.Via deze mutualiteit en Ziekenzorg ben ik dan ook in contact gekomen met de ziekenbedevaarten naar Lourdes.

Ja, Lourdes met zijn massa mensen , van alle rassen en talen is een plaats van ontmoeting met zieken, met vrienden, met leden van de hospitaliteit die je jaarlijks terugziet… met geloofsgenoten en de “believers” van Maria.