Een Ardens Sinksenweekend

Met Veerle, Kris, Annelien en Marieke genoten wij van een verblijf in ons Ardens vakantiehuisje te Givroulle.

De kletsnatte regen op zaterdag belette niet om samen met schoonzoon Kris het balkon langs de achterkant van het huis van een nieuwe vloer en omheining te voorzien.

Op zon- en maandag was de zon er weer.Ook voor de meesjes, de boomklevers, de merels, vinken en natuurlijk de vlaamse gaai was het hoogfeest want regelmatig werd de voederplank met broodkruimels voorzien. Ik vermoed dat die bosbewoners op de loer liggen tot het huisje bevolkt is.

Wie op zondag een mooi gezongen mis wil horen moet eens naar Roumont rijden, 7 km daar vandaan.

In een klein kerkje wordt een mis verzorgd door een meerstemmig vijfkoppig koortje. Er zijn ongeveer een 50tal aanwezigen. De pastoor is wel boven de tachtig. Hij had nog gediend als aalmoezenier in de kazerne te Roeselare en kent zo een beetje Nederlands. Hij was ook Deken geweest te Beauraing.

Niet alleen de H.Geest maar ook een aperitief daalde in ons neer.  Een stevig maal , een Bergerac met een taart uit Bastogne en de mooie omgeving met kabbelend riviertje bracht ons in een hemelse sfeer.

Meer moet dat niet zijn voor een hoogdag met nog een mestdag er bovenop.

De averulle

De mooie beukenhaag in de tuin van mijn zoon Koen met door insecten gebeten bladeren

herinnerden mij gisteren aan mijn jeugd. In mei gingen wij op zoek naar meikevers ( rullen zegden wij) in de beukenhaag achter ons huis. Soms even schudden aan de haag en daar viel een meikever op de grond die onderaan de bladeren hing te slapen,

Met een naald werd een draadje door zijn achterwerk gestoken zodat hij in de omtrek kon rondvliegen. In een stekjesdoos kon hij wat uitrusten of… werd hij stiekem mee naar school gebracht.

Meikevers, zij zijn zoals de coloradokevers door pesticiden en vervuilde grond

uit onze groene omgeving verdwenen.

 Alleen kunnen wij er nog van genieten in het mooie gedicht van Guido Gezelle .

DE AVERULLE EN DE BLOMME

Dinsdag, marktdag

Om de twee weken ga ik naar de markt om kippenbillen, geroosterd aan het spit. Heerlijk en met een beetje saus is het prima voor de cholesterol. Drie billen + één gratis zodat er twee billen in de diepvries vliegen voor volgende week.

Die marktkramers weten van wanten. Zij zijn zo toegeeflijk. Vooral verkondigen zij het graag om het luidst. Steeds krijg je een derde of méér bij. Aan het volgende kraam zag ik een krop sla € 0,40. Ik vroeg er twee. Ach neen, dat bestond niet. Als je er twee nam kreeg je er drie voor € 1. Drie kroppen, teveel voor mij om  vers te verbruiken. Dan maar één voor mij en twee om weg te geven. Zo kostte één krop sla mij €1.

‘s Namiddags ondervond ik dat “ twee + een” op de markt méér was dan drie ineen bij de groentewinkel. Daar lagen drie kroppen in stilte te koop voor  € 0,95.

Met naar de markt te gaan wordt je niet rijk. Maar eigenlijk ga ik graag naar de markt voor het publiek. Mensen opzoeken, contact hebben met mensen, communiceren met mensen was vroeger mijn job.

Op de markt dwaal ik door  de gangen tussen de kramen  om  een bekende te zien, ergens iemand te ontmoeten. Vandaag zag ik den Willy weer, een gewezen riend-bestuurslid van de “ VZW Familievereniging Vandamme”, in 1979 door mij opgericht. Maar daarover met zijn leuke en minder leuke belevenissen en over mijn stamboomonderzoek is een verhaal voor later.

Blote cultuur…

Heb je ze gezien op 7 mei de meer dan tweeduizend naaktlopers die de markt van Brugge veroverden? Hun blote borsten, billen, buik en bips werden onthaald op een koud stortbad zodat hun erotisch kunstgevoel aan het bibberen ging.

Was het voor de kick, voor het etaleren van hun KULtuur of als dienaars van een eigenzinnige vermeende kunstenaar ? Baaach !

Proficiat Patrick Moenaert met uw heldenmoed om dergelijke zedenloze manifestatie in uw schone stad toe te laten.

Voor mij telt nog steeds de kleermakersslogan: “De klederen maken de man” en als ik mijn mooi gevederde vogeltjes in de voliére zie dan zijn die ook niet in hun bloot vel..

Met mijn webblog dacht ik enigszins dat ik mijn inwendige mens ermee zou  bloot stellen. Maar wees gerust ik weet tot hoever ik bloot ga. Een blote decolleté toont ook niet alles, het geeft maar een aanzet.

Zondag , “Moederkensdag”. Ik vond het fijn dat voorganger E.H. Jan Coghe in de Eucharistieviering na de consecratie bij het gebed voor de overledenen de moeders die er niet meer waren te gedenken.

’s Namiddags namen we deel aan de “Kapellekenswandeling” te Oekene, deelgemeente van Roeselare. Helaas aan de andere wandelingen kunnen wij niet deelnemen.

Wij leerden er bij :

-         dat in de kerk van Oekene  “O.L.Vrouw van het scapulier” wordt vereerd, maar dat het beeld, niet dit is van het scapulier. Dat Paus Johannes XXI de verering van het scapulier heeft ingebracht en daarmee erkenning heeft gegeven aan de orde van de Karmelieten.

-         dat in de Toveressestraat bij de oude hoeve Ghekiere,vele jaren geleden, een kapel werd opgericht ter ere van O.L.Vrouw van de 7 smarten naar aanleiding van een kind dat in de wal van de hoeve verdronken was.

-         Dat er in vele kerken in het bisdom een icoon van O.L.Vrouw van Altijddurende Bijstand hangt omdat vroeger de paters Redemptoristen uit Roeselare er hun missie gingen preken en dit Mariabeeld propageerden.

Maandag, tuindag, tijd om mijn buxus te snoeien en de buxusbollen te scheren als een echte coiffeur.

Op de foto: tuinplezier

"MIJN ZEVENDE SACRAMENT"

Gisteren was het een ietwat frisse dag maar toch af en toe met een mooi zonnetje. Dus even rond mijn moestuin wandelen en kijken naar mijn patatten die hun schouders uit de grond steken, mijn sla die in de koude bak aan het kroppen is, de radijsjes bijna plukkensklaar, de spinazie, peterselie, ajuinen, erwten aan het groeien en de aardbeien in volle bloei. Als ik goed kijk zie ik aan de twee druivelaars langs de muur de embryo’s van de ranken.

Vijftien jaar geleden zou ik nog een woordje hebben kunnen wisselen met mijn buur. Die is reeds een tien jaar overleden. Destijds hadden wij af en toe, een gesprekje tussen enkele spadesteken in, achteraan in de tuin. Als hij het over zijn vrouw had noemde hij haar dikwijls “mijn zevende sacrament”. Het was in de tijd dat men algemeen de zeven sacramenten uit de vroegere catechismusles kon opnoemen en er eerbied voor had.

’s Avonds op WTV zagen wij het huwelijk van een jong koppeltje uit een vissersfamilie dat afgesloten werd door dhr. De Béthune van “rent a priest” op een vissersboot omdat de pastoor hun huwelijk niet wilde inzegenen op een boot in plaats van in een kerk.

Kwestie van eerbied voor het zevende sacrament ? Of was er méér aan de hand met het koppel of tussen het koppel en de pastoor ? Wat denk jij ?

Ik zou het niet in mijn kop gestoken hebben te trouwen in mijn vaders kleermakersatelier tussen de paspoppen of in mijn moeders kruidenierswinkel aan de toog. Huwen voor God en de Kerk doe je toch in het huis van God, zo denk ik.

Bovenaan mijn huwelijksfoto ( Passendale 22.04.1961) met neefjes en nichtjes in groot ornaat.