Als de brem bloeit waar de Süre vloeit.

Wij waren vier dagen naar ons vakantiehuisje in de Ardennen. Ondanks de voorspellingen van Frank Deboosere geen regen. Het waren mooie dagen met over dag 15 à 17 graden, afgewisseld met zon maar iets te koud voor de tijd van het jaar ( ’s morgens 3 à 5), echter ideaal om wat tuinwerk te doen rondom het huisje: gras afrijden, struiken en bomen snoeien, onkruid wieden en… bevroren waterbegonia’s vervangen in de bloembakken.
Ieder jaar wachten wij tot na de ijsheiligen om onze bloembakken buiten te zetten. Maar dit jaar zijn de ijsheiligen nog een heel eind na hun verjaardag in de Ardennen blijven haperen en was de helft van onze waterbegonia’s naar de knoppen.

Wil je meer weten over ons vakantiehuisje, surf maar eens naar "Mijn Ardennenhuisje" hiernaast.
Op zondag reden wij naar de mis in Roumont. Daar was het “Eerste communie”. Eén jongen deed er zijn eerste communie ! Hij stond gans de mis vooraan naast de priester aan het altaar en las er de eerste lezing en de voorbeden. Vooraan in het kerkje met een 50tal mishoorders zat de familie; zijn ouders, beide grootouders, nonkels en tantes en neefjes en nichtjes. De priester, een bekende van de familie, hield er een speciale homilie en zinspeelde op de  voeding en opvoeding door de ouders en de Eucharistie als noodzakelijk voedsel voor de christelijke opvoeding. Je zag dat de familie zo wat van “de high-live” uit de streek was, zo van die overgebleven kasteelheren. Her en der zijn er in die streek nog van die kleine kastelen met een park, nu in gebruik als vakantiehuizen.

Op onze rustdag reden wij een mooie trip doorheen het Groothertogdom; Ettelbruck, Bourghlinster, Bourgscheid, La Rochette, Diekirch. Een echt mooie streek langs de Süre . Als de brem bloeit met de witte vlier tussen al dat groen is de streek op zijn mooist.

De tijd ontbrak ons om van die vlierbloesems te plukken. Toch geef ik je het recept mee om een vlieraperitiefje te maken. Giet kokend water op de vers geplukte bloesems en laat dit 24u. rusten. Zeef het door een handdoek en kook dit per liter sap met de 500 gr.suiker en 4 citroenen. Leng het aan met witte wijn of water voor de kinderen. Heerlijk fris en voorkomt virusinfecties.

Ongewoon lekker !

Om de twee weken haal ik de kleindochters Annelien en Marieke op vrijdagmiddag af van de kleuterschool in Torhout.

Oma bereidt dan een lievelingsmenu. Zij lusten bv geen soep met brokken in, alles moet fijn gemixt zijn, vleesballetjes daarentegen mogen er wel in.Worst met appelmoes en frietjes met ketchup à la Macdonnalds is kermismenu.

Vrijdag laatst waren het zelfgemaakte viskroketjes en …ouderwetse karnemelkpap.

Wellicht kennen jonge gezinnen dit niet meer. Daarom had oma voor de kleinen toch soep klaar gezet maar met heel veel aandringen dienden ze toch eens te proeven van die ongewone witte soep met bruine suiker. En zij vonden het lekker…ongewoon lekker.Of was het buitengewoon smakelijk ? Ongewoon lekker is voor mij lekkerder dan gewoonlijk en buitengewoon lekker is uitermate lekker.

Naast de Italiaanse en Spaanse pasta die te Roeselare bij Soubry worden gemaakt kennen jonge gezinnen amper nog de smakelijke bereidingen uit grootmoeders keuken.

Weten kinderen nog dat de melk uit de uier van een koe komt en dat varkenstongen heel wat restafval hebben gekauwd voordat zij door oma in Madeirasaus werden gestoofd ?

Om dit buitengewoon  lekker te vinden dienen zij eerst te proeven zonder op de hoogte te zijn van de wetenschappelijke herkomst en zodoende te vertrouwen op de ouderwetse smaakpapillen van oma. .

Bachten de kupe

Gisteren was het een heerlijke dag. Voor de HBK-senioren had ik een uitstap gepland in de Westhoek. De weergod ( Er is maar één God en die is overal, dus ook in het weer) was met ons en liet de zon schijnen over Gods tuin en zijn wateren. Met een groep van 20 senioren uit Antwepse,Turnhout, Maaseik, Gent, het Waasland en het Pajottenland kwamen ze naar het verre “Bachten de Kupe” voor een alternatieve ecologische dag.Voor fotoreportage, klik op de foto.

In de voormiddag de waren wij te gast in “Carpe Diem” te Lo-Reninge.

Mw. Roose-Delefortrie gidste ons door haar kruidentuin van 1 ha groot en wist ons over elk kruid zijn eigenschap of mogelijke toepassing te vertellen. In de medicinale kruidentuin waren wij als in een homeopathiewinkel met kruidenmiddeltjes voor de spijsvertering, voor hersenen, lever, de luchtwegen en tegen diarree, indigestie,migraine, stress en allerlei moderne kwalen. Er was een apart perceel voor het maken van allerlei thee, een perceel als vlinder- en bijentuin, en een perceel voor de keukenkruiden. Er werd geproefd en geroken aan de Stinkende Gouwe, Roomse Kervel, Citroenmelisse,de Koningskaars, Look zonder look, Rozemarijn, enz.

Na anderhalf uur mochten wij op het terras een frisse “kruidenaperitief van het huis” proeven, en verorberden een koud buffet met fijne kruiden met als dessert een warme appelcake.

Na de middag bezochten wij de Ecoboot aan de Drie Grachten te Merkem. Het was een passende aanvulling van deze themadag om na het genieten van wat er in Gods gratis kruidentuin kan benut worden even te zien en te horen hoe wij met Gods zon en de wind energiebesparend kunnen leven.

 De boot is voorzien van tien zonnepanelen die niet alleen elektriciteit leveren voor de boot maar ook groene stroom leveren met toepassing voor zonnefietsen en fluisterbootjes. Men demonstreerde er een alternatieve radio en zaklantaarn op het systeem van een dynamo. Na 60 keer draaien kon men 40 minuten radio beluisteren. Een systeem bruikbaar in de brousse.Er was ook de toepassing van zonne-energie op de waterboiler en voor het draaien van een ventilator. De spots werden vervangen door spaarlampen en als lampenkapjes waren bier- en cocablikjes als recuperatiemateriaal opgehangen. Origineel was ook de Eco-WC zonder spoelbak ter besparing van kostbaar drinkwater waarbij de WC-pot uit twee delen bestond, een voor de urine en een voor het “vastgoed”. Dit zonder urine bijna reukloos vastgoed werd door vermenging van wat strooisel in de vergaarbak opgedroogd met bestemming naar de compostbak.

Er werd nog een tochtje gemaakt met de fluisterboot op de Ieperlee waarbij deze groene oase een lust was voor het oog en wij de vogelpopulatie konden bespieden die regelmatig het water indoken naar een lekkere vis. Het was om er zelf dorst van te krijgen. Op het dek en in de bar van de boot werd nog gezellig nagepraat en een fris “Nat in de Broeken”-biertje gedronken.

Iedereen vertrok voldaan terug naar zijn mondaine leefwereld, voor de meeste ver van “bachten de kupe” waar de Westhoekers hun bijgebracht had hoe mooi en bruikbaar Gods natuur is en hoe kwistig wij daar soms mee omspringen.

Moeten wij toch niet proberen anders te gaan leven ?

P.S.

Voor liefhebbers organiseert het VVV een geleid bezoek aan de kruidentuin op 13 juli en 4 augustus te 14u. tel. inlichtingen VVV Lo-Reninge 058/ 28 91 66

Mijn hofken van heden

Mijn hofken smachtte reeds naar mijn thuiskomst uit Lourdes. De sla zat vol gekropt, radijsjes opgeschoten, de kervel klaar om afgesneden te worden.De pompoenen en courgettes dienden geplant. Boven het klein fruit,  aalbessen, kruisbessen, frambozen, stekelbessen en druiven werd het tijd om deze te beschermen tegen gulzige merels, lijsters en spreeuwen die er al te vlug zouden bij zijn. Er werd een net van 8 op 6m. overspannen met als bijkomende verschrikking van een tiental CD-rom’s die fel blinkend bij wind heen en weer draaien aan een draadje.

Nu kan ik rustig werken aan een PowerPoint-presentatie met een 200tal foto’s over onze bedevaart voor de bijeenkomst van de ziekenbegeleiders.
Deze groep is als één familie. We zijn als bloedverwanten met dezelfde microbe in ons bloed. Voor ons eindigt een bedevaart niet als we afstappen van de trein. Een ledenbestand wordt bijgehouden en onder mekaar bedeeld, foto’s worden uitgewisseld en er wordt, kort na de bedevaart, gezellig bijeengekomen. We blijven met mekaar en met de zieken contact houden binst het jaar.

Vrijwillige begeleiders die zelf hun reis betalen om te mogen dienstbaar zijn, zijn niet zo gemakkelijk te vinden. En toch, zij zijn er. Op een oproep in het “forum” van deze website ontving ik respons van 8 kandidaten. Zij krijgen dan de kalender van de Vlaamse bedevaarten met de contactpersonen voor verdere inlichtingen.

Het trof mij hoe dit jaar weer drie begeleiders er bij waren die voordien hun, inmiddels overleden vader, moeder of echtgenote als gehandicapte of zieke begeleidden. Zij waren er nu weer bij als begeleider van een andere zieke of gehandicapte.
Die zorg dat hun overleden verwanten gekregen hadden van onze vrijwilligers wilden ze nu ook zelf blijven doorgeven. Mijn pet af voor die mensen.

Dinsdag.

Een begeleidster bezorgde ons gisteren tijdens de ziekenzalving een attentie met o.a. volgende woorden:

“Een nacht zonder licht wordt een heldere morgen. Leid ons, Maria, weer hoopvol naar Huis.”.

Het wordt een vroege dag. 0m 4 u. opstaan, naar het Accueil de bagage van de zieken en begeleiders opladen, naar het station brengen, de zieken op de trein helpen.

Om 7u vertrekt detrein met nog twee tussenstoppen van een uur.
Bij het naderen van Tourcoing wordt het in de ziekenwagon druk: afscheid nemen en vaarwel wensen van begeleiders en zieken: handjes schudden, zoenen, adressen noteren en voor de begeleiders een datum afspreken om eens foto’s te bekijken en herinneringen op te halen bij een hapje en een drankje. Het wordt na een stemming 18 juni.
Tegen dan maak ik een power-point-reportage.

Omstreeks 17u zijn we in Tourcoing en om 19u. terug in Roeselare.
Het werd weer een geslaagde en deugddoende bedevaart met de dire ingredienten die Mgr.Ropger Vangheluwe verwoordde: intens gebed, op stap gaan en vreugde zaaien.

Natte Zondag.

De zondag was geen zonnedag maar een regendag. Geen zorgen, in de voormiddag zitten wij met misschien wel 25.000 aanwezigen in de ondergrondse basiliek voor de plechtige Internationale Mis. Wij hebben geluk, de hoofdtaal deze keer is het Nederlands en een Nederlandse bisschop gaat voor in de viering. Een gehandicapte van bij ons mag van in zijn rolstoel voorbidden.

Voor de middag,bij een glaasje op kosten van de bedevaartdirectie, wordt er verzameld om de organisatie van de afreis op dinsdag te bespreken.

In de namiddag bezoeken wij nog eens de Grot om dan nadien met de zieken in stad te winkelen, een terrasje te doen en…eens te trakteren.

Te 18u wonen wij de inzegening bij van de tweede statie van de nieuwe Kruisweg voor zieken, niet alleen met wijwater maar ook met regenwater. Deze statie wordt geschonken door de Federatie van de bedevaarten van de Benelux waarvan ik Raadslid ben en in die hoedanigheid op de receptie was uitgenodigd. Doch wacht mij nog een ander traktaatafspraak. Wat kan het op sommige dagen toch vochtig zijn !

Maandag.

Het is de dag van de ziekenzalving. De begeleiders dienen mooi uitgedost te zijn. Zowel voor de zieken als de begeleiders is het een plechtige maar intieme gelegenheid en niet zonder emoties. Er wordt ook gedacht aan een viertal zieken die sedert mei van vorig jaar zijn overleden. Mijn gedachten gaan ook naar nog andere overleden

Bedevaarders die we hebben begeleid en er niet meer bij zijn….

 Het is tevens de slotplechtigheid waarbij Jaak Houwen, bedevaartdirecteur en deken van Ieper dit weer op zijn spirituele manier opvrolijkt.

Vijf verdiepingen hoog op het terras houden wij met de zieken een gezellig samenzijn bij een drankje en een hapje.Er is muzikale begeleiding van een digitale piano waarbij de bedevaartdokter zijn ongekende muzikale talenten toont en Deken Jaak Houwen een nummertje opvoert waarbij het publiek hem moet helpen om zijn ei te leggen. Embiance verzekerd.

Vrijdag. "Een kruis draag je niet alleen…"

Onze eerste dag te Lourdes begint met een mis aan de Grot,steeds een intieme gebeurtenis.

Twee weken per jaar ben ik er dag in dag uit aanwezig als verantwoordelijke voor de ordedienst. Het is alsof je er thuis komt.

Voor de mis zorg ik dat minder mobile mensen er een voorbehouden plaatsje krijgen.

Na de mis komt Kan.P. Depuydt uit Brugge voor de zieken en conferentie geven over het jaarthema te Lourdes “Komt allen tot Mij die belast en beladen zijt”. Een deel van die conferentie had hij al gegeven in februari te Roeselare ,op de trekking van de “Lourdesbeurzen”.De kanunnik, zo pas “erekapelaan” van Lourdes benoemd om zijn bedevaartverdiensten is een uitzonderlijke kenner en verteller van het Lourdesgebeuren.

’s Namiddags organiseerde aalmoezenier Guid Debonnet de Kruisweg voor zieken en begeleiders. Voor mensen in de ziekendienst is de 5^e statie een zinvol gegeven:“ Simon van Cyrene helpt Jezus’ Kruis dragen”.

Zo luidt de tekst: “Helpen doe  je niet  alleen met je handen. Het begint bij ziende ogen en horende oren. Een kruis draag je niet alleen. Je hebt partners nodig, medemensen die schragen wat je hart en je schouders bezwaart. Samen met al wie uitziet naar onze hulp en rekent op onze nabijheid, bidden wij.”

Lourdes 19-24 mei 2005

Donderdag: Eerste ontmoeting.

Om 9u.vertrok onze TGV uit Tourcoing om tegen 17 u in Lourdes aan te komen.
Het was een hartelijk weerzien van collega’s uit de Ziekendienst, verpleegkundigen, helpsters, brancardiers en zieken. Op doorpassage in de trein ontmoette ik kennissen uit Geluwe, het dorp van mijn roots, mensen die ik 40 jaar geleden niet meer gesproken had.

Zij waren mee met de CRM ( club of christelijke  rustende middenstanders). Hierbij was mijn NCMV-voorzitter uit de jaren 60-65. Ik was er secretaris was van het plaatselijk NCMV, uitgever van ons plaatselijk reclamebladje “Het Gaperke” en inrichter van de middenstandsacties. Een moment om oude herinnering boven te halen. Ik verhuisde om beroepshalve te Roeselare secretaris te zijn van de NCMV-mutualiteit.Via deze mutualiteit en Ziekenzorg ben ik dan ook in contact gekomen met de ziekenbedevaarten naar Lourdes.

Ja, Lourdes met zijn massa mensen , van alle rassen en talen is een plaats van ontmoeting met zieken, met vrienden, met leden van de hospitaliteit die je jaarlijks terugziet… met geloofsgenoten en de “believers” van Maria.