verhalen en foto's van de familie met onze trouwe viervoeters
Zondag 9 april 2006
Wat doet het pijn
Afscheid van Kelly doet pijn. We laten haar cremeren in het crematorium van Boom zoals we met Dipsy hebben gedaan. Nu staat er een grote en kleine urne bij ons op de kast naast hun foto's. Amber loopt wat verloren rond want ze mist duidelijk haar vriendje. Nu heeft ze alleen Bamse nog om mee te spelen. Gelukkig dat ze veel bij elkaar zijn en zo samen kunnen opgroeien.
Ik heb vandaag afscheid moeten nemen van Kelly. Gisteren had ze een klein hartinfarctje gedaan maar daarna was het beter. Deze voormiddag krijgt ze stuipen, heb ik de dierenarts van wacht opgebeld en ik mag direkt komen. Mijn dochter brengt mij, ondanks het feit dat haar dochtertje verjaart en haar feestje heeft met heel de familie, naar de dierenarts. Deze moet vaststellen dat het heel slecht gaat met haar hartje. De enige oplossing is Kelly te laten inslapen. Het is een moeilijke beslissing, want met haar sterft ook het laatste wat ik nog van mijn overleden moeder heb. Bij haar overlijden heb ik Kelly op tweejarige leeftijd bij ons genomen en nu moet ik haar ook afgeven.Ik heb haar nog 11 mooie jaren gegeven en dat is een troost voor mij.
Het is vandaag 9 juni en Bamse wordt 6 maanden. Dat wordt gevierd met voor ieder hondje een been en voor de kindjes een taart. Dat vinden ze natuurllijk allemaal fantastisch.
Thuis kunnen mijn twee schatten het heel goed met elkaar stellen. Zelfs een echte knook wordt naast elkaar afgekluift. Regelmatig veranderen ze van kluif zonder dat ook één haar lip optrekt of haar kluif verdedigt. Dit vind ik fantastisch, zo heb ik altijd graag twee honden gehad en nu komt mijn wens uit. We gaan nu regelmatig ook wandelen, nog niet ver want Amber is nog te jong en Kelly is dan ook te oud, maar allebei genieten ze toch van de wandeling. Ik zie dat Kelly wel met de dag achteruit gaat en vrees dat ze het niet lang meer gaat trekken. Ik ga naar de dierenarts en ook zij zegt dat haar hartje zo goed als versleten is maar dat ze misschien toch nog enkele maanden kan leven. Zo lang houden we het dan toch nog vol, want we geven haar niet graag af.
Het kleine mollige puppy wordt wat groter. Grote wandelingen maken zit er nog niet in. Ze wordt wel gewoon aan de lijn, dat heeft wel lang geduurd. Toen ik met haar ging wandelen ging ze altijd zitten en alleen met een koekje kon ik haar verleiden verder te lopen. Tijdens de oefeningen op de puppyschool doet ze het goed. Ze luistert naar haar naam, gaat zitten en liggen en nu zijn we ze aan het leren van te volgen. Ze moet leren naast mij te lopen en niet te trekken. Op dit ogenblik trekt ze niet maar je kunt niet weten als ze groter wordt.Alle dagen is het oefenen en zolang het een koekje opbrengt doet ze alles met veel inzet.
Wie kan er nu weerstaan aan zo een lief snuitje, dat bedelend naar je op kijkt om eens lekker geknuffeld te worden. Bamse is zo lief en het liefst speelt ze met een tennisbal. Het is eigenaardig maar tijdens oefeningen blijkt dat Amber alles doet voor een koekje en Bamse voor een bal. Bamse lust wel hondekoekjes maar laat die liggen als ze een bal ziet. We gaan nu met allebei naar de puppyschool en ze leren iedere keer steeds bij. Amber gaat al zitten en liggen op bevel, flinke hondjes he
Nu dat Amber Bamse heeft om mee te spelen laat ze ons Kelly meer met rust. Alleen als er iets te eten valt komt Kelly er bij, anders slaapt ze veel in haar mandje of in de zetel. Je ziet dat ze meer last begint te krijgen van haar leeftijd, maar zolang ze geen pijn heeft lukt het nog. Ze wordt volgende maand 13 jaar, dat is toch al mooie leeftijd voor een hondje.
Amber wordt vandaag 4 maanden oud. Ze groeit op als een mooie lieve puppy. Ze is speels, sociaal en open. Ze heeft alles wat Dipsy miste. Nu zien we maar eerst het verschil tussen beide hondjes, maar toch ben ik blij dat ik het toch heb geprobeerd met Dipsy en dat ik mij niets moet verwijten.
Amber speelt het liefst met mijn pantoffels en ze ligt graag in Kelly's mand, al is ze veel te klein voor haar. Ze is al goed ingeburgerd en ze probeert met Kelly te spelen, maar Kelly is daarvoor toch iets te oud. Soms gaat Amber in haar mand liggen om bij haar te zijn, maar daar is ze toch niet zo gelukkig mee. Voor de rest klikt het wel goed met die twee samen.
Bamse is thuis en zij wordt uitgebreid verwelkomd door de kinderen en ook besnuffeld door Kelly en Amber. Amber en Bamse zijn opslag goede vrienden, hoe zou het ook anders kunnen. Als ze wakker zijn spelen ze konstant met elkaar en daarna vallen ze letterlijk en figuurlijk op elkaar in slaap. Het is echt een belevenis zo twee kleine pups samen te zien opgroeien. In de roedel staat Bamse op de onderste trap maar ze geeft er niet om.
De kleinkinderen spelen graag met Amber en zouden ook graag zo een lief hondje hebben. Ik ga met de toestemming van hun ouders een ander hondje, maar een blonde kopen. Ik bel naar de kweker van Amber en er blijkt dat de zus van Amber's moeder ook een nestje heeft. Het zijn allemaal blonde pups, waarvan 3 teefjes en 3 reutjes. Ook dit is het eerste nest voor de teef. Wij mogen naar het nestje komen kijken. Diny en Dirk zijn direkt verlieft op een klein lief teefje, het is een zacht wit bolleke hond. Begin februari mogen we haar ophalen. Ze gaat de naam Bamse krijgen. Diny heeft die naam op internet gevonden en betekend beertje in het noors. Amber en Bamse dat klinkt mooi vinden we en het eigenaardige is dat Amber op 9/10 en Bamse 9/12 geboren zijn, dus verschillen ze maar twee maanden.
Met een kleine puppy in huis weet je wel wat doen. Er gebeuren een paar ongelukjes maar Amber heeft het vlug door waar ze haar plasje moet doen.Kelly gaat steeds mee als of ze haar goedkeuring moet geven en dan trippelen ze beiden samen naar binnen. Ik ga met Amber naar de dierenarts om Amber te laten chippen en tevens de noodzakelijk inspuitingen te geven. De dierenarts is blij dat ik toch heb beslist een andere labrador te nemen en zij verklaart Amber heel gezond.Ik heb een grote bench gekocht zodat ze steeds veilig zit tijdens een autorit. Ze is heel tevreden en slaapt steeds vanaf de motor aanslaat. Ik kan nu het verschil zien tussen Amber en Dipsy. Amber heeft een zacht vriendelijk karakter en begroet iedereen met een kwispel. Het is een opgewekte puppy en is altijd tevreden. De dood van Dipsy doet nog wel pijn maar nu bezef ik dat ik ze heb laten inslapen om ongelukken te vermijden. Weer blijkt dat sommige kwekers zich niet houden aan de regels en alleen maar naar hun winst zien en niet naar het verdriet van de toekomstige eigenaars.
Amber wordt al groter en ze is echt een kapoen. Ze komt ook regelmatig Kelly vragen om met haar te spelen maar Kelly is niet zo te vinden om te spelen. Zij is nu ook al bijna 13 jaar oud en wordt het liefst gerust gelaten. Haar gezondheid gaat achteruit maar met de medicatie die de dokter voor geschreven heeft voor haar hartje gaat het nu iets beter.
Hier boven zie je ze mooi naast elkaar liggen in de zetel
Het is zo ver, mijn dochter rijdt mee om onze Amber op te halen. Wanneer zij het hondje ziet, zegt ze dat ik een kapoen heb uitgekozen, maar ze vindt ze wel lief. We vertrekken en moeten aan de vrouw wel beloven nog eens terug te komen met Amber want ze wil haar hondjes nog wel terug zien. Dat doen we zeker en tevreden rijden we met onze aanwinst naar huis. In de auto maakt Kelly kennis met haar nieuwe vriendje en dat gaat heel goed, Kelly kwispelt en je ziet dat ze de puppie direkt aanvaardt. Voor de "inprentingsfase" ga ik met Amber overal naartoe, zodat ze vertrouwt wordt met verschillende omstandigheden en niet opschrikt van lawaai.
Amber is 3 maanden oud, hier ligt ze in het gras van mijn tuin. Ze heeft een lief snoetje en luistert al goed naar haar naam.Haar inprentingsfase is voorbij en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ze is zo gemakkelijk en schrikt van niets. Nu nog met haar naar de puppyschool gaan om haar te leren omgaan met andere hondjes en naar de nodige bevelen te luisteren.
Nadat ik verschillende keren, ook met mijn dochter, naar het nestje ben gaan kijken, krijg ik een telefoontje dat ik mijn hondje mag komen kiezen. Ze zijn nu oud genoeg om een gedacht te krijgen hoe ze later zullen zijn. Het is geweldig moeilijk om uit negen kleine puppies die allen rond je benen lopen die ene ware te kiezen. Eén puppie komt altijd naar mij terug, zelfs als de kweker ze oppakt en terug op de grond zet, komt ze snel naar mij gewaggelt. Dit wordt mijn hondje, ze heeft een klein wit plekje onder aan haar rechtse voorpoot. Ik knuffel haar en ze likt mijn gezicht als of ze wil zeggen "wij horen bij elkaar". Met de belofte om haar volgende week af te halen stap ik in de auto. Kelly, die in de auto op mij wacht komt op mijn schoot zitten en legt haar kopje tegen mij aan. Tevreden rij ik naar huis terug, nu nog een week wachten.
Ik kan de dood van Dipsy moeilijk verwerken en mijn dochter stelt voor om een andere labrador aan te kopen. Daarvoor bel ik wel eerst naar de Belgische Labrador Vereniging. Die stellen mij een goede bonafide kweker voor in St Lenaarts. Ik bel naar de "of Clay Diggers"kweker en krijg te horen dat ik naar een nestje zwarte puppies mag komen kijken. Als ik daar kom wordt ik vriendelijk ontvangen en komen de honden mij uitgebreid verwelkomen. Dan ga ik naar een kamer waar twee teefjes liggen met een nest. De puppies zijn een 4tal weken oud en zo lief. Het zijn beide blonde teefjes, maar een heeft alleen 11 zwarte puppies, waarvan 2 reukes en 9 teefjes. In het andere nestje zijn de puppies allemaal blond. De twee reukes zijn al verkocht aan de Vlaamse Blinden Vereniging, om ze op te leiden tot blinde geleide hond. Dat geeft mij meer vertrouwen in het karakter van de honden. Als zo een organizatie hun vertrouwen schenkt aan de kweker dan moet het inderdaad een bonafide kweker zijn. Ze leidt met rond en laat mij de vader zien van mijn toekomstig hondje. Het is een knappe zwarte reu, Boy, genaamd en heeft een volledige engelse stamboom. De moeder is een zes jarige teef en het is haar eerste nestje, want ze heeft daarvoor altijd aan kampioenschappen meegedaan en is verschillende keren kampioen geweest. Ik spreek met de dame af dat ik zoveel mag komen kijken als ik wil. Dat ga ik in ieder geval zeker doen. .
Ik ben met haar naar de dierenarts geweest en hij was niet akkoord dat ik ze naar het dierenaziel zou doen. Ik moet mijn verantwoordelijkheid nemen en ik zou inderdaad niet graag hebben dat ik in de krant lees dat ze iemand heeft aangevallen of gebeten. Met pijn in mijn hart laat ik haar dan ook een spuitje geven. Het doet werkelijk pijn, ik heb mij zo aan haar gehecht ondanks alles hield ik van haar. Als dierenvriend vind ik het verschikkelijk dat ik zo een beslissing moet nemen. Wij gaan haar laten cremeren zodat ik dan toch nog iets van haar heb. Hier in Boom is zo een dierencrematorium en ik mag ze na drie dagen terug komen halen, dan wel in een potje. Het zal thuis zo stil zijn, ik ben er bang voor.
Ik blijf problemen hebben met Dipsy. Ik ben rassend kwaad dat door een kweker zonder skrupeles ik een hond heb die gevaarlijk is. Iedere dag loop ik mee meer blauwe plekken rond. Iemand vraagt mij hoe ik aan die grote blauwe plek op mijn been ben gekomen. Ik durf niet te zeggen door mijn hond en zeg maar dat ik gevallen ben. Tot hiertoe heeft ze het altijd op mijn gemund maar van morgen beet ze mijn man ook in zijn arm. Ik denk dat ik maar naar de dierenarts ga om te vragen wat ik moet doen. Ik heb al vele boeken gelezen en met haar naar dierenpsychologen geweest en geef haar nu Bach Bloezems maar het lukt niet. Ik heb er zo een spijt van want het is een prachtige hond en ze kan als ze wil heel lief zijn. Ik wacht nu maar af wat de dierenarts gaat zeggen.
Ik probeer langs de kweker van Dipsy te weten te komen wat er met haar fout is. Nu blijkt dat haar vader een dominante duitse labrador is en waar mee vele kwekers een nieuwe bloedlijn wilden krijgen. Men raad mij aan om Dipsy voor twee weken naar een dierenpsycholoog in Diksmuide te doen. Ik ga terwijl een weekske skieën want zo lang zonder haar vind ik moeilijk, maar ik bezef dat er iets moet gebeuren. Wanneer ik haar na die weken ga halen is ze heel gelukkig om mij te zien. Ik ben benieuwd hoe het met haar is. De dierenpsycholoog zegt mij dat ze beter luistert en geeft mij verschillende aanwijzingen hoe ik haar nu moet behandelen. Gelukkig ga ik met haar naar huis. Ik hoop dat de problemen nu voorbij zijn.
Wat doet het pijn
Afscheid van Kelly doet pijn. We laten haar cremeren in het crematorium van Boom zoals we met Dipsy hebben gedaan. Nu staat er een grote en kleine urne bij ons op de kast naast hun foto's. Amber loopt wat verloren rond want ze mist duidelijk haar vriendje. Nu heeft ze alleen Bamse nog om mee te spelen. Gelukkig dat ze veel bij elkaar zijn en zo samen kunnen opgroeien.
