De Belgische minwaarde

   Consternatie in Antwerpen, waar Marc Van Peel, de havenschepen, in enkele media interviews verklaarde te wensen dat zijn eigen burgemeester, Bart De Wever, bij de verkiezingen van volgend jaar op zijn bek zal gaan. Weliswaar niet als burgemeester, maar als voorzitter van de N-VA in de verkiezingen voor het regionaal (of is het federaal?) niveau.

   Erg collegiaal kan men zoiets bezwaarlijk noemen, zeker als men weet dat ook Van Peels eigen CD&V-voorzitter ergens burgemeester is, wat trouwens ook geldt voor Magnette, PS-voorzitter en burgemeester van Charleroi. Toch is het allemaal niet zo abnormaal, want Van Peel is nog een CD&V’er van het oude type, ‘tsjeef’ in de volksmond en voor echte tsjeven is het normaal dat ze altijd de kat uit de boom kijken, nooit recht voor de raap zijn en steeds op twee paarden wedden. Het enerzijds/anderzijds verhaal, weet je wel. CD&V-voorzitter Beke mag dan nog honderd maal zeggen dat zijn partij er geen meer is van enerzijds/anderzijds (de Torfs/Vervotte doctrine), maar nu een van en/en (het Innesto mantra), dat laatste geldt waarschijnlijk alleen voor zijn ‘high potentials’ en niet voor de oude krokodillen die in zijn partij nog op de meeste plaatsen de lakens uitdelen en er mede de schuld van zijn dat ze steeds maar stemmen blijven verliezen.

   Diezelfde partij heeft ook nog maar eens meegewerkt aan het extra belasten van de burger, na de zoveelste begrotingscontrole en het daarbij stilaan klassiek horende knip- en plakwerk van de belastingsregering Di Rupo. Buiten de zgz ‘fairness tax’, waarover ik het hier gisteren al had, zullen ook de gerechtelijke diensten straks 21% BTW moeten aanrekenen. Dat was vorig jaar ook al gebeurd bij notarissen en deurwaarders en betekent niet dat die beroepen zelf extra belast worden, maar wel de mensen die er gebruik van willen maken - iedereen dus - en dat in één keer met 21%.

   Misschien is er aan die nieuwe BTW taks voor advocaten (die trouwens in zowat alle andere Europese landen al bestond) wel één voordeel: mensen zullen voortaan wel tweemaal nadenken alvorens meteen een advocaat in te schakelen voor zaken die het niet waard zijn. Méér van die zgz  bagatel beschuldigingen zullen er op die manier zeker niet komen. Mijn vader vergeleek advocaten altijd met een schaar: elkaar raken ze niet, maar al wie er tussen komt, wordt ‘geknipt’.

   Wat tenslotte Van Peel betreft, die zou er best aan doen eens goed in t’eigen hart te kijken – om Alice Nahon eens te citeren. Iemand die met zijn partij een kartel aangaat met één partij, om na de verkiezingen kazak te draaien om via andere partijen zijn postje te kunnen behouden, heeft niet veel lessen te geven in politiek fatsoen.

   Bij de nieuwe maatregelen die de regering Di Rupo wil treffen om aan het half miljard extra euro’s te geraken om het federaal budget 2013 in evenwicht te krijgen, is er ook de 5% zgz ‘fair tax’, die bedoeld is voor bedrijven die in dit land winsten uitkeren aan hun aandeelhouders, maar geen belasting betalen op de winst die ze maken. Dat laatste lijkt inderdaad niet logisch, maar zo eenvoudig is het ook weer niet. De meeste van die bedrijven stellen honderden, zo niet duizenden aan het werk en betalen wel allerlei taksen, o.m. vennootschapsbelastingen die hier merkelijk hoger liggen dan in onze buurlanden (de fel bekritiseerde De Nul betaalde vorig jaar 45 miljoen euro). Door het feit dat internationaal werkende bedrijven de kosten in de verscheidene landen steeds vergelijken, is het niet denkbeeldig, dat er zullen zijn die het hier nu wel stilletjesaan welletjes vinden en straks de deuren zullen sluiten. Sinds het verlagen van de notionele intrestaftrek zijn er trouwens al heel wat bedrijven die denken te zullen verhuizen. Hoe men ook t.o.v. die aftrek staat, eerst de bedrijven ermee naar hier lokken en daarna die korting weer terugdraaien, is boerenbedrog (hetzelfde wat ook gebeurde met de subsidies voor zonnepanelen, het bevoordelen van dieselwagens, de dienstecheques). Een tweede voorbeeld is de mogelijke invoering van de Tobin taks, een eveneens nieuwe belasting voor financiële transacties, die echter niet in alle landen wordt doorgevoerd.  Nederland en Luxemburg bv doen er niet aan mee. Het gevolg daarvan is, dat de beslissingscentra van heel wat financiële instellingen nu al verhuisd zijn naar onze noorder- en zuiderburen. Daar hebben ze zelfs niet eens de ‘financiële paradijzen’ voor nodig.

   Om een rechtvaardig belastingssysteem te hebben in het huidige Europa, zou men ervoor moeten zorgen dat al die belastingen overal min of meer dezelfde zijn. Zolang dat niet zo is, zullen bedrijven steeds blijven shoppen en uitwijken naar de landen waar ze het meeste kunnen overhouden. Met een regering die zijn reputatie van ‘belastingsregering’ steeds meer waar maakt, is het dan ook niet verwonderlijk dat Di Rupo daarop de kritiek krijgt die hij verdient, ook vanwege de eigen ondernemers. De uitspraken van Jan Pieter De Nul op de HR-trofee uitreiking van Trends zindert nog na in de weekeindedities van de diverse media, maar ook daarvoor was er al heel wat in die zin gezegd. Denk maar aan wat Jos Vaessen (‘niet één, maar tien indexsprongen hebben we nodig’), Nicolas Saverys (bij de PS zijn het stalinisten’) en Luc Bertrand  (dit socialisme is marxisme) al verteld hebben. Zelfs de doorgaans brave Karel Van Eetvelt van Unizo heeft er zo stilaan genoeg van. Om nog af te wachten wat er bij de Katoennatie van Fernand Huts gaat gebeuren, nu die op ramkoers ligt met de vakbonden, wat voor de Antwerpse haven voor een catastrofe kan zorgen ..

   Er zijn weer enkele promotionele filmpjes gemaakt om België in de kijker te zetten. Ze circuleren op Youtube en doen denken aan die van Verhofstadt indertijd (‘Only in Belgium’). Zoals toen komen ook nu de gekende items aan bod: de pralines en de chocolade, onze bieren, onze kant, Manneken Pis e.d. Er is ook een filmpje bij, opgenomen vanuit een helikopter, waarop men alle provinciehoofdsteden laat zien, inbegrepen zelfs het hoofdstadje van de Oostkantonners, Eupen. Raar genoeg ontbreekt er één stad, nl Hasselt, maar dat ligt dan ook in ‘de’ Limburg, een regio die, zoals men weet, geen publiciteit nodig heeft. Daar draait alles prima, buiten dan die autofabriek die dicht moet, de jobs die teloor gaan bij de toeleverbedrijven, bij Tessenderlo Chemie en de nieuwe investeringen die naar het verkeerde Limburg gaan, dat van over de grens. Een geluk, dat ze Bokrijk nog hebben!

   Als het de Limburgers een troost mag wezen, tussen de namen en beelden van enkele Belgische beroemdheden (o.a. Fabre, Brel en de Rode Duivels) ontbreekt ook die van Eddy Merkx. Dat Limburger Roland Duchâtelet er niet bij is, is nog te begrijpen. Die ligt momenteel niet goed in de markt in Luik. Misschien is dit wel de reden waarom men de provincie van het bronsgroen eikenblad stoemelings vergeten is. In Luik is men nl steeds gewend geweest dat Limburgers er een ondergeschikte rol speelden*, in de economie én in de sport, niet die van de grote baas van dé club van de vurige stede.

   Enfin, het Limburg allein van Jo Eerens wordt nóg alleiner…

* Toen er steenkool ontdekt werd in Limburg, zou het logisch en goedkoper geweest zijn daar bv een staalfabriek neer te zetten. Dat mocht echter niet van de Belgische Staat die toen – nog meer nog dan nu – beheerst werd door de francofonie en zo moest bv het Albertkanaal dienen om de steenkool naar Luik te brengen waar men al staalfabrieken had en wou men vermijden dat er een Limburgse concurrent zou komen, die goedkoper had kunnen werken.

   Het is soms om er moedeloos van te worden, van die voorstellen die maar blijven terugkomen, alhoewel men op voorhand weet dat er niets van zal komen. Een daarvan is het voorstel om een federale kieskring in te richten, waarbij men in heel België op een aantal politieke figuren zou kunnen stemmen, daar waar dat nu alleen maar kan in hun eigen regio. Zo zou men dan bv in Vlaanderen kunnen stemmen voor Di Rupo en in Wallonië voor bv Bart De Wever of Kris Peeters.

   Het laatste voorstel in die zin werd deze week gelanceerd door de jongerenvoorzitters van CD&V, Open VLD, Groen, MR, CDH en Ecolo. Dat zijn dan jonge lui die de ambitie hebben later in de ‘grote’ politiek te gaan. Wel, die mensen laten nu al zien niet bekwaam te zijn voor het vak. Wij hebben in dit land nl helemaal geen nationale kieskring nodig, omdat partijen die over de taalgrens willen meedoen bij verkiezingen, dat gewoon kunnen. Wie daarvoor interesse zou hebben, kan lijsten indienen en meedoen. Wil de partij van bv Di Rupo, die volgens de laatste peilingen ook in Vlaanderen populair zou zijn, hier meedoen, dan dient zij daarvoor een lijst in en kan men in Vlaanderen voor Di Rupo stemmen. Het resultaat zal dan waarschijnlijk wel zijn, dat de linkse partijen in Vlaanderen er dan een serieuze concurrent bij krijgen en dat zeker de SP.a nog meer stemmen gaat verliezen, deze keer aan medesocialist Di Rupo. Datzelfde zou kunnen gebeuren in Wallonië, waar Bart De Wever populair is bij het kiesvee van de MR en dus na de Open VLD ook de MR zou kunnen gaan kaal plukken.

   Zo’n vaart zal het wel niet lopen, alleen al omdat zowel de jongeren van de N-VA als die van de PS, niet toevallig de partijen met de grootste aanhang, het voorstel van de andere ‘broekies’ niet steunen. Het bestuur van CD&V heeft trouwens ook al afstand genomen van het idee. De hele zaak bewijst nog maar eens dat dit land geen geheel is, maar bestaat uit regio’s die naast elkaar leven en steeds verder uit elkaar groeien. Een federale kieskring zal daaraan niets veranderen.

   Voor zover over dit laatste nog twijfel zou bestaan, volstaat het te kijken naar de laatste statistiek van de jeugdwerkeloosheid in Europa van Eurostat. Voor één keer werden er niet alleen de cijfers gegeven voor alleen maar België, maar ook die voor de deelgewesten. Daaruit blijkt dat er in Vlaanderen een jeugdwerkloosheid is van 14,4%, in Wallonië van 27,1% en in het ‘rijke’ Brussel van 36,4% (het gemiddelde voor heel België is 22,4% – dank zij Vlaanderen* – en voor Europa 24,2%).

   Laat ons dan ook ophouden met alles Belgisch te willen houden. Het zal trouwens drummen worden op de verschillende kieslijsten voor mei 2014. Reden daarvoor is dat men niet meer op meer dan één lijst mag staan, waardoor het niet meer mogelijk wordt dat de grote kanonnen naar de zege dingen op één lijst en hun naam lenen op een andere om de stemmen van de partij wat aan te spekken. Aan die vorm van vals spelen – nóg een uitvinding van Verhofstadt - is alvast een einde gekomen.

   * Europees bekeken haalt Vlaanderen de top 5. Negen op tien van de ‘schoolverlaters in Vlaanderen’ vinden binnen het jaar na afstuderen werk. Eén op tien verlaat wel de schoolbanken zonder diploma. Ik heb hierboven ‘schoolverlaters in Vlaanderen’ tussen haakjes gezet, omdat men in onze poco media doorgaans spreekt over ‘Vlaamse schoolverlaters’, dit om te verdoezelen dat de grote meerderheid ervan behoort tot wat men tot 21 maart van dit jaar in Gent ‘de allochtonen’ noemde…

   Er is de laatste tijd nogal wat te doen in brievenrubrieken en Internetblogs over het feit dat N-VA zo’n beetje koudwatervrees lijkt gekregen te hebben van het separatisme. Nogal wat lezers nemen de partij dat kwalijk. Ik heb daar zelf ook al eens mijn gedacht over gezegd, o.a. in mijn blog van 11 dezer ‘(Con)federalisme à la carte?’. In de aanloop naar de verkiezingen van mei 2014 zal ik wel niet de enige Vlaamsnationalist zijn die zich daarbij vragen stelt. Bij nader inzien, is het echter allemaal niet zó simpel.

   Momenteel hebben de V-partijen een vertegenwoordiging in het Vlaams parlement van ± 40/45%. Om het daar echt voor het zeggen te hebben, heeft men echter minstens 51% nodig. Dat zit erin, alhoewel dat nu nog koffiedik kijken is. Maar laat ons aannemen dat het in 2014 zou lukken. Zelfs al zouden de V-partijen dat willen, ook met 51% kan men niet radicaal voor separatisme gaan. Wie daar twijfels over heeft, raad ik aan eens het boek te lezen ‘Omver en erover! Vlaanderen onafhankelijk’ van de VZW Irzorg (Internationaal Recht Zonder Grenzen), uitgegeven in december van vorig jaar en een soort uitgekiende en verscherpte versie van ‘De ordelijke opdeling van België’ van Annemans en Utsi. In tegenstelling tot dit laatste werk, gaat ‘Omver en erover!’ radicaal voor een onafhankelijk Vlaanderen, niet alleen via een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring, maar ook zonder enige onderhandeling erover met de Franstaligen. Een werk dat warm aan te raden is, maar dat tegelijk laat zien dat zo’n aanpak zijn grenzen heeft en nog niet voor morgen kán zijn.

   Een radicale, eenzijdige onafhankelijkheid betekent immers niet alleen die verklaring afleggen, maar ook de Belgische staat overnemen, Brussel overnemen, het leger en de diplomatie splitsen en het hoofd bieden aan gegarandeerde conflictsituaties, zowel in binnen- als buitenland. Denk maar aan Europa, NATO, UNO e.d. Het Vlaanderen van vandaag is daar niet klaar voor, ook morgen niet met een 51% meerderheid in het eigen parlement. Om zoiets te realiseren moet men minstens 75% hebben en zowat de hele regio achter zich hebben staan, wat in het huidige Vlaanderen zeker niet het geval is. Misschien kunnen we de volgende jaren nog iets leren van bv Catalonië, waar een referendum over een afscheiding in de maak is en waar een groter percentage van de bevolking vóór een splitsing is.

   Wie het niet gelooft, kan best eerst eens contact opnemen met de VZW Irzorg (www.irzorg.org), het boek bestellen* en lezen en zal dan zien dat een onafhankelijk Vlaanderen, zoals voorgesteld in ‘Omver en erover’, momenteel - jammer genoeg - niet realiseerbaar is. We zullen al blij mogen zijn als we volgend jaar aan die 51% geraken en dan vanuit het Vlaamse parlement een eerste stap kunnen zetten om een einde te maken aan dit kunstmatige land. En dat zal, m.i., altijd nog gemakkelijker gaan volgens Annemans’ ‘ Ordelijke Opdeling’ (O2) en/of e.o.a. soort confederalisme, herfederalisering of hoe men het ook wil noemen.

* Vierkleurendruk, 100 blz, 25 euro, verzendingskosten inbegrepen.

   Het is feitelijk geen nieuws meer. Telkens er bij de stad Antwerpen ook maar iets beslist wordt, steekt er onmiddellijk een storm van protest op van groen tot bloedrood. Het lijkt wel alsof er in de rest van Vlaanderen op het gebied van steden en gemeenten helemaal niets gebeurt. Alleen in Antwerpen.

   Nu heb ik er geen probleem mee dat de oppositie in de koekenstad brandhout maakt van alles wat de meerderheid daar beslist. ‘The duty of the opposition is to oppose’, is het adagium. Anders wordt het, als blijkt dat een journalist van een zelfverklaarde kwaliteitskrant zich als taak stelt het stedelijk gemeentebestuur te bekampen. Journalisten worden verondersteld de feiten die zich voordoen publiek te maken, niet te duiden. Bij onze linkse media schijnt men zich daaraan niet te storen, zeker als iets niet in hun kraam past.

   Bartje Brinckman, journalist bij De Standaard, ooit overgekomen van de linkse De Morgen en nog steeds links tot in zijn nieren, had in zijn eigen krant al een vernietigend artikel geschreven over de besparingen in de koekenstad en mocht dat nog eens over doen in Ter Zake, bij de rode vrienden van de VRT. Hijzelf woont in Borgerhout, het Antwerpse district waar rood en groen een districtsmeerderheid hebben gevormd met de crypto communisten van de PvdA, iets waar hij natuurlijk achter staat. Hij kan het gewoon niet verteren dan zijn rode vrienden er in de verdrukking zitten en alle argumenten zijn bij hem dan ook goed om de nieuwe Antwerpse meerderheid aan te vallen. Iets wat bv in het rode Gent ‘gedurfd’ heet, wordt in Antwerpen ‘gewaagd’. Een ander argument van hem is, dat Bart De Wever niet alleen burgemeester is, maar ook partijvoorzitter. En dan? Dat is Paul Magnette in Charleroi toch ook? Hoort ge daar Brinckie over reclameren of mag dat alleen als men socialist is? Of wat dan te zeggen over oppositieleidster Kerbache, die is toch ook kabinetschef van de federale eerste minister? Als partijvoorzitter een rem zou zijn op de taak van burgemeester, dan is federaal kabinetschef spelen in deze crisistijd dat evenzeer voor het leiden van een stadsoppositie.

   De waarheid is, dat steden en gemeenten zich schromelijk verkeken hebben op de vergrijzing van hun ambtenaren, in zoverre dat zo’n 40% van de gemeentelijke budgetten zal moeten dienen om hun pensioenen te betalen. Dat is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Vijf jaar geleden werden ze al eens gedepanneerd door de Vlaamse regering en nu zouden ze dat verhaal nog eens willen herhalen. Van de Gemeentelijke Holding* moet men geen steun meer verwachten, van het federale niveau evenmin, want dat krijgt zijn eigen budgettaire problemen niet eens opgelost. En de vuilspuiterij van Bartje Brinckman zal daar ook niets aan veranderen. Hij zou er best aan doen zich daarover niet verder druk te maken. Het is al erg genoeg dat een journalist, die verondersteld wordt bij zijn krant de taak te vervullen van chef Wetstraat, zich verlaagt tot vulgaire dorpspolitiek.

* Sinds het Dexia debacle, weten we dat de Gemeentelijke Holding in vereffening is. Hoe kan het dan dat deze instelling, samen met het Italiaanse Save, via de vennootschap Belgian Airports, voor liefst 3,85 miljoen euro investeert in de luchthaven van Charleroi? Investeren is trouwens een groot woord. In werkelijkheid dient het geld om een belang van 20% over te nemen van het Waalse overheidsbedrijf Sowaer. Die holding heeft geen geld meer om zijn kerntaak, het ondersteunen van gemeenten, waar te maken, maar wel om aandelen van een overheidsbedrijf te kopen. Zoiets gebeurt ‘Only in Belgium’ om het bij de reclameslogan van Verhofstadt’s actieve welvaartstaat te houden.

   Op de zoveelste Europese top van donderdag zou, normaal gesproken, ook nog eens onderhandeld worden over de toetreding tot de E.U. van … Turkije. Leven die Europeanen daar op een andere planeet? De Duitsers en Oostenrijkers in elk geval niet, want die hebben tenminste ondertussen al bekomen dat die besprekingen uitgesteld worden tot ergens in het najaar, nadat er tegen die tijd een soort verslag zou gemaakt zijn van de politieke situatie in het land van ‘sultan’ Erdogan. Na alles wat er de laatste weken in Turkije gebeurd is: de straatprotesten en vooral het brutale optreden van de politie daartegen plus de ongepaste taal van Erdogan, zou het te gek zijn om los te lopen dat land als een normale democratie te beschouwen. Turkije wordt het zoveelste bewijs dat islam en democratie niet samengaan. Vergeten we ook niet dat er in Turkije op dit eigenste ogenblik meer journalisten in de cel zitten dan in China en dat in absolute cijfers.

   Er zal heel wat moeten gebeuren om Turkije als volwaardig land in de E.U. binnen te halen. Van de 35 hoofdstukken E.U. wetgeving is er sinds 2005, toen de toetredingsgesprekken begonnen, nog maar eentje afgerond en is het al drie jaar geleden dat er nog gesprekken daarover geweest zijn. De nu aangekondigde besprekingen zouden over punt nr 2 gaan. Er is dus nog een lange weg te gaan en zoals de situatie er momenteel in Turkije bij staat, zal er daar nog veel moeten veranderen. En dan hebben we het nog niet gehad over de interne relatie tussen Turken en Koerden. Die zijn momenteel wel weer met elkaar aan het praten geraakt, maar daarmee zijn de problemen van laatstgenoemden, die ongeveer 20% van de bevolking uitmaken, zeker nog niet van de baan. Koerden, die in Turkije officieel ‘Bergturken’ worden genoemd, worden er al gediscrimineerd zolang de Turkse staat bestaat en al even lang heerst er in het land een variant van een mini burgeroorlog.

   Door zijn omvang, de grootte van zijn bevolking* en zijn structuur, die onder Erdogan steeds islamistischer is geworden, kan Turkije in de E.U. alleen maar zorgen voor nóg meer problemen en de hele unie grandioos ontwrichten.

* In het gebied dat nu Turkije is, is de bevolking de laatste 100 jaar vervijfvoudigd. Momenteel zijn ze met zo’n 80 miljoen. Met Turkije erbij in de E.U. en een verdere Turkse bevolkingsaangroei aan dat tempo, hebben de andere landen daar straks niets meer te vertellen, ondanks verwoede pogingen van o.m. een Verhofstadt om de aansluiting te verwezenlijken.

   Europa stierf in Auschwitz

   Dit weekeinde kreeg ik onderstaand verhaal in mijn mailbox. Ik wou er eerst een korte samenvatting van maken, maar denk dat het beter is het (bijna*) integraal te vermelden. Het mag dan wel geschreven zijn door een Spanjaard (Catalaan?) en bekeken vanuit zijn standpunt, heel wat van zijn opmerkingen kunnen naadloos naar de hele westerse wereld worden overgebracht.

---

  Heel Europa is gestorven in Auschwitz

Door Sébastien Vilar Rodrigez
 
    Ik wandelde in Barcelona over straat en ontdekte plots een
verschrikkelijke waarheid - Europa is gestorven in Auschwitz...

   We hebben er zes miljoen Joden gedood en ze vervangen door 20 miljoen moslims.
   In Auschwitz hebben we een cultuur verbrand, het denken, de creativiteit, het talent. We hebben het uitverkoren volk vernietigd, dat werkelijk gekozen was want ze hebben formidabele mensen voortgebracht die de wereld hebben veranderd.
   De bijdrage van dit volk is voelbaar in alle domeinen van het leven: wetenschap, kunst, internationale handel en vooral als het geweten van de wereld. Dat zijn de mensen die wij hebben verbrand.
   Onder het voorwendsel van de verdraagzaamheid en omdat we aan onszelf wilden bewijzen dat we genezen zijn van de kwaal van het racisme, hebben we de deuren wijd opengezet voor 20 miljoen moslims die ons domheid en onwetendheid hebben gebracht, religieus extremisme en onverdraagzaamheid, criminaliteit en armoede als gevolg van het ontbreken van de wil om te werken en van de trots om zelf hun gezinnen te onderhouden. Ze hebben onze treinen opgeblazen en hebben onze fraaie Spaanse steden veranderd in een onderontwikkeld gebied, ten ondergaand aan rotzooi en misdadigheid. In de appartementen, die ze gratis van de regering krijgen, maken ze plannen om hun naïeve gastheren te vermoorden en te vernietigen.
   En zo hebben wij in onze ellende cultuur ingeruild voor fanatieke haat, creatieve kunde voor kennis van de vernietiging, intelligentie voor de terugkeer naar het bijgeloof. Wij hebben het streven naar de vrede van de Europese Joden en hun streven naar een betere toekomst voor hun kinderen, hun vastberadenheid om zich vast te klampen aan het leven (want het leven is heilig) ingeruild voor een streven naar de dood, voor diegenen die verteerd worden door doodsverlangen voor zichzelf en voor anderen, voor hun eigen kinderen en de onze.    Wat een verschrikkelijke vergissing heeft Europa begaan... 

   De wereld telt ongeveer 1,2 miljard moslims of 20% van de wereldbevolking. In totaal haalden zij 7 (zeven) Nobelprijzen*.
   De Joden zijn wereldwijd met zo’n 14 miljoen of 0,02% van de wereldbevolking. Zij behaalden in totaal 129 Nobelprijzen*…

---

   De federale regering zit al enkele dagen bijeen om een uitweg te vinden voor het bijpassen van zo’n half miljard euro voor de begroting van dit jaar en 3½ miljard voor 2014. Dat dit op geheim gehouden locaties gebeurt, duidt er alleen maar op dat het ernst is en dat men er zeker nog niet uit is. Ondertussen wordt de bevolking bezig gehouden met de discussie over euthanasie voor kinderen, die in de eerste plaats niet zozeer over die euthanasie zelf gaat, maar wel over het feit dat men die zaak geregeld wil hebben met een alternatieve meerderheid. Daarbij worden de tsjeven nog maar eens bij de bok gezet, net zoals dat vroeger al eens gebeurde bij de abortuswet. Markske Beke maakt zich sterk dat hij zich niet zal laten doen, maar straks zal ook hij wel bijdraaien, net zoals zijn CVP voorgangers dat deden. ‘CD&V’, zegt Beke, ‘is geen partij meer van enerzijds/anderzijds (het evangelie volgens Torfs en Vervotje). Het wordt nu de partij van en/en’ (Innesto?). En wie dat niet gelooft, zal men wel iets anders wijsmaken…

   Maar, om even terug te komen op die federale begrotingscontrole, die werd ingeleid met het goede nieuws dat Maggie De Block zomaar liefst 90 miljoen euro (3,6 miljard oude Befkes!) uit haar kas terug naar de regeringspot stort, omdat ze dat geld over heeft. Nu zijn daar twee redenen voor: ofwel heeft men dat budget niet goed gemaakt en heeft men (weer eens) met geld gesmeten omdat het om ‘asielzoekers’ ging, die blijkbaar meer waard zijn dan de eigen mensen; ofwel doet Maggie wel degelijk goed haar werk. Dat laatste wordt haar trouwens niet door iedereen in dank afgenomen. Dat heeft ze nog mogen ondervinden, toen ze ergens vorige week nog een taart in haar gezicht kreeg. Waarbij men natuurlijk wel kan suggereren, dat het niet moeilijk is om Maggie niét te missen!

   Bij de uitreiking van de Trends HR-manager trofee van het jaar, heeft Jan Pieter De Nul, CEO van het gelijknamige baggerbedrijf, eens zijn gedacht mogen zeggen en de dames en heren politici van het land de waarheid gezegd. En die kan hard zijn, dat weten we.

   De Nul stelde, dat er van de 6,1 miljoen Belgen die zouden moeten werken, er maar 3,1 miljoen zijn die dat effectief ook doen. Velen werken niet, omdat ze er gewoon geen zin in hebben. Omdat het zonder werken in dit land ook kan. Omdat er zoveel systemen en uitzonderingen zijn uitgedacht en opgebouwd om betaald te worden zonder werken. Denk bv maar aan het tijdskrediet, dat bijna nergens anders ter wereld bestaat.

  Voor wat de ambtenarij betreft, geeft De Nul toe dat onze 1,3 miljoen ambtenaren* zeker niet helemaal onproductief zijn, maar dat er wel 100.000 meer zijn dan tien jaar geleden.

   80 of 90 procent van onze politici zijn volgens De Nul idioten, die van zichzelf denken bij die andere 10 tot 20% te horen…

   En dan nog dit: er studeren in dit land elk jaar o.m. 500 psychologen af aan onze universiteiten. Wat heeft de economie daaraan?**

---

   De Nul was niet de enige die deze week de harde waarheid sprak. De Nederlandse Femke Halsema, tot voor twee jaar partijvoorzitster van GroenLinks en nu voorzitster van de Stichting Vluchteling heeft in hoedanigheid van die laatste functie Afrika en het Midden-Oosten bezocht. Ze zegt dat de vele hulporganisaties die ze daar aan het werk heeft gezien veel meer bezig zijn met hun eigen overlevingsstrategie dan met de opdracht van hun organisatie. Ze houden zich, aldus Halsema, vooral bezig met die activiteiten die in de kijker lopen: distributie van goederen, medische hulp of onderwijs. In een vluchtelingenkamp in Jordanië zag ze liefst 25 hulporganisaties aan de slag. Op haar vraag wat ze daar allemaal deden, kreeg ze als antwoord ‘dat ze allemaal een stukje van de koek wilden hebben’.

   In tegenstelling tot het marktmechanisme leidt competitie echter niet tot een verbetering van (nood)hulp, zegt Halsema. De mensen die de schenkingen doen en zo de zaak financieren, zitten op grote afstand en kunnen niet nagaan of de hulp terecht komt waar zij hopen en of deze werkelijk effectief is.

   Zo hoort men het ook eens van iemand anders, want Halsema behoort wel degelijk tot het linkse kamp van de zgz ‘wereldverbeteraars’. Het verwondert mij trouwens dat er tot nu toe weinig of geen reactie is gekomen tegen haar uitspraken, zelfs niet van ‘onze’ Bogdan Vanden Berghe, de grote baas van onze (z)elf-(z)elf-(z)elf die er hier altijd als de kippen bij is als iets niet loopt zoals hij het ziet of zou willen.

      * Dat is zo ongeveer het dubbele van Nederland dat 50% meer inwoners telt…

** Wat die zoal doen, hebben we o.m. kunnen meemaken op het proces van Kim De Gelder…

     De N-VA heeft de financiële transfers nog maar eens in kaart gebracht. Met al de discussies die men de dag van vandaag voert over de begroting(en), zou het geen kwaad kunnen dat ook de Vlaamse meerderheidspartijen daar eens stil bij stonden.

   De cijfers van de transfers van noord naar zuid zijn aan schommelingen onderhevig. In grote lijnen beweert de N-VA dat het om 8 miljard euro gaat, zowat 3.000 euro per werkende Vlaming per jaar. In werkelijkheid gaat het echter om heel wat meer. Zoals reeds in 2005 gemeld werd in het manifest van de Warande, gaat het om ± 12 miljard. Dat verschil is er, omdat men in eerste instantie geen rekening houdt met de Belgische staatsschuld. Die komt officieel op rekening van België, maar wordt in de praktijk alleen betaald door Vlaanderen zolang die andere ‘entiteiten’ blijven  beweren geen geld te hebben.

   Buiten de door N-VA aangegeven vlakken (werkloosheid, RIZIV, pensioenen, kinderbijslag en arbeidsongevallen) zijn er dan nog de verdoken transfers, zoals de opbrengst van de verkeersboetes, die voor 80% in Vlaanderen worden geïnd, maar waarvan de helft aan Wallonië cadeau worden gegeven. Of het feit dat Vlaanderen 60% van de bevolking telt, maar meestal hoop en al 50% van de opbrengsten krijgt. Bij dat laatste mag men trouwens ook de verdeling van de ambtenaren rekenen, die verhoudingsgewijs in Wallonië meer vertegenwoordigd zijn, zeker aan de top, waar ze het meeste kosten.

   Waar we de N-VA kunnen volgen, is in hun zgz ‘confederaal’ voorstel om de rekeningen van Vlaanderen, Wallonië en Brussel volledig gescheiden te houden. Alleen zo zou men ook een klare kijk kunnen hebben op ieders deel van de staatsschuld. Dat laatste zou dan trouwens ook kunnen dienen bij het opmaken van allerlei statistieken die over dit land verspreid worden, waarbij Vlaanderen steeds in een slechter daglicht wordt gesteld omdat men het alleen maar heeft over België. De kans dat dit ooit gebeurt is echter vrijwel nihil, met dank aan de Vlaamse meerderheidspartijen die confederaal wel uit hun woordenboek hebben geschrapt, maar als alternatief in het Belgische gareel blijven lopen...

   In de politieke discussie over (con)federalisme en de verkiezingen van 2014, wordt door de traditionele partijen gesteld dat er geen sprake kan zijn van een zevende (en misschien wel laatste) staatshervorming zolang de zesde niet helemaal zal zijn uitgewerkt. Het is nl nu al zeker dat er nog enkele jaren nodig zullen zijn eer alles van de aan de gang zijnde hervorming op zijn plaats zal zitten en zal werken zoals het hoort. Dat klinkt aannemelijk. Vraag is wel hoe lang het zal duren vóór die zesde staatshervorming definitief geregeld zal zijn.

   Als we moeten afgaan op wat er gebeurd is met de nationale plantentuin van Meise, dan zou dat nog wel eens héél lang kunnen zijn. Die tuin was vroeger nl zogezegd nationaal en kwam pas in Vlaamse handen na de vijfde staatshervorming onder Verhofstadts ‘actieve welvaartstaat’. Zoals wel meer gebeurt, hielden de francofonen echter hun woord niet en het resultaat van een zoveelste communautair getouwtrek zorgde ervoor dat de befaamde tuin met een oppervlakte van 92 hectaren, waarvan heel was serres, in verval geraakte omdat niemand er nog geld in wou investeren.

   Na 12 (twaalf!) jaren van discussie is er nu eindelijk een akkoord dat is goedgekeurd door zowel het Vlaamse parlement als door de Franse gemeenschap. Beter laat dan nooit, zou men denken, ware het niet dat de overeenkomst een schoolvoorbeeld is van de oude politieke cultuur, een belgicisme dat ervoor zorgt dat niets is wat het lijkt.

   De plantentuin mag dan officieel nu in Vlaamse handen zijn gekomen, de rechten van de Franstalige onderzoekers die er werken zijn naar slechte Belgische gewoonte ‘gebetonneerd’. Er komt een paritair samengestelde wetenschappelijke raad en wettelijke rapporten mogen zowel in het Frans als in het Nederlands gemaakt blijven worden. De Franstaligen mogen in de administratieve raad dan wel in de minderheid zijn, ze krijgen er een blokkeringsmechanisme, een vetorecht zeg maar, een soort alarmbelprocedure zoals ze die ook al hebben in het federale parlement. Democratie op zijn Belgisch.

   Vlaanderen kan zich voor de zoveelste keer nog maar eens blij maken met een dooie mus. Zelfs in hun eigen regio – Meise ligt nog altijd in Vlaanderen -  hebben Vlamingen het niet voor het zeggen. Met dank aan de Vlaamse partijen van de federale meerderheid, die wel uitpakken met nieuwe beginselverklaringen, burgerrechten en verantwoordelijk bestuur, maar die zich ondertussen in het eigen regio nog altijd laten rollen door de Franstalige minderheid..

   Als we straks zullen moeten wachten tot alle punten van de zesde staatshervorming gerealiseerd zullen zijn, dan zullen niet de verkiezingen van 2014, maar pas die van 2019 belangrijk worden. Meer dan ooit zal België blijven bestaan dank zij het geduld van de Vlamingen.

   ‘Als iets een Waals probleem is, wordt het een Belgisch probleem, maar als het een Vlaams probleem is, blijft het een Vlaams probleem’.

   Bovenstaande uitspraak komt van niemand minder dan Johan Vande Lanotte, federaal vice-premier en minister van alles en nog wat in de regering Di Rupo. Hij deed ze wel i.v.m. het mogelijk afschaffen van de Thalyslijn van ‘zijn’ Oostende naar Brussel*, maar ze kan model staan voor de reden waarom de francofonen dit België willen behouden. Alles wat ze tekort komen – en dat is nogal wat – verwachten ze van België. Alhoewel dat er nooit bij verteld wordt, betekent voor hen dit België automatisch Vlaanderen, het landsdeel dat voor alle Belgische kosten moet opdraaien. Als Vlamingen eens een probleem hebben, moeten zij niet op België rekenen, maar het zelf oplossen. Meestal gebeurt dat dan nog ook.

   Het zgz samenwerkingsakkoord dat alle entiteiten van dit land dinsdag gesloten hebben is dan ook niet meer dan de klassieke wind in de fles. Het akkoord kwam er op vraag van Kris Peeters en om hem plezier te doen heeft men nu dat akkoord gesloten. Het is echter (voorlopig?) niets meer dan een intentieverklaring, die straks voor Peeters en zijn CD&V faliekant zou kunnen aflopen, als er geen reëel vervolg op komt vóór de volgende verkiezingen.

  Het zgz concurrentiepact zal alleen effect hebben als onze loonkosten min of meer gelijk worden aan die van onze buurlanden en geen 15 tot 20% hoger als nu het geval is. Met een federale regering die wanhopig op zoek moet naar nog maar eens een half miljard euro dit jaar en 3½ miljard voor volgend jaar, is dit een mission impossible, tenzij men draconische, structurele besparingen uitvoert. Voorbeelden kunnen zijn: de verkoop van aandelen in staatsbanken en/of Belgacom, het definitief sluiten van de senaat, het afschaffen van de provincieraden, het gefaseerd verhogen van de pensioenleeftijd tot de wettelijke van 65 jaar. Gedaan met plakken en knippen evenals het heffen van nieuwe belastingen die nog meer bedrijven zullen wegjagen.

   Kris Peeters zou er best aan doen niet te veel te rekenen op de confraters van de andere entiteiten. Misschien zou het niet slecht zijn, mocht ook Vlaanderen eens in de rode cijfers gaan, iets wat ik reeds schreef in mijn blog van 03.01.2012 (‘De sluitende begroting’). Persé die sluitende begroting willen aanhouden, versterkt de tegenpartijen alleen maar in hun geloof dat Vlaanderen geld teveel heeft.

   *Al meer dan tien jaar is er een Thalysverbinding van Oostende naar Brussel, waar ze aansluiting geeft naar Parijs. Ooit ‘geregeld’ door dezelfde Vande Lala. Er stappen in de kuststad elke dag gemiddeld zo’n vijf (5!) passagiers op en dat grapje kost de belastingbetaler elk jaar zes miljoen euro. Tot vandaag dus al meer dan 60.000.000 euro! Vande Lala is nu bereid de lijn te schrappen, maar vraagt als tegenprestatie van de francofonen dat die de Thalyslijn Bergen, Charleroi, Namen, nóg zo’n ommetje om in Parijs te geraken, ook opdoeken. Vandaar zijn bovenstaande uitspraak…

   Onder de titel ‘De terugkeer van de ideologie’ is De Standaard een reeks gesprekken begonnen met de voorzitters van de Franstalige partijen, naar analogie met een reeks met de Vlaamse voorzitters die eerder dit jaar gepubliceerd werd. De eerste in de nieuwe reeks is Olivier Maingain, de Vlaamshatende voorzitter van het Fransdolle FDF en het gesprek verschijnt onder de titel: ‘ Er is nog nooit een democratie gesplitst’, een uitspraak van Maingain.

   Mijn eerste reactie op die titel was natuurlijk: ‘En Tsjechoslovakije  dan?’. Die vraag wordt Maingain ook, ergens weggemoffeld in het artikel van vier bladzijden, eerder terloops voor de voeten geworpen, met als antwoord dat het daar uitzonderlijke omstandigheden waren, omdat het land uit een periode van communistische dictatuur kwam. Een uitleg die door de ondervragende journalisten zonder verdere commentaar geslikt wordt. Dat is natuurlijk larie, want dat zou betekenen dat om een democratisch land te splitsen, het eerst een dictatuur zou moeten gehad hebben. Tsjechoslovakije was trouwens al enkele jaren weer een democratie na de val van het Oostblok en was dat trouwens ook al vóór de communisten er de macht grepen. Daarbij komt nog dat de splitsing er op een zeer vreedzame wijze is gebeurd, via de zgn ‘fluwelen revolutie’ en – vooral – dat beide deelstaten, Tsjechië én Slowakije, er daarna beter van geworden zijn. Vooral voor Slovakije was dat een verrassing, omdat dat landsdeel zo’n beetje beschouwd werd als het Wallonië van de vroegere eenheidsstaat. Vergeten we tenslotte niet, dat Tsjechen en Slowaken zowat dezelfde Slavische taal spreken (een verschil zoals bij ons tussen Vlaams en Hollands), terwijl wij in dit land wel degelijk met andere taalgroepen te maken hebben en dat uitgerekend het taalimperialisme van de francofonen er de oorzaak van is dat vele communautaire problemen hier nooit opgelost zullen geraken.

   De kritiek die ik hier uit had feitelijk moeten gegeven worden door de journalisten van De Standaard, maar die blijken zich op dat gebied van geen kwaad bewust. In politieke interviews zijn die alleen maar alert als ze een Vlaamsnationalist aan de tand kunnen voelen (dat geldt trouwens ook voor die van de VRT). De rest van het gesprek is dan ook navenant. Maingain vindt Verhofstadt ‘geweldig’, is niet alleen gewonnen voor nationale kieslijsten, maar zelfs voor transnationale (in Europa) en vindt het gevaarlijk om met de N-VA akkoorden te sluiten.

   Het is niet toevallig dat journalisten in dit land niet betrouwd worden en op dat gebied alleen maar moeten onderdoen voor onze politiekers… 

   De Coburgers beleven hun beste jaar niet. Na de perikelen omtrent de dotaties en de herschikking ervan, belastingen inbegrepen, na de heisa over de fondsen van tante Fabi en het gefluisterde aftreden van Albert II ergens in het najaar, krijgt diezelfde Albert en twee van zijn wettige afstammelingen een proces aan hun been en nog niet van de eerste de beste. Eiser is nl Delphine Boël, natuurlijk kind ooit verwekt door diezelfde Albert toen hij nog prins was. In zijn kerstboodschap van 1999 had de man trouwens al ‘omfloerst’ toegegeven dat hij een scheve schaats had gereden. Raar genoeg heeft hij die dochter nooit erkend en nu komt die dat zelf vragen via een DNA-test. Naar het schijnt kan hij, zowel als Astrid en Flup, dat weigeren, maar veel sympathie zal hen dat niet opleveren. Voor Albert misschien een reden te meer om versneld af te treden.

   Bij VTM, waar men een eigen royalty programma heeft, regelmatig met het koningshuis uitpakt en dus beter zou moeten weten, zei reporter Barend Leys in het avondjournaal van gisteren, dat het nieuws dat ook Astrid en Flup gedagvaard werden, maar niét Laurent, voor hem een verrassing was. Zou het? Het is een publiek geheim dat de wettelijke vader van Laurent meer dan waarschijnlijk niet Albert was, maar een zekere Aldo Vastapane, evenals koningin Paola een volbloed Italiaan, rijk geworden in Brussel met vastgoedprojecten en taxfree shops. Men kan dat even goed laten controleren met een DNA-test, maar feitelijk is dat niet nodig. Als men Laurent aandachtig bekijkt en vergelijkt met zijn officiële zus en broer, kan men zien dat er een ‘reukje’ aan is. En dan hebben we het nog niet over zijn karakter gehad. Delphine zal dan ook wel weten dat een DNA-test bij Laurent voor haar erkenning niet in aanmerking komt.

   Tenslotte laat de hele zaak wel een wrange smaak achter, als men ziet dat in zo’n koning, die het voorbeeld zou moeten geven en die de rest van de bevolking via allerlei ‘boodschappen’ op regelmatige tijdstippen vertelt hoe die zich moet gedragen, zélf enerzijds niet eens een natuurlijke dochter wil erkennen en anderzijds een bastaardzoon in de armen sluit.

   Eviva la repubblica!

   Opiniepeilingen blijven wat ze zijn: momentopnamen. Als we ons bij de laatste, deze van VTM en De Morgen, over iets kunnen verwonderen, is het dat de N-VA blijft stijgen, terwijl men in de politiek correcte media, die de traditionele partijen zo goed gezind zijn, de laatste weken de indruk kreeg dat het die partijen zouden zijn die er flink op vooruit zouden gaan. Ze zijn al blij dat ze, ocharme, bijna één fictief procentje stijgen, blij met een dooie mus. SP.a zindert nog na met zijn nieuwe beginselverklaring, Open VLD prijst zich de hemel in met de kopie die Rutten heeft gemaakt van Verhofstadt’s eerste burgermanifesten en CD&V kan niet genoeg herhalen hoe zij voor goed bestuur blijft werken, al dan niet via haar ‘high potentials’ van Innesto.

   Wat in heel deze opgeklopte zaak ergerlijk blijft, is de steeds terugkomende verwijzing naar de 541 dagen die men verloren heeft voor de vorming van Di Rupo’s regering. Die verloren tijd wordt steeds volledig in de schoenen van de N-VA geschoven, met als doel de kiezers bang te maken op een herhaling ervan, zeker als er weer over een volgende staatshervorming zou moeten onderhandeld worden. Mag ik eraan herinneren, dat De Wever tijdens de bewuste onderhandelingen van Albert II amper drie weken tijd kreeg en de eerste onderhandelaar was die alles op papier zette. Zijn voorstellen werden binnen de tijdspanne van enkele uren al van tafel geveegd door de francofonen, PS op kop. Di Rupo liefst drie maanden de tijd en later ging er nog een half jaar verloren toen de N-VA de onderhandelingstafel al had verlaten. De periode dat België zonder een effectieve regering heeft gezeten was trouwens de enige in de laatste tien jaar, waarbij het handelstekort, de belastingen en de staatsuitgaven niét opliepen. Het lijkt er soms op, alsof men dat in de pers nu erg vindt en zich blij maakt om enkele politieke intentieverklaringen van de bevriende partijen.

   De nieuwe rode beginselverklaring, Rutten’s agendapunten en Innesto’s voorstellen moeten eerst nog door de partijcongressen worden goedgekeurd en – al dan niet ‘aangepast’ – aan de kiezers worden voorgelegd. Als men zolang wacht tot men die zo dringende economische maatregelen gaat treffen die dit land uit zijn impasse moeten halen, zal het al lang te laat zijn. Die maatregelen moeten nu getroffen worden en de afloop ervan zal zeker mee de uitslag van de volgende verkiezingen bepalen. Als Di Rupo ondertussen aan zijn Europese verplichtingen wil voldoen, zal hij uit een ander vaatje moeten tappen dan het knip en plakwerk dat hij tot nu toe laten zien heeft.

   De ‘verdraagzame’ godsdienst blijft in het nieuws. Bart De Wever krijgt nog maar eens kritiek vanuit de linkse hoek, omdat hij de Jihadisten  die naar Syrië trekken om er oorlog te gaan voeren, uit de Antwerpse stadregisters laat schrappen. Als het goed is, zeggen we het ook: Madame ‘Non’ zei deze keer ‘Oui’. Bart lijkt trouwens navolging te krijgen van andere burgemeesters en daar zal de uitspraak van Milnjet ook wel mee gespeeld hebben.

   Het merkwaardige van deze situatie is wel, dat de kereltjes die naar Syrië oorlogje gaan spelen, hier bij ons dus leefden van de Openbare Onderstand. Onrechtstreeks sponsorde ons OCMW zo een (deeltje van de) oorlog aldaar. Daaraan komt een einde omdat ze nu officieel ‘verhuisd’ zijn.

   De heisa rond de Syrië strijders krijgt trouwens nog een ander staartje. Geert Burger, zeker niet de fanatiekste Vlaming, heeft een procedure opgestart om alvast twee van de achtentwintig moskeeën die in Vlaanderen erkend zijn*, de wacht aan te zeggen, waardoor ze straks hun erkenning en de daaraan verbonden subsidies kunnen kwijtspelen. Ahmed Azzouz, inspecteur islamonderwijs (die bestaat hier inderdaad ook al), vindt dat alle imams hier een taalbad Nederlands en een inburgeringscursus moeten krijgen. Moeten wij daar weer voor zorgen? Kunnen ze dat zelf niet regelen? Als ze geld hebben om die moskeeën te bouwen, zal dat er ook wel bij kunnen, zeker?

---

   De Rotterdamse school, waar alle eindexamens werden gestolen, blijkt de laatste islamistische middelbare school in Nederland te zijn. O, toeval! Zoals het ook een toeval was, dat vorig jaar alle laatstejaars daar geslaagd waren. Normaal zou men zo’n school moeten sluiten, maar dat kan niet omdat ‘Ibn Ghaldoun’, zoals ze officieel heet, geen openbare school is. Nu kan men alleen maar hopen, dat ze failliet zal gaan, zoals dat gebeurd is met het islamitisch college van Amsterdam…

* In totaal wordt het aantal moskeeën in Vlaanderen op 150 geschat…

 
   Nog niet zolang geleden schreef ik nog dat wij hier een antwoord hebben op het Schotse monster van Loch Ness, nl ‘onze” Bende van Nijvel. Die laatste is feitelijk eerder een francofone bedoening, maar we hebben er ook een Vlaamse in wording in Antwerpen: de Oosterweelverbinding. Dit laatste stuk ter ontsluiting van de Antwerpse Ring komt ook regelmatig opduiken in het nieuws en – volgens mij – kan ook dat nog járen duren.

   Het laatste schuifje aan dit verkeersdrama in veel bedrijven, is de tussenkomst van schoonmoeder Europa, die zou willen dat (een deel van) het project opnieuw moet worden uitbesteed. Men kan geen werken voor de bouw van een brug uitbesteden en daarna gewoon verder doen met dezelfde aannemer als die brug een tunnel moet worden. Klinkt nog aannemelijk ook.

   Enkele hoofdrolspelers in deze Antwerpse commedia dell’arte hebben meteen benadrukt, dat een nieuwe aanbesteding niet persé moet betekenen dat er meer tijd verloren zal gaan, omdat er ondertussen toch moet gewacht worden op een nieuw Milieu Effecten Rapport (MER), wat jaren(!) kan duren. Geloof het maar, alsof het allemaal zo simpel is.

   Bij de uitbesteding van de Lange Wapperbrug was er maar één consortium van aannemers meer in de running, Noriant. Als die opnieuw moet gaan meedoen aan een aanbesteding en die niét zou krijgen, wachten stad en regio enkele schadeclaims waaraan niemand een prijskaartje kan of durft hangen. Verder is er tot nu toe nog steeds geen uitgewerkt plan van de tunnel die de brug zou moeten vervangen en is van het prijskaartje van die tunnel ook alleen maar geweten dat het veel, veel hoger zal zijn dan dat van de brug. Daar komt nog bij dat de veiligheidsvoorschriften (denk maar het vervoer van gevaarlijke stoffen – Wetteren!) bij een tunnel veel strenger en dus kostelijker zullen zijn.

   Interessant om weten is wel, dat – ondanks de afkeuring via een referendum - de bouwvergunning voor de brug nooit is ingetrokken en dat men die in feite nog altijd zou kunnen bouwen. Vraag is trouwens, wat een referendum waard is waarbij slechts 40% van de kiesgerechtigden kwam opdagen en 60% van die 40% tegenstemde. In werkelijkheid stemde slechts 25% van de Antwerpenaren tegen en dat kan evenmin bezwaarlijk democratisch genoemd worden. Het verkeer langs Antwerpen is nl geen zaak van de Antwerpenaren alleen, maar ook van de omgeving en zelfs de hele regio. De meeste mensen die de Ring nemen, hebben niet de kans gekregen te stemmen.

   De koekenstad  is van zijn Oosterweelgeest dan ook nog niet vanaf. Een betere naam dan die van een kwelgeest als de Lange Wapper had men nooit kunnen bedenken. Het stond in de sterren geschreven dat dit fout zou lopen.

   Normaal was het gisteren de laatste onderhandelingsdag van het uitvoeringscomité voor de zesde staatshervorming, het zo geheten ‘Comori’, waarin buiten de federale meerderheidspartijen ook de groenen zitten. Van enig resultaat is er echter niets te horen, waaruit nog maar eens blijkt dat het daar niet van een leien dakje loopt.

   Ondertussen is de Belgische staatsschuld in 2012 opgelopen tot 99,8%, dat is twee procent meer dan het jaar daarvoor. Voor 2013 moet er nog zo’n half miljard euro gevonden worden en voor 2014 nog liefst 3,5 miljard. Er wordt nu al gesteld dat de nieuwe financieringswet pas ná 2014 van kracht zou worden en daarmee wordt dat probleem over de verkiezingen getild. Na ons de zondvloed! Ondertussen blijft de klok echter tikken en weet feitelijk geen enkele ‘entiteit’ wat er haar boven het hoofd hangt, de vereniging van Vlaamse steden en gemeenten inbegrepen die nu al aan de noodrem trekken.

   Dit land zit met een tekort op de lopende rekening, dat is het verschil tussen import en export. Zelfs probleemlanden zoals Spanje en Ierland doen het op dat gebied beter. Het is een publiek geheim dat de belangrijkste reden daarvoor het loonverschil is tussen België en zijn buurlanden. Onze loonkosten blijken 25% hoger te zijn dan het gemiddelde van de eurozone. Daarbij komen dan de kosten van de vergrijzing, waaraan nooit iets serieus is gedaan, het hervormen van de index, de verschuiving van de belasting op arbeid naar consumptie en milieu, om nog maar te zwijgen over de gelijkschakeling van de statuten van arbeiders en bedienden, die over een kleine maand een feit zou moeten zijn en die de arbeidskosten nóg duurder dreigen te maken.

   Kortom, miserie troef. De tijd dat wij de crisis beter aankonden dan de rest, grotendeels omdat we werkten met het systeem van de technische werkloosheid, is ook voorbij. Die zou perfect gewerkt hebben, mocht er dit jaar een heropleving hebben plaats gevonden. Nu hoopt men dat het een nuloperatie wordt, terwijl het Europees gemiddelde zelfs een krimp van 0,6% laat zien. Wachten tot na de verkiezingen van 2014 is geen optie meer en volgende week gaan de vele regeringen, die dit land rijk is, samen aan tafel zitten om te zien hoe ze eruit zullen geraken via een zgz ‘concurrentiepact’. Het wordt dan uitkijken naar Kris Peeters. Die is vragende partij voor de vergadering van volgende week en moet daar tevens opletten dat hij voet bij stek houdt i.v.m. Vlaanderens aandeel in eventuele nieuwe maatregelen. Onze regio heeft nog steeds een begroting in evenwicht en het kan niet zijn dat wij – weer eens – het gros van de kosten gaan dragen als de andere regeringen, de federale inbegrepen, daartoe niet bereid of in staat blijken te zijn.