Europa stierf in Auschwitz

   De federale regering zit al enkele dagen bijeen om een uitweg te vinden voor het bijpassen van zo’n half miljard euro voor de begroting van dit jaar en 3½ miljard voor 2014. Dat dit op geheim gehouden locaties gebeurt, duidt er alleen maar op dat het ernst is en dat men er zeker nog niet uit is. Ondertussen wordt de bevolking bezig gehouden met de discussie over euthanasie voor kinderen, die in de eerste plaats niet zozeer over die euthanasie zelf gaat, maar wel over het feit dat men die zaak geregeld wil hebben met een alternatieve meerderheid. Daarbij worden de tsjeven nog maar eens bij de bok gezet, net zoals dat vroeger al eens gebeurde bij de abortuswet. Markske Beke maakt zich sterk dat hij zich niet zal laten doen, maar straks zal ook hij wel bijdraaien, net zoals zijn CVP voorgangers dat deden. ‘CD&V’, zegt Beke, ‘is geen partij meer van enerzijds/anderzijds (het evangelie volgens Torfs en Vervotje). Het wordt nu de partij van en/en’ (Innesto?). En wie dat niet gelooft, zal men wel iets anders wijsmaken…

   Maar, om even terug te komen op die federale begrotingscontrole, die werd ingeleid met het goede nieuws dat Maggie De Block zomaar liefst 90 miljoen euro (3,6 miljard oude Befkes!) uit haar kas terug naar de regeringspot stort, omdat ze dat geld over heeft. Nu zijn daar twee redenen voor: ofwel heeft men dat budget niet goed gemaakt en heeft men (weer eens) met geld gesmeten omdat het om ‘asielzoekers’ ging, die blijkbaar meer waard zijn dan de eigen mensen; ofwel doet Maggie wel degelijk goed haar werk. Dat laatste wordt haar trouwens niet door iedereen in dank afgenomen. Dat heeft ze nog mogen ondervinden, toen ze ergens vorige week nog een taart in haar gezicht kreeg. Waarbij men natuurlijk wel kan suggereren, dat het niet moeilijk is om Maggie niét te missen!

   Bij de uitreiking van de Trends HR-manager trofee van het jaar, heeft Jan Pieter De Nul, CEO van het gelijknamige baggerbedrijf, eens zijn gedacht mogen zeggen en de dames en heren politici van het land de waarheid gezegd. En die kan hard zijn, dat weten we.

   De Nul stelde, dat er van de 6,1 miljoen Belgen die zouden moeten werken, er maar 3,1 miljoen zijn die dat effectief ook doen. Velen werken niet, omdat ze er gewoon geen zin in hebben. Omdat het zonder werken in dit land ook kan. Omdat er zoveel systemen en uitzonderingen zijn uitgedacht en opgebouwd om betaald te worden zonder werken. Denk bv maar aan het tijdskrediet, dat bijna nergens anders ter wereld bestaat.

  Voor wat de ambtenarij betreft, geeft De Nul toe dat onze 1,3 miljoen ambtenaren* zeker niet helemaal onproductief zijn, maar dat er wel 100.000 meer zijn dan tien jaar geleden.

   80 of 90 procent van onze politici zijn volgens De Nul idioten, die van zichzelf denken bij die andere 10 tot 20% te horen…

   En dan nog dit: er studeren in dit land elk jaar o.m. 500 psychologen af aan onze universiteiten. Wat heeft de economie daaraan?**

---

   De Nul was niet de enige die deze week de harde waarheid sprak. De Nederlandse Femke Halsema, tot voor twee jaar partijvoorzitster van GroenLinks en nu voorzitster van de Stichting Vluchteling heeft in hoedanigheid van die laatste functie Afrika en het Midden-Oosten bezocht. Ze zegt dat de vele hulporganisaties die ze daar aan het werk heeft gezien veel meer bezig zijn met hun eigen overlevingsstrategie dan met de opdracht van hun organisatie. Ze houden zich, aldus Halsema, vooral bezig met die activiteiten die in de kijker lopen: distributie van goederen, medische hulp of onderwijs. In een vluchtelingenkamp in Jordanië zag ze liefst 25 hulporganisaties aan de slag. Op haar vraag wat ze daar allemaal deden, kreeg ze als antwoord ‘dat ze allemaal een stukje van de koek wilden hebben’.

   In tegenstelling tot het marktmechanisme leidt competitie echter niet tot een verbetering van (nood)hulp, zegt Halsema. De mensen die de schenkingen doen en zo de zaak financieren, zitten op grote afstand en kunnen niet nagaan of de hulp terecht komt waar zij hopen en of deze werkelijk effectief is.

   Zo hoort men het ook eens van iemand anders, want Halsema behoort wel degelijk tot het linkse kamp van de zgz ‘wereldverbeteraars’. Het verwondert mij trouwens dat er tot nu toe weinig of geen reactie is gekomen tegen haar uitspraken, zelfs niet van ‘onze’ Bogdan Vanden Berghe, de grote baas van onze (z)elf-(z)elf-(z)elf die er hier altijd als de kippen bij is als iets niet loopt zoals hij het ziet of zou willen.

      * Dat is zo ongeveer het dubbele van Nederland dat 50% meer inwoners telt…

** Wat die zoal doen, hebben we o.m. kunnen meemaken op het proces van Kim De Gelder…

     De N-VA heeft de financiële transfers nog maar eens in kaart gebracht. Met al de discussies die men de dag van vandaag voert over de begroting(en), zou het geen kwaad kunnen dat ook de Vlaamse meerderheidspartijen daar eens stil bij stonden.

   De cijfers van de transfers van noord naar zuid zijn aan schommelingen onderhevig. In grote lijnen beweert de N-VA dat het om 8 miljard euro gaat, zowat 3.000 euro per werkende Vlaming per jaar. In werkelijkheid gaat het echter om heel wat meer. Zoals reeds in 2005 gemeld werd in het manifest van de Warande, gaat het om ± 12 miljard. Dat verschil is er, omdat men in eerste instantie geen rekening houdt met de Belgische staatsschuld. Die komt officieel op rekening van België, maar wordt in de praktijk alleen betaald door Vlaanderen zolang die andere ‘entiteiten’ blijven  beweren geen geld te hebben.

   Buiten de door N-VA aangegeven vlakken (werkloosheid, RIZIV, pensioenen, kinderbijslag en arbeidsongevallen) zijn er dan nog de verdoken transfers, zoals de opbrengst van de verkeersboetes, die voor 80% in Vlaanderen worden geïnd, maar waarvan de helft aan Wallonië cadeau worden gegeven. Of het feit dat Vlaanderen 60% van de bevolking telt, maar meestal hoop en al 50% van de opbrengsten krijgt. Bij dat laatste mag men trouwens ook de verdeling van de ambtenaren rekenen, die verhoudingsgewijs in Wallonië meer vertegenwoordigd zijn, zeker aan de top, waar ze het meeste kosten.

   Waar we de N-VA kunnen volgen, is in hun zgz ‘confederaal’ voorstel om de rekeningen van Vlaanderen, Wallonië en Brussel volledig gescheiden te houden. Alleen zo zou men ook een klare kijk kunnen hebben op ieders deel van de staatsschuld. Dat laatste zou dan trouwens ook kunnen dienen bij het opmaken van allerlei statistieken die over dit land verspreid worden, waarbij Vlaanderen steeds in een slechter daglicht wordt gesteld omdat men het alleen maar heeft over België. De kans dat dit ooit gebeurt is echter vrijwel nihil, met dank aan de Vlaamse meerderheidspartijen die confederaal wel uit hun woordenboek hebben geschrapt, maar als alternatief in het Belgische gareel blijven lopen...

   In de politieke discussie over (con)federalisme en de verkiezingen van 2014, wordt door de traditionele partijen gesteld dat er geen sprake kan zijn van een zevende (en misschien wel laatste) staatshervorming zolang de zesde niet helemaal zal zijn uitgewerkt. Het is nl nu al zeker dat er nog enkele jaren nodig zullen zijn eer alles van de aan de gang zijnde hervorming op zijn plaats zal zitten en zal werken zoals het hoort. Dat klinkt aannemelijk. Vraag is wel hoe lang het zal duren vóór die zesde staatshervorming definitief geregeld zal zijn.

   Als we moeten afgaan op wat er gebeurd is met de nationale plantentuin van Meise, dan zou dat nog wel eens héél lang kunnen zijn. Die tuin was vroeger nl zogezegd nationaal en kwam pas in Vlaamse handen na de vijfde staatshervorming onder Verhofstadts ‘actieve welvaartstaat’. Zoals wel meer gebeurt, hielden de francofonen echter hun woord niet en het resultaat van een zoveelste communautair getouwtrek zorgde ervoor dat de befaamde tuin met een oppervlakte van 92 hectaren, waarvan heel was serres, in verval geraakte omdat niemand er nog geld in wou investeren.

   Na 12 (twaalf!) jaren van discussie is er nu eindelijk een akkoord dat is goedgekeurd door zowel het Vlaamse parlement als door de Franse gemeenschap. Beter laat dan nooit, zou men denken, ware het niet dat de overeenkomst een schoolvoorbeeld is van de oude politieke cultuur, een belgicisme dat ervoor zorgt dat niets is wat het lijkt.

   De plantentuin mag dan officieel nu in Vlaamse handen zijn gekomen, de rechten van de Franstalige onderzoekers die er werken zijn naar slechte Belgische gewoonte ‘gebetonneerd’. Er komt een paritair samengestelde wetenschappelijke raad en wettelijke rapporten mogen zowel in het Frans als in het Nederlands gemaakt blijven worden. De Franstaligen mogen in de administratieve raad dan wel in de minderheid zijn, ze krijgen er een blokkeringsmechanisme, een vetorecht zeg maar, een soort alarmbelprocedure zoals ze die ook al hebben in het federale parlement. Democratie op zijn Belgisch.

   Vlaanderen kan zich voor de zoveelste keer nog maar eens blij maken met een dooie mus. Zelfs in hun eigen regio – Meise ligt nog altijd in Vlaanderen -  hebben Vlamingen het niet voor het zeggen. Met dank aan de Vlaamse partijen van de federale meerderheid, die wel uitpakken met nieuwe beginselverklaringen, burgerrechten en verantwoordelijk bestuur, maar die zich ondertussen in het eigen regio nog altijd laten rollen door de Franstalige minderheid..

   Als we straks zullen moeten wachten tot alle punten van de zesde staatshervorming gerealiseerd zullen zijn, dan zullen niet de verkiezingen van 2014, maar pas die van 2019 belangrijk worden. Meer dan ooit zal België blijven bestaan dank zij het geduld van de Vlamingen.

   ‘Als iets een Waals probleem is, wordt het een Belgisch probleem, maar als het een Vlaams probleem is, blijft het een Vlaams probleem’.

   Bovenstaande uitspraak komt van niemand minder dan Johan Vande Lanotte, federaal vice-premier en minister van alles en nog wat in de regering Di Rupo. Hij deed ze wel i.v.m. het mogelijk afschaffen van de Thalyslijn van ‘zijn’ Oostende naar Brussel*, maar ze kan model staan voor de reden waarom de francofonen dit België willen behouden. Alles wat ze tekort komen – en dat is nogal wat – verwachten ze van België. Alhoewel dat er nooit bij verteld wordt, betekent voor hen dit België automatisch Vlaanderen, het landsdeel dat voor alle Belgische kosten moet opdraaien. Als Vlamingen eens een probleem hebben, moeten zij niet op België rekenen, maar het zelf oplossen. Meestal gebeurt dat dan nog ook.

   Het zgz samenwerkingsakkoord dat alle entiteiten van dit land dinsdag gesloten hebben is dan ook niet meer dan de klassieke wind in de fles. Het akkoord kwam er op vraag van Kris Peeters en om hem plezier te doen heeft men nu dat akkoord gesloten. Het is echter (voorlopig?) niets meer dan een intentieverklaring, die straks voor Peeters en zijn CD&V faliekant zou kunnen aflopen, als er geen reëel vervolg op komt vóór de volgende verkiezingen.

  Het zgz concurrentiepact zal alleen effect hebben als onze loonkosten min of meer gelijk worden aan die van onze buurlanden en geen 15 tot 20% hoger als nu het geval is. Met een federale regering die wanhopig op zoek moet naar nog maar eens een half miljard euro dit jaar en 3½ miljard voor volgend jaar, is dit een mission impossible, tenzij men draconische, structurele besparingen uitvoert. Voorbeelden kunnen zijn: de verkoop van aandelen in staatsbanken en/of Belgacom, het definitief sluiten van de senaat, het afschaffen van de provincieraden, het gefaseerd verhogen van de pensioenleeftijd tot de wettelijke van 65 jaar. Gedaan met plakken en knippen evenals het heffen van nieuwe belastingen die nog meer bedrijven zullen wegjagen.

   Kris Peeters zou er best aan doen niet te veel te rekenen op de confraters van de andere entiteiten. Misschien zou het niet slecht zijn, mocht ook Vlaanderen eens in de rode cijfers gaan, iets wat ik reeds schreef in mijn blog van 03.01.2012 (‘De sluitende begroting’). Persé die sluitende begroting willen aanhouden, versterkt de tegenpartijen alleen maar in hun geloof dat Vlaanderen geld teveel heeft.

   *Al meer dan tien jaar is er een Thalysverbinding van Oostende naar Brussel, waar ze aansluiting geeft naar Parijs. Ooit ‘geregeld’ door dezelfde Vande Lala. Er stappen in de kuststad elke dag gemiddeld zo’n vijf (5!) passagiers op en dat grapje kost de belastingbetaler elk jaar zes miljoen euro. Tot vandaag dus al meer dan 60.000.000 euro! Vande Lala is nu bereid de lijn te schrappen, maar vraagt als tegenprestatie van de francofonen dat die de Thalyslijn Bergen, Charleroi, Namen, nóg zo’n ommetje om in Parijs te geraken, ook opdoeken. Vandaar zijn bovenstaande uitspraak…

   Onder de titel ‘De terugkeer van de ideologie’ is De Standaard een reeks gesprekken begonnen met de voorzitters van de Franstalige partijen, naar analogie met een reeks met de Vlaamse voorzitters die eerder dit jaar gepubliceerd werd. De eerste in de nieuwe reeks is Olivier Maingain, de Vlaamshatende voorzitter van het Fransdolle FDF en het gesprek verschijnt onder de titel: ‘ Er is nog nooit een democratie gesplitst’, een uitspraak van Maingain.

   Mijn eerste reactie op die titel was natuurlijk: ‘En Tsjechoslovakije  dan?’. Die vraag wordt Maingain ook, ergens weggemoffeld in het artikel van vier bladzijden, eerder terloops voor de voeten geworpen, met als antwoord dat het daar uitzonderlijke omstandigheden waren, omdat het land uit een periode van communistische dictatuur kwam. Een uitleg die door de ondervragende journalisten zonder verdere commentaar geslikt wordt. Dat is natuurlijk larie, want dat zou betekenen dat om een democratisch land te splitsen, het eerst een dictatuur zou moeten gehad hebben. Tsjechoslovakije was trouwens al enkele jaren weer een democratie na de val van het Oostblok en was dat trouwens ook al vóór de communisten er de macht grepen. Daarbij komt nog dat de splitsing er op een zeer vreedzame wijze is gebeurd, via de zgn ‘fluwelen revolutie’ en – vooral – dat beide deelstaten, Tsjechië én Slowakije, er daarna beter van geworden zijn. Vooral voor Slovakije was dat een verrassing, omdat dat landsdeel zo’n beetje beschouwd werd als het Wallonië van de vroegere eenheidsstaat. Vergeten we tenslotte niet, dat Tsjechen en Slowaken zowat dezelfde Slavische taal spreken (een verschil zoals bij ons tussen Vlaams en Hollands), terwijl wij in dit land wel degelijk met andere taalgroepen te maken hebben en dat uitgerekend het taalimperialisme van de francofonen er de oorzaak van is dat vele communautaire problemen hier nooit opgelost zullen geraken.

   De kritiek die ik hier uit had feitelijk moeten gegeven worden door de journalisten van De Standaard, maar die blijken zich op dat gebied van geen kwaad bewust. In politieke interviews zijn die alleen maar alert als ze een Vlaamsnationalist aan de tand kunnen voelen (dat geldt trouwens ook voor die van de VRT). De rest van het gesprek is dan ook navenant. Maingain vindt Verhofstadt ‘geweldig’, is niet alleen gewonnen voor nationale kieslijsten, maar zelfs voor transnationale (in Europa) en vindt het gevaarlijk om met de N-VA akkoorden te sluiten.

   Het is niet toevallig dat journalisten in dit land niet betrouwd worden en op dat gebied alleen maar moeten onderdoen voor onze politiekers… 

   De Coburgers beleven hun beste jaar niet. Na de perikelen omtrent de dotaties en de herschikking ervan, belastingen inbegrepen, na de heisa over de fondsen van tante Fabi en het gefluisterde aftreden van Albert II ergens in het najaar, krijgt diezelfde Albert en twee van zijn wettige afstammelingen een proces aan hun been en nog niet van de eerste de beste. Eiser is nl Delphine Boël, natuurlijk kind ooit verwekt door diezelfde Albert toen hij nog prins was. In zijn kerstboodschap van 1999 had de man trouwens al ‘omfloerst’ toegegeven dat hij een scheve schaats had gereden. Raar genoeg heeft hij die dochter nooit erkend en nu komt die dat zelf vragen via een DNA-test. Naar het schijnt kan hij, zowel als Astrid en Flup, dat weigeren, maar veel sympathie zal hen dat niet opleveren. Voor Albert misschien een reden te meer om versneld af te treden.

   Bij VTM, waar men een eigen royalty programma heeft, regelmatig met het koningshuis uitpakt en dus beter zou moeten weten, zei reporter Barend Leys in het avondjournaal van gisteren, dat het nieuws dat ook Astrid en Flup gedagvaard werden, maar niét Laurent, voor hem een verrassing was. Zou het? Het is een publiek geheim dat de wettelijke vader van Laurent meer dan waarschijnlijk niet Albert was, maar een zekere Aldo Vastapane, evenals koningin Paola een volbloed Italiaan, rijk geworden in Brussel met vastgoedprojecten en taxfree shops. Men kan dat even goed laten controleren met een DNA-test, maar feitelijk is dat niet nodig. Als men Laurent aandachtig bekijkt en vergelijkt met zijn officiële zus en broer, kan men zien dat er een ‘reukje’ aan is. En dan hebben we het nog niet over zijn karakter gehad. Delphine zal dan ook wel weten dat een DNA-test bij Laurent voor haar erkenning niet in aanmerking komt.

   Tenslotte laat de hele zaak wel een wrange smaak achter, als men ziet dat in zo’n koning, die het voorbeeld zou moeten geven en die de rest van de bevolking via allerlei ‘boodschappen’ op regelmatige tijdstippen vertelt hoe die zich moet gedragen, zélf enerzijds niet eens een natuurlijke dochter wil erkennen en anderzijds een bastaardzoon in de armen sluit.

   Eviva la repubblica!

   Opiniepeilingen blijven wat ze zijn: momentopnamen. Als we ons bij de laatste, deze van VTM en De Morgen, over iets kunnen verwonderen, is het dat de N-VA blijft stijgen, terwijl men in de politiek correcte media, die de traditionele partijen zo goed gezind zijn, de laatste weken de indruk kreeg dat het die partijen zouden zijn die er flink op vooruit zouden gaan. Ze zijn al blij dat ze, ocharme, bijna één fictief procentje stijgen, blij met een dooie mus. SP.a zindert nog na met zijn nieuwe beginselverklaring, Open VLD prijst zich de hemel in met de kopie die Rutten heeft gemaakt van Verhofstadt’s eerste burgermanifesten en CD&V kan niet genoeg herhalen hoe zij voor goed bestuur blijft werken, al dan niet via haar ‘high potentials’ van Innesto.

   Wat in heel deze opgeklopte zaak ergerlijk blijft, is de steeds terugkomende verwijzing naar de 541 dagen die men verloren heeft voor de vorming van Di Rupo’s regering. Die verloren tijd wordt steeds volledig in de schoenen van de N-VA geschoven, met als doel de kiezers bang te maken op een herhaling ervan, zeker als er weer over een volgende staatshervorming zou moeten onderhandeld worden. Mag ik eraan herinneren, dat De Wever tijdens de bewuste onderhandelingen van Albert II amper drie weken tijd kreeg en de eerste onderhandelaar was die alles op papier zette. Zijn voorstellen werden binnen de tijdspanne van enkele uren al van tafel geveegd door de francofonen, PS op kop. Di Rupo liefst drie maanden de tijd en later ging er nog een half jaar verloren toen de N-VA de onderhandelingstafel al had verlaten. De periode dat België zonder een effectieve regering heeft gezeten was trouwens de enige in de laatste tien jaar, waarbij het handelstekort, de belastingen en de staatsuitgaven niét opliepen. Het lijkt er soms op, alsof men dat in de pers nu erg vindt en zich blij maakt om enkele politieke intentieverklaringen van de bevriende partijen.

   De nieuwe rode beginselverklaring, Rutten’s agendapunten en Innesto’s voorstellen moeten eerst nog door de partijcongressen worden goedgekeurd en – al dan niet ‘aangepast’ – aan de kiezers worden voorgelegd. Als men zolang wacht tot men die zo dringende economische maatregelen gaat treffen die dit land uit zijn impasse moeten halen, zal het al lang te laat zijn. Die maatregelen moeten nu getroffen worden en de afloop ervan zal zeker mee de uitslag van de volgende verkiezingen bepalen. Als Di Rupo ondertussen aan zijn Europese verplichtingen wil voldoen, zal hij uit een ander vaatje moeten tappen dan het knip en plakwerk dat hij tot nu toe laten zien heeft.

   De ‘verdraagzame’ godsdienst blijft in het nieuws. Bart De Wever krijgt nog maar eens kritiek vanuit de linkse hoek, omdat hij de Jihadisten  die naar Syrië trekken om er oorlog te gaan voeren, uit de Antwerpse stadregisters laat schrappen. Als het goed is, zeggen we het ook: Madame ‘Non’ zei deze keer ‘Oui’. Bart lijkt trouwens navolging te krijgen van andere burgemeesters en daar zal de uitspraak van Milnjet ook wel mee gespeeld hebben.

   Het merkwaardige van deze situatie is wel, dat de kereltjes die naar Syrië oorlogje gaan spelen, hier bij ons dus leefden van de Openbare Onderstand. Onrechtstreeks sponsorde ons OCMW zo een (deeltje van de) oorlog aldaar. Daaraan komt een einde omdat ze nu officieel ‘verhuisd’ zijn.

   De heisa rond de Syrië strijders krijgt trouwens nog een ander staartje. Geert Burger, zeker niet de fanatiekste Vlaming, heeft een procedure opgestart om alvast twee van de achtentwintig moskeeën die in Vlaanderen erkend zijn*, de wacht aan te zeggen, waardoor ze straks hun erkenning en de daaraan verbonden subsidies kunnen kwijtspelen. Ahmed Azzouz, inspecteur islamonderwijs (die bestaat hier inderdaad ook al), vindt dat alle imams hier een taalbad Nederlands en een inburgeringscursus moeten krijgen. Moeten wij daar weer voor zorgen? Kunnen ze dat zelf niet regelen? Als ze geld hebben om die moskeeën te bouwen, zal dat er ook wel bij kunnen, zeker?

---

   De Rotterdamse school, waar alle eindexamens werden gestolen, blijkt de laatste islamistische middelbare school in Nederland te zijn. O, toeval! Zoals het ook een toeval was, dat vorig jaar alle laatstejaars daar geslaagd waren. Normaal zou men zo’n school moeten sluiten, maar dat kan niet omdat ‘Ibn Ghaldoun’, zoals ze officieel heet, geen openbare school is. Nu kan men alleen maar hopen, dat ze failliet zal gaan, zoals dat gebeurd is met het islamitisch college van Amsterdam…

* In totaal wordt het aantal moskeeën in Vlaanderen op 150 geschat…

 
   Nog niet zolang geleden schreef ik nog dat wij hier een antwoord hebben op het Schotse monster van Loch Ness, nl ‘onze” Bende van Nijvel. Die laatste is feitelijk eerder een francofone bedoening, maar we hebben er ook een Vlaamse in wording in Antwerpen: de Oosterweelverbinding. Dit laatste stuk ter ontsluiting van de Antwerpse Ring komt ook regelmatig opduiken in het nieuws en – volgens mij – kan ook dat nog járen duren.

   Het laatste schuifje aan dit verkeersdrama in veel bedrijven, is de tussenkomst van schoonmoeder Europa, die zou willen dat (een deel van) het project opnieuw moet worden uitbesteed. Men kan geen werken voor de bouw van een brug uitbesteden en daarna gewoon verder doen met dezelfde aannemer als die brug een tunnel moet worden. Klinkt nog aannemelijk ook.

   Enkele hoofdrolspelers in deze Antwerpse commedia dell’arte hebben meteen benadrukt, dat een nieuwe aanbesteding niet persé moet betekenen dat er meer tijd verloren zal gaan, omdat er ondertussen toch moet gewacht worden op een nieuw Milieu Effecten Rapport (MER), wat jaren(!) kan duren. Geloof het maar, alsof het allemaal zo simpel is.

   Bij de uitbesteding van de Lange Wapperbrug was er maar één consortium van aannemers meer in de running, Noriant. Als die opnieuw moet gaan meedoen aan een aanbesteding en die niét zou krijgen, wachten stad en regio enkele schadeclaims waaraan niemand een prijskaartje kan of durft hangen. Verder is er tot nu toe nog steeds geen uitgewerkt plan van de tunnel die de brug zou moeten vervangen en is van het prijskaartje van die tunnel ook alleen maar geweten dat het veel, veel hoger zal zijn dan dat van de brug. Daar komt nog bij dat de veiligheidsvoorschriften (denk maar het vervoer van gevaarlijke stoffen – Wetteren!) bij een tunnel veel strenger en dus kostelijker zullen zijn.

   Interessant om weten is wel, dat – ondanks de afkeuring via een referendum - de bouwvergunning voor de brug nooit is ingetrokken en dat men die in feite nog altijd zou kunnen bouwen. Vraag is trouwens, wat een referendum waard is waarbij slechts 40% van de kiesgerechtigden kwam opdagen en 60% van die 40% tegenstemde. In werkelijkheid stemde slechts 25% van de Antwerpenaren tegen en dat kan evenmin bezwaarlijk democratisch genoemd worden. Het verkeer langs Antwerpen is nl geen zaak van de Antwerpenaren alleen, maar ook van de omgeving en zelfs de hele regio. De meeste mensen die de Ring nemen, hebben niet de kans gekregen te stemmen.

   De koekenstad  is van zijn Oosterweelgeest dan ook nog niet vanaf. Een betere naam dan die van een kwelgeest als de Lange Wapper had men nooit kunnen bedenken. Het stond in de sterren geschreven dat dit fout zou lopen.

   Normaal was het gisteren de laatste onderhandelingsdag van het uitvoeringscomité voor de zesde staatshervorming, het zo geheten ‘Comori’, waarin buiten de federale meerderheidspartijen ook de groenen zitten. Van enig resultaat is er echter niets te horen, waaruit nog maar eens blijkt dat het daar niet van een leien dakje loopt.

   Ondertussen is de Belgische staatsschuld in 2012 opgelopen tot 99,8%, dat is twee procent meer dan het jaar daarvoor. Voor 2013 moet er nog zo’n half miljard euro gevonden worden en voor 2014 nog liefst 3,5 miljard. Er wordt nu al gesteld dat de nieuwe financieringswet pas ná 2014 van kracht zou worden en daarmee wordt dat probleem over de verkiezingen getild. Na ons de zondvloed! Ondertussen blijft de klok echter tikken en weet feitelijk geen enkele ‘entiteit’ wat er haar boven het hoofd hangt, de vereniging van Vlaamse steden en gemeenten inbegrepen die nu al aan de noodrem trekken.

   Dit land zit met een tekort op de lopende rekening, dat is het verschil tussen import en export. Zelfs probleemlanden zoals Spanje en Ierland doen het op dat gebied beter. Het is een publiek geheim dat de belangrijkste reden daarvoor het loonverschil is tussen België en zijn buurlanden. Onze loonkosten blijken 25% hoger te zijn dan het gemiddelde van de eurozone. Daarbij komen dan de kosten van de vergrijzing, waaraan nooit iets serieus is gedaan, het hervormen van de index, de verschuiving van de belasting op arbeid naar consumptie en milieu, om nog maar te zwijgen over de gelijkschakeling van de statuten van arbeiders en bedienden, die over een kleine maand een feit zou moeten zijn en die de arbeidskosten nóg duurder dreigen te maken.

   Kortom, miserie troef. De tijd dat wij de crisis beter aankonden dan de rest, grotendeels omdat we werkten met het systeem van de technische werkloosheid, is ook voorbij. Die zou perfect gewerkt hebben, mocht er dit jaar een heropleving hebben plaats gevonden. Nu hoopt men dat het een nuloperatie wordt, terwijl het Europees gemiddelde zelfs een krimp van 0,6% laat zien. Wachten tot na de verkiezingen van 2014 is geen optie meer en volgende week gaan de vele regeringen, die dit land rijk is, samen aan tafel zitten om te zien hoe ze eruit zullen geraken via een zgz ‘concurrentiepact’. Het wordt dan uitkijken naar Kris Peeters. Die is vragende partij voor de vergadering van volgende week en moet daar tevens opletten dat hij voet bij stek houdt i.v.m. Vlaanderens aandeel in eventuele nieuwe maatregelen. Onze regio heeft nog steeds een begroting in evenwicht en het kan niet zijn dat wij – weer eens – het gros van de kosten gaan dragen als de andere regeringen, de federale inbegrepen, daartoe niet bereid of in staat blijken te zijn.

   Na haar warrige uitleg in de Zevende Dag is Gwendolyn Rutten e.e.a. komen verduidelijken bij de voorstelling van een boek dat ze er zowaar over geschreven heeft: ‘De geëngageerde burger’. Niet de staat of de partijen moeten de crisis aanpakken. De burger mag dat zelf eens proberen. Een doe-het-zelf politiek als het ware, waarbij die burger zelfs zou mogen beslissen wat er met (een deel van) zijn belastingsgeld zou moeten gebeuren. Vraag is maar, of die burger daarvan wakker zal liggen.

   Rutten is nl al de zoveelste liberaal die met grote ideeën afkomt. Als er iéts positief is aan haar verhaal, dan is het dat ze deze keer wat volwassener overkomt door de hele zaak zelf en alleen voor te stellen, zonder een decor van oude krokodillen. Of dat veel zal helpen is echter een ander paar mouwen. Vergeten we niet dat haar partij ook al jaren mee draait in het federale, Belgische carrousel en mede verantwoordelijk is voor de vele scheve toestanden die er de laatste jaren zijn geschapen. Zij wil straks o.a. minder staat, meer privatiseringen en een reële daling van het overheidsbeslag. Daarenboven wil ze de politieke macht van het  klassieke middenveld doorbreken, maar vergeet daarbij dat daar ook haar eigen blauwe vakbond bij zit, die soms de indruk geeft linkser te zijn dan de syndicale concurrentie.

   Hoe men de aanpak van Rutten ook bekijkt en haar boek mag ook zo goed bedoeld zijn, men geraakt niet af van het ‘déjà vu’. Ook Verhofstadt was baanbrekend toen hij zijn eerste drie burgermanifesten schreef. Ook daar stonden principes in die heel wat mensen aan het dromen brachten. Tot hij dan eerste minister werd en al zijn in die boeken uitgeschreven principes aan zijn laars lapte. De gedreven voorman, die daarenboven – in tegenstelling tot Rutten - ook met uitgesproken Vlaamse eisen voor de dag kwam, heeft er nooit ook maar iets van verwezenlijkt. De man is nu zo links, dat hij boeken schrijft samen met de Europese lijsttrekker voor de groenen. De vraag is dan ook niet of Rutten het deze keer goed voor heeft, wel wat ervan zal overblijven, mocht ook zij ooit de kans krijgen haar principes in daden om te zetten. De geëngageerde burger zal er het zijne wel van denken.

   Er wordt nogal wat drukte gemaakt om het feit dat de Amerikaanse regering zowat het hele Internet afschuimt én kan controleren. Alles wat men publiceert of communiceert kan tegenwoordig immers gecontroleerd worden, al dan niet met de medewerking van de Internet media. Alleen Twitter zou niet meespelen, maar echt zeker is ook dat niet en, indien ja, hoe lang nog? Er komen onderhandelingen daarover tussen de E.U. en hun Amerikaanse tegenhanger(s), maar of dat allemaal veel zal uithalen, is zeer de vraag en voor alles en nog wat nieuwe wetten gaan maken, zal evenmin veel uithalen. Vergeten we niet dat de Amerikaanse staatsdiensten zelf ook beloerd worden door o.a. de Chinezen en dan hebben we het nog niet gehad over de steeds talrijker worden zgz ‘klokkenluiders’ en hackers.

   Ik denk niet dat het allemaal veel zal oplossen. Dat is de prijs die wij betalen voor de digitale vooruitgang. Er gaat bijna geen dag voorbij of er wordt ter zake weer iets nieuws uitgevonden en/of op de markt gebracht. Van het ogenblik dat men nog maar de simpelste GSM koopt is men feitelijk zijn privacy al kwijt en datzelfde geldt ook vanaf de eerste aansluiting op het Internet. Of nog te zwijgen over de zgz ‘sociale’ media, waarop nietsvermoedende mensen duchtig allerlei privé gegevens ten grabbel gooien en daarna verwonderd zijn dat er misbruik van gemaakt wordt.

   Wie de dag van vandaag zijn privacy wil bewaren, kan niet meer mee met de digitale vooruitgang en zijn ontwikkelingen. De klok terugdraaien is zo goed als onmogelijk, tenzij men kluizenaar wil gaan spelen. Het enige wat men kan doen is zo voorzichtig mogelijk blijven, niet mee te surfen op elke nieuwe ontwikkeling die er aankomt en zeker niet te reageren op alles wat, via het Internet, op u afkomt. Men kan daar trouwens heel wat geld mee uitsparen.

  Het mocht dan al een lulverhaal zijn, het voorstel van la Rutten om de taalpariteit in de federale regering af te schaffen, zorgde er meteen voor dat ze heel Franstalig politiek België over zich heen kreeg. Rutten mag dan nog zeggen dat ze liever wat meer MR-ministers binnen die regering wil zien, al was het maar om wat meer blauw in het voor de rest rozerood kabinet te hebben, zelfs haar Franstalige familie is daar niet voor te vinden. Zoals ik in mijn blog van gisteren al neerpende, zijn die Franstaligen in dit land nu al op alle gebied  oververtegenwoordigd en dat willen ze graag zo houden. Dat de Vlamingen in de regering Di Rupo, volgens Bartje Somers, toch in de meerderheid zouden zijn, heeft gewoon te maken met enkele extra gecreëerde portefeuilles van staatssecretarissen, die aan de taalpariteitsregel ontsnappen, een zoveelste Belgische regel met achterpoortjes en uitzonderingen. Niets is hier zoals het lijkt.

   Ook het klassieke chantageverhaal, dat in zo’n geval de Vlamingen vertegenwoordigers zouden verliezen in Brussel, kwam weer boven water. Ik zou me daar niet druk over maken. Of Vlaanderen binnen het Brusselse gewest nu 5, 10 of 17 vertegenwoordigers heeft, maakt voor Vlaanderen geen verschil. Als er straks een soort confederalisme zou komen, dan zal Vlaanderen op zijn eigen termen met datzelfde Brussel onderhandelen en kan het zijn eisen stellen óf de geldkraan dichtdraaien.

   Wat me wel dwars zit, is het feit dat de N-VA de laatste tijd schrik heeft om het woord separatisme te gebruiken. Als de partij de Open VLD erop wijst dat het confederalisme nog altijd in de Vlaams liberale statuten staat, dan is het evenzeer waar dat het separatisme nog altijd het einddoel is binnen de statuten van de N-VA. Is het nu zó moeilijk om te stellen dat de partij, ja, naar een confederalisme wil als tussenstap naar een separatisme? Als ze daarin niet meer klaarheid kan schenken, blijft er voor de overtuigde Vlaamsnationalist geen andere weg over dan te kiezen voor het origineel, dat van het Vlaams Belang dat daarin tenminste duidelijk is.

   Wie gedacht had dat met het aantreden van Gwendolyn Rutten er een nieuwe wind door de Open VLD zou waaien, is er aan voor de moeite. Het wordt zelfs nog erger dan gedacht: Rutten draait de knop terug naar af, naar ergens in de buurt van 1830. Rutten gaat opnieuw voor dat ene België, waar zo stilaan iedereen genoeg van heeft. Vergeet de VLD. Als het aan Rutten ligt, wordt het opnieuw de PVV, de ‘Pest Voor Vlaanderen’.

   Om te beginnen schrapt ze de term confederalisme uit haar neoliberaal programma. Dat ondanks heel wat tegenstand in de eigen partij, o.a. van ex Vlaams minister Fientje Moerman. Tegenstand die echter ondertussen zou gaan liggen zijn, omdat wat men de ‘top van de partij’ noemt, volledig achter Rutten zou staan. Zo’n beetje eenzelfde situatie als bij haar aanstelling, toen een onverwachte tegenkandidaat door de partijtop werd weggelachen. De politiek vrijwel onbekende man kreeg wel meer dan 40% van  de stemmen, maar dat deed blijkbaar nergens een lichtje branden (politiek à la Erdogan).

   Rutten wil ook niet meer spreken van een zevende staatshervorming, die nodig zou zijn voor een eventueel confederalisme. Wel wil ze er vanaf dat er in een federale regering evenveel ministers moeten zijn van elke taalrol, van het communautaire evenwicht, zeg maar. Om dat te bereiken, is er dan echter wél een volgende staatshervorming nodig. Probeer het maar te volgen. Tenslotte beweerde ze in de Zevende Dag er geen problemen mee te hebben als er in zo’n federale regering meer MR-ministers zouden zitten. Met de slavenmentaliteit die de Vlaamse meerderheidspartijen kenmerkt, is de kans niet klein dat er straks dan zelfs méér Franstaligen dan Nederlandstaligen in de federale regering zullen zitten. Die zijn nu al gewend overal oververtegenwoordigd te zijn als het om de postjes gaat.
In elk geval zou het betekenen, dat haar partij, nog meer dan nu, naar de pijpen van de Franstalige minderheid zou moeten dansen. Op het einde van haar verhaal op de Zevende Dag vertelt ze tenslotte, dat er nog niets beslist is en dat 15.000 partijleden er zich nog moeten over uitspreken. Enfin, een schoolvoorbeeld van iemand zonder eigen verhaal die dan maar uit haar nek kletst en eerder voorkomt als een ongeleid projectiel, wat gevaarlijk kan worden, in de eerste plaats voor de eigen partij.

   België is ontstaan uit een opera (‘De Stomme van Portici’). Wie iets kent van opera's weet, dat die meestal eindigen in drama’s. Met België zal dat niet anders zijn. Met geklungel à la Rutten zou het wel eens kunnen betekenen dat de partij straks in Vlaanderen de kiesdrempel zelfs niet meer haalt. Of is men Omer Vanaudenhoven vergeten, de liberale leider die ooit naar de kiezer trok met de Belgische vlag en er de grootste nederlaag uit zijn politieke carrière mee leed?

   Toen roodgroen vorig jaar de gemeenteraadsverkiezingen in Gent won, kon hun geluk niet op. Gent zou een droomstad worden, dé stad van de toekomst. Volgens het nieuwe bestuursakkoord, waarbij ook de liberalen betrokken werden om te vermijden dat de familie Declercq moeilijk zou doen in de oppositie, zouden er in de Arteveldestad overal nieuwe bus- en tramlijnen komen, wandelpaden, fietspaden en –tunnels, minstens zes nieuwe wijkparken en een groot park op minder dan 400 meter wandelen van elk huis.  Etcetera, etcetera, etcetera…
   De realiteit pakt lichtjes anders uit. Blijkt nu dat er een vlucht uit de stad plaats vindt, vooral van jonge gezinnen met kinderen. Gent is helemaal niet kindvriendelijk. Er zijn te weinig crèches, te weinig scholen, te weinig parkeerplaatsen, te weinig van alles. Dat terwijl men de mensen vertelt dat er in een stad veel meer mogelijkheden zijn. Wat er is, is dan nog te duur. Zelfs de Gentse Feesten, waaraan de stad vorig jaar flink haar broek gescheurd heeft, bleken te duur voor de modale Gentenaar. In 2011 vertrokken er uit de stad meer ‘blanke’ gezinnen dan er sinds 1974 ooit vertrokken waren. Gent heeft geen tekort aan flats, wel aan gezinswoningen, die daardoor onbetaalbaar worden. Dat is misschien niet alleen zo in Gent, maar het is wel merkwaardig dat dit juist gebeurt in een stad waar het bestuur er prat op gaat dat de stad ‘groen’ zal worden en op mensenmaat. Het lijkt er steeds meer op dat groen de kleur van het dure leven wordt (denk maar aan de groene stroom), zoals rood de kleur van het gevaar blijft. Te mijden dus.

   In de marge van bovenstaande, waarover een vertrekkend gezin haar verhaal plaatste op facebook, nog dit: hoe slagen al die Turken, Bulgaren, Roma en andere Balkanezen die Gent ‘rijk’ is, erin in zo’n stad de touwtjes aan elkaar te blijven knopen? Sturen die hun kinderen wel naar school of krijgen die misschien voorrang? Hoe betalen die de huur die voor echte modale Gentenaars niet meer te betalen is? Betalen die überhaupt wel iets in Termontograd?

   Na mijn eerste artikel over de onmacht van deze federale regering, kreeg ik gisteren meteen een bevestiging ervan. Monica De Coninck zou met een eigen voorstel afkomen om een einde te maken aan de discussie over het gelijkstellen van bedienden- en arbeidersstatuten. Daar hadden de vakbonden en werkgevers al bijna twee jaar vruchteloos over gedebatteerd, waarna de regering het probleem naar zich toe had getrokken. De Coninck geeft de sociale partners nu de hete aardappel terug! M.a.w. zij heeft geen echt nieuw voorstel en we zijn weer naar af. Met in het achterhoofd dat de socialistische vakbond dwars blijft liggen, komt daar in deze omstandigheden weer niets van terecht. Van non-beleid gesproken…

   Daar houdt het trouwens niet bij op. Een dezer dagen moet de federale regering nl nog maar eens de begroting 2013 controleren. Strafwerk van Europa dat, evenals trouwens de Oeso, wil dat dit land eindelijk eens gaat besparen, structureel besparen dan. Tot nu toe is België een van de weinige Oeso-landen dat de laatste jaren extra geld is blijven uitgeven. Geld dat grotendeels komt van extra belastingen, niet van besparingen. Die hogere belastingen én uitgaven is een systeem waar België al 15 jaar mee bezig is. Dat is begonnen bij Verhofstadt en is niet meer gestopt. Tien jaar geleden had België nog een primair overschot van 6,8%, nu is dan nul (0,0!). Alleen Griekenland en Cyprus deden het slechter en we weten ondertussen wat daarmee gebeurd is.

   De enige mogelijkheid die België overblijft om te besparen zonder extra belastingen te heffen, is ervoor te zorgen dat de mensen hier langer blijven werken, of ze dat nu graag hebben of niet. Daardoor heeft men minder uitgaven in de pensioensector én meer inkomsten door de extra activiteit. Als dat niet gebeurt zal het land daarvoor worden teruggefloten en zullen de pensioenen straks onbetaalbaar worden.

   Waarbij we dan weer bij Lala’s lege doos terechtkomen, dat zilverfonds waarvan het (te weinige) geld elders is besteed en niet kan worden ingezet tenzij de staatsschuld zakt onder de 60%...

   Waar is de tijd toen Vande Lala, vice-premier en minister van Economie, Noordzee en Consumentenzaken (oef!), beweerde dat hij er eens voor ging zorgen dat de energiekosten voor de bevolking zouden zakken? Hij zou de prijzen bevriezen en nog van dat moois. Wat blijft daar van over? Wel, zo goed als niets.

   Een recent rapport van het adviesbureau Boston Consulting wijst er nl op dat de stroomprijzen in dit land niet alleen gevoelig gaan stijgen, maar dat deze stijgingen tevens nefast zouden kunnen worden voor enkele van onze industrieën. Met de huidige verwachte stijging zal straks bv een ton Amerikaans papier in 2020 zo’n drie procent goedkoper worden dan wat wij hier aanmaken – transportkosten inbegrepen. Nog erger wordt het voor onze chemie, die door de effecten van de Amerikaanse schaliegasrevolutie van de kaart dreigt geveegd te worden. We spreken dan over een industrie die momenteel meer dan 90.000 arbeidsplaatsen oplevert. Het rapport ter zake is geen alleenstaand alarm, ook het VBO (de Vereniging van Belgische Ondernemingen) luidt de alarmbel en vraagt dat ze bij de overheid wakker worden.

   Buiten de kosten is er ook het effect op het milieu dat zwaar negatief dreigt te worden. Door het stilleggen van onze kerncentrales (die geen CO2 uitstoten) en het vervangen ervan door dure gascentrales (die dat wél doen en dan nog door de overheid gesubsidieerd zullen worden), zal dit land waarschijnlijk ook niet meer in staat zijn de afgesproken vermindering van 20% CO2 tegen 2020 waar te maken. Zonder nieuwe maatregelen en initiatieven zal de uitstoot in 2030 zelfs 60% hoger liggen dan de dag van vandaag.

   Kortom, na de lege doos van zijn zilverfonds, zullen ook Vande Lala’s beloften inzake de beheersing van de energiekosten een lachertje worden. Als er niet wordt ingegrepen, zal de elektriciteitsfactuur voor een gemiddeld gezin tegen 2030 zo’n 40% hoger komen te liggen en voor grote bedrijven wel 50%.

   Regeren is vooruitzien. Wie zei dat ook weer?

   Feitelijk had ik me voorgenomen niet meer over de onderwijshervorming te schrijven, tenzij dan te verwijzen naar mijn blog daarover van maandag 3 juni, waarin ik al stelde dat het ‘maar’ om een plan ging, dat pas door een volgende Vlaamse regering geactualiseerd zou kunnen worden. Of dat plan nu een masterplan is, een matrix of een plan met een draagvlak (nog zo’n woord dat de laatste tijd steeds meer politiek verkracht wordt), doet niets ter zake. Ik schreef erbij, Shakespeare achterna, dat het ‘much ado about nothing' was, maar eindigde wel met ‘wordt vervolgd’ en dat ga ik dan toch nog één keer doen, kwestie van toch ergens een draai te kunnen geven aan een onderwerp dat als geen ander het politieke, sociale en educatieve leven in Vlaanderen heeft beheerst.

   Waarover ik in de hele mega discussie weinig terug vind is het feit, dat het Vlaams onderwijs in Europa nog altijd op de tweede plaats staat (na dat van Finland). Dat werd gisteravond nog in Terzake* bevestigd door een Vlaams vertegenwoordiger bij de Oeso. En dat in Brussel Franstaligen hun kinderen steeds meer naar Nederlandstalige scholen sturen, gewoon omdat die zoveel beter zijn. Het Waals onderwijs staat in Europa pas op een plaats ergens in de twintig. Wat men ook nauwelijks zegt, is dat het gros van de 15%, die de school verlaat zonder diploma, behoren tot de groep die men tot 21 maart in Gent allochtonen noemde. Vóór men zo’n onderwijs verandert, mag men inderdaad niet over één nacht ijs gaan. Er is al twintig jaar over gepalaverd en het zal nóg jaren duren vooraleer het huidige plan zal zijn uitgewerkt. De Wever had dan ook (voor de zoveelste keer) gelijk toen hij nog eens zijn beste Latijn boven haalde met ‘Tene quod bene’. Behoud wat goed is. Voor die uitspraak kreeg hij trouwens de steun van iemand die, politiek gesproken, eerder een tegenstander is. Joël De Ceulaer, redacteur bij De Standaard, besloot zijn “Moment’ artikel van gisteren over het onderwerp ook al met ‘Onderzoek alles en behoud het goede’. Hopelijk gebeurt dat ook, al zal het pas ten vroegste in 2016 zijn.

* In hetzelfde Terzake had de VRT er niets beter op gevonden dan twee toeschouwers te volgen naar het debat in het Vlaams parlement: Raymonda Verdyck, afgevaardigde bestuurder van het GO! en … Yves Desmedt, hoofdredacteur van De Morgen. De ‘commanditaire loftsocialist’ zoals Koen Meulenaere hem ooit genoemd heeft, kon niet nalaten zijn gal te spuwen richting De Wever, toen hij zei dat de N-VA de nieuwe schoolwet wel naar zijn hand zou zetten, zodat De Wever zijn kinderen naar de elitescholen zou kunnen zenden. Bart, die in de studio zijn opwachting maakte en het dus ook kon zien en horen, repliceerde daarop met te zeggen dat zijn ouders gewone, werkende mensen waren en hij zo’n uitspraak beschamend vond. Hij had er nog bij kunnen zeggen dat eventuele elitescholen eerder kinderen zullen aantrekken van Groen en SP.a, partijen die steeds meer kiezers aantrekken van het type ‘denk links, leef rechts’, welgestelden die naar Canvas kijken, deelnemen aan het cultureel leven en een ‘kwaliteitskrant’ als De Morgen lezen…