Vlaanderen voor mietjes

   Alhoewel ik me liefst zo weinig mogelijk met de plaatselijke politiek bezig hou (onze nationale politiek is al 'dorps' genoeg), heb ik de laatste jaren toch al enkele keren mijn licht (moeten) laten schijnen op de puinhoop die de stad Turnhout is. De verkiezing tot Vlaamse cultuurstad en de wissel aan de top na de laatste gemeenteverkiezingen hebben daar niets aan veranderd. De stad die de pretentie heeft zich de hoofdstad van de Kempen te noemen, is alles behalve een voorbeeld.

   Zoals ik in mijn blog ‘Turnhout, cultuurstad in mineur’ al schreef, loopt het centrum van de stad langzaam maar zeker leeg. De stadsdiensten zijn er vertrokken, zodat al wie daarmee te maken heeft niet meer daarvoor in het centrum moet zijn. De politie is verhuisd naar het uiteinde van de Ring en moet een halve stad door als ze opgeroepen wordt bij problemen op de markt. Het resultaat daarvan is, dat voor heel wat zaken die politie te laat komt en men die helemaal niet meer oproept. Dat brengt op zijn beurt dan weer mee dat datzelfde centrum steeds onveiliger wordt. De onveiligheid wordt nog versterkt, doordat men, sinds de heraanleg van de Grote Markt, daar niet meer mag parkeren. Eens ’s avonds de winkels gesloten zijn, liggen alle winkelstraten, die ook na sluitingsuur verkeersvrij blijven, er doods en verlaten bij en durft er haast niemand meer buitenkomen. De kerk in het midden van de vernieuwde markt is niet eens meer verlicht – stel je voor – en dat maakt dat drugdealers er, bij manier van spreken, rustig hun zaakjes kunnen afhandelen in het portaal van het Godshuis.

   Vroeger waren er op de Turnhoutse markt twee bioscopen. Die zijn vertrokken. Het zwembad, dat zich ook daar bevond en over een eigen, natuurlijke warmwaterbron beschikte (waar vindt men dat nog?), werd eveneens gesloten en vervangen door een gloednieuw, net buiten het centrum. Dat nieuwe zwembad is echter al enkele jaren dicht, wegens kortsluitingsproblemen met betonrot tot gevolg, ontstaan doordat men bij het afwerken het beton waarschijnlijk niet de tijd gegeven heeft te harden (daarvoor wou men de officiële opening niet uitstellen). In de winkelstraten zijn er al enkele grote zaken vertrokken, zoals bv Blokker en Casa, die naar het nieuwe winkelcentrum bij de jachthaven zijn getrokken. Voorlopig laatste in de rij is het centrale postkantoor, dat ook naar daar verhuist en op de markt alleen een postpunt achterlaat.

   Dat het in zo’n stad ook op politiek gebied niet lekker loopt, is een open deur intrappen. Bij de vorige bewindsploeg was er al onenigheid bij CD&V, waarna enkele leden uit de partij stapten of eruit gezet werden. Als gevolg daarvan moest men van arremoede Groen erbij nemen om nog over een meerderheid te beschikken en waren er bij de laatste gemeenteverkiezingen liefst drie lijsten met christendemocraten. De N-VA kwam, zag en overwon, kreeg het burgemeesterschap en drie schepenen en gaf menig Turnhoutenaar hoop dat er eindelijk eens iets positiefs ging gebeuren. Niet dus. Op dit ogenblik liggen de leden van de Turnhoutse N-VA fractie zelf met elkaar in de clinch, in zoverre zelfs dat de partij burgemeester Erwin Brentjens (ex-TAK) en schepen van cultuur, ene Willy Van Geirt, uit het N-VA-afdelingsbestuur heeft gezet. Kris Van Dijck, N-VA burgemeester van Dessel en de enige bij de N-VA met ervaring op dat gebied (reeds als burgemeester verkozen bij de vorige gemeentelijke verkiezingen) heeft tot nu toe vruchteloos onderhandeld om de ruziemakende partijen weer bij elkaar te brengen. Voorlopig is hij gered door de gong (in casu het politieke reces) en wordt het wachten tot na de zomer om te weten of het in de stille Kempen weer iets stiller gaat worden. Een jarenlang door beroepspolitiekers mismeesterde stad overnemen met een groep onervaren lui blijkt echter geen kattenpis, om Jan Becaus eens te plagiëren…

   In de nasleep van de serie akkoorden die er op federaal vlak genomen zijn en waarover in onze media victorie wordt gekraaid, blijken er toch enkele storingen te zijn:

-          Er is een stevige kritiek van de Raad van State over de minimumbelasting op bedrijven die winst maken en geen of weinig belasting betalen, de zgz ‘fairness tax’. Volgens de Raad is dit een discriminatie t.o.v. van KMO’s, die zich in eenzelfde situatie bevinden en die tax niét moeten betalen.

-          Unizo hekelt de zoveelste verhoging van de minimumlonen, daar die eerder banen schrapt dan doet bijkomen, iets dat ook al gesteld was door de Hoge Raad voor het Bedrijfswezen (60% van de laaggeschoolden in België is werkloos). De hogere minimumlonen doen ook de loonschalen erboven stijgen, wat weer eens leidt tot een scheeftrekking van onze concurrentiepositie t.o.v. de buurlanden.

-          Na de advocaten in hun strijd tegen de gerechtelijke splitsing van het arrondissement B-H/V (van 33/66 naar 20/80 - VL-FR), trekken nu ook de artsen naar de Raad van State, omdat zij zich gediscrimineerd voelen in de pensioenhervorming. Om van een volledig pensioen te kunnen genieten, moet men voortaan op zijn 65^ste een loopbaan hebben van 42 jaar, wat voor artsen onmogelijk is.

-          De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV),  een geheel van vakbonden én werkgevers, stelt dat het vanaf 2014 voor Vlaanderen zo goed als onmogelijk wordt uit de rode cijfers te geraken en zit daarmee op één lijn met de stelling van de N-VA.

-          Kris Peeters, die de zesde staatshervorming verdedigde tijdens zijn 11 juli toespraak in Kortrijk kreeg weinig applaus, wél gemor en ei zo na boegeroep. Een 11 juli campagne van CD&V met paginagrote advertenties in verschillende kranten werd te elfder ure afgeblazen door dezelfde Peeters, waar kopstukken als De Crem, Beke, Geens en vooral ‘wise guy’ Verherstraeten, die allemaal in de kijker hoopten geplaatst te worden, niet bepaald vrolijk van geworden zijn. Het toont trouwens nog maar eens aan dat Peeters momenteel binnen zijn partij incontournable is geworden. ‘Tina’: there is no alternative.

   Het is dan ook voorbarig alle akkoorden van de laatste twee weken als triomfen van dat ene België voor te stellen. Heel wat van wat er beslist is zal, naar slechte Belgische gewoonte,  gegarandeerd nog wel een of meerdere keren worden aangepast. Daarna is het uitkijken wat er nog van over blijft en/of het hoerageroep van de Comori groep ook na 21 juli en zeker na het parlementair reces, nog enige relevantie zal hebben.

   Er zijn nog zekerheden in het leven. Zo was er vorige week weer het jaarlijkse ingangsexamen voor dokters en tandartsen, mijn even jaarlijkse terugkomende ergernis. Ook deze keer was er in die multiple choice loterij maar één op zeven kandidaten geslaagd. Van de bijna 5.000 deelnemers haalden er amper 700 de helft van de punten. Dat alles, terwijl het land schreeuwt om huisartsen, spoedartsen en tandartsen. Die zijn er nu al tekort en dat zal dus niet op beteren. Terwijl er bij de niet geslaagden zeker een serieus aantal gemotiveerde jongeren is, die geneesheer of tandarts wil worden en nu die droom niet kan waarmaken, zonder de kans te hebben gehad dit in de cursus geneeskunde zelf te kunnen bewijzen. Ikzelf ken twee gevallen, waarvan één in de familie, van jongelui die pas na enkele jaren in dat ingangsexamen slaagden en verplicht waren ondertussen biochemie te volgen om daarna, via een schakeljaar, over te stappen naar de artsenstudie, waar ze 70 tot 80% van de punten halen. Ondertussen hebben ze wel een extra jaar verloren. Voor de richting tandartsen is dat feitelijk nog erger, want daar zijn er niet zoveel verschillende soorten als er soorten dokters zijn en zelfs vanuit de overkoepelende organisatie van tandartsen gewezen wordt op het nu reeds acute tekort, waarbij sommige tandartsen zelfs geen nieuwe klanten meer aannemen.

   Er werd trouwens in de media gezegd, dat er in het eerste jaar geneeskunde evenveel studenten niet slagen als in het ingangsexamen. Dat is een grove leugen. In Vlaanderen slaagt zelfs zo’n 80% in het eerste jaar. De reden, waarom dat verhaal in de media verteld wordt, is omdat onze francofonen dat ingangsexamen niet hoeven te doen (het ‘Belgische’ verschil: de wetten zijn er voor iedereen, maar moeten alleen nageleefd worden door de Vlamingen) en inderdaad slaagt er bij hen in het eerste jaar geneeskunde amper 20%. Men zegt er echter niet bij, dat de reden daarvoor is, dat het Belgische francofone onderwijs bij de slechtste van Europa behoort, terwijl het Vlaamse nog steeds, ondanks alle politieke discussies erover, in de top vijf zit. Door de slechte slaagcijfers van de francofonen als reden te nemen om de Vlaamse kandidaten te blijven verplichten dat multiple choice examen (dat niets met geneeskunde te maken heeft!) af te leggen, bewijst men eens te meer dat België ook op dat gebied voor Vlaanderen hoegenaamd geen meerwaarde betekent. En er is nog steeds geen enkele eigen volksvertegenwoordiger die het daarvoor opneemt. Ze zullen eerst weer wachten tot er ongelukken gebeuren in de medische sector om dan pas tot de bevinding te komen dat de oorzaak een tekort aan artsen was en pas dan zal men dat ingangsexamen afschaffen. Maar dan wordt het nog wel zes jaar wachten vóór de eerste verruimde lichting zal afstuderen.

   In de marge van bovenstaande nog dit: dat ridicule ingangsexamen, dat ervoor zorgt dat de regio een tekort aan artsen heeft, kost het Vlaamse gewest elk jaar twee keer een half miljoen euro en het lijkt er steeds meer op dat deze absurde situatie in leven wordt gehouden als bezigheidstherapie voor een clubje om multiple choice spelletjes te spelen op kosten van de belastingbetaler.

   Het mag dan vandaag de Vlaamse feestdag zijn, er valt weinig te vieren. Om te beginnen is 11 juli nog altijd een apartheidsfeestdag, waarvan alleen ambtenaren en politiek verkozenen kunnen profiteren en de rest alleen maar als ze er een wettelijke vakantiedag voor afgeven. Voor mij hoeft men geen extra vakantiedag te creëren, maar kan men in de plaats daarvan een Belgische feestdag schrappen. 11 november bv, wanneer het meestal slecht en/of koud weder is (men moet de gesneuvelden van de ‘Groote Oorlog’ wel blijven gedenken, maar dat kan ook tijdens het weekeinde vóór of na die dag).

   Verder is er natuurlijk de zgz afwerking van de zesde staatshervorming, die niet toevallig net vóór de Vlaamse feestdag bekend gemaakt wordt. Al was het maar om de Vlamingen er nog eens op te wijzen, dat ze binnen het Belgische gareel zullen moeten blijven lopen. Er wordt inderdaad een enorm aantal bevoegdheden doorgeschoven van het federale naar het regionale niveau, maar in werkelijkheid is het een verkapte besparing. Voor elke 100 euro die deze bevoegdheden het federale België kostte, krijgt Vlaanderen maar 87,5 euro om hetzelfde te verwezenlijken. Doekje voor het bloeden in deze zaak is, dat ook de andere gewesten, Brussel en Wallonië dit zullen moeten doen, maar dan pas in 2016, terwijl wij er vanaf 1 juli van volgend jaar aan mogen beginnen als we onze begroting in evenwicht willen houden (wat die andere ‘entiteiten’ blijkbaar worst zal zijn). En er is meer.

   De sociale zekerheid wordt nl niét overgeheveld naar de gewesten en laat dat nu juist de sector zijn waar het om het meeste geld gaat. Dat zal o.m. inhouden dat de transfers, die vooral in de sociale zekerheid bestaan, zullen blijven wat ze zijn en dat Vlaanderen, buiten alles wat in de zesde staatshervorming is veranderd, toch elk jaar x-aantal miljarden zal moeten afgeven. De ‘solidariteit’, weet je wel. M.a.w. de Vlaming zal hoe dan ook mogen blijven afdokken.

   Vlaams CD&V fractieleider Koen Van den Heuvel is het over die transfercijfers niet eens met o.a. een studie van de Leuvense denktank Vives, een van de Warandegroep en een van de N-VA. Hij zegt het opnieuw te zullen laten onderzoeken. Beter laat dan nooit, zou ik zeggen, want bv de berekening van de Warandegroep dateert al van 2005 en sindsdien had Van den Heuvels partij blijkbaar geen bezwaar tegen die cijfers. Of is het alleen maar de bedoeling dat CD&V ook maar een excuus zoekt om haar eigen kiezers een rad voor de ogen te draaien?

   Als we volgend jaar weer de elfde juli gaan ‘vieren’, zullen we meer weten. Tegen dag moet de hele trein veranderingen volgens de akkoorden tussen de ‘acht’ al dan niet in werking getreden zijn en zullen we ook weten wat de verkiezingen in mei zullen hebben opgebracht. Als we opnieuw naar een federale regering gaan zonder meerderheid in Vlaanderen en/of geen meerderheid van V-partijen in het Vlaamse parlement, dan zal de toekomst van onze regio er bijzonder slecht uitzien en zal er echt niets meer te vieren zijn.

   Het zo geroemde akkoord over de eenmaking van de statuten van arbeiders en bedienden, blijkt – bij nader toezicht – een miskleun te zijn. Na 27 jaar van disputen en discussies en enkele last minute vergaderingen de klok rond, om toch maar de door het Grondwettelijk Hof gestelde deadline van 8 juli te halen, zijn nogal wat specialisten arbeidsrecht het erover eens dat we ons sinds die achtste juli met dit statuut in een situatie van wetteloosheid bevinden (een ‘juridisch vacuüm’ heet dat in technische termen). Verder zijn er de uitzonderingen, typisch voor zowat elke Belgische wet die men tegenwoordig maakt, van dien aard dat gerechtszaken tijdens de rest van dit jaar niet uitgesloten zullen zijn, terwijl feitelijk niemand weet wat er vanaf 01.01.2014 te gebeuren staat, wanneer de politieke akkoorden in juridische wetteksten zouden moeten gegoten zijn.

   Dat laatste geldt ook voor de akkoorden over de financiële afwikkeling van de zesde staatshervorming, waarover gisteren een akkoord is bereikt binnen het ‘Comori’*. Die akkoorden zouden dan wel al in wetteksten gegoten zijn en werden met veel bombarie aangekondigd. Ze zullen echter pas rechtsgeldig zijn op ... 1 juli 2014, dus over één jaar. In de politiek een eeuwigheid, zeker als men weet dat er tussendoor nog verkiezingen zijn en niemand enig idee heeft hoe het politieke landschap er dan uit zal zien. Als het al allemaal doorgaat, zal het Vlaanderen trouwens een klein anderhalf miljard euro extra kosten. Niets dus om triomfantelijk over te doen, zeker niet voor de Vlaamse partijen die in dit Comori hebben meegespeeld.

   Bovenstaande is in dit land, jammer genoeg, de regel, niet de uitzondering. Denk maar aan het verhaal over de energiebevoorrading, ook iets dat zich in de toekomst moet afspelen en nog allemaal koffiedik kijken is. Of dat van het gerechtelijk arrondissement B-H/V, waarvan men nu al weet dat het niet behoorlijk zal werken en hoe dat gaat uitdraaien.

   Wie zei dat weer dat regeren vooruitzien is?

.

* Comori is de afkorting van ‘COmité de Mise en Oeuvre de la Reforme Institutionelle’. Inderdaad eentalig in het Frans. Echt Belgisch dat blijkbaar niet kan vertaald worden en thuis hoort in de serie ‘Philippe’. Heeft niets te maken met ‘Camorra’, zoals e.o.a. lolbroek het deze week nog verwoordde. Alhoewel…

   Staatssecretaris Wathelet heeft zijn nieuw energieplan door het kernkabinet goedgekeurd gekregen. In ’t kort komt het er op neer dat we de kernenergie definitief afschrijven. Alleen Tihange I mag nog tien jaar langer blijven draaien en met een groot deel van de opbrengst daarvan denkt men het nieuwe plan Wathelet te kunnen financieren. Dat zal nodig zijn, want als er één ding zeker is, dan is het dat dit land gekozen heeft voor een energiebevoorrading met gas en laat dat nu juist de duurste oplossing zijn. De meeste gascentrales die wij hebben, draaien nu al met verlies of zijn gesloten omdat ze niet rendabel zijn. Om dat te veranderen, worden er enkele taksen op die centrales afgeschaft en gaat de regering nieuwe centrales zelfs subsidiëren. Men moet geen blinde zijn om niet te zien dat het uiteindelijk de eindgebruiker zal zijn die het gelag zal mogen betalen.

   Samen met de kerncentrales gaan ook de nog bestaande kolencentrales dicht. Dat terwijl er in onze buurlanden Nederland en Duitsland nog kolencentrales worden bijgebouwd en in gebruik genomen, centrales die gestookt worden met goedkope Amerikaanse kolen. Dat die kolen uit de States zo goedkoop zijn, heeft alles te maken met de schalierevolutie die ze daar meemaken en die gas (en straks ook olie) er zo goedkoop maakt, dat ze hun eigen kolencentrales ombouwen en de ineengestorte Amerikaanse kolenmarkt zijn producten op de internationale markt bradeert. Mede als gevolg van die omschakeling daalt het CO2 volume in de States zienderogen en zijn het nu de Amerikanen die Europa voor de milieuvervuiling met de vinger wijzen en niet meer omgekeerd. Om de grap helemaal compleet te maken: zoals de zaken nu evolueren, bestaat de kans dat we straks misschien wel aan goedkoper gas geraken, maar dan gas uit Amerika, waarvan men hier vindt dat het winnen ervan milieu verontreinigend is, iets wat tot nu helemaal niet bewezen werd.

   Als neveneffect van de Amerikaanse schalierevolutie riskeren we trouwens nog erger, wanneer straks de grote staal- en chemiebedrijven het hier helemaal voor bekeken houden. Dit is geen verzinsel, het werd vorige week nog verteld aan Trends door Dirk Beeuwsaert, executive vice-president van het grote Franse GDF Suez, dat er zelf ernstig aan denkt zelfs niet meer te investeren in China of Brazilië, maar in Noord-Amerika.

   Ondertussen denkt men hier het energieprobleem opgelost te hebben door te kiezen voor het duurste systeem, waarbij er ook gezorgd zal worden voor een betere aansluiting op de energienetten van onze buurlanden, die ons het laatste jaar al enkele keren uit de nood hebben moeten helpen. Wat Wathelet er niet bij vertelt is, dat we – ten eerste – die stroom moeten invoeren, wat onze energiezelfstandigheid op de helling zet en er mede de oorzaak van is dat onze huidige gascentrales niet renderen en – ten tweede – dat het ooit wel eens zou kunnen dat die buurlanden hun energie zelf nodig zullen hebben (bij erg strenge winters bv) en hem zelfs niet zullen willen verkopen, tenzij misschien aan woekerprijzen.

   O ja, en dan is er natuurlijk nog de groene stroom, die ons uit de nood zou helpen. Het Duitse Cobergo, ooit de grootste Europese producent van zonne-energie, heeft zopas het faillissement aangevraagd. Bij ons is het al niet veel beter gesteld met groene stroombedrijf Electrawinds uit Oostende, dat voor de zoveelste keer op zoek is naar vers geld om in leven te blijven. Dat het (voorlopig) nog lukt is mede te danken aan de steun van Vande Lala die allerlei overheidsfondsen (FPIM, PPMV, Gimv, DG Infra) bijna verplichtte mee in zijn Oostends avontuur te stappen en die recent daar bovenop nog de steun kreeg van zijn partijgenoot Termont uit Gent, die de firma met enkele noodkredieten uit de wind zette. Niet zijn eigen geld, wel te verstaan, maar dat van de Vlaamse Energieholding waarvan hij (ook al) de voorzitter is. Daardoor zal de belastingbetaler straks twee keer gepakt worden, eerst door de kosten van die overheidsbedrijven die door de staat gegarandeerd worden en daarna nog eens als eindgebruiker van de stroom die steeds duurder zal worden.  

   Ik schreef het hier vroeger al eens: aan die groene stroom gaan wij ons nog blauw betalen. Het gasverhaal zal daar niets aan veranderen, integendeel.

   In onze media wordt al flink gespeculeerd op een duel Peeters-De Wever bij de regionale verkiezingen van mei 2014. Zeker in de komkommertijd, die eraan komt, wordt dat een dankbaar onderwerp dat eindeloos kan worden uitgemolken. Persoonlijk denk ik dat dat ‘duel’ er niet zal komen.

   De huidige Vlaamse regering werd gevormd toen CD&V nog zo’n 50% meer stemmen haalde dan de N-VA. Zoiets lijkt mij in 2014 onmogelijk, het omgekeerde zal eerder waar zijn. Kris Peeters kan dan misschien wel een goede persoonlijke score halen, zijn partij zal hem daarin niet volgen. Als de lopende peilingen blijven aanhouden, zal de N-VA veruit de grootste partij worden en dus eerst aan bod komen voor het vormen van een nieuwe gewestregering, inbegrepen de minister-president. Tacticus De Wever kennende is het zelfs niet uitgesloten dat hij Peeters dat regionaal premierschap toch zal aanbieden – een aanlokkelijk voorstel voor Peeters, die graag zou willen aanblijven - en een ‘grote’ coalitie vormen. Dat zal dan voor CD&V wel een prijs hebben en de vraag is maar of de tsjeven die gaan aanvaarden (bv Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied en het verwerpen van een mogelijke nieuwe federale regering zonder meerderheid in Vlaanderen, waardoor België onbestuurbaar zou worden – de zgn ‘Senelle doctrine’). En er is meer.

   Kris Peeters is momenteel in zijn partij ‘incontournable’ geworden. Vervotje en Torfs, hoe men het ook bekijkt, waren stemmenkanonnen en die is men kwijt. Vanackere is passé en een terugkeer van Leterme zal ook geen soelaas meer brengen. De affaires Dexia, Arco en Gemeentelijke Holding zullen hem blijven achtervolgen. De Crem, de enige CD&V’er uit de federale regering die geloofwaardig overkomt (dat hij Flup promoveert heeft niets met De Crem's persoon te maken), is zijn koffers aan het pakken, richting NATO. Daardoor wordt Kris Peeters dé target man van CD&V en zal de partij hem waarschijnlijk eerder op federaal niveau willen uitspelen, bij gebrek aan enig alternatief. Op regionaal vlak kan de partij alleen maar verliezen. De rekening is dan ook snel gemaakt, al zal men bij de christendemocraten -  gewoonte getrouw – nog lang talmen alvorens dat toe te geven. De spreidstand, die Peeters er nu op na houdt, kan hij onmogelijk nog tien maanden volhouden.

   Als dat zo zou doorgaan, heeft N-VA de weg vrij voor een Vlaamse regering, waarin de nationalisten het hopelijk voor het zeggen zullen hebben. De Wever blijft burgemeester van Antwerpen en geeft, na de regeringswissel, de voorzittersstoel door aan Ben Weyts. De saaie, maar degelijke Bourgeois kan dan de nieuwe Vlaamse minister-president worden.

   Dat voor wat mijn pronostiek betreft. Wie doet beter?

  Het moet gezegd, de voorbije week politieke week was er een die kon tellen. De resultaten dan maar allemaal aan Di Rupo toewijzen, zoals de poco media het nu doen, mag echter wel met een grove korrel zout genomen worden.

- Di Rupo mag er dan wel nauw bij betrokken geweest zijn, de troonafstand van Albert II was een beslissing van de vorst en van niemand anders. De opstoot van Belgisch nationalisme, die we nu meemaken, zal nog doorwerken tot 21 juli, maar wat erna zal komen is iets wat velen,  Di Rupo inbegrepen, met gemengde gevoelens afwachten.

- De begroting voor 2013 werd inderdaad bijgesteld, echter niet zoals het zou horen, wat maakt dat die voor 2014 nog steeds een groot vraagteken zal blijven, ongeacht wat men er ook over vertelt. Het is trouwens niet meer dan logisch dat deze voor dit jaar werd bijgesteld, want ze klopte niet. Zonder Europa zou er niets aan gedaan zijn en waren we er nóg armer op geworden. Dat het er voor 2014 misschien iets beter zal uitzien, heeft mede te maken met het feit dat Vlaanderen een sluitende begroting heeft en de eerste terugbetaling van KBC dan tóch tijdig kreeg, waardoor de federale staatsschuld weer onder de 100% kroop. Dit laatste was dus geen prestatie van de federale, maar van de Vlaamse regering.

- Ondertussen heeft het Brussels Gewest de verdeelsleutel, die deze week met Di Rupo en de andere ‘entiteiten’ was afgesproken, alweer verworpen, zodat het akkoord van de federale regering met de andere gewesten al op springen staat. Het is nu nog wachten of de Waalse deelregering dit Brusselse voorbeeld volgt. Dan zijn we terug bij af en mag Vlaanderen het weer alleen doen.

- Tenslotte is er inderdaad een akkoord over het eenheidsstatuut voor bedienden en arbeiders. Erg fier moeten we daarover echter niet zijn. Er is 27 jaar over onderhandeld en we lopen daarmee dertig jaar achter t.o.v. de ons omliggende landen. Daar houdt het trouwens niet bij op, want de akkoorden moeten nog door de achterban van de ondertekenaars bekrachtigd worden, het zal drie jaar duren voor alles ‘geïmplementeerd’ zal zijn, zoals men dat tegenwoordig zegt en er zijn al de nodige uitzonderingen voorzien (o.m. in de bouw), plus een financiering door de Belgische staat van 300 miljoen euro, zodat het weer echt een akkoord op zijn Belgisch wordt.

  Het wordt afwachten wat er tussen nu en 21 juli nog verwezenlijkt zal worden van de zo geroemde zesde staatshervorming. Ik hou de telling niet bij, maar het zou sterk zijn, mocht er al de helft van verwezenlijkt zijn. Na het parlementair reces zitten we meteen in de electorale campagne voor de verkiezing aller verkiezingen. De kans dat er dan nog veel potten zullen gebroken worden, zal dan ook zeer klein zijn. Tenzij misschien door de nieuwe koning, die als eerste teken van goodwill t.o.v. Vlaanderen al heeft laten weten dat hij als koning straks alle officiële stukken zal ondertekenen met ‘Philippe’ en niet met ‘Filip’. Als antwoord op de vraag van Kris Peeters, Vlaanderen als grootste deelstaat en economische motor van België serieus te nemen, kan dat al tellen.

   
 
   Vorige week was er nogal wat te doen i.v.m. het bericht, dat de uitgeverijen Concentra (Gazet Van Antwerpen en Belang Van Limburg) en Corelio (De Standaard en Het Nieuwsblad) de intentie hebben nauwer te gaan samen werken. Over de redenen waarom dat gaat gebeuren, is heel wat inkt vuil gemaakt, maar niet alles gezegd. 

   Dat het bij Concentra al langer niet goed ging, was algemeen bekend. De oorzaak ligt in de eerste plaats bij de Gazet Van Antwerpen, die zo’n 15 jaar geleden door Concentra werd overgenomen en sindsdien de helft van haar 200.000 exemplaren minder verkoopt. De belangrijkste reden daarvoor was, dat de krant, tot de overname, zowat het laatste Vlaams-christelijke dagblad was dat voor zijn overtuiging uitkwam, iets waaraan een einde kwam met de komst van nieuwe hoofdredacteur (die nu de VRT teistert), een beschermeling van de toenmalige socialistische, door De Morgen tot ’god’ uitgeroepen Stevaert. Het ‘Frutje’ werd de ‘Gazet van Janssens’ en alhoewel laatstgenoemde nu uit de havenstad vertrokken is na een al even vernederende verkiezingsnederlaag, blijken de afgehaakte, Vlaamsgezinde lezers niet terug te komen. Concentra zou vorig jaar een verlies van één miljoen euro hebben geleden. Eigenlijk was dit geen verrassing.

   Een grotere verrassing, maar niet voor mij, was dat Corelio datzelfde jaar zo’n vier miljoen verlies leed, dit ondanks de constante toename van het aantal lezers, zowel bij De Standaard als bij Het Nieuwsblad, in een krimpende markt dan nog, iets waarover regelmatig de loftrompet werd gestoken. De reden daarvoor blijkt te zijn, dat de groep geld verliest in zijn participatie, via de holding De Vijver, in de Tv-zenders Vier en Vijf, waarin heel wat vers geld zal moeten gestoken worden.

   Dat dit verlies voor mij geen verrassing was, kan men trouwens nog terugvinden in mijn blog van 04.09.2012 (‘Het nieuwe Tv-seizoen’), waarin ik vrij sceptisch was i.v.m. de toen reeds verhoogde budgetten van die zenders, die hoopten een deel van de Tv-markt in Vlaanderen te kunnen overnemen van de VRT en de VTM. ‘Het Vlaamse Tv-publiek’, schreef ik, ‘blijft wat het is. Het zal niet aangroeien en de kans dat buitenlanders (en allochtonen) ernaar gaan kijken, is zo goed als onbestaande.’

   Een Tv-zender die in dit overbevolkte Vlaamse Tv-aanbod een kans wil maken om er bovenuit te steken, zal met andere argumenten moeten afkomen dan het zoveelste nieuwe spelprogramma, ingekochte filmpje, digitalisatie of de van een andere zender overgestapte BV. Vraag is maar, of er iemand daar ooit de moed zal hebben eens innoverend voor de dag te komen en bv  eens de Vlaamse keerzijde van de Belgische medaille zal laten zien. VTM, waarvan zovele Vlamingen hoopten dat ze het waar zou maken, heeft hopeloos gefaald. Met Vier en Vijf gaat het dezelfde, slechte kant uit. Om in de cijferretoriek te blijven: veel vijven en zessen, maar geen vernieuwing. De inkomsten van de reclame hangen nl niet af van de programma’s, wel van de kijkcijfers. Adverteerders gaan hun budgetten alleen optrekken als er meer kijkers zijn, niet meer zenders.

   De verdwazing, waarover ik het gisteren al had in mijn blog, blijkt nog erger te zijn geweest dan ik dacht. VTM zou al vanaf 15.00 uur constant over de zaak hebben uitgezonden en VRT (+ Canvas) vanaf 17.00 uur. Dat maakt uitzendingen van respectievelijk 6 en 4 uur over een onderwerp dat blijkbaar alleen maar tot doel had dat koningshuis en de Belgische recuperatie te promoten. Dit is voer voor psychiaters, want men moet toch echt gestoord zijn om zo'n tsunami aan nietszeggende nieuwspulp te blijven uitzenden, herhalingen inbegrepen, te blijven volgen..

   Al bij al mogen we nog van geluk spreken dat het nu heeft plaatsgevonden. Om te beginnen, is het vakantie en zijn er al een deel van ‘onze waarde landgenoten’ naar zonnigere oorden vertrokken, waar ze waarschijnlijk wel een meer genuanceerd verhaal te zien en te horen gekregen hebben. Verder komt 21 juli er zo aan en ligt dan de weg open naar het parlementaire reces en de komkommertijd, waardoor de royalistische opstoot een stuk minder zal worden. Eens de politiek in oktober weer ontwaakt, zitten we meteen in de electorale campagne voor 2014 en zal het hoera patriottisme van de Belgische nationalisten wel op een lager pitje staan. Als er zich dan problemen zullen voordoen – en die kans is reëel – dan zal men wel andere katten te geselen krijgen dan die van de royals. Tegen die tijd weten we ook hoe de verkiezingen in Duitsland zullen zijn afgelopen, iets waarop Europa en de financiële wereld zitten te wachten. Tenslotte wordt het dan uitkijken naar de exploten van Flup de Taaie, want die komen er gegarandeerd. Het is zelfs niet uit te sluiten dat er al heel wat tumult zal zijn vóór de eerste gesprekken over een eventuele nieuwe federale regering zullen beginnen.

   Voor schrijvers van kolder en satire, om nog te zwijgen over de spotprenttekenaars, breekt er een gouden tijd aan. België wordt een stripverhaal!

   Het was mij de laatste week al opgevallen dat er in onze media helemaal niet meer gesproken werd over de burgeroorlog in Syrië. Is die nu voorbij, zwijgen daar de wapens? Men had er het raden naar. Alleen Egypte bleek belangrijk, de burgeropstand tegen Mursi en zijn islamitische broederschap.

   Gisteravond was echter ook Egypte geen nieuws meer, al was daar ondertussen het ultimatum van de militairen verstreken. Ook helemaal geen nieuws meer over de Ronde van Frankrijk, over Wimbledon en over de rest van wat er op de wereld ook gebeurd zou kunnen zijn.

   De reden voor dit alles: Albert II heeft te kennen gegeven dat hij op 21 dezer, op de nationale feestdag, gaat aftreden ten voordele van zijn zoon Philippe, bijgenaamd ‘de taaie’. Wanneer de Tv-uitzendingen erover begonnen zijn, weet ik niet precies, maar ze waren er al mee bezig – zowel op VTM en op de VRT, toen ik mijn Tv inschakelde rond 17.45 uur. Het hele verhaal, vanaf de toespraak van Albert, werd daarna eindeloos herhaald, met daartussen commentaren van specialisten allerhande, Decroo Sr en enkele andere hofnarren inbegrepen. Dat gebeurde niet alleen op één, maar ook op Canvas, gelijktijdig en met juist dezelfde uitzending, zodat kijkers die iets meer wilden weten van wat er in de wereld nóg gebeurd was, feitelijk verzocht werden naar andere zenders over te schakelen. Waanzin, waarbij men zich kan afvragen wie voor zo’n snertuitzending(en) verantwoordelijk is. Ik heb op een gegeven ogenblik mijn Tv uitgeschakeld (ik zie normaal alleen nog het nieuws) en ben overgeschakeld op mijn voorraad klassieke muziek. Toen ik rond 21.00 uur de Tv nog eens even aanzette, was men er nog steeds volop over bezig. Iets later was het dan toch gedaan en gaf men als enig ander nieuws item een bericht zonder beelden, dat Mursi in Egypte door het leger was afgezet en het late nieuws om 22.25 uur zou zijn. Dat laatste klopte, alleen begon men dan wéér met een heel uitvoerig verhaal over Albert’s troonafstand, met daarbij ook de mening van God en klein pierke. Wie het verslag over de Tour wou weten moest wachten tot iets over 23.00 uur.

   En zoiets gebeurt dan door een Tv-zender die over drie kanalen beschikt en die heel zijn programmatie in de soep laat draaien voor een gebeurtenis die door iedereen al een tijdje verwacht werd en alleen iets eerder dan verwacht werd aangekondigd. Amateurs!

   Tijdens de bankencrisis van 2007 werd KBC, ‘de bank van bij ons’, in eerste instantie gered door de Vlaamse regering en daarna ook door de federale. Ik ken niet de juiste akkoorden die daarover gemaakt zijn, maar vond het toch al een beetje raar, dat het de federale regering was die de eerste terugbetaling kreeg, eind vorig jaar. De eerste terugbetaling voor Vlaanderen werd pas voorzien in de eerste helft van dit jaar. In mijn blog van 11 december 2012 (‘Een miljardje meer of minder’), schreef ik toen reeds, dat ik daarover mijn twijfels had. ‘Als er straks iets mis zou lopen’, schreef ik,’dan zou de federale regering haar geld terug hebben, de Vlaamse niet’.
   Het heeft geen haar gescheeld of die vervroegde terugbetaling aan Vlaanderen was niet doorgegaan. De Nationale Bank van België (NBB), was nl in eerste instantie niet akkoord, zogezegd omdat een betaling aan Vlaanderen de kapitaalbuffer van de bank zou verzwakken. Dat zou te maken hebben met de nieuwe Europese kapitaalregels die er nog niet eens zijn, maar eraan komen. M.a.w. de NBB, die voor dergelijke transacties zijn goedkeuring moet geven, loopt daarmee vooruit op de nieuwe Europese regels (Basel III, in vaktermen).
   Deze schande is in blessuretijd nog vermeden kunnen worden. Pas gisteren werd daarover toch een akkoord bereikt en dat werd pas vandaag in de media gemeld. Vers van de naald, waardoor ik in allerijl mijn artikel voor vandaag nog moest aanpassen.

   Stel eens voor dat de Vlaamse regering de eerste storting van KBC had gekregen en de Belgische nu zou moeten wachten tot de Europese financiële hemel opklaart. Niemand die ook maar een ogenblik gelooft dat de NBB zijn goedkeuring ook dan niét zou geven. Samen met de 150 miljoen die het Vlaams gewest zal moeten vinden om de knip en plakbegrotingen van Di Rupo boven water te houden, zou er een pak geld minder binnenkomen, geld waarop gerekend werd.

   Terwijl de laatste Belgische Bank het leven zuur wordt gemaakt omdat ze in feite een Vlaamse bank is, stevent Dexia, de bank die door Frankrijk en België in leven moet gehouden worden, af op een zoveelste slecht jaar. Voor de eerste helft van dit jaar zit er reeds een verlies op van 450 miljoen euro en wordt er voor dit hele jaar nu reeds een verlies voorspeld dat het miljard kan overschrijden. Maar Vlaanderen zal daarvoor wél moeten blijven mee betalen om dit Frans-Belgisch bedrijf, dat ten onder is gegaan door Franse onwil en financiële arrogantie, niet helemaal failliet te laten gaan. Haar eigen bank krijgt echter bijna geen toestemming het gewest zijn voorgeschoten geld terug te geven. Als Vlaming moet men stekeblind zijn, om niet te zien dat dit België voor ons geen meerwaarde meer betekent. Mensen die nu nog staan te zwaaien met de vlag van de solidariteit en oproepen voor bv die federale kieskring om zo terug naar het oude België te stappen, zijn niet goed wijs of van slechte wil, of beide.

   Consternatie in Antwerpen, waar Marc Van Peel, de havenschepen, in enkele media interviews verklaarde te wensen dat zijn eigen burgemeester, Bart De Wever, bij de verkiezingen van volgend jaar op zijn bek zal gaan. Weliswaar niet als burgemeester, maar als voorzitter van de N-VA in de verkiezingen voor het regionaal (of is het federaal?) niveau.

   Erg collegiaal kan men zoiets bezwaarlijk noemen, zeker als men weet dat ook Van Peels eigen CD&V-voorzitter ergens burgemeester is, wat trouwens ook geldt voor Magnette, PS-voorzitter en burgemeester van Charleroi. Toch is het allemaal niet zo abnormaal, want Van Peel is nog een CD&V’er van het oude type, ‘tsjeef’ in de volksmond en voor echte tsjeven is het normaal dat ze altijd de kat uit de boom kijken, nooit recht voor de raap zijn en steeds op twee paarden wedden. Het enerzijds/anderzijds verhaal, weet je wel. CD&V-voorzitter Beke mag dan nog honderd maal zeggen dat zijn partij er geen meer is van enerzijds/anderzijds (de Torfs/Vervotte doctrine), maar nu een van en/en (het Innesto mantra), dat laatste geldt waarschijnlijk alleen voor zijn ‘high potentials’ en niet voor de oude krokodillen die in zijn partij nog op de meeste plaatsen de lakens uitdelen en er mede de schuld van zijn dat ze steeds maar stemmen blijven verliezen.

   Diezelfde partij heeft ook nog maar eens meegewerkt aan het extra belasten van de burger, na de zoveelste begrotingscontrole en het daarbij stilaan klassiek horende knip- en plakwerk van de belastingsregering Di Rupo. Buiten de zgz ‘fairness tax’, waarover ik het hier gisteren al had, zullen ook de gerechtelijke diensten straks 21% BTW moeten aanrekenen. Dat was vorig jaar ook al gebeurd bij notarissen en deurwaarders en betekent niet dat die beroepen zelf extra belast worden, maar wel de mensen die er gebruik van willen maken - iedereen dus - en dat in één keer met 21%.

   Misschien is er aan die nieuwe BTW taks voor advocaten (die trouwens in zowat alle andere Europese landen al bestond) wel één voordeel: mensen zullen voortaan wel tweemaal nadenken alvorens meteen een advocaat in te schakelen voor zaken die het niet waard zijn. Méér van die zgz  bagatel beschuldigingen zullen er op die manier zeker niet komen. Mijn vader vergeleek advocaten altijd met een schaar: elkaar raken ze niet, maar al wie er tussen komt, wordt ‘geknipt’.

   Wat tenslotte Van Peel betreft, die zou er best aan doen eens goed in t’eigen hart te kijken – om Alice Nahon eens te citeren. Iemand die met zijn partij een kartel aangaat met één partij, om na de verkiezingen kazak te draaien om via andere partijen zijn postje te kunnen behouden, heeft niet veel lessen te geven in politiek fatsoen.

   Bij de nieuwe maatregelen die de regering Di Rupo wil treffen om aan het half miljard extra euro’s te geraken om het federaal budget 2013 in evenwicht te krijgen, is er ook de 5% zgz ‘fair tax’, die bedoeld is voor bedrijven die in dit land winsten uitkeren aan hun aandeelhouders, maar geen belasting betalen op de winst die ze maken. Dat laatste lijkt inderdaad niet logisch, maar zo eenvoudig is het ook weer niet. De meeste van die bedrijven stellen honderden, zo niet duizenden aan het werk en betalen wel allerlei taksen, o.m. vennootschapsbelastingen die hier merkelijk hoger liggen dan in onze buurlanden (de fel bekritiseerde De Nul betaalde vorig jaar 45 miljoen euro). Door het feit dat internationaal werkende bedrijven de kosten in de verscheidene landen steeds vergelijken, is het niet denkbeeldig, dat er zullen zijn die het hier nu wel stilletjesaan welletjes vinden en straks de deuren zullen sluiten. Sinds het verlagen van de notionele intrestaftrek zijn er trouwens al heel wat bedrijven die denken te zullen verhuizen. Hoe men ook t.o.v. die aftrek staat, eerst de bedrijven ermee naar hier lokken en daarna die korting weer terugdraaien, is boerenbedrog (hetzelfde wat ook gebeurde met de subsidies voor zonnepanelen, het bevoordelen van dieselwagens, de dienstecheques). Een tweede voorbeeld is de mogelijke invoering van de Tobin taks, een eveneens nieuwe belasting voor financiële transacties, die echter niet in alle landen wordt doorgevoerd.  Nederland en Luxemburg bv doen er niet aan mee. Het gevolg daarvan is, dat de beslissingscentra van heel wat financiële instellingen nu al verhuisd zijn naar onze noorder- en zuiderburen. Daar hebben ze zelfs niet eens de ‘financiële paradijzen’ voor nodig.

   Om een rechtvaardig belastingssysteem te hebben in het huidige Europa, zou men ervoor moeten zorgen dat al die belastingen overal min of meer dezelfde zijn. Zolang dat niet zo is, zullen bedrijven steeds blijven shoppen en uitwijken naar de landen waar ze het meeste kunnen overhouden. Met een regering die zijn reputatie van ‘belastingsregering’ steeds meer waar maakt, is het dan ook niet verwonderlijk dat Di Rupo daarop de kritiek krijgt die hij verdient, ook vanwege de eigen ondernemers. De uitspraken van Jan Pieter De Nul op de HR-trofee uitreiking van Trends zindert nog na in de weekeindedities van de diverse media, maar ook daarvoor was er al heel wat in die zin gezegd. Denk maar aan wat Jos Vaessen (‘niet één, maar tien indexsprongen hebben we nodig’), Nicolas Saverys (bij de PS zijn het stalinisten’) en Luc Bertrand  (dit socialisme is marxisme) al verteld hebben. Zelfs de doorgaans brave Karel Van Eetvelt van Unizo heeft er zo stilaan genoeg van. Om nog af te wachten wat er bij de Katoennatie van Fernand Huts gaat gebeuren, nu die op ramkoers ligt met de vakbonden, wat voor de Antwerpse haven voor een catastrofe kan zorgen ..

   Er zijn weer enkele promotionele filmpjes gemaakt om België in de kijker te zetten. Ze circuleren op Youtube en doen denken aan die van Verhofstadt indertijd (‘Only in Belgium’). Zoals toen komen ook nu de gekende items aan bod: de pralines en de chocolade, onze bieren, onze kant, Manneken Pis e.d. Er is ook een filmpje bij, opgenomen vanuit een helikopter, waarop men alle provinciehoofdsteden laat zien, inbegrepen zelfs het hoofdstadje van de Oostkantonners, Eupen. Raar genoeg ontbreekt er één stad, nl Hasselt, maar dat ligt dan ook in ‘de’ Limburg, een regio die, zoals men weet, geen publiciteit nodig heeft. Daar draait alles prima, buiten dan die autofabriek die dicht moet, de jobs die teloor gaan bij de toeleverbedrijven, bij Tessenderlo Chemie en de nieuwe investeringen die naar het verkeerde Limburg gaan, dat van over de grens. Een geluk, dat ze Bokrijk nog hebben!

   Als het de Limburgers een troost mag wezen, tussen de namen en beelden van enkele Belgische beroemdheden (o.a. Fabre, Brel en de Rode Duivels) ontbreekt ook die van Eddy Merkx. Dat Limburger Roland Duchâtelet er niet bij is, is nog te begrijpen. Die ligt momenteel niet goed in de markt in Luik. Misschien is dit wel de reden waarom men de provincie van het bronsgroen eikenblad stoemelings vergeten is. In Luik is men nl steeds gewend geweest dat Limburgers er een ondergeschikte rol speelden*, in de economie én in de sport, niet die van de grote baas van dé club van de vurige stede.

   Enfin, het Limburg allein van Jo Eerens wordt nóg alleiner…

* Toen er steenkool ontdekt werd in Limburg, zou het logisch en goedkoper geweest zijn daar bv een staalfabriek neer te zetten. Dat mocht echter niet van de Belgische Staat die toen – nog meer nog dan nu – beheerst werd door de francofonie en zo moest bv het Albertkanaal dienen om de steenkool naar Luik te brengen waar men al staalfabrieken had en wou men vermijden dat er een Limburgse concurrent zou komen, die goedkoper had kunnen werken.

   Het is soms om er moedeloos van te worden, van die voorstellen die maar blijven terugkomen, alhoewel men op voorhand weet dat er niets van zal komen. Een daarvan is het voorstel om een federale kieskring in te richten, waarbij men in heel België op een aantal politieke figuren zou kunnen stemmen, daar waar dat nu alleen maar kan in hun eigen regio. Zo zou men dan bv in Vlaanderen kunnen stemmen voor Di Rupo en in Wallonië voor bv Bart De Wever of Kris Peeters.

   Het laatste voorstel in die zin werd deze week gelanceerd door de jongerenvoorzitters van CD&V, Open VLD, Groen, MR, CDH en Ecolo. Dat zijn dan jonge lui die de ambitie hebben later in de ‘grote’ politiek te gaan. Wel, die mensen laten nu al zien niet bekwaam te zijn voor het vak. Wij hebben in dit land nl helemaal geen nationale kieskring nodig, omdat partijen die over de taalgrens willen meedoen bij verkiezingen, dat gewoon kunnen. Wie daarvoor interesse zou hebben, kan lijsten indienen en meedoen. Wil de partij van bv Di Rupo, die volgens de laatste peilingen ook in Vlaanderen populair zou zijn, hier meedoen, dan dient zij daarvoor een lijst in en kan men in Vlaanderen voor Di Rupo stemmen. Het resultaat zal dan waarschijnlijk wel zijn, dat de linkse partijen in Vlaanderen er dan een serieuze concurrent bij krijgen en dat zeker de SP.a nog meer stemmen gaat verliezen, deze keer aan medesocialist Di Rupo. Datzelfde zou kunnen gebeuren in Wallonië, waar Bart De Wever populair is bij het kiesvee van de MR en dus na de Open VLD ook de MR zou kunnen gaan kaal plukken.

   Zo’n vaart zal het wel niet lopen, alleen al omdat zowel de jongeren van de N-VA als die van de PS, niet toevallig de partijen met de grootste aanhang, het voorstel van de andere ‘broekies’ niet steunen. Het bestuur van CD&V heeft trouwens ook al afstand genomen van het idee. De hele zaak bewijst nog maar eens dat dit land geen geheel is, maar bestaat uit regio’s die naast elkaar leven en steeds verder uit elkaar groeien. Een federale kieskring zal daaraan niets veranderen.

   Voor zover over dit laatste nog twijfel zou bestaan, volstaat het te kijken naar de laatste statistiek van de jeugdwerkeloosheid in Europa van Eurostat. Voor één keer werden er niet alleen de cijfers gegeven voor alleen maar België, maar ook die voor de deelgewesten. Daaruit blijkt dat er in Vlaanderen een jeugdwerkloosheid is van 14,4%, in Wallonië van 27,1% en in het ‘rijke’ Brussel van 36,4% (het gemiddelde voor heel België is 22,4% – dank zij Vlaanderen* – en voor Europa 24,2%).

   Laat ons dan ook ophouden met alles Belgisch te willen houden. Het zal trouwens drummen worden op de verschillende kieslijsten voor mei 2014. Reden daarvoor is dat men niet meer op meer dan één lijst mag staan, waardoor het niet meer mogelijk wordt dat de grote kanonnen naar de zege dingen op één lijst en hun naam lenen op een andere om de stemmen van de partij wat aan te spekken. Aan die vorm van vals spelen – nóg een uitvinding van Verhofstadt - is alvast een einde gekomen.

   * Europees bekeken haalt Vlaanderen de top 5. Negen op tien van de ‘schoolverlaters in Vlaanderen’ vinden binnen het jaar na afstuderen werk. Eén op tien verlaat wel de schoolbanken zonder diploma. Ik heb hierboven ‘schoolverlaters in Vlaanderen’ tussen haakjes gezet, omdat men in onze poco media doorgaans spreekt over ‘Vlaamse schoolverlaters’, dit om te verdoezelen dat de grote meerderheid ervan behoort tot wat men tot 21 maart van dit jaar in Gent ‘de allochtonen’ noemde…

   Er is de laatste tijd nogal wat te doen in brievenrubrieken en Internetblogs over het feit dat N-VA zo’n beetje koudwatervrees lijkt gekregen te hebben van het separatisme. Nogal wat lezers nemen de partij dat kwalijk. Ik heb daar zelf ook al eens mijn gedacht over gezegd, o.a. in mijn blog van 11 dezer ‘(Con)federalisme à la carte?’. In de aanloop naar de verkiezingen van mei 2014 zal ik wel niet de enige Vlaamsnationalist zijn die zich daarbij vragen stelt. Bij nader inzien, is het echter allemaal niet zó simpel.

   Momenteel hebben de V-partijen een vertegenwoordiging in het Vlaams parlement van ± 40/45%. Om het daar echt voor het zeggen te hebben, heeft men echter minstens 51% nodig. Dat zit erin, alhoewel dat nu nog koffiedik kijken is. Maar laat ons aannemen dat het in 2014 zou lukken. Zelfs al zouden de V-partijen dat willen, ook met 51% kan men niet radicaal voor separatisme gaan. Wie daar twijfels over heeft, raad ik aan eens het boek te lezen ‘Omver en erover! Vlaanderen onafhankelijk’ van de VZW Irzorg (Internationaal Recht Zonder Grenzen), uitgegeven in december van vorig jaar en een soort uitgekiende en verscherpte versie van ‘De ordelijke opdeling van België’ van Annemans en Utsi. In tegenstelling tot dit laatste werk, gaat ‘Omver en erover!’ radicaal voor een onafhankelijk Vlaanderen, niet alleen via een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring, maar ook zonder enige onderhandeling erover met de Franstaligen. Een werk dat warm aan te raden is, maar dat tegelijk laat zien dat zo’n aanpak zijn grenzen heeft en nog niet voor morgen kán zijn.

   Een radicale, eenzijdige onafhankelijkheid betekent immers niet alleen die verklaring afleggen, maar ook de Belgische staat overnemen, Brussel overnemen, het leger en de diplomatie splitsen en het hoofd bieden aan gegarandeerde conflictsituaties, zowel in binnen- als buitenland. Denk maar aan Europa, NATO, UNO e.d. Het Vlaanderen van vandaag is daar niet klaar voor, ook morgen niet met een 51% meerderheid in het eigen parlement. Om zoiets te realiseren moet men minstens 75% hebben en zowat de hele regio achter zich hebben staan, wat in het huidige Vlaanderen zeker niet het geval is. Misschien kunnen we de volgende jaren nog iets leren van bv Catalonië, waar een referendum over een afscheiding in de maak is en waar een groter percentage van de bevolking vóór een splitsing is.

   Wie het niet gelooft, kan best eerst eens contact opnemen met de VZW Irzorg (www.irzorg.org), het boek bestellen* en lezen en zal dan zien dat een onafhankelijk Vlaanderen, zoals voorgesteld in ‘Omver en erover’, momenteel - jammer genoeg - niet realiseerbaar is. We zullen al blij mogen zijn als we volgend jaar aan die 51% geraken en dan vanuit het Vlaamse parlement een eerste stap kunnen zetten om een einde te maken aan dit kunstmatige land. En dat zal, m.i., altijd nog gemakkelijker gaan volgens Annemans’ ‘ Ordelijke Opdeling’ (O2) en/of e.o.a. soort confederalisme, herfederalisering of hoe men het ook wil noemen.

* Vierkleurendruk, 100 blz, 25 euro, verzendingskosten inbegrepen.

   Het is feitelijk geen nieuws meer. Telkens er bij de stad Antwerpen ook maar iets beslist wordt, steekt er onmiddellijk een storm van protest op van groen tot bloedrood. Het lijkt wel alsof er in de rest van Vlaanderen op het gebied van steden en gemeenten helemaal niets gebeurt. Alleen in Antwerpen.

   Nu heb ik er geen probleem mee dat de oppositie in de koekenstad brandhout maakt van alles wat de meerderheid daar beslist. ‘The duty of the opposition is to oppose’, is het adagium. Anders wordt het, als blijkt dat een journalist van een zelfverklaarde kwaliteitskrant zich als taak stelt het stedelijk gemeentebestuur te bekampen. Journalisten worden verondersteld de feiten die zich voordoen publiek te maken, niet te duiden. Bij onze linkse media schijnt men zich daaraan niet te storen, zeker als iets niet in hun kraam past.

   Bartje Brinckman, journalist bij De Standaard, ooit overgekomen van de linkse De Morgen en nog steeds links tot in zijn nieren, had in zijn eigen krant al een vernietigend artikel geschreven over de besparingen in de koekenstad en mocht dat nog eens over doen in Ter Zake, bij de rode vrienden van de VRT. Hijzelf woont in Borgerhout, het Antwerpse district waar rood en groen een districtsmeerderheid hebben gevormd met de crypto communisten van de PvdA, iets waar hij natuurlijk achter staat. Hij kan het gewoon niet verteren dan zijn rode vrienden er in de verdrukking zitten en alle argumenten zijn bij hem dan ook goed om de nieuwe Antwerpse meerderheid aan te vallen. Iets wat bv in het rode Gent ‘gedurfd’ heet, wordt in Antwerpen ‘gewaagd’. Een ander argument van hem is, dat Bart De Wever niet alleen burgemeester is, maar ook partijvoorzitter. En dan? Dat is Paul Magnette in Charleroi toch ook? Hoort ge daar Brinckie over reclameren of mag dat alleen als men socialist is? Of wat dan te zeggen over oppositieleidster Kerbache, die is toch ook kabinetschef van de federale eerste minister? Als partijvoorzitter een rem zou zijn op de taak van burgemeester, dan is federaal kabinetschef spelen in deze crisistijd dat evenzeer voor het leiden van een stadsoppositie.

   De waarheid is, dat steden en gemeenten zich schromelijk verkeken hebben op de vergrijzing van hun ambtenaren, in zoverre dat zo’n 40% van de gemeentelijke budgetten zal moeten dienen om hun pensioenen te betalen. Dat is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Vijf jaar geleden werden ze al eens gedepanneerd door de Vlaamse regering en nu zouden ze dat verhaal nog eens willen herhalen. Van de Gemeentelijke Holding* moet men geen steun meer verwachten, van het federale niveau evenmin, want dat krijgt zijn eigen budgettaire problemen niet eens opgelost. En de vuilspuiterij van Bartje Brinckman zal daar ook niets aan veranderen. Hij zou er best aan doen zich daarover niet verder druk te maken. Het is al erg genoeg dat een journalist, die verondersteld wordt bij zijn krant de taak te vervullen van chef Wetstraat, zich verlaagt tot vulgaire dorpspolitiek.

* Sinds het Dexia debacle, weten we dat de Gemeentelijke Holding in vereffening is. Hoe kan het dan dat deze instelling, samen met het Italiaanse Save, via de vennootschap Belgian Airports, voor liefst 3,85 miljoen euro investeert in de luchthaven van Charleroi? Investeren is trouwens een groot woord. In werkelijkheid dient het geld om een belang van 20% over te nemen van het Waalse overheidsbedrijf Sowaer. Die holding heeft geen geld meer om zijn kerntaak, het ondersteunen van gemeenten, waar te maken, maar wel om aandelen van een overheidsbedrijf te kopen. Zoiets gebeurt ‘Only in Belgium’ om het bij de reclameslogan van Verhofstadt’s actieve welvaartstaat te houden.

   Op de zoveelste Europese top van donderdag zou, normaal gesproken, ook nog eens onderhandeld worden over de toetreding tot de E.U. van … Turkije. Leven die Europeanen daar op een andere planeet? De Duitsers en Oostenrijkers in elk geval niet, want die hebben tenminste ondertussen al bekomen dat die besprekingen uitgesteld worden tot ergens in het najaar, nadat er tegen die tijd een soort verslag zou gemaakt zijn van de politieke situatie in het land van ‘sultan’ Erdogan. Na alles wat er de laatste weken in Turkije gebeurd is: de straatprotesten en vooral het brutale optreden van de politie daartegen plus de ongepaste taal van Erdogan, zou het te gek zijn om los te lopen dat land als een normale democratie te beschouwen. Turkije wordt het zoveelste bewijs dat islam en democratie niet samengaan. Vergeten we ook niet dat er in Turkije op dit eigenste ogenblik meer journalisten in de cel zitten dan in China en dat in absolute cijfers.

   Er zal heel wat moeten gebeuren om Turkije als volwaardig land in de E.U. binnen te halen. Van de 35 hoofdstukken E.U. wetgeving is er sinds 2005, toen de toetredingsgesprekken begonnen, nog maar eentje afgerond en is het al drie jaar geleden dat er nog gesprekken daarover geweest zijn. De nu aangekondigde besprekingen zouden over punt nr 2 gaan. Er is dus nog een lange weg te gaan en zoals de situatie er momenteel in Turkije bij staat, zal er daar nog veel moeten veranderen. En dan hebben we het nog niet gehad over de interne relatie tussen Turken en Koerden. Die zijn momenteel wel weer met elkaar aan het praten geraakt, maar daarmee zijn de problemen van laatstgenoemden, die ongeveer 20% van de bevolking uitmaken, zeker nog niet van de baan. Koerden, die in Turkije officieel ‘Bergturken’ worden genoemd, worden er al gediscrimineerd zolang de Turkse staat bestaat en al even lang heerst er in het land een variant van een mini burgeroorlog.

   Door zijn omvang, de grootte van zijn bevolking* en zijn structuur, die onder Erdogan steeds islamistischer is geworden, kan Turkije in de E.U. alleen maar zorgen voor nóg meer problemen en de hele unie grandioos ontwrichten.

* In het gebied dat nu Turkije is, is de bevolking de laatste 100 jaar vervijfvoudigd. Momenteel zijn ze met zo’n 80 miljoen. Met Turkije erbij in de E.U. en een verdere Turkse bevolkingsaangroei aan dat tempo, hebben de andere landen daar straks niets meer te vertellen, ondanks verwoede pogingen van o.m. een Verhofstadt om de aansluiting te verwezenlijken.