Drie tinten paars

   In de Arabische wereld gaan we van kwaad naar erger. Nadat in Tunesië zopas een lid van de oppositie vóór zijn huis werd doodgeschoten – de tweede al dit jaar - is nu ongeveer hetzelfde gebeurd in Libië, nog zo’n land waar een Arabische lente zou hebben plaatsgevonden. In werkelijkheid zijn er in die landen officieel misschien wel zgz democratische partijen aan het bewind, de motor achter die nieuwe regeringen zijn echter islamistische groeperingen, voor wie moord en doodslag dagelijkse kost blijken, allemaal in naam van hun Allah.

   In Egypte is het al niet veel beter. Daar werd een inderdaad wettelijke verkozen president en regering door het leger afgezet, maar dan wel met de steun van een groot deel van burgers die zich verraden voelt. Een liberale dictatuur werd er vervangen door wat islamisten menen dat democratie is en dan wordt het moeilijk kiezen. Feit is wel dat het steeds duidelijker wordt dat democratie en islamisme niet bij elkaar horen. De vraag is dan ook, hoe men dat daar ooit opgelost krijgt. In feite gaan we in al die landen naar een wederuitgave van de zgz democratisering van Algerije, die ook zo begon en eindigde met tienduizenden doden. Zoals ik het al vroeger eens geschreven heb (‘Geen Arabische zomer’), is het fout vrije verkiezingen te houden in landen waar men geen democratische ervaring heeft. Dat houdt meestal in dat een groot deel van de zwijgende meerderheid inderdaad zwijgt en niet gaat stemmen, terwijl ondergrondse bewegingen zoals de salafisten en de moslimbroeders al dermate goed georganiseerd zijn dat ze die verkiezingen op hun ene been winnen. Het is pas als ze aan de macht zijn dat hun programma’s duidelijk worden, maar dan is het meestal te laat. In zo’n landen zou men bij de eerste stembusgang iedereen moeten verplichten te stemmen. Alleen op die manier is er een kans dat men de moslimextremisten van de macht kan houden.

   Tenslotte nog dit: dat het Westen in het algemeen en de E.U. in het bijzonder, aub ophouden zedenpreken te geven aan zo’n half en onderontwikkelde landen, alsof men te maken zou hebben met echte democratieën. En dat men zeker geen extra geld meer zou insteken. Van Egypte is al geweten dat men niet weet wat er met het reeds gestorte E.U.-geld (één miljard euro!) gebeurd is, bij de andere landen zal dat al niet veel beter zijn.

   En dan hebben we het niet eens gehad over Syrië, Libanon,  Jemen en al die andere plaatsen, waar in naam van een zgz godsdienst de vreselijkste dingen gebeuren. En de beste raad die men ónze mensen kan geven, is er weg te blijven.

   Ik kom nog even terug op het thema van de nieuwste politiehervorming. Zodra die definitief ‘geïmplementeerd’ zal zijn, zal het federale korps nog 31 topfuncties hebben, i.pl.v. 84, nog vier directies i.pl.v. twaalf en zullen de ‘tientallen’ directeurs-generaal herleid zijn tot drie. Dat betekent dat dit land de laatste vijftien jaar 53 directeursfuncties, 8 directies en tientallen directeurs-generaal teveel had. Uitgaande van het gezegde dat teveel koks het eten bederft, kan men dan ook gerust stellen dat de federale politie niet alleen teveel kostte, maar ook waarschijnlijk niet fatsoenlijk werkte. Op vijftien jaar tijd is er zo een massa geld over de balk gesmeten voor wat men in technische term een ‘Mexicaans leger’ noemt (meer leidinggevenden dan ondergeschikten). Dit leger danken we aan Verhofstadts ‘actieve welvaartstaat’, die het allemaal eens ging regelen, maar waarover men later wel eens heel anders zal oordelen. De nieuwste hervorming is trouwens nog verre van volmaakt. Milquet heeft enkele vriendenpostjes kunnen redden en de zes politiezones van Brussel blijven bestaan, alhoewel daar één commando zou volstaan (net zoals bij de Brusselse brandweer).

   Een andere erfenis van Verhofstadt’s ‘verlicht’ bewind is het tbc-sanatorium dat Brussel nu krijgt, een relict uit de negentiende eeuw dat verdween met de opkomst van de antibiotica en nu dus zijn terugkeer ‘viert’. Hoezo, Verhofstadt? Wel, een brave man van Volksgezondheid is ons op het journaal komen uitleggen, dat de terugkeer van de tuberculose het gevolg is van de ‘mondialisering’ van onze samenleving. Hij was zo eerlijk te specificeren, dat het hoofdzakelijk ging om drie groepen uit onze samenleving: de migranten, de gedetineerden en de drugsgebruikers. Welnu de motor die de immigratie in ons land in gang heeft gezet en waartegen nog steeds geen afdoende afweer bestaat, is grotendeels het gevolg van de zgz ‘snel-Belg-wet’, ook al een verwezenlijking van Verhofstadt’s paarse regering. Dat geldt ook voor de meeste geïnfecteerde gedetineerden, die ook immigranten zijn én de druggebruikers; die mede door de massale immigratie gemakkelijker aan hun spul kunnen geraken.

   Als er later ooit een serieuze studie zal gemaakt worden over de periode van Verhofstadt’s regeringen (1999-2007), dan zal pas blijken hoe nefast die zullen geweest zijn voor onze bevolking, zowel op financieel als op ethisch vlak. De golden boy van het nieuwe liberalisme heeft eerst de eigen idealen (zijn drie eerste burgermanifesten) verloochend en zit nu als een soort heruitgevonden linkse D-66’er het Europees parlement onveilig te maken. Als men hem daar zou laten doen, wordt Europa een België in het groot, met transfers in het groot en Turkije als nieuwe lidstaat. Waarlijk een man om naar op te kijken.

  
    Na het ophefmakende voorstel van enkele CD&V ‘high potentials’ van de nieuw opgerichte ‘Innesto’ denktank om de grote vakantie met drie weken in te korten, komen dezelfde positivos met een nieuw initiatief af, waarover het laatste woord nog lang zal nazinderen, als het er überhaupt ooit zal komen. Gezien de voorschrijdende vergrijzing (één miljoen gepensioneerden meer de volgende 20 jaar), willen ze de pensioenleeftijd koppelen aan de levensverwachting en gaan ze er van uit dat de mensen die nu 40 jaar en jonger zijn, er rekening mee zullen moeten houden dat ze wel eens tot hun 70^ste zullen moeten blijven werken (zoals nu al gebeurt in enkele Scandinavische landen, waar men nu niet precies achterlijk is).

   Het is een feit dat de mensen tegenwoordig gemiddeld vele jaren langer leven dan 50 jaar geleden en het is inderdaad niet logisch dat er te weinig mensen actief bezig blijven. Volgens ondernemer Jan Pieter De Nul werken er in België slechts 3 miljoen mensen, terwijl er in totaal 6 miljoen zouden moeten (kunnen) werken. Verder is het een publiek geheim dat de Belg gemiddeld maar 29 jaar effectief werkt. Dat laatste (waar ook De Nul op terug kwam) is o.a. ook het gevolg van het feit, dat een veel te grote groep mensen veel te vroeg uit het arbeidsproces stapt. Aan dit tempo zullen onze pensioenen inderdaad straks niet meer te betalen zijn.

   De huidige limiet van 65 jaar optrekken, zoals in enkele landen al beslist is, is echter in België geen oplossing, zo lang men er niet in slaagt de mensen die fysiek en mentaal nog goed zijn te verplichten tenminste te werken tot hun 65^ste, zoals de wet het voorschrijft. Een oplossing daarvoor – die trouwens in de reeds vermelde landen in Scandinavië wordt toegepast – is niet het pensioen te koppelen aan de levensverwachting, maar aan de jaren die men gewerkt (en afgedragen) heeft. Wie bv op zijn
18^de begint te werken en dit volhoudt tot zijn 65^ste, zou een volledig pensioen krijgen. Wie eerder stopt krijgt minder, wie langer werkt krijgt meer. Het zal dan grotendeels van de werknemer zelf afhangen hoe zijn pensioen eruit zal zien. Vraag blijft natuurlijk of dat Belgisch pensioen voldoende zal zijn, want zoals we het nu kennen is het bij de laagste van Europa en is het alleen maar goed voor de ambtenaren. Dat het uitgerekend de socialisten zijn die actie voeren tegen het verhogen van de huidige officiële pensioenleeftijd, is schijnheilig. Zij hebben nl, vóór het aantreden van de huidige federale regering, 18 jaar de minister van Pensioenen geleverd en blijven hoe dan ook de hoofdverantwoordelijken van de te lage pensioenen in dit land.

   In november is er een regionaal Innesto congres waarop bovenstaande voorstellen zullen besproken worden. Of hen dat straks door de kiezer in dank zal worden afgenomen, is zeer de vraag. Vergeten we trouwens niet dat CD&V de dag van vandaag zoveel niet (meer) voorstelt, slechts vertegenwoordigd is in één deel van dit land, terwijl dergelijke voorstellen gelden voor het hele Belgische grondgebied, waarbij ook dat territorium waar de PS het (nog) voor het zeggen heeft. Om daaraan te verhelpen, moet dit land eerst gesplitst worden, pas daarna zal er over ernstige hervormingen kunnen gesproken worden.

   Het kernkabinet is sinds gisteren met vakantie. De bedoeling was nog snel enkele belangrijke beslissingen te nemen, maar daarvan is niet veel in huis gekomen. De uitzondering was de nieuwe politiehervorming die wél werd goedgekeurd, maar dan wel de versie Milquet, niet die van madame De Bolle, wat helemaal geen verrassing was (baas boven baas). Ondertussen is het benoemen van een hele reeks topambtenaren nog maar eens op de lange baan geschoven, nu tot einde augustus, al is ook dat niet zeker. Er zouden al lang tientallen topambtenaren benoemd moeten worden (sommigen spreken zelfs van meer dan honderd) en dat wil maar niet lukken. Bij die tsunami aan 'postjes', want daar gaat het om, zitten ook die van de hervormde (misvormde?) NMBS, van Belgocontrole, Brussels Airport, om er maar enkele te noemen en voor elk van die instanties zijn door een headhunterbureau reeds vijf kandidaten voorgesteld. Het lijkt wel een multiple choice programma. Het probleem is typisch Belgisch: die jobs moeten verdeeld worden onder de partijen die de meerderheid in de federale regering uitmaken en dat gebeurt naar aloude slechte gewoonte niet volgens bekwaamheid, maar volgens hun partijkaart. Door het feit dat er al zes partijen in de huidige federale regering zitten en men haast verplicht is ook de groenen iets te gunnen als dank voor hun collaboratie bij de zesde staatshervorming, wordt dit een bijzonder lastige karwei.

   Men zou er haast mee kunnen lachen, met als excuus dat er ondertussen op politiek vlak toch e.e.a. is gebeurd: Het eenheidsstatuut, de hervormingen bij justitie, de begroting en de zesde staatshervorming op zich. Jammer genoeg worden deze prestaties van Di Rupo en Co stuk voor stuk bekritiseerd omdat ze niet goed genoeg zouden zijn. Dat laatste zal wel kloppen, als men weet dat vakbonden en werkgevers het eenheidsstatuut anders interpreteren, dat de Vlaamse advocaten de gerechtelijke splitsing van B-H/V niet aanvaarden en dat de begroting voor 2014 helemaal nog niet klopt (en die moet vóór eind oktober bij Europa klaar liggen).

   Dan maar wachten dus tot na de vakantie. Voor het kernkabinet wordt dat eind augustus, voor het parlement ergens in september en de normale start van het nieuwe parlementaire jaar zal, zoals steeds, in oktober plaats vinden. Dan zijn we nog een kleine acht maanden verwijderd van drie gelijktijdige verkiezingen, waardoor een sereen debat over wat ook onmogelijk zal worden. Ook de democratie heeft blijkbaar haar grenzen...

   Het zou goed kunnen dat men het met opzet heeft achtergehouden, maar nu de feestelijkheden van de ‘royale’ overdosis voorbij zijn, staat dit land weer met zijn voetjes op de grond. Van het hoerageroep van de bende van Elio schiet niet veel meer over, als men weet dat de federale staatsschuld ondertussen de 100% van het bbp even ‘royaal’ voorbij is gekropen. Tot 104,5%, om het juist te zeggen volgens de laatste cijfers van Eurostat. En dit alles ondanks de sluitende Vlaamse begroting en de voortijdige schuldaflossingen van de Vlaamse KBC. Om vóór het einde van dit jaar onder de magische grens te blijven van de 100%, wat Europa vraagt, zal er wéér klip- en plakwerk nodig zijn én zal er o.m. moeten gekeken worden hoe de andere gewesten, die nog geen sluitende begroting hebben, het er vanaf zullen brengen.

   Bij de ontvangst van de regionale ministers door Flippo was het trouwens opmerkelijk dat er slechts drie Vlaamse excellenties waren, terwijl de Waalse ploeg voltallig was. Dit had niets te maken met hun voorliefde voor de Coburgers, maar alles met het feit dat het Waalse gewest deze week nog bijeen moet komen om een oplossing te vinden voor hun regionale schuldenberg. Bij de Vlamingen is er dat probleem niet en die konden na 11 juli dan ook al met vakantie gaan.

   Ondertussen blijft Dexia voor financiële onrust zorgen. Nu blijkt deze catastrofebank ook geld geleend te hebben aan de stad Detroit* en riskeert ze daar meer dan 100 miljoen euro te verspelen, mocht ‘Motown’ failliet gaan. Opmerkelijk bij deze zaak is, dat nieuwbakken minister zonder financiën Geens dat eerst op de radio ontkende en zich daarna diende te verschuilen achter een reeks techniciteiten om zijn gezicht te redden. Koentje Geens blijkt een beetje té mediageil te zijn en dat brak hem deze keer zuur op. Hopelijk is hij zo verstandig om in het vervolg wat voorzichtiger te zijn met zijn uitspraken bij de media. Er hebben er vóór hem nog gezegd dat ze recht in hun schoenen stonden, wat later niet het geval bleek te zijn en dat ging toen ook over Dexia, waarin de Belgische staat tot nu toe al zo’n 10 miljard heeft gepompt…

* Toen ik rond 1980 bij de afdeling bezoeken werkte bij DAF in Eindhoven, heb ik daar eens een groep studenten van een technische hogeschool uit de buurt van Detroit ontvangen, het ‘Lawrence  Institute of Technology’. Detroit was toen de vijfde grootste stad van de States, wat ik vergeleek met Eindhoven dat toen de vijfde grootste stad van Nederland was en er de ‘autolichtstad’ (DAF en Philips) werd genoemd.

  
   Terwijl de (nog vele) simpele zielen zich druk blijven maken over de troonswissel, speelt er zich in het Vlaamse medialand een interessante kentering af. Links doet het echt niet meer. Vorig jaar hebben we al meegemaakt dat Knack een substantieel deel van zijn abonnementen verloor, nadat het blad redacteurs Rik Van Cauwelaert en Koen Meulenare ‘liet gaan’. Ondanks enorme publicitaire inspanningen (oude abonnees bv krijgen een korting van 37% aangeboden als ze weer inschrijven) lijkt er niets meer te lukken. Het doet denken aan de overname bij de Gazet van Antwerpen door het door Stevaert gesteunde Concentra. Sindsdien, 15 jaar geleden, verloor de krant 100.000 van zijn 200.000 abonnees. Overtuigde Vlamingen mogen dan in het openbaar geen grote bek hebben, als het er op aan komt weten zij wel hoe te reageren. Knack zal het niet anders vergaan.

   Het houdt trouwens niet op bij Knack. Begin dit jaar gaf de nieuwe hoofdredacteur van De Morgen, Wouter Verschelden, zijn  job op en dit zonder enige verklaring daaromtrent. Verschelden was amper een klein jaar in dienst. Nu gebeurt hetzelfde bij Humo, waar een andere Wouter (Van Driessche) het na één jaar ook bekeken heeft als hoofdredacteur. Hij gaf wél een verklaring, in de vorm van een persmededeling, waarin hij zei dat hij er niet in geslaagd was zijn ‘journalistieke DNA aan die van Humo te koppelen’, wat dat ook moge betekenen. Belangrijker zal wel geweest zijn, dat het blad in het eerste kwartaal van dit jaar met 16,4% achteruit ging in de verkoop, t.o.v. een gemiddelde van -3% voor alle Vlaamse weekbladen. Humo heeft de laatste vier jaar trouwens evenveel hoofdredacteurs gehad.

   Links doet het dan ook niet meer in Vlaanderen. Sinds de linkse partijen achter Di Rupo aanlopen en de hen genegen media hetzelfde doen, is de doorsnee Vlaming er, terecht, steeds meer van overtuigd dat hij door die mensen bedrogen wordt. Men steunt geen regering die geen meerderheid onder ons heeft en waarvan iedereen weet (of veronderstelt) dat het een belastingsregering is die het in de eerste plaats op de Vlaamse centen gemunt heeft. Zolang Vlaanderen geen krant heeft die de centrumrechtse samenleving, die Vlaanderen is, vertegenwoordigt, zullen de linkse media tegen de bierkaai vechten. Er is toch nog ergens rechtvaardigheid.

  Vandaag start de nieuwe opera Flippo en Di Pippo. Hij speelt zich af in een sprookjesland, met twee koningen, drie koninginnen, een broer en zus van de koning die door de staat onderhouden worden, drie talen, zes regeringen, zeven parlementen en tien provinciegouverneurs. En dat alles in een landje van om en bij de 30.000 km².
   De ouverture vond gisteren reeds plaats in een stad, die  vroeger ooit Vlaams was, waar de lingua franca nu Frans is, maar waar de meest gesproken thuistaal het Arabisch blijkt te zijn. De stad is onderverdeeld in negentien gemeenten, met evenveel burgemeesters, schepencolleges en OCMW”s, plus zes politiezones. Alleen de brandweer mag overal komen blussen.
   In de eerste akte biedt Di Pippo aan Flippo het ontslag van zijn regering aan. Die zal dat weigeren, want de vakantie staat voor de deur. Dat betekent dat enkele slaven van Di Pippo tijdens een verschroeiend hete zomer op post zullen moeten blijven om ervoor te zorgen dat Flippo 'zijn' land straks nog terugvindt.
   Zoals in elke goede opera, spelen er ook slechteriken mee, de Vlamingen/Flamands/Flamins. Dat gaat het stuk spannend maken, want die zijn in de meerderheid in hun eigen streek, maar niet in de regering van Di Pippo. Flippo zal daarbij een grote steun zijn. Heeft hij zich ooit eens niet laten ontvallen 'dat ze met mij te maken zullen krijgen'? We praten hier over een man met een missie.
   Het is traditie dat een echte opera altijd eindigt in een drama. Dat gebeurt dan meestal in de laatste akte, die zich kan afspelen in mei 2014.

   Een van de grootste flaters die men in dit land op het gebied van veiligheid ooit gemaakt heeft, was het afschaffen van de Rijkswacht. De aftakeling van dat militaire keurkorps was in gang gezet door Lewie Lawijt toen minister van Binnenlandse Dinges (tot de zaak van Semira Adamu hem deed aftreden). Tobback demilitariseerde de Rijkswacht en maakte het zo mogelijk dat het korps bij de eerste politiehervorming werd samengevoegd bij met de hele verzameling politiediensten die het land 'rijk' was, veldwachters inbegrepen. Het ongenoegen bij de rijkswachters was toen groot en om te zorgen dat niemand uit de boot viel, werden er in zeven haasten allerlei nieuwe functie uitgevonden of werden bestaande functies verdubbeld. Het gevolg daarvan was dat het politieapparaat te log werd, te duur en zeker niet efficiënter. Voeg daarbij nog de benoeming tot korpsoverste van de extravagante Koekelberg, een protegé van de PS, die het zo bont maakte dat men hem tenslotte toch diende af te voeren, waarna zijn plaats werd ingenomen door madame De Bolle, de eerste vrouwelijke korpschef. 
   De Bolle was de beste uit een reeks kandidaten en zij heeft tot nu toe inderdaad goed werk verricht. Zoals iedereen die bij de politie betrokken was, zag ook zij in dat een tweede hervorming van het korps zich opdrong en maakte ze daar werk van. In het voorjaar legde zij het plan voor aan madame Milnjet en die was het er toen roerend mee eens. Dat plan was er trouwens gekomen na grondig overleg met o.m. Bruce De Ruyver, de vroegere veiligheidsadviseur van Verhofstadt en enkele ex-Rijkswacht officieren, een federaal procureur en de procureur-generaal van Luik. Niet niks, dus.
   Tot een paar weken geleden Milnjet dat plots van mening veranderde en vond dat het schrappen van 55 van de meer dan 800 directeursfunctie enkele vriendjes in de kou dreigde te zetten. De postjes, weet je wel. Als excuus voor deze aanpassing, krijgt De Bolle nu te horen dat haar plan een terugkeer zou zijn naar de oude Rijkswachtstructuur. Was het maar waar! In alle andere Europese landen heeft men e.o.a. soort Rijkswacht behouden (gendarmes, carabinieri, guardia civil, marechaussees). Als daar de politie iets niet opgelost krijgt, heeft men er tenminste een plan B. Alleen bij ons zou dat niet werken. Maar wat werkt er bij ons feitelijk wél?

  
 ‘Aan de essentie van de Belgische staatsstructuur wordt niet geraakt, noch inzake fiscaliteit, noch inzake sociale zekerheid’.

   Bovenstaande gaat over de zesde staatshervorming. Wat er speciaal aan is, is dat het een uitspraak is van Francis van de Woestijne, ondanks zijn Vlaamse naam en afkomst een volbloed franskiljon, journalist bij La Libre Belgique. Hij geeft in zijn commentaar toe, dat in de Comori overeenkomsten al rekening is gehouden met het feit dat het Vlaams budgettair overschot een francofoon deficit zal moeten compenseren. Om dit te bereiken, zullen de verdeelsleutels op basis van de persoonsbelasting bijgestuurd worden ten voordele van de Franstaligen. In deze rubriek heb ik al meer dan eens gesteld dat Vlaanderen misschien beter ook in ’t rood zou gaan. Een Vlaams overschot of zelfs maar sluitend budget geeft de francofonen in dit land alleen maar een excuus om dit niét te doen, waarna het federale niveau er wel iets op vindt om een zoveelste al dan niet bedekte nieuwe transfer in ’t leven te roepen. Bij de recente Waalse begrotingsonderhandelingen is er nog steeds een tekort van om en bij de 400 miljoen euro en is het hele debat over de centen verschoven naar september.

   Volgens Véronique Lamquin van Le Soir dan weer, is voor Di Rupo niets meer onmogelijk in dit land en laat de timing van de hervormingen voor o.a. de kinderbijslag, de ouderzorg en de gezondheidszorg enige speling toe, waardoor Brussel en Wallonië moeten kunnen rekenen op e.o.a. ‘overgangsperiode’. Enkele bevoegdheden zijn daarbij al doorgeprogrammeerd naar 2019…

   Zo horen we het ook eens uit onverdachte hoek. Mochten die uitspraken gebeurd zijn door e.o.a. Vlaamsnationalist, dan zou het kot weer te klein zijn geweest. We hebben misschien één troef in handen, nl het feit dat de akkoorden van deze zesde staatshervorming pas op 1 juli 2014 van kracht zullen worden. Dat betekent, dat de discussies erover deel zullen uitmaken van de komende kiescampagne. Als de Vlaamse partijen van de huidige federale meerderheid denken daar munt uit te kunnen slaan, zouden ze wel eens bedrogen kunnen uitkomen. De Vlaamsnationalisten doen er dan ook best aan de aandacht te blijven vestigen op de rode draad die door deze staatshervorming loopt en die is dat Vlaanderen ze (weer) zal betalen. Alle hoerageroep van applausmeester Verherstraten ten spijt.

   Men zou het hem niet aangeven, de man blijft overal even vriendelijk en gedienstig, maar Vlaams minister-president Kris Peeters heeft meer dan één probleem. Bij gebrek aan beter, wordt hij door zijn partij vooruitgeschoven om dé hoofdrol te spelen in de komende moeder aller verkiezingen. Daar men, terecht, niet meer op meer dan één lijst zal kunnen staan, is de kans groot dat hij een transfer zal moeten aanvaarden naar het federale niveau, alhoewel hij momenteel blijft zeggen dat hij liever de nummer één op het Vlaamse vlak zou blijven. Dat laatste is echter weinig zeker, tenzij de N-VA hem die post zou gunnen mits de nodige Vlaamse toegevingen. Toegevingen, die Peeters zelf wel graag zou geven, maar zijn partij niet, want de eerste stap naar confederalisme, of wat er ook voor moet doorgaan, zal door Vlaanderen moeten gezet worden. Daarover zijn zelfs de politieke commentatoren in de Franstalige media het eens. Di Rupo mag er dan al in geslaagd zijn de Vlaamse, overwegend linkse pers te overtuigen, in de volgende kiescampagne speelt hij in Vlaanderen niet mee en zal hij dat niet verkocht krijgen aan de Vlaamse kiezer, zelfs al zou hij dat willen.

   Ondertussen zit Kris Peeters, nota bene de minister-president van de meerderheid van de Belgische bevolking, er op allerlei grensoverschrijdende gesprekken bij als het bijna letterlijk vijfde wiel aan de wagen. Bij het gesprek dat hij had over de bijdrage van de regio’s aan de begroting voor 2014 zat hij alleen tegenover vier anderstalige socialisten (Di Rupo, Vervoort, Demotte en Lambertz). Bij het ontvangst van diezelfde heren op het koninklijk paleis t.g.v. het afscheid van Albert II zat hij er weer alleen t.o.v. liefst acht Franstaligen en weer die Lambertz. Voor een buitenstaander lijkt het wel alsof de minister-president van Vlaanderen niet meer betekent dan ene Karl Heinz uit Eupen, wiens kiesvee zich zopas nog geuit heeft als dé ware Belgen (‘Die beste Belgier sprechen deutsch’!).
   Dit spelletje blijven meespelen degradeert de topfunctie binnen de Vlaamse politiek tot die van nuttige idioot in het Belgische bestel, wat niet de bedoeling kan zijn. Hoog tijd dan ook, om daar een einde aan te maken.

   Denkelijk zal ik wel niet de enige zijn die aftelt naar 23 juli, wanneer hopelijk de hele belgicistische gekte rond de Coburgers zal ophouden, een gekte trouwens die niet leeft onder de bevolking (zoals bv in Nederland), maar wordt opgeklopt door de media. Ik tel dus niet af naar 22 (the day after), maar 23 juli, want maandag 22 zullen de kranten er gegarandeerd nog vol en bol van staan. Zelden heeft een nietszeggende, ultraprofiterende monarchie zoveel extra aandacht gekregen. Dat profiteren zal trouwens niet ophouden. Met onze twee koningen, drie koninginnen en een koninklijke zus en broer (nou, ja) die door de belastingbetaler zullen moeten onderhouden blijven, zijn we nu al een unicum op de wereld. En dat allemaal in een klein landje met daarbovenop nog zes regeringen, zeven parlementen en tien provinciën. Als het nog niet zou gebeurd zijn, is het hoog tijd dat dit in het Guinness Book of Records wordt vereeuwigd.

   Als een van zijn laatste exploten bezoekt Albert II nu nog drie steden: Gent, Luik en Eupen. Over Gent wist men in het nieuws te vertellen, dat die stad uitgekozen was, omdat de N-VA daar niet aan de macht was. Zou het? Ik geloof er niets van. Gent was de enige Vlaamse stad, waar de SP.a bij de laatste verkiezingen geen klop had gekregen en waar paars het nog steeds voor het zeggen heeft. Trouwens ook in Luik en in de Oostkantons zijn de socialisten aan de macht. Waarmee de Coburgers duidelijk laten zien waarnaar hun sympathie gaat. De roodhuiden zijn momenteel de trouwste supporters van de Belgische monarchie. Zij verdedigen zogezegd de belangen van de gewone man, maar hebben er blijkbaar geen probleem mee dat een van de rijkste families van het land nóg meer geld toegestopt krijgt. Moedige mensen trouwens die in Gent tégen die monarchie kwamen betogen.

 
   Aan de Brusselse haven wordt momenteel een woontoren gebouwd met een hoogte van 140 meter en bestaande uit liefst 42 verdiepingen . 'Up-site', zoals het gevaarte heet, is daarmee de hoogste woontoren van België en een der hoogste van heel Europa.

   Tot daar het goede nieuws. Brussel zou immers Brussel niet zijn als er geen keerzijde van de medaille was. En die is, dat het afvalwater van de naar schatting 2.500 inwoners straks ongezuiverd de Zenne in zal gaan en niet zal passeren door dat nieuwe waterzuiveringstation, waarover ook al zoveel te doen is geweest. Dat betekent, dat de Zenne stroomafwaarts, niet toevallig richting Vlaanderen, straks weer flink vervuild zal worden. In Vlaanderen zou zoiets nooit kunnen, dank zij onze al zo dikwijls bekritiseerde regelneverijen, maar in Brussel blijkt men daarmee geen problemen te hebben. Up-site kreeg een milieuvergunning van Leefmilieu Brussel (BIM), zogezegd ‘na een grondig onderzoek’. Het BIM verwijst hierbij naar een uitspraak van Evelyne Huytebroeck (Ecolo), Brussels minister van Leefmilieu, die blijft zeggen dat alles onder controle is. De aansluiting naar het zuiveringstation zou er later wel komen via een hydraulisch systeem, via een hevel (‘sifon’ op zijn Brussels) of via een volledig nieuwe riolering. Alleen weet niemand, ook de projectcoördinator niet, hoe ze dat zullen moeten aanpakken. Brussel op zijn best: wie leeft, zal zien.

   Een tijdje geleden bracht een Europees onderzoek aan het licht, dat de kindersterfte in Brussel de hoogste van de E.U. is. En alsof dat al niet erg genoeg is, blijkt ze ook dé tbc-stad van dit land te zijn. Die twee zaken worden dan uitgelegd als gevolg van de in Brussel heersende (grotendeels geïmporteerde) armoede. Als men echter ziet hoe losjes er daar wordt omgesprongen met het milieu (en dan nog onder een ‘groene’ verantwoordelijke), kan men zich daar terecht ernstige vragen bij stellen. Who cares, zondag is het er weer groot feest, het enige waar Brussel goed in is.

   Na een maand onderzoek i.v.m. met de klachten van overwegend allochtone ouders, als zou een kinderjuf enkele van hun kinderen ‘misbruikt’ hebben in de Antwerpse kleuterschool ‘De Blokkendoos’, is er nog steeds geen enkel bewijs dat het inderdaad zou plaatsgevonden hebben. Het was al bedenkelijk, dat de eerste klacht kwam van een ‘moeder’, die in Nederland al een veroordeling had opgelopen wegens … kinderverwaarlozing. De hele kwestie lijkt veel meer weg te hebben van een massahysterie, waarmede een hele buurt op stelten werd gezet. Al wat er daar voorhanden was aan hoofddoek- en kazuifeldraagsters stond er op straat te schreeuwen. Zelfs de ambassadeur van Marokko werd erbij gehaald, maar die man was gelukkig wijs genoeg om zijn volste vertrouwen uit te spreken in het Belgische gerecht (iets wat de doorsnee Vlaming zelfs niet doet). Wie helemaal niet wijs was (en nog steeds niet is) is een zekere Kamal A., als militant van het opgeheven Sharia4Belgium bekend bij het gerecht, die opruiende hatelijkheden blijft spuwen via het Internet, in de eerste plaats tegen het personeel van de school in het algemeen en de geviseerde juf in het bijzonder. De man blijkt ooit nog bode geweest te zijn op het kabinet van toen Vlaams minister Moerman, maar werd daar doorgestuurd omdat hij ‘niet voldeed’, een eufemisme waarschijnlijk om niet te moeten zeggen dat hij achterlijk was. Dat belet niet dat de moslimmeute op het Antwerpse Kiel die achterlijke achterna blijft lopen.

   Zou er dan echt niets gebeurd zijn in ‘De Blokkendoos’? In De Standaard van gisteren stond daarover een vrij plausibele uitleg van Lukas Vander Taelen (Groen), die zegt dat dergelijke feiten ook al voor opschudding hebben gezorgd in Brussel, waar hij woont. Dat was daar het gevolg van het feit dat een mannelijke en een vrouwelijke kleuter bij het gaan plassen bemerkten dat zij ‘anatomisch verschillend’ waren, waarbij de plaatselijke juf de kindjes daarover wat uitleg gegeven had. Seksuele voorlichting op kleuterniveau, zeg maar. Dat bespreekbaar maken zou bij onze moslims niet zijn toegelaten, vandaar. Zoiets noemen ze tegenwoordig een ‘cultureel misverstand’.

   Ondertussen blijkt de school een andere naam te zullen krijgen. Dat zou iets zijn dat al vroeger werd beslist en we zullen het maar geloven. ‘De Blokkendoos’ wordt vanaf 2 september ‘Creatopia’. ‘Utopia’ zou correcter geweest zijn.

   Het logo van de Vlaamse overheid zal voortaan geen klauwende leeuw meer zijn. In de plaats daarvan komt een gestileerde, halve leeuwenkop, met één oog, die op het eerste zicht eerder aan een stuk palmblad doet denken. Het nieuwe logo kwam er met medewerking van een designbureau uit Leuven en zal waarschijnlijk wel het nodige geld hebben gekost. Maar, wie het breed heeft…

   De reden, waarom het officiële Vlaanderen van logo verandert, zou te maken hebben met kritiek dat de klauwende leeuw te agressief aandoet. Als we daarop verder borduren, kunnen  we straks ook ons Vlaams volkslied vervangen, dat zegt dat ‘ze’ hem niet zullen temmen, zolang de leeuw kan klauwen, zolang hij tanden heeft. Of zou het misschien te maken hebben met de klacht van Waals wielrenner Philippe Gilbert, de man die dit jaar al meer kinderen heeft verwekt dan koersen gewonnen en die de leeuwenvlaggen bij de aankomst maar niks vindt.

   Een volk dat zich niet weert, gaat ten onder. Denk maar aan de Inca’s en de Azteken. Het moet zelfs niet zover gezocht worden. Ons Vlaanderen staat constant onder druk, omdat men ons territorium wil afpakken en onze taal minimaliseren. Daartegen moeten wij ons blijven verzetten, o.m. door ‘Vlaanderen Vlagt’.

   Ik hoop dat in elk geval de V-partijen de echte Vlaamse leeuw in hun dagelijkse bezigheden zullen blijven uitdragen en het beest desnoods uitspelen als ‘wij, de klauwaards’, tegen  ‘zij, de lauwaards’. Wij hebben een strijdbaar Vlaanderen nodig, geen lijdzaam. Het Vlaamse lied indachtig: ‘Weg de bastaards, weg de lauwaards, ons behoort het Noordzeestrand. Ons de kerels, ons de klauwaards'. Of zal dat straks ook al niet meer mogen gezongen worden?

   Kris Peeters zegt voor het nieuwe logo gewonnen te zijn. Die man is tegenwoordig voor alles gewonnen, denk maar aan zijn goedkeuren van de recente federale akkoorden. Men krijgt zo stilaan de indruk dat alles wat hij tegenwoordig onderneemt, deel uitmaakt van een Belgische recuperatie, waarbij zijn CD&V hem liefst zo geruisloos mogelijk wil omschakelen van een regionale Vlaming naar de federale Belg die zij straks zouden willen uitspelen tijdens de moeder aller verkiezingen…

   Alhoewel ik me liefst zo weinig mogelijk met de plaatselijke politiek bezig hou (onze nationale politiek is al 'dorps' genoeg), heb ik de laatste jaren toch al enkele keren mijn licht (moeten) laten schijnen op de puinhoop die de stad Turnhout is. De verkiezing tot Vlaamse cultuurstad en de wissel aan de top na de laatste gemeenteverkiezingen hebben daar niets aan veranderd. De stad die de pretentie heeft zich de hoofdstad van de Kempen te noemen, is alles behalve een voorbeeld.

   Zoals ik in mijn blog ‘Turnhout, cultuurstad in mineur’ al schreef, loopt het centrum van de stad langzaam maar zeker leeg. De stadsdiensten zijn er vertrokken, zodat al wie daarmee te maken heeft niet meer daarvoor in het centrum moet zijn. De politie is verhuisd naar het uiteinde van de Ring en moet een halve stad door als ze opgeroepen wordt bij problemen op de markt. Het resultaat daarvan is, dat voor heel wat zaken die politie te laat komt en men die helemaal niet meer oproept. Dat brengt op zijn beurt dan weer mee dat datzelfde centrum steeds onveiliger wordt. De onveiligheid wordt nog versterkt, doordat men, sinds de heraanleg van de Grote Markt, daar niet meer mag parkeren. Eens ’s avonds de winkels gesloten zijn, liggen alle winkelstraten, die ook na sluitingsuur verkeersvrij blijven, er doods en verlaten bij en durft er haast niemand meer buitenkomen. De kerk in het midden van de vernieuwde markt is niet eens meer verlicht – stel je voor – en dat maakt dat drugdealers er, bij manier van spreken, rustig hun zaakjes kunnen afhandelen in het portaal van het Godshuis.

   Vroeger waren er op de Turnhoutse markt twee bioscopen. Die zijn vertrokken. Het zwembad, dat zich ook daar bevond en over een eigen, natuurlijke warmwaterbron beschikte (waar vindt men dat nog?), werd eveneens gesloten en vervangen door een gloednieuw, net buiten het centrum. Dat nieuwe zwembad is echter al enkele jaren dicht, wegens kortsluitingsproblemen met betonrot tot gevolg, ontstaan doordat men bij het afwerken het beton waarschijnlijk niet de tijd gegeven heeft te harden (daarvoor wou men de officiële opening niet uitstellen). In de winkelstraten zijn er al enkele grote zaken vertrokken, zoals bv Blokker en Casa, die naar het nieuwe winkelcentrum bij de jachthaven zijn getrokken. Voorlopig laatste in de rij is het centrale postkantoor, dat ook naar daar verhuist en op de markt alleen een postpunt achterlaat.

   Dat het in zo’n stad ook op politiek gebied niet lekker loopt, is een open deur intrappen. Bij de vorige bewindsploeg was er al onenigheid bij CD&V, waarna enkele leden uit de partij stapten of eruit gezet werden. Als gevolg daarvan moest men van arremoede Groen erbij nemen om nog over een meerderheid te beschikken en waren er bij de laatste gemeenteverkiezingen liefst drie lijsten met christendemocraten. De N-VA kwam, zag en overwon, kreeg het burgemeesterschap en drie schepenen en gaf menig Turnhoutenaar hoop dat er eindelijk eens iets positiefs ging gebeuren. Niet dus. Op dit ogenblik liggen de leden van de Turnhoutse N-VA fractie zelf met elkaar in de clinch, in zoverre zelfs dat de partij burgemeester Erwin Brentjens (ex-TAK) en schepen van cultuur, ene Willy Van Geirt, uit het N-VA-afdelingsbestuur heeft gezet. Kris Van Dijck, N-VA burgemeester van Dessel en de enige bij de N-VA met ervaring op dat gebied (reeds als burgemeester verkozen bij de vorige gemeentelijke verkiezingen) heeft tot nu toe vruchteloos onderhandeld om de ruziemakende partijen weer bij elkaar te brengen. Voorlopig is hij gered door de gong (in casu het politieke reces) en wordt het wachten tot na de zomer om te weten of het in de stille Kempen weer iets stiller gaat worden. Een jarenlang door beroepspolitiekers mismeesterde stad overnemen met een groep onervaren lui blijkt echter geen kattenpis, om Jan Becaus eens te plagiëren…

   In de nasleep van de serie akkoorden die er op federaal vlak genomen zijn en waarover in onze media victorie wordt gekraaid, blijken er toch enkele storingen te zijn:

-          Er is een stevige kritiek van de Raad van State over de minimumbelasting op bedrijven die winst maken en geen of weinig belasting betalen, de zgz ‘fairness tax’. Volgens de Raad is dit een discriminatie t.o.v. van KMO’s, die zich in eenzelfde situatie bevinden en die tax niét moeten betalen.

-          Unizo hekelt de zoveelste verhoging van de minimumlonen, daar die eerder banen schrapt dan doet bijkomen, iets dat ook al gesteld was door de Hoge Raad voor het Bedrijfswezen (60% van de laaggeschoolden in België is werkloos). De hogere minimumlonen doen ook de loonschalen erboven stijgen, wat weer eens leidt tot een scheeftrekking van onze concurrentiepositie t.o.v. de buurlanden.

-          Na de advocaten in hun strijd tegen de gerechtelijke splitsing van het arrondissement B-H/V (van 33/66 naar 20/80 - VL-FR), trekken nu ook de artsen naar de Raad van State, omdat zij zich gediscrimineerd voelen in de pensioenhervorming. Om van een volledig pensioen te kunnen genieten, moet men voortaan op zijn 65^ste een loopbaan hebben van 42 jaar, wat voor artsen onmogelijk is.

-          De Sociaal Economische Raad van Vlaanderen (SERV),  een geheel van vakbonden én werkgevers, stelt dat het vanaf 2014 voor Vlaanderen zo goed als onmogelijk wordt uit de rode cijfers te geraken en zit daarmee op één lijn met de stelling van de N-VA.

-          Kris Peeters, die de zesde staatshervorming verdedigde tijdens zijn 11 juli toespraak in Kortrijk kreeg weinig applaus, wél gemor en ei zo na boegeroep. Een 11 juli campagne van CD&V met paginagrote advertenties in verschillende kranten werd te elfder ure afgeblazen door dezelfde Peeters, waar kopstukken als De Crem, Beke, Geens en vooral ‘wise guy’ Verherstraeten, die allemaal in de kijker hoopten geplaatst te worden, niet bepaald vrolijk van geworden zijn. Het toont trouwens nog maar eens aan dat Peeters momenteel binnen zijn partij incontournable is geworden. ‘Tina’: there is no alternative.

   Het is dan ook voorbarig alle akkoorden van de laatste twee weken als triomfen van dat ene België voor te stellen. Heel wat van wat er beslist is zal, naar slechte Belgische gewoonte,  gegarandeerd nog wel een of meerdere keren worden aangepast. Daarna is het uitkijken wat er nog van over blijft en/of het hoerageroep van de Comori groep ook na 21 juli en zeker na het parlementair reces, nog enige relevantie zal hebben.

   Er zijn nog zekerheden in het leven. Zo was er vorige week weer het jaarlijkse ingangsexamen voor dokters en tandartsen, mijn even jaarlijkse terugkomende ergernis. Ook deze keer was er in die multiple choice loterij maar één op zeven kandidaten geslaagd. Van de bijna 5.000 deelnemers haalden er amper 700 de helft van de punten. Dat alles, terwijl het land schreeuwt om huisartsen, spoedartsen en tandartsen. Die zijn er nu al tekort en dat zal dus niet op beteren. Terwijl er bij de niet geslaagden zeker een serieus aantal gemotiveerde jongeren is, die geneesheer of tandarts wil worden en nu die droom niet kan waarmaken, zonder de kans te hebben gehad dit in de cursus geneeskunde zelf te kunnen bewijzen. Ikzelf ken twee gevallen, waarvan één in de familie, van jongelui die pas na enkele jaren in dat ingangsexamen slaagden en verplicht waren ondertussen biochemie te volgen om daarna, via een schakeljaar, over te stappen naar de artsenstudie, waar ze 70 tot 80% van de punten halen. Ondertussen hebben ze wel een extra jaar verloren. Voor de richting tandartsen is dat feitelijk nog erger, want daar zijn er niet zoveel verschillende soorten als er soorten dokters zijn en zelfs vanuit de overkoepelende organisatie van tandartsen gewezen wordt op het nu reeds acute tekort, waarbij sommige tandartsen zelfs geen nieuwe klanten meer aannemen.

   Er werd trouwens in de media gezegd, dat er in het eerste jaar geneeskunde evenveel studenten niet slagen als in het ingangsexamen. Dat is een grove leugen. In Vlaanderen slaagt zelfs zo’n 80% in het eerste jaar. De reden, waarom dat verhaal in de media verteld wordt, is omdat onze francofonen dat ingangsexamen niet hoeven te doen (het ‘Belgische’ verschil: de wetten zijn er voor iedereen, maar moeten alleen nageleefd worden door de Vlamingen) en inderdaad slaagt er bij hen in het eerste jaar geneeskunde amper 20%. Men zegt er echter niet bij, dat de reden daarvoor is, dat het Belgische francofone onderwijs bij de slechtste van Europa behoort, terwijl het Vlaamse nog steeds, ondanks alle politieke discussies erover, in de top vijf zit. Door de slechte slaagcijfers van de francofonen als reden te nemen om de Vlaamse kandidaten te blijven verplichten dat multiple choice examen (dat niets met geneeskunde te maken heeft!) af te leggen, bewijst men eens te meer dat België ook op dat gebied voor Vlaanderen hoegenaamd geen meerwaarde betekent. En er is nog steeds geen enkele eigen volksvertegenwoordiger die het daarvoor opneemt. Ze zullen eerst weer wachten tot er ongelukken gebeuren in de medische sector om dan pas tot de bevinding te komen dat de oorzaak een tekort aan artsen was en pas dan zal men dat ingangsexamen afschaffen. Maar dan wordt het nog wel zes jaar wachten vóór de eerste verruimde lichting zal afstuderen.

   In de marge van bovenstaande nog dit: dat ridicule ingangsexamen, dat ervoor zorgt dat de regio een tekort aan artsen heeft, kost het Vlaamse gewest elk jaar twee keer een half miljoen euro en het lijkt er steeds meer op dat deze absurde situatie in leven wordt gehouden als bezigheidstherapie voor een clubje om multiple choice spelletjes te spelen op kosten van de belastingbetaler.

   Het mag dan vandaag de Vlaamse feestdag zijn, er valt weinig te vieren. Om te beginnen is 11 juli nog altijd een apartheidsfeestdag, waarvan alleen ambtenaren en politiek verkozenen kunnen profiteren en de rest alleen maar als ze er een wettelijke vakantiedag voor afgeven. Voor mij hoeft men geen extra vakantiedag te creëren, maar kan men in de plaats daarvan een Belgische feestdag schrappen. 11 november bv, wanneer het meestal slecht en/of koud weder is (men moet de gesneuvelden van de ‘Groote Oorlog’ wel blijven gedenken, maar dat kan ook tijdens het weekeinde vóór of na die dag).

   Verder is er natuurlijk de zgz afwerking van de zesde staatshervorming, die niet toevallig net vóór de Vlaamse feestdag bekend gemaakt wordt. Al was het maar om de Vlamingen er nog eens op te wijzen, dat ze binnen het Belgische gareel zullen moeten blijven lopen. Er wordt inderdaad een enorm aantal bevoegdheden doorgeschoven van het federale naar het regionale niveau, maar in werkelijkheid is het een verkapte besparing. Voor elke 100 euro die deze bevoegdheden het federale België kostte, krijgt Vlaanderen maar 87,5 euro om hetzelfde te verwezenlijken. Doekje voor het bloeden in deze zaak is, dat ook de andere gewesten, Brussel en Wallonië dit zullen moeten doen, maar dan pas in 2016, terwijl wij er vanaf 1 juli van volgend jaar aan mogen beginnen als we onze begroting in evenwicht willen houden (wat die andere ‘entiteiten’ blijkbaar worst zal zijn). En er is meer.

   De sociale zekerheid wordt nl niét overgeheveld naar de gewesten en laat dat nu juist de sector zijn waar het om het meeste geld gaat. Dat zal o.m. inhouden dat de transfers, die vooral in de sociale zekerheid bestaan, zullen blijven wat ze zijn en dat Vlaanderen, buiten alles wat in de zesde staatshervorming is veranderd, toch elk jaar x-aantal miljarden zal moeten afgeven. De ‘solidariteit’, weet je wel. M.a.w. de Vlaming zal hoe dan ook mogen blijven afdokken.

   Vlaams CD&V fractieleider Koen Van den Heuvel is het over die transfercijfers niet eens met o.a. een studie van de Leuvense denktank Vives, een van de Warandegroep en een van de N-VA. Hij zegt het opnieuw te zullen laten onderzoeken. Beter laat dan nooit, zou ik zeggen, want bv de berekening van de Warandegroep dateert al van 2005 en sindsdien had Van den Heuvels partij blijkbaar geen bezwaar tegen die cijfers. Of is het alleen maar de bedoeling dat CD&V ook maar een excuus zoekt om haar eigen kiezers een rad voor de ogen te draaien?

   Als we volgend jaar weer de elfde juli gaan ‘vieren’, zullen we meer weten. Tegen dag moet de hele trein veranderingen volgens de akkoorden tussen de ‘acht’ al dan niet in werking getreden zijn en zullen we ook weten wat de verkiezingen in mei zullen hebben opgebracht. Als we opnieuw naar een federale regering gaan zonder meerderheid in Vlaanderen en/of geen meerderheid van V-partijen in het Vlaamse parlement, dan zal de toekomst van onze regio er bijzonder slecht uitzien en zal er echt niets meer te vieren zijn.

   Het zo geroemde akkoord over de eenmaking van de statuten van arbeiders en bedienden, blijkt – bij nader toezicht – een miskleun te zijn. Na 27 jaar van disputen en discussies en enkele last minute vergaderingen de klok rond, om toch maar de door het Grondwettelijk Hof gestelde deadline van 8 juli te halen, zijn nogal wat specialisten arbeidsrecht het erover eens dat we ons sinds die achtste juli met dit statuut in een situatie van wetteloosheid bevinden (een ‘juridisch vacuüm’ heet dat in technische termen). Verder zijn er de uitzonderingen, typisch voor zowat elke Belgische wet die men tegenwoordig maakt, van dien aard dat gerechtszaken tijdens de rest van dit jaar niet uitgesloten zullen zijn, terwijl feitelijk niemand weet wat er vanaf 01.01.2014 te gebeuren staat, wanneer de politieke akkoorden in juridische wetteksten zouden moeten gegoten zijn.

   Dat laatste geldt ook voor de akkoorden over de financiële afwikkeling van de zesde staatshervorming, waarover gisteren een akkoord is bereikt binnen het ‘Comori’*. Die akkoorden zouden dan wel al in wetteksten gegoten zijn en werden met veel bombarie aangekondigd. Ze zullen echter pas rechtsgeldig zijn op ... 1 juli 2014, dus over één jaar. In de politiek een eeuwigheid, zeker als men weet dat er tussendoor nog verkiezingen zijn en niemand enig idee heeft hoe het politieke landschap er dan uit zal zien. Als het al allemaal doorgaat, zal het Vlaanderen trouwens een klein anderhalf miljard euro extra kosten. Niets dus om triomfantelijk over te doen, zeker niet voor de Vlaamse partijen die in dit Comori hebben meegespeeld.

   Bovenstaande is in dit land, jammer genoeg, de regel, niet de uitzondering. Denk maar aan het verhaal over de energiebevoorrading, ook iets dat zich in de toekomst moet afspelen en nog allemaal koffiedik kijken is. Of dat van het gerechtelijk arrondissement B-H/V, waarvan men nu al weet dat het niet behoorlijk zal werken en hoe dat gaat uitdraaien.

   Wie zei dat weer dat regeren vooruitzien is?

.

* Comori is de afkorting van ‘COmité de Mise en Oeuvre de la Reforme Institutionelle’. Inderdaad eentalig in het Frans. Echt Belgisch dat blijkbaar niet kan vertaald worden en thuis hoort in de serie ‘Philippe’. Heeft niets te maken met ‘Camorra’, zoals e.o.a. lolbroek het deze week nog verwoordde. Alhoewel…