Betogingsnaweeën

    We moeten dus voortaan beter op het weerbericht van de Tv-zenders letten i.v.m. een eventueel stroomtekort. Een groene pictogram zal nl betekenen: ‘Doe maar’, een oranje: ‘Stoofvlees niet te lang laten sudderen’. Rood staat voor ‘Alarm!’ en zwart dat het boterhammen met confituur wordt…

   Bovenstaande is een van de vele moppen die momenteel in het buitenland over dit landje circuleren. Waaraan misschien nog die van die eenpansgerechten kan toegevoegd worden: ‘You never wok alone’! Het blijft gewoon een schande dat een afschakeling van de stroom de dag van vandaag kan voorkomen in een land dat verondersteld wordt ontwikkeld te zijn. Daar waar men in de landen rondom ons ook opteert voor het stilleggen van kerncentrales en het overschakelen op duurzame stroom, heeft men tenminste voorzien in een overgangsperiode waarin zelfs centrales met steen- en bruinkool niet alleen nog geduld worden, maar zelfs gesubsidieerd. Dat laatste gebeurt dan nog in Duitsland, het land dat het verst staat in wat zij daar ‘die Energiewende’ noemen.

   Hier gebeurt driemaal niets. Erger zelfs: wie wil er nog investeren in energie in een land waar de stroomprijs wordt geblokkeerd en de kosten van aanleg blijven stijgen? Zelfs het heropstarten van de stilgelegde reactoren van Doel 3 en Tihange 2, die zgz scheurtjes vertoonden, dreigt een processie van Echternach te worden. Het blijft mij trouwens een raadsel waarom er uitgerekend in dit land twee kernreactoren van dat type met dat probleem worden geconfronteerd, terwijl daarover in de andere Europese landen, waar er nog zo’n tiental reactoren staan van hetzelfde type, nergens alarm over wordt geslagen.

   Het blijft daarbij een raadsel, dat er nog steeds geen nieuws is over wie mogelijks in augustus van dit jaar de centrale van Doel 4 heeft gesaboteerd. Het parket vraagt discretie daarover omdat het onderzoek zgz nog ‘loopt’. Momenteel worden er in vier verschillende fabrieken zo’n 2.500(!) nieuwe onderdelen voor die reactor aangemaakt. Kostenplaatje op dit ogenblik nog niet bekend. De kosten voor het onderzoek naar de scheurtjes bij de reactoren van Doel 3 en Tihange 2 lopen op tot ± 67 miljoen euro per maand! Driemaal raden wie dat straks zal mogen betalen.

   Bij onze oosterburen was het boek  ‘Deutschland schafft sich ab’ van Thilo Sarrazin een groot succes. Bij ons zijn we nog niet zover, maar 'België schakelt zich af' behoort al tot de mogelijkheden. Misschien iets voor de volgende boekenbeurs?

   Peter De Roover, ooit hoofdredacteur van Doorbraak en erevoorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, werd dit jaar lid van de N-VA, kwam mee op de kieslijsten te staan en werd verkozen tot federaal volksvertegenwoordiger. Recentelijk werd hij vrij verrassend verkozen tot tijdelijk voorzitter van de commissie Binnenlandse Zaken, een functie die hij overnam van Siegfried Bracke, die ondertussen voorzitter van de praatbarak werd. Alhoewel maar tijdelijk, werd zijn aanstelling ondertussen al gecontesteerd door de Franstalige oppositie die hem verweten een ‘separatist’ te zijn. Het houdt gewoon niet op met de hatelijkheden tegen iedereen die niet tot de traditionele partijen behoort en maar enige echte Vlaamse reflex heeft. Van zielige kleingeestigheid gesproken. Zelfs iemand die een tijdelijke functie bekleedt wordt meteen al als een pestlijder behandeld omdat hij een uitgesproken Vlaamse mening heeft. Ondertussen is die functie definitief naar partijgenoot Brecht Vermeulen gegaan. De Roover, een no-nonsense leraar in het technisch onderwijs die een zoveelste goede aanwinst was voor de partij, krijgt nu de leiding over de commissie Herziening van de Grondwet en Hervorming van de instellingen. Nu maar afwachten of de francofone aasgieren hem daar evenmin op zijn plaats zullen vinden en of ze bij Vermeulen ook geen stok zullen vinden om de hond te slaan.

   De vraag is ook hoe lang men deze muggenzifterij zal volhouden. Misschien dooft ze wel uit zoals in Antwerpen gebeurd is. Daar viel de socialistische oppositie na de gemeentelijke verkiezing, ook over elke beslissing van het nieuwe schepencollege, tot men waarschijnlijk geen argumenten meer had, ook omdat heel wat van die beslissingen al genomen werden door de vorige meerderheid waar zij het zelf voor het zeggen had. Op federaal vlak liggen de roodjes er niet zo lang uit als in Antwerpen (25 t.o.v. 90 jaar!), maar hoop doet leven.

   Er zal vandaag en ook de volgende dagen en weken nog heel wat papier vuil gemaakt worden over de vakbondsbetoging van gisteren en zijn naweeën. Vooral dan over het grote aantal betogers en de regelrechte charges tegen de ordehandhavers, waarvan er een dozijn in het ziekenhuis beland zijn en een tweetal er erg aan toe zijn. Om nog te zwijgen van de mensen die toevallig hun auto in de buurt hadden staan en er niet veel meer van teruggevonden hebben.

   Wat mij nog het meest verwonderd heeft over de reacties van betogers was het antwoord op de vraag voor wat ze naar deze manifestatie gekomen waren. ‘Voor de kinderen en kleinkinderen’ klonk het dan. Die mensen zullen het op dat ogenblik wel goed gemeend hebben, want ze hopen dat hun nageslacht het even goed zal hebben als zij. Men moet echter geen helderziende zijn om te weten dat die kans zo goed als onbestaande is, als deze generatie politici verder de schulden blijft opstapelen. Het regeerakkoord van de regering Michel heeft als eerste doel het land van zijn schulden af te helpen. Dit kan niet pijnloos, zeker niet de eerste jaren. Nu schulden bijmaken en/of niets doen om de bestaande schulden weg te werken, zal ten koste gaan van de toekomstige generatie. Uitgerekend die van de kinderen en kleinkinderen, waarvoor ze kwamen betogen. Als er in dit land niets gebeurt, zitten we straks met een extra staatsschuld van meer dan 8 miljard euro en gaan we over dit en enkele jaren de weg op van Griekenland, waar zo’n kwart van de bevolking zonder werk zit. Daar praten ze niet meer over koopkracht.

   En dan dat langer werken, een maatregel die in Duitsland en Nederland al enkele jaren geleden is vastgelegd en ook daar pas in gaat over tien jaar of later. Zijn die mensen in onze buurlanden dan beter bestand tegen die extra jaartjes? Zeker als men weet dat er zoveel uitzonderingen op zijn dat er – naar schatting - slechts 10% van de werkende bevolking voor in aanmerking zal komen. O.a. wie er een loopbaan van 42 jaar op zou hebben zitten, is daar niet meer bij*.

   Hetzelfde geldt voor de indexsprong. Die hoeft men in de rest van Europa niet meer te maken, omdat men daar geen index meer heeft. Only in Belgium. De regering Martens heeft, om de staatsschulden en de inflatie onder controle te krijgen (in 1973, als ik me niet vergis) 3 (drie!) indexsprongen toegepast, plús een devaluatie van de Belgische frank. Dat laatste kan nu niet meer omdat we met de euro zitten. Ook toen is daartegen geprotesteerd geworden, met weinig resultaat, want het niet uitvoeren had ons allemaal nóg armer gemaakt. Datzelfde gebeurde onder de regering Dehaene, toen die de BTW drastisch verhoogde om de staatsschuld naar beneden te krijgen, met het risico anders niet mee te mogen doen met de euro.

   Het is te hopen dat we geen betogingen meer krijgen zoals die van 1960 tegen de Eenheidswet van de regering van vader Eyskens, waarbij in Wallonië zelfs doden vielen. Die regering trad af, maar de Eenheidswet werd ook daarna bijna onveranderd doorgevoerd. Allemaal moeite voor niets.

   Tenslotte nog dit: Di Pippo, Laurette Mitraillette en Co liepen mee in de betoging tegen een regering die wil uitvoeren wat zij zelf in gang hebben gezet of verzuimd hebben te doen. Een maand na hun ontslag is zoiets du jamais vu in een landje, waar men in de politiek toch al heeft wat gewend is. Zoiets getuigt van weinig respect en heeft een naam: demagogie.

* Voor wie 42 jaar teveel vindt: ondergetekende heeft 49 jaar gewerkt, van zijn 16^de tot vier dagen vóór hij 65 werd. Feitelijk maar twee want er was een weekeinde bij…

   Het wordt afwachten wat er vandaag op die eerste vakbondsbetoging in Brussel allemaal zal te zien zijn. Op veel medewerking vanwege de media moet de regering Michel alvast niet rekenen. Die doen allemaal hun best om alles zo zwart mogelijk voor te stellen, gewoon omdat ze links denken en rechts leven, aan dat leven niets willen veranderen en zeker niet inleveren. Na ons de zondvloed! Het zullen onze nakomelingen zijn die straks de rekening zullen mogen betalen. De betoging van vandaag is er een tegen de toekomst. Nu niet inleveren betekent dat de staatsschuld zal blijven groeien, de vergrijzing zal blijven genegeerd worden en de arbeidsmarkt geblokkeerd. Er is maar één middel om uit deze crisis te geraken en dat is te zorgen voor groei. Gisteren stond nog in de kranten dat België steeds verder wegzakt op dat gebied. In 2013 stond het land nog op plaats 6 binnen de E.U, dit jaar was dat op plaats 11, volgend jaar wordt dat waarschijnlijk plaats 15 en zakt het onder het E.U. gemiddelde. Het vooruitzicht voor 2016 is plaats 19…

   Om een idee te geven hoe onze media hun nieuws manipuleren, een voorbeeld. Op Canvas liep zopas een talkshow over de toekomst van onze steden: ‘Studio de Stad’. Vlaanderens grootste stad, Antwerpen, kwam daarin niet voor. De enige deelnemende burgemeester was de linkse Termont van Gent. In de reeks “Atelier de Stad’, ook al op Canvas, komen Oostende, Gent, Brussel en Hasselt aan bod. Weer geen spoor van Antwerpen, noch van enige andere niet rode burcht. Allemaal toevallig, zeker? De linksen vertegenwoordigen in Vlaanderen amper een kwart van het totaal aantal kiezers, maar in de media, VRT op kop, blijven ze de lakens uitdelen. Hoe lang nog?

   Volgens de vakbonden gaat de staking van donderdag in de eerste plaats om de koopkracht van de mensen te behouden. Dat is niet helemaal onterecht, alleen heeft niemand van de betogende bonden en organisaties er een alternatief voor. Dat terwijl het nu officieel bevestigd is door Europa: België sluit 2014 af met een tekort van 3%. Dat betekent een dikke 11 miljard euro schulden, zowat 1.000 euro voor iedere Belg, zuigelingen en honderdjarigen inbegrepen. Als daar niets aan gedaan wordt, dan betekent dat – zelfs als we Europa daar even buiten laten – we misschien nog wel even onze koopkracht kunnen behouden, maar dat onze kinderen en kleinkinderen straks de rekening zullen mogen betalen. ‘Het geld halen waar het zit’, bij de superrijken dus, is ook geen optie, want dat betekent dat die met hun geld hier vertrekken (dat kan tegenwoordig in een fractie van een seconde, met één druk op de juiste toets van de PC) en dat nog meer bedrijven zullen verhuizen of gewoon sluiten. De mensen die daarmee hun werk verliezen – tegenwoordig een bijna dagelijks gebeuren – zien hun koopkracht dalen met een veelvoud van wat nu moet worden ingeleverd. Tenslotte blijft eerst staken, dan praten een systeem dat naar chantage ruikt. De verdere eisen, zoals langer werken, verhoging van de pensioenleeftijd en het wegwerken van het brugpensioen zijn stuk voor stuk thema’s die al werden opgestart door de regering van socialist Di Rupo door toenmalig minister van Werk Monica De Coninck, eveneens socialist.

   Achter de officiële eisen van de vakbonden verschuilt zich echter ook een actie tegen de N-VA, zeker vanuit Waalse hoek, waar men denkt de MR te kunnen raken via een aanval op de Vlaamsnationalisten. Nu is het echter zo dat de schulden en wantoestanden in dit land (denk maar aan het pas uit de kast gevallen lijk van onze Justitie, die zonder geld zit) niet de schuld van de huidige federale regering zijn, maar van alle vorige die het zover hebben laten komen. Waarbij de N-VA de enige partij is die daaraan niet heeft meegedaan, gewoon omdat ze er niet bij mocht zijn.

   Tenslotte nog dit: notionele intrestaftrekker De Leeuw beweert bij elk optreden voor de camera’s dat de vakbonden vergeefs wachten op de uitgestoken hand van de nieuwe federale regering. Dat is gewoon niet waar. Bij de formatie waren ze al uitgenodigd en zijn ze niet komen opdagen. Daarna wilden ze alleen komen als bepaalde ministers er niét bij zouden zijn. De man liegt dat hij rood ziet. Evenals trouwens nazi-jager Lutgen die nu vindt dat de Franstaligen onvoldoende gerespecteerd worden in de regering Michel. Dit nadat hij zelf geweigerd had van die regering deel uit te maken. De man blijkt ook niet gebarsten van de eerste leugen.

   In deze rubriek heb ik al meer dan eens mijn beklag gedaan over het ingangsexamen voor dokter en tandarts, waarbij de Vlamingen een ingangsexamen moeten doen en de Franstaligen niet. Ik heb een kleinzoon en zijn vriendin die voor dokter wilden gaan en niet meteen door die test geraakten, gewoon omdat die test met multiple choice vragen niets met geneeskunde te maken heeft. Zoals vele anderen was mijn kleinzoon dan ook verplicht eerst in te schrijven voor biomedische studies en kon hij, na daarin drie jaar later zijn bachelor te hebben behaald, overschakelen naar geneeskunde. Dat was dan wel een (duur) jaar verloren en dat gold ook voor zijn vriendin, die – nota bene – er steeds meer dan 75% van de punten haalt.

   Voor de Franstaligen niets van dat alles, ondanks het feit dat ook zij dat volgens de wet hadden moeten doen. Zoals we zo stilaan gewend zijn in dit pseudo democratische land, vegen de francofonen nl hun voeten aan de wetten die ze zelf wel mee goedkeurden, eens dat blijkt dat ze hen niet uitkomen. Nu lijkt er toch gerechtigheid te geschieden, door het feit dat afgestudeerde dokters niet alleen hun eindexamen moeten halen, ze moeten ook een Riziv nummer krijgen alvorens ze met hun praktijk kunnen beginnen. Die nummers zijn echter beperkt, waardoor zowat de helft van afgestudeerde francofone studenten voor geneeskunde in feite geen dokterspraktijk kan beginnen. Er hen wél een geven, heeft trouwens geen zin, want de bestaande dokterspraktijken in Brussel en Wallonië blijken nu al gemiddeld minder patiënten te hebben dan de Vlaamse. Afgezien van de discriminatie is voor hen een praktijk beginnen in Vlaanderen, waar een tekort is aan spoedartsen, tandartsen, geriaters, kinderpsychiaters én huisartsen, geen optie omdat het merendeel van die afgestudeerden geen of geen behoorlijk Nederlands spreekt.

   Het had trouwens nog erger kunnen zijn, want slechts 20 tot 30% van de studenten die zonder ingangsexamen een Franstalige opleiding beginnen, halen ook effectief hun einddiploma (in Vlaanderen is dat 85%!)*. Tegen 2018 schat men dat er in Franstalig België zo’n 1.000 (duizend!) geneesheren in spe geen praktijk zullen kunnen beginnen. Met dank aan hun eigen Franstalige politieke partijen die dachten (en nog steeds denken) zich in dit land boven de wet te kunnen stellen. Men kan zelfs de nieuwe federale regering daarvan de schuld niet geven, want de scheeftrekking bestaat al sinds 1995. Dat neemt niet weg dat de PS, met schreeuwboei Onkelinx op kop die – nota bene – de vorige minister van Volksgezondheid was, straks de nieuwe regering daarover gaan aanvallen. Wie zei daar weer dat het communautaire voor 5 jaar de ijskast in zou gaan?

* De hoofdreden dat zo weinig Franstaligen studenten hun einddiploma in geneeskunde niet halen, komt voornamelijk door de slechte kwaliteit van het middelbaar onderwijs in Wallonië. In een rangschikking volgens de Europese regio’s staat Vlaanderen, ondanks alles discussies ter zake, op gebied van onderwijs nog altijd bij de top vijf, Wallonië bengelt ergens achteraan in de twintig…

   Het weer mag dan deze week eindelijk flink gaan afkoelen, in de politiek dreigen er zes hete weken van zware onrust, stakingen en betogingen. Het wordt de echte vuurdoop voor de regering Michel. In Vlaanderen zal CD&V het hard te verduren krijgen en dan nog vooral van de eigen syndicale achterban. In Wallonië maken PS en cdH zich belachelijk door de MR steeds af te schilderen als het hulpje van een ‘Vlaamse regering’. De Waalse socialisten en hun Luxemburgse cdH-aanhangsel vergeten daarbij dat ze zelf de MR in Wallonië én Brussel uitgesloten hebben, waardoor die geen schrik meer had van gelijk welke federale kamikaze operatie. Het levert trouwens die partij geen windeieren op. Volgens de laatste cijfers heeft de MR dit jaar al zo’n 10% meer leden gekregen.

   In Wallonië en Brussel hebben ze al een voorsmaakje gekregen van de vakbondsacties. Dit verlengde weekeinde kregen deze regio’s geen post buiten de kranten. Een zoveelste wilde staking blokkeerde de sorteercentra. Wat er speciaal aan was, was dat het deze keer ging om een actie van de CSC, de Waalse tak van het ACV en dat die vakbond er voor uitkomt dergelijke acties in de nabije toekomst wél te zullen steunen. Iets wat bij de recente spoorstakingen door FGTB-militanten niet het geval was. Wat die laatste vakbond wél deed, was een soort dreigbrief sturen naar de Waalse werkgevers om hen erop te wijzen dat ze in Wallonië niets te vertellen hebben en dat nog minder het geval zal zijn, mochten zij zich tegen de komende syndicale acties verzetten. Pure demagogie van het ergste soort - Boko Haran op zijn Waals - waarbij die bond zijn sociaal-economische taak volledig ondergeschikt maakt aan de politiek, wat m.i. niet de bedoeling kan zijn. Het wordt dan ook uitkijken naar wat er allemaal te gebeuren staat en ook – zoals ik al eens eerder stelde – waar de grote syndicale breuklijnen zullen liggen tussen het linkse Wallonië en het centrumrechtse Vlaanderen.

   Of we daar als Vlaamsnationalisten wakker van moeten liggen? Ik denk het niet. Hoe erg het ook kan worden, er is nog altijd Europa, waar zelfs de meest linkse politiek geen grip meer op heeft. Verder is er momenteel ook geen alternatief voor de huidige federale regering. Zelfs een nieuwe tripartite zal er niet meer in zitten, mocht Michel voortijdig afhaken. Misschien, heel misschien nog een dialoog tussen de gewesten, waarbij we dan weer met het confederalisme te maken krijgen, wat een eerste stap blijft naar een definitieve boedelscheiding. Op het einde gaat De Wever toch nog zijn zin krijgen.

   Ik ben zeker geen fan van Yves Desmet, de hoofdredacteur van De Morgen. De man is te links en te anti-Vlaams, zeker t.o.v. de Vlaamsnationalisten. Ik moet nog altijd de eerste keer zijn krant kopen. Dat neemt niet weg dat hij soms wel eens zinnige dingen zegt. Zo hoorde ik vrijdag jl bij het overzicht van de binnenlandse pers na het nieuws van negen uur op Klara dat de waarschijnlijk ongelovige Desmet het gebeuren rond Allerzielen, waarbij de overledenen herdacht worden, toch geen slechte zaak vond. ‘Men is pas écht dood, als men vergeten wordt’, was zijn letterlijke uitspraak en dat is iets om over na te denken.

   Ik stel me trouwens vragen bij al die alternatieve uitvaarten, waarover in de media dezer dagen nogal wat te doen is. Ieder diertje zijn pleziertje natuurlijk, maar nadat men al begonnen was de asse in urnen te begraven, mee naar huis te nemen of uit te strooien, is er nu weer iets nieuws. Men kan zich tegenwoordig laten verassen, de asse in een vercomposteerbare urne doen en deze begraven in e.o.a. bos, bij voorkeur een natuurgebied, waardoor men dus a.h.w. helemaal in de natuur verdwijnt. Een duurzaam einde, zeg maar. Als we in dat verband echter over die quote van Desmet nadenken, dan zal men die mensen zeker snel helemaal vergeten zijn. Echt dood, dus. Hoe zo’n begrafenis trouwens dan nog 4.000 euro kan kosten, is mij wel een raadsel. Betaalt men hier misschien nog auteursrechten voor of zoiets?

   Mijn vrouw stierf bijna vier jaar geleden. Ze werd nog op de klassieke manier begraven en daar ze op slechts 300 meter van huis ligt, is het voor mij een grote troost dat ik er steeds nog naartoe kan. Ik durf er niet aan denken dat ik de vrouw van mijn leven, waarmee ik bijna een halve eeuw heb samen geleefd, in een bos zou laten verdwijnen hebben. Hupsakee, weg ermee!

   Wie zijn/haar partner nog heeft, mag zich gelukkig achten. Ik ben jaloers als ik zo’n oudere koppels zie, ongeacht hoe ze er soms ook uitzien. ‘Ze hebben elkaar nog’, denk ik dan…

   Denkelijk zal ik wel niet de enige geweest zijn die grote ogen heeft getrokken bij het zien van de foto van het nieuwe Turkse presidentieel paleis in Ankara. Het gebouw dat, net zoals in de States, het ‘Witte Huis’ wordt genoemd (‘Ak Saray’ heet dat in het Turks), is wel zes keer groter dan het Amerikaanse en liefst 27 keer groter dan het Èlysée, de woning van de Franse president. Feitelijk is het gebouw, qua grootte en bombast, nog het best vergelijkbaar met dat van wijlen Ceausescu, de vroegere communistische dictator in het Roemeense Boekarest, maar die vergelijking durven onze politiekcorrecte media natuurlijk niet maken. De officiële opening van het kolossale gebouw, dat – nota bene – niet gebouwd werd volgens de zelfs in Ankara geldende wettelijke voorschriften, gebeurde trouwens in mineur o.w.v. een zoveelste mijnramp in het halve ontwikkelingsland dat Turkije nog steeds is.

   Het zal Recep Tayyip Erdogan een zorg wezen. Na twee termijnen als eerste minister heeft hij dit jaar de Turkse presidentsverkiezingen gewonnen en de man gedraagt zich gewoon zoals een vroegere Ottomaanse sultan. Of het land daar beter van wordt zal hem een zorg zijn.

   Turkije wordt een land om in het oog te houden. Het mag dan al lid zijn van de NATO, veel plezier beleven de NATO-partners daar niet aan. Zo mogen de Amerikanen nog steeds geen gebruik maken van hun eigen luchtmachtbasis in Turkije, op een kleine honderd kilometer van de Syrische grens, om daar de gruwels van IS bij de Koerdische stad Kobane te bombarderen. Zelf ligt Erdogan overhoop met Assad van Syrië, waarbij hij de Syrische oppositie eerst gesteund heeft, maar daarbij ook IS. Zijn laatste actie was de toelating aan de Iraakse Koerden om hun volksgenoten in Kobane te komen helpen, maar de eigen Turkse Koerden krijgen die toestemming niet. Erger zelfs, bij betogingen ter zake werden er recentelijk nog enkele tientallen van hen gewoon doodgeschoten. Voor Erdogan en zijn partij zijn de eigen Koerden allemaal terroristen, iets wat in onze media zomaar wordt overgenomen, zonder erbij stil te staan dat ze 10% van de totale bevolking uitmaken. Waarom hij dan die Iraakse Koerden wél steunt? Daarmee doet hij zaakjes, hij koopt er nl olie van…

   En zeggen dat Turkije ooit hoopte lid te worden van de E.U. met de zegen van o.m. Guy Verhofstadt. Dan nog liever Oekraïne!

   In mijn blog van 6 oktober jl (‘De Oostendse spooktrein’) stelde ik mij de vraag of Vande Lanotte hier boven de wet staat. Ik ben blijkbaar niet de enige die zich die vraag stelt. In zijn dagelijkse roskam, die onder de titel ‘Kaaiman’ verschijnt in De Tijd, vroeg journalist Koen Meulenaere zich gisteren ronduit af, hoe het mogelijk is dat die vent nog niet in de gevangenis zit! Dit aan het einde van een opsomming van alle gelden die hij het land al heeft lichter gemaakt en die nog veel erger zijn dan wat ik in mijn blog destijds aanhaalde. Een overzicht:

- De anderhalf miljard euro die hij samen met Verhofstadt aan Swissair cadeau deed, waarbij de Belgische federale regering een klacht tegen de Zwitsers liet vallen in ruil voor bijkomende investeringen in nieuwe Airbussen bij Sabena, die er nooit gekomen zijn, terwijl ‘vergeten’ werd daarvoor garanties te vragen. Die overeenkomst met Swissair had feitelijk moeten gebeuren met de bevoegde minister, ‘Henri’ Daems, maar die werd door bovenstaand duo opzij geschoven, evenals de leiding van Sabena die over de zaak in het ongewisse werd gelaten.

- Nu dus die 1,7 miljard euro door het falende groene stroombeleid nadat Vande Lala de elektriciteitsprijzen blokkeerde, waardoor de netbeheerders het geld voor de groene stroomcertificaten niet konden recupereren, verplicht waren leningen aan te gaan om hun zaken draaiende te houden en het straks de belastingbetaler zal zijn die ervoor opdraait.

- 600 miljoen euro verloren bij de verkoop van ABX.

- Honderden miljoenen euro verkwist door de opsplitsing van de NMBS die weer zopas ongedaan diende gemaakt te worden, o.m. op last van Europa.

- ± 200 miljoen euro met de affaire Electrawinds, waarvan hij een tijdje voorzitter was.

- ± 100 miljoen euro die de PPS-verbinding met de diabolotreinen naar Zaventem extra gaat kosten, omdat ze niet rendeert en die de staat aan de privépartner zal moeten ophoesten.

- 30 miljoen euro verkwist op 10 jaar tijd met die Thalys spooktrein van Oostende naar Brussel waar gemiddeld slechts drie personen meereizen.

- 4 miljoen euro die naar zijn camerabedrijf in de Oostendse haven zijn gegaan en die hij o.m. gebruikte om ‘zijn’ basketclub mee te sponsoren. Die club kreeg ook nog enkele miljoenen aan subsidies en lottogiften.

  En dan hebben we het nog niet gehad over zijn fameus zilverfonds dat de kosten van de vergrijzing ging opvangen en een lege doos is gebleven. Of over het faillissement van de door Europa op fraude betrapte Oostendse vismijn, waarvan hij ook al de voorzitter was.

  Die man, die beschouwd wordt als de ideoloog van de SP.a (wat hij ook was in de regering Di Rupo), loopt inderdaad nog altijd vrij rond. Er zijn mensen die voor veel minder op water en brood zijn gezet…

   En de vakbonden blijven maar doordrammen. De spoorbonden hebben het sociaal overleg met spoorbaas Cornu opgeblazen en, rechtuit gezegd, is dat helemaal niet onverwacht. Die Cornu mag dan wel gelijk hebben door te zeggen dat ze bij de NMBS niet teveel verdienen, maar er te weinig (echt) werken voor hun loon, zoiets openlijk verklaren via de pers zonder enige nuance en/of voorafgaande afspraak is – op zijn minst gezegd – niet slim gespeeld. Van een man met een dergelijke carrière wordt wel iets meer tact verwacht. Hoe het nu verder gaat verlopen, is nog koffiedik kijken, maar zeker is dat het probleem open en bloot zal worden aangevallen bij de reeds aangekondigde vakbondacties en dat had misschien vermeden kunnen worden. Nu geeft de man de vakbonden extra munitie. Het probleem voor de syndicalisten is wel dat ze moeilijk het aftreden van Cornu kunnen eisen. Hij is op de topjob terecht gekomen via Vande Lala, nog altijd een peetvader binnen het linkse kamp. Het is trouwens veelbetekenend, dat een spoorbaas, die er geraakt is via de SP.a, officieel moet erkennen dat de NMBS, die vergeven is van de syndicalisten, niet efficiënt werkt. In werkelijkheid zal hij dat ook wel eerder geweten hebben. Zo ‘werkt’ bv bij de NMBS en Infrabel één derde van de werknemers bij de administratie en heeft de maatschappij een eigen ziekenfonds.

   Erger is het feit dat het ABVV en het ACLVB, deze laatste als zogezegd liberale vakbond die soms linkser is dan de anderen, niet willen praten met de nieuwe federale regering over het regeerakkoord als daar de vice-premiers van de N-VA en van de Open VLD bij zouden zijn. Dat is pure discriminatie om niet te spreken van chantage. Ondertussen heeft blauwe zetbaas Vercamst zijn eerdere verklaringen al wel afgezwakt, vraag is maar of hij daarbij zal blijven. Overleg tussen regering en vakbonden is steeds verlopen met de vice-premiers, waarom zou dat nu anders moeten? Tijdens de regeringsformatie hadden de bonden al eens hun kat gestuurd toen ze voor een gesprek werden uitgenodigd. Het is nog even afwachten wat het ACV gaat doen, maar voortgaande op eerdere straffe uitspraken van ‘horror’ voorzitter Leemans, is ook van die kant weinig goeds te verwachten.

   Op die manier zal de hete herfst een serieuze krachtmeeting worden, waar niemand mee gediend zal zijn. Het gezond verstand, voor zover dat er al was, zal dan wel helemaal zoek zijn. Het wordt alleen nog uitkijken wat de verschillen van het stakingseffect zullen zijn in Vlaanderen en Wallonië. De kans is groot dat het nog maar eens zal blijken dat het communautaire terug zal zijn van nooit weg geweest, ongeacht welke regeringsverklaring of syndicale actie.

   Er vallen dezer dagen nog steeds straffe uitspraken van PS’ers t.o.v. Vlaanderen. De opmerkelijkste was er een van Di Pippo, opnieuw voorzitter van de crypto communisten, die zei dat België zal ophouden te bestaan de dag dat de eerste solidariteitseuro van Wallonië naar Vlaanderen zal gaan. Het zal jammer genoeg nog even duren vóór dat zou kunnen gebeuren. Want, zoals ik al meerdere keren hier geschreven heb, gaat het in Wallonië niet goed, veel minder dan wordt uitgebazuind, ook in de Vlaamse media. Evenals Vlaanderen moet men in het zuiden serieus besparen en dat is niet hun sterkste kant. Het gekrijs t.o.v. de regering Michel is dan ook een dankbare dekmantel om de eigen problemen te verdoezelen.

   Voor het komende jaar moet het Waalse gewest nog 650 miljoen euro vinden. Voor een totaalbudget van 13 miljard is dat niet niks, zeker niet omdat de Waalse deelregering zegt ze te zullen vinden zonder nieuwe belastingen. Socialisten kennende is dat een mission impossible. Komt daar nog bij dat ook de Waalse deelregering zal profiteren van de vermaledijde indexsprong, waartegen ze officieel zo tegen tekeer gaat. Dat betekent nl dat ook de lonen van de overtalrijke Waalse ambtenaren voor één keer niet dienen te worden ‘aangepast’, waardoor het Waals gewest zo’n 30 miljoen euro zal besparen. Het is trouwens niet voor niks dat ook in Wallonië slechts één op de vijf vertrekkende ambtenaren zal vervangen worden. In een regio waar 40% van de bevolking van de staat leeft kan het niet anders dan dat daar veel verkwist wordt.

   Van die indexsprong gaat ook de door de linksen bestuurde stad Gent profiteren. Die gaat daardoor 7,5 miljoen besparen, waardoor ze niet verplicht zal worden tot afdankingen over te gaan. Zonder de indexsprong verdwijnen er waarschijnlijk 100 banen!

   Tenslotte nog dit: het nieuwe parlement, dat pas begon te functioneren na een ‘reces’ van drie maanden, is na tien dagen ‘werken’ weeral met vakantie. Van doodwerkers gesproken!

    Al enkele jaren schrijf ik in deze rubriek dat we ons aan die groene stroom nog blauw gaan betalen. En ik was niet de enige die daarover zijn twijfels had. Testaankoop, Unizo en enkele economen waarschuwen er ook al enkele jaren voor. Nu is het zover. De Sociaal Economische Raad voor Vlaanderen (SERV) zegt dat onze elektriciteitsrekening in de loop van 2015 met ± 30 % zal stijgen. Oorzaak ervan is de oversubsidiëring voor het plaatsen van zonnepanelen, die betaald werden met groene stroomcertificaten. Dat systeem, in het leven geroepen door niemand minder dan teletubbie Steve Stunt, toen hij nog God was (althans volgens De Morgen) en verder uitgewerkt door o.m. Freya Van den Bossche, werd daarna al wel afgebouwd en tenslotte ongedaan gemaakt, de bestaande contracten blijven echter wel gehonoreerd en kosten Vlaanderen nu al 1,7 miljard euro. Eind 2015 zal dat 1,9 miljard zijn en een jaar later zelfs 2,1 miljard. Men geraakt die groene stroomcertificaten, die nu stropcertificaten zijn geworden – zeker met die link naar de Gentse ex-minister (doordenkertje) – aan de straatstenen niet kwijt. Dat laatste komt doordat een andere teletubbie, de keizer van Oostende, de elektriciteitsprijzen bevroor. Het resultaat van al dat geniale werk is, dat de eindgebruiker, u en ik dus, het vanaf volgend jaar zal mogen oplossen. Mie Turtelboom, kersvers Vlaams minister van Energie en daarmee ook opvolgster van de ‘dochter van’, heeft het bevestigd. Annemie is econome van opleiding en zit feitelijk nu echt op haar juiste plaats. De kans bestaat dan ook dat er nog andere lijken uit de kast zullen vallen. Want we praten nu nog maar alleen over de zonnepanelen. Dat ook de andere sectoren van de duurzame energie overgesubsidieerd werden, is een publiek geheim. Met het voorbeeld van de vaudeville rond Electrawinds voor ogen waarin - oh toeval! - de keizerlijke teletubbie ook al mee speelde – is niets nog uitgesloten.

   Het wordt een beetje eentonig, maar dat we nu naar een periode van 5 jaar zonder communautair gehakketak zouden gaan, blijft wishful thinking. Het is duidelijk dat de PS de MR, haar aartsrivaal in de eigen regio, wil treffen via aanvallen op de N-VA. In hoever de laatste affaire, de doodsbedreigingen aan het adres van Jambon en Francken, daarin past is nog een vraagteken, maar zeker is dat het communautaire terug is van nooit weggeweest.

   Voor de liefhebbers van het genre was het colloquium van de Joris Van Severen genootschap in Dentergem, zijn geboorteplaats, nog maar eens een reden om tegen het Vlaamsnationalisme uit te pakken, temeer omdat de burgemeester daar ook weeral een N-VA’er bleek te zijn. Voor wie een beetje zijn Vlaamse geschiedenis kent, is dit lulkoek. Van Severen was geen echte flamingant, alleen een uiterst rechtse politicus die eerder droomde van een terugkeer naar een Dietse of Heel-Nederlandse Staat, de vroegere Zeventien Provinciën. Hij erkende zelfs de Belgische Staat maar werd bij het begin van WO II door diezelfde staat wel gevangen gezet, naar Frankrijk gedeporteerd en daar vermoord door een dronken Franse soldaat. Het blijft wel merkwaardig dat na al die jaren zijn politieke nalatenschap en gedachtengoed nog steeds levendig zijn en stof opleveren voor een heus colloquium. Hem nu afschilderen als de zoveelste Vlaamse collaborateur, zoals in Wallonië weeral gebeurd is, is er dan ook ver over.

   Het moeten trouwens niet altijd de francofonen zijn die stoorzender spelen. Zo was er heel wat beroering bij de benoeming door het Vlaams parlement van Matthias Storme (N-VA) tot lid in het bestuur van het Interfederaal Gelijkekansencentrum*. De linkse partijen vinden dat niet kunnen omdat Storme, jurist verbonden aan de KU Leuven, ooit gezegd had voor het Vlaams Belang te zullen stemmen nadat deze partij als Vlaams Blok door een politiek geïnspireerd gerechtelijk vonnis werd uitgeschakeld. Storme heeft zich al meer laten kennen door zijn rechtlijnigheid en is o.m. steeds een tegenstander geweest van het doen verdwijnen van Doel. Wat de linkse partijen, de SP.a op kop, dwars zit is dat de partij geen eigen mensen meer kan droppen in allerlei vacatures, nu ze niet meer mee mag spelen. Storme is niet de eerste de beste. Als specialist handels- en insolventierecht (privaatrecht, zeg maar) kan hij in dat centrum goed werk leveren. Net zoals de benoeming van professor Hendrik Vuye, professor staatsrecht als fractieleider van de N-VA in de Kamer en van Johan Van Overtveldt als minister van Financiën. Stuk voor stuk bekwame mensen en zeker geen politieke gearriveerden zoals we dat al stilaan gewend waren.

* Het Interfederaal Gelijkekansencentrum is de opvolger van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, een instelling die Storme zelfs ooit bestreden heeft. De stroper wordt nu dus boswachter, waarbij we alleen maar kunnen hopen dat hij even consequent zal blijven.

   De deelnemers aan de wilde spoorstakingen van de afgelopen week, allemaal Waalse ABVV leden, krijgen van de NMBS een boete van 12,5 euro, het loon van die dag niet uitbetaald en een vermaning. In verhouding tot de schade (551 treinen die niet konden uitrijden, 160.000 reizigers die niet of laattijdig op hun eindbestemming geraakten) stelt dit niets voor. De Vlaamse tak van de rode vakbond kan zich erin vinden, temeer omdat het gaat over een protocol dat de vakbonden zelf mee ondertekend hebben. Ook mijnheer Jean-Pierre Goossens, ABVV spoorvoorzitter die het geweld eerst niet afkeurde, moest inbinden en zeggen dat hij fout zat.

   Anders is het gesteld met de Waalse afdeling in het algemeen en die van Charleroi in het bijzonder. Deze laatste is compleet geïnfiltreerd door de communisten van de PTB, die zich ‘gauche de la gauche’ noemen*, die de straffen schandalig vinden (het was de eerste keer dat ze effectief werden toegepast!) en dreigen met verdere harde acties. Ze dromen daar al hardop van een wederuitgave van de stakingen tegen de eenheidswet van vader Eyskens in 1960, waarbij zelfs doden vielen. Eyskens’ regering moest toen wel aftreden, maar de wet kwam er toch en sindsdien is het met Wallonië steeds bergaf blijven gaan, met een economie die er met 20% is gekrompen.

Met de negatieve berichtgeving die de nieuwe federale regering (én de Vlaamse) thans uitgebreid over zich heen krijgen, vergeet men er wel telkens bij te zeggen dat ook het Waalse gewest en de Franse gemeenschap zwaar moeten saneren. Tot in het eigenste Charleroi, waar burgemeester Magnette zelfs mensen moet afdanken. Een reden temeer voor de diehards om zich aan te sluiten bij de uiterst linkse PTB.

* Doet me denken aan een uitspraak van Franz-Josef Strauß zaliger, destijds voorzitter van het Beierse CSU, die over de toenmalige Duitse socialisten vertelde dat ‘links van hen alleen nog de afgrond gaapte’!

   In een tijd waarin overal zwaar zou moeten bespaard worden, ook in de federale cultuurcentra zoals ik gisteren al schreef, gaat het Brussels gewest een afgedankte Citroën garage kopen en ze ombouwen tot een museum voor hedendaagse kunst! De aankoop van het gebouw is al zo goed als geregeld, alleen nu nog de kunstwerken. Die hoopt Brussel te krijgen van de federale overheid, die massa’s van die ‘werken’ in depots zou hebben opgeslagen. Of ze die ooit zal krijgen is een ander paar mouwen, want er zijn daarover akkoorden gemaakt, waarbij o.m. bepaald werd dat bepaalde collecties één en onverdeelbaar zijn. Het zou goed kunnen dat het nieuwe museum letterlijk een lege doos wordt.

   Waar haalt Brussel dat geld en kan dat niet beter besteed worden? Brussel is toch dat gewest met die grote jeugdwerkloosheid, met dat teveel aan verouderde huizen en met die toename van de halve derde wereld en van daklozen waarmee men geen blijf weet? Wel, dat is heel eenvoudig: door de zesde staatshervorming krijgt Brussels jaarlijks honderden miljoenen euro’s extra en zal het zich dus kunnen veroorloven de grote jan te blijven uithangen en (meestal gratis) feesten te blijven organiseren. Als dat extra geld straks op is, zal de ‘schooier van Evere’, ook wel eens Guy Vanhengel genoemd, weer op bedeltocht gaan bij de federale overheid en het Vlaamse gewest. ‘Bruxelles vaut une messe’, enfin voor Vanhengel en Vervoort althans. Wie sprak weer over crisis?

   Van crisis gesproken, er zijn nog nooit zoveel landgenoten op herfstvakantie gegaan als dit jaar. Het aantal vertrekkers gisteren op Zaventem (meer dan 40.000) zorgde voor een nieuw record. De laatste tien jaar is het aantal vakantiegangers buiten de grote vakantie trouwens verdubbeld. God weet hoeveel zijn er bij die eerder deze week nog protesteerden tegen bepaalde besparingen en/of extra kosten…

   En het blijft maar rommelen in dit landje. De affaire van het vervroegd pensioen bij de politie raakt maar niet opgelost, waar de politiek de schuld krijgt, daar waar het in feite het gevolg is van een uitspraak van het Grondwettelijk Hof op, nota bene, een klacht vanwege een politievakbond. Het is de nieuwe regering aan te zien dat ze een formule is zonder voorgaande en zonder veel ervaring. Enkele maatregelen, zoals die overgangsregeling naar het brugpensioen en het langer betalen van zieke medewerkers door de werkgever, zijn beide al meteen versoepeld. De eerste is uitgesteld met enkele maanden, de tweede met meer dan een jaar. Op zich lijkt zoiets aannemelijk, want de ontstane chaos bleek groot te zijn, al is het maar de vraag of de problemen daarmee opgelost zullen zijn. Nog enkele van die ‘stoten’ (van ex-Vlaams minister president dan nog wel, die coformateur en een der architecten was van de akkoorden) en de zaken zouden anders kunnen uitdraaien dan wat deze regering zich had voorgesteld. Na dat dubbele uitstel is het nogal wiedes dat ook andere organisaties, die zich benadeeld voelen, hetzelfde vragen. Men kan echter niet alles uitstellen, laat staan afstellen.

   Een woordje apart misschien over het feit dat Bozar, het Nationaal Orkest en de Munt ook getroffen worden door de geplande besparingen en nog geen klein beetje. Ze moeten 4% inleveren op hun personeel en 20% op de werkingsmiddelen. Dat is het ‘tarief’ voor alle federale instellingen, waartoe bovenstaande drie blijkbaar ook gerekend worden. Men kan die echter bezwaarlijk gewone federale overheidsdiensten noemen. Zeker de Munt niet. Met de ervaring die ik heb op operagebied, kan ik gerust vertellen dat zo’n instelling niet kan werken zonder zware subsidies. Reden daarvoor is dat de opvoeringen plaatsgrijpen in gebouwen uit de negentiende eeuw, met maximaal 2.000 plaatsen, wat te weinig is om te kosten te dekken voor het vaste personeel, orkest, ballet, koor, zangers, decorbouwers, costumiers en ga zo maar door. Als gevolg van die kosten zoeken ook de mensen die ermee bezig zijn andere inkomsten zoals bv opera in de cinema, maar dergelijke zaken krijgt men alleen verkocht met operahuizen zoals de Metropolitan van New-York of the Royal Opera House uit Londen. Als onze politiek wil dat onze operahuizen performant blijven, dan moeten zij er iets meer voor over hebben dan voor een doordeweekse federale instelling zonder enige culturele uitstraling. Anders kan men die zaken beter sluiten.

   Kortom, er is nog werk aan de winkel en dan hebben we het nog niet gehad over de stoorzender die een waarschijnlijk hete herfst zal zijn. Er zal nog heel wat water naar de zee stromen vóór centrumrechts Kerstmis 2014 haalt…

   Terwijl wij Vlamingen ons erover blijven ergeren dat de Franstaligen ons steeds opnieuw de collaboratie tijdens WO II in de schoenen willen schuiven, terwijl ze zelf ter zake meer dan genoeg boter op hun eigen hoofd hebben, vergeten we dat niet alleen Vlamingen en Walen, collaboreerden, maar ook het officiële België.

   Op 10 mei 1940*, toen de Duitsers ons land binnenvielen, keurde het Belgisch parlement nog een wet goed die zei dat alle ambtenaren op post moesten blijven en dat de secretarissen-generaal de collaboratie met de bezetter in goede banen moesten leiden. De bisschoppen riepen de bevolking op de Duitse overwinning te aanvaarden. Hendrik de Man, voorzitter van de Belgische socialistische partij (die toen ‘Werklieden partij’ heette), noemde de Duitse overwinning een bevrijding en Jos van Eynde, de latere hoofdredacteur van de Volksgazet vroeg de bezetter om een socialistisch dagblad te mogen uitgeven. Dat werd hem geweigerd, waardoor hij later, dank zij die weigering, geen ‘zwarte’ werd, maar iemand die de al dan niet vermeende collaborateurs nog jaren zou achtervolgen.

   De collaboratie met de bezetter werd dus officieel aanvaard, net zoals trouwens in Nederland.

   Ook industriëlen die bleven werken, deden dit voor de Duitsers, inbegrepen de Société Générale die in het Luikse industriebekken wapens fabriceerde voor de bezetter. Raar dan ook dat men nu, bijna 70 jaar later, het wel nog altijd de Vlamingen kwalijk neemt, maar als vermoord blijft zwijgen over de rol van België (en van het koningshuis). In het licht van dat alles hoefde Theo Francken dan ook helemaal geen excuses te bieden, zeker niet o.w.v. dat bezoekje aan het verjaardagsfeestje van de 90 jarige Bob Maes, die – zoals ik al schreef – jarenlang Belgische senator was en daarmee zelfs niet eens een uitzondering. Oswald van Ooteghem, oud-Oostfronter, was dat ook en was zelfs lid van de commissie Landsverdediging. Hector de Bruyne, tijdens de repressie veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf, werd minister in de tweede regering Tindemans, evenals later Hugo Schiltz die het bracht tot vice-premier. Het toont nog maar eens aan waartoe het viswijvengekrakeel van tante Laurette en Co in onze praatbarak kan leiden.

* 10 mei1940 werd in onze familie een datum om te onthouden. Toen ’s morgens op de radio de Duitse inval bekend werd gemaakt, zei mijn grootvader: ‘Oorlog of geen oorlog. Op 10 mei plant ik mijn bonen’. Voor de niet-kenners: in de gunstigste weersomstandigheden komen bonen 5 dagen na het planten uit. Vermits men er toen van uit ging, dat het tot 15 mei kon vriezen, kon men ze beginnen te planten vanaf 10 mei!

   Zoals spoorbaas Jo Cornu het al stelde, zijn de ogenschijnlijk ‘spontane’ stakingen bij de NMBS in Wallonië helemaal niet spontaan, maar wel gepland. Eerst die in La Louvière, dan die in Charleroi, met tussendoor het incident met de trein tussen Namen en Luxemburg*, die het nieuwe internationale veiligheidssysteem uittestte en tenslotte de (voorlopig?) laatste in Luik. Het kan zijn dat de PS het niet georganiseerd heeft en dat het uitgaat van militanten van de PTB, het Waalse equivalent van de PvdA, maar de Waalse socialisten zullen daar niet rouwig om zijn. Het ABVV is in Wallonië op grote schaal geïnfiltreerd door leden van de PTB, die daar openlijk voor uitkomen en niet worden uitgesloten zoals dat in Vlaanderen gebeurd is met VB-leden die helemaal niet agressief waren. Een harde actie, een soort strafexpeditie van 200 Waalse ABVV militanten tegen het hoofdkwartier van de MR in Brussel, werd geleid door een notoire PTB agitator die open en bloot stelde dat geweld daar gerechtvaardigd was. Deze wilde stakingen doorkruisen ondertussen de al geplande acties van de vakbonden, die – misschien alleen maar om hun gezicht te redden – nu met de stakers overleggen om aan de chaos een einde te maken. Als voorproefje van een hete herfst kan het in elk geval tellen.

   Daar de NMBS nog altijd niet gefederaliseerd is, ondervindt ook Vlaanderen een zekere hinder van spoorstakingen in het chaotische zuiden. Voeg daarbij het feit dat de nationale spoorwegmaatschappij vol zit met vakbondsmensen, waarvan tientallen vrijgesteld zijn (betaald worden zonder er te moeten werken!) en de meerderheid een rode vuilniszak draagt bij de betogingen. Voor de mensen die deze regering niet zien zitten vanuit Vlaamsnationaal standpunt, kan het misschien een troost zijn te weten/hopen (schrappen wat niet past) dat de regering Michel bij de meeste nieuwe benoemingen binnen de NMBS de voorrang zal geven aan niet-socialisten en dat ze dit ook zal doen bij benoemingen bij De Lijn en de VRT om maar twee andere instellingen te noemen waar rood sinds jaar en dag de scepter zwaait. Mocht ze dat vijf jaar kunnen volhouden dan zou dit land er straks beter uit kunnen zien.

* Op die testtrein zat Cornu zelf, samen met de nieuwbakken minister van mobiliteit Galant en Luc Lallemand, gedelegeerd bestuurder van Infrabel. De trein heeft een noodrem die automatisch reageert op mogelijke obstakels. Tussen Namen en de Luxemburgse grens, op een lengte van 160 km, zijn er 1900 controlebakens gemonteerd. De trein werd bij Dinant tot stilstand gebracht omdat stakers daar voetzoekers op de rails hadden gemonteerd. Het systeem werkt dus en hopelijk blijft het bij voetzoekers…