De kadastrale aanpassing

   Zondag kreeg Hasselt het bezoek van de toekomstige sultan van het nog op te richten nieuwe sultanaat, dat tegenwoordig nog even Turkije heet. Tayyip Erdogan is zijn naam en na twee termijnen als eerste minister is hij nu bezig aan zijn eerste termijn als president. Maar dat is voor de man niet genoeg. Hij droomt ervan van zijn land opnieuw een sultanaat te maken zoals dat, dat Kemal Ataturk na WO I omverwierp. Hij wil zelfs de oude Ottomaanse taal weer invoeren, inbegrepen de Arabische schrijfwijze (of zoiets in die aard). Om dat alles te kunnen verwezenlijken, moet de Turkse grondwet veranderd worden en dat is de reden waarom de would-be sultan nu op promotietocht is.

   Nu, Erdogan doet maar wat hij niet laten kan. Problematischer is het feit dat de man in Hasselt ontvangen werd als een soort Messias, die in feite – hoewel hij dat als president van álle Turken niet mag – een verkiezingsspeech van een paar uur kwam houden. Hij vernoemde daar met opzet de naam van zijn partij, de AKP niet, maar een goede verstaander (en er waren er daar in Hasselt 15.000) heeft maar een half woord nodig. Als de partij erin slaagt de volstrekte meerderheid te halen in de verkiezingen op 7 juni a.s. (bij de vorige kwam ze 18 zetels tekort), dan ligt de weg open naar een zoveelste islamitische staat in een regio waar er nu al teveel zijn.

   De meeste van de Turken die Erdogan daar in Hasselt zo’n warm applaus hebben komen geven, zijn mensen met een dubbele nationaliteit en die blijken nu ook niet alleen van twee walletjes te kunnen eten, maar ook in twee landen te kunnen stemmen. Mochten wij, arme autochtonen, zoiets doen, dan werden we meteen uitgemaakt voor wie weet wat en zou men allicht wel enkele allochtonen vinden die zich gediscrimineerd zouden voelen. De vraag is dan ook, wat die mensen hier nog komen doen als het daar in Turkije onder Erdogan zo ideaal zou zijn?

   Toch is er voor ons, authentieke Europeanen, nog één troost. Hoe verder Erdogan zijn plannen verwezenlijkt krijgt, hoe kleiner de kans dat Turkije ooit bij de E.U. binnen geraakt. Tot wanhoop van bepaalde van onze progressieve journalisten, zoals die Evita Neefs van De Standaard, die vindt dat Europa een Erdogan nodig heeft. Maar wij hébben er al een, die vindt dat Europa niet groot genoeg kan worden: Verhofstadt!

   Ik kom even terug op mijn blog van 9 dezer over de pandoering van Labour bij de verkiezingen in Groot-Brittannië. Ik besloot dat blog met een pluimpje voor de Schotse nationalisten die in hun regio 56 van de 59 zetels wonnen, schreef dat Catalanen en Basken ook niet stil zitten en eindigde mijn verhaal: ‘Nu nog de Vlamingen’.

   De reacties logen er niet om en deze mensen hebben grotendeels gelijk. In vergelijking met die andere volkeren die zich weren om onafhankelijk te worden, staan wij inderdaad nog nergens. De oorzaak daarvan ligt echter niet alleen bij de N-VA, die in afwachting van een confederalisme (dat zelf maar een eerste stap zou mogen zijn), niet in staat is de zaken te forceren, ook als ze dat zou willen. De reden daarvoor is dat er in Vlaanderen momenteel geen meerderheid voor is. De dag dat de Vlaamse partijen, zoals de Schotse, zo’n 90% van de zetels zouden halen, is hier nog ver af. Die Schotse overwinning moet trouwens ook gerelativeerd worden, want, ook al haalt de Scottish National Party (NSP) zoveel zetels, in absolute cijfers haalde ze in heel Groot-Brittannië minder stemmen dan de UKIP van Nigel Farage, die het tenslotte met één armzalige zetel moest stellen. De reden daarvoor is het Britse kiessysteem ‘winner takes all’, waarin in elk kiesdistrict de kandidaat met de meeste stemmen verkozen wordt, ongeacht hoeveel stemmen dat zijn en ongeacht hij al dan niet een meerderheid van de stemmen heeft behaald. De 56 zetels mogen in Schotland dan nog meer dan 90% betekenen, in heel het Verenigd Koninkrijk is de NSP ook maar een minderheid. Met een evenredig kiessysteem zoals bij ons, zou ze dat ook zijn.

   Er zit ons in Vlaanderen niets anders op dan te hopen dat de situatie tegen 2019 zodanig veranderd zal zijn dat er dan wél een Vlaamsnationale meerderheid zou kunnen zijn, al was het maar voor de eigen regio. Zoals ik ook al eens geschreven heb, hebben alle tussentijdse peilingen en enquêtes hier een waarde van nul komma nul. Als alle peilingen voor de verkiezingen in de UK er vlak vóór de stembusslag er zo grof naast zaten, hoe zouden die van bij ons jaren op voorhand iets kunnen uitmaken?

   De CEO en de voorzitter van beursgenoteerde overheidsbedrijven (lees: Bpost en Proximus), zullen voortaan niet meer benoemd worden door de regering, maar door de raad van bestuur van de bedrijven zelf. Dit is de logica zelf, maar men heeft moeten wachten op een regering zonder socialisten om het geregeld te krijgen. Als meerderheidsaandeelhouder heeft de overheid trouwens nog altijd een doorslaggevende stem in beide bedrijven. Tegelijk is beslist dat de overheid in die bedrijven niet langer haar meerderheidsbelang moét aanhouden. In principe kan de staat die bedrijven dan voortaan ook geheel of gedeeltelijk verkopen, wat er in het parlement toe leidde dat de linkse oppositie op haar achterste poten ging staan. Voor een goed begrip: niemand denkt op dit ogenblik aan verkopen, maar áls het nodig is, kan het straks wel, wat vroeger onmogelijk was. Er was er trouwens nog een opmerkelijke toegeving. Vanaf heden kunnen bovenvermelde overheidsbedrijven ook onderaannemers en zelfstandigen inschakelen. Vooral voor Bpost is dit belangrijk omdat het bedrijf zo met gelijke wapens als de concurrentie kan strijden om eventuele grote bestellingen binnen te krijgen (de verdeling van de dagbladen bv).

   Bovenstaande stond in alle kranten te lezen. Wat er niet met zoveel woorden bij stond was, dat in dit debat Kris Peeters drie keer dwars was gaan liggen, maar evenveel keren bakzeil heeft moeten halen tegen Crootje. De vraag is maar, of Peeters nu heeft toegegeven omdat hij t.o.v. Open VLD stond en niet, zoals in de vroegere clashes, t.o.v. de N-VA. De zaak van de mogelijke Saudische fabriek in het Antwerpse Delwaidedok zal ook wel gestoken hebben bij de Vlaamse ex minister-president die een eigen poging om een bedrijventerrein in Puurs te laten bevolken door Chinese bedrijven in rook zag opgaan…

   Peeters leed trouwens nog een tweede nederlaag in het kernkabinet. Ook zijn voorstel, om gerichte controles mogelijk te maken i.v.m. discriminatie op de arbeidsmarkt – de zogeheten ‘mystery calls’- werd niet aanvaard door zijn collega-ministers. Er zullen voortaan enkel gerichte controles gebeuren, als laatste middel, zeg maar. ’t Zijn harde tijden voor het zelfverklaarde sociale gezicht van centrumrechts.

   Ook in Groot-Brittannië hebben de socialisten dus een pak rammel gekregen en dit tegen alle verwachtingen in. Van de VRT zijn we gewend dat die, bij verkiezingen, de zaken voor links altijd rooskleuriger (of moet ik schrijven ‘roodkleuriger’?) voorstelt, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat zowat alle media er zijn ingetrapt. Net zoals bij ons, in Frankrijk, Nederland, Hongarije en Finland gaat links ook in de UK fel achteruit en blijft Griekenland de weinig benijde uitzondering die de regel bevestigt. Ook in eigen land blijkt de centrumrechtse regering – volgens sommige ook al verrassend – meer vertrouwen te krijgen dan verwacht. In dit licht gezien zijn alle stemgedragprocentjes uit die peilingen dan ook waardeloos zolang er geen verkiezingen in het zicht zijn. Ook hier zullen de prijzen gegeven worden aan de meet en dat is pas in 2019. Wie zich nu verblijdt in een procentje meer of leedvermaak heeft bij een procentje minder voor de concurrentie, maakt zich blij met een dooie mus.

   De voorzitters van alle verliezende partijen hebben in de UK meteen hun ontslag gegeven, ook Farage, de uitvinder van de ‘natte dweil’. Dit laatste betekent echter niet dat men UKIP, zijn partij, nu meteen mag afschrijven. In het Europees parlement is die nl nog altijd de grootste Britse fractie en laat nu juist het referendum over Europa het volgende probleem zijn voor de Tory’s (én voor de E.U.). Voor wat het aftreden van de Labour topman betreft, is het verschil met wat bij onze socialisten speelt, wel opmerkelijk. Hier klampt de voorzitter van een verliezende partij zich vast aan zijn job en blijft hij – tegen beter weten in, bijna een jaar na de verkiezingsnederlaag – nog altijd geloven dat hij alleen het licht gezien heeft.

   Tenslotte, hoedje af voor de Schotse nationalisten, die op drie na in de eigen regio alle zetels behaalden (56 van de 59!) en daarmee verre van afgeschreven zijn, integendeel. Wie binnenpretjes had toen de partij het in het Schotse referendum voor onafhankelijkheid (nipt) niet haalde, moet er rekening mee houden dat de strijd daar verre van gestreden is. Dat geldt trouwens ook voor de Catalanen en de Basken. Nu nog de Vlamingen…

   Bovenstaande titel heb ik geleend van Koen Meulenaere, die onder het pseudoniem ‘Kaaiman’ de achterkant van De Tijd ‘teistert’. Niet dat ik het altijd met hem eens ben (en zo zullen er wel meer zijn), maar eens zijn stijl gewend, kan men hem ook moeilijk missen. In dit geval ergert Koen er zich aan, dat Ringland zich beroept op een enquête, die blijkt uitgevoerd te zijn bij 1000 Antwerpenaren. Dat stelt niets voor, zegt hij terecht, want dat betekent, op het totaal aantal Vlamingen 0,017%. Nu is het wel zo dat de Ringlanders zich in de eerste plaats wenden tot de Sinjoren, maar daar maken ze dan dezelfde fout van het beruchte officiële referendum, waarbij ook alleen maar de Antwerpenaars zich konden uitspreken, waarvan een kwart zich tegen de Lange Wapper uitsprak en de rest van Vlaanderen niet meetelde. Wat het resultaat daarvan geworden is, weten we ondertussen en het is jammer dat men nu weer met eenzelfde argument afkomt.

   Het idee van Ringland is zonder meer lumineus*, alleen komt het 20 jaar te laat. Niet dat het nu verouderd zou zijn, maar men kan het hele verhaal niet opnieuw van vooraf aan herbeginnen. Dat zou nóg eens een vertraging van vele extra jaren kunnen betekenen. Of men er nu mee akkoord is of niet, op dit punt heeft ‘schuppeke’ Weyts gelijk. Deze Vlaamse regering moet verder gaan met wat al beslist is en daarna zien in hoever de Ringland projecten daar kunnen ingepast worden. Alleen op die manier kan het een soort win/win situatie worden, in het andere geval zal men blijven bekvechten, waar tenslotte niemand mee gebaat zal zijn.

* Hét probleem waar ook Ringland voorlopig geen echte oplossing voor heeft, zijn de uitlaatgassen, die – bij een overkapping – er ter plaatse weliswaar niet meer zullen zijn, maar die ergens wel moeten vrijkomen. Om die gassen te neutraliseren, zijn er wel enkele systemen waaraan wordt gedokterd, maar geen enkel dat momenteel definitieve waarborgen biedt.

   Vergeet het V.I.A. (Vlaanderen In Actie) van Kris Peeters, het wordt het A.I.A. (Antwerpen In Actie) van het Antwerpse Havenbedrijf. Dat is erin geslaagd een overnemer te vinden voor het vrijgekomen Delwaidedok op de rechteroever, nadat hun grootste klant, het Zwitserse containerbedrijf MSC die locatie inwisselde voor het nieuwe Deurganckdok op de linkeroever. Door een akkoord met het Saudisch investeringsbedrijf ERS gaat dit aan het Delwaidedok een gloednieuwe fabriek inplanten- 225 voetbalvelden groot - met een haast gloednieuw systeem om van plasticafval een grondstof te maken voor de chemie. Een recyclagefabriek waarvoor liefst 3,7 miljard euro zal geïnvesteerd worden, een bedrag dat bijna een miljard hoger ligt dat alle investeringen in de haven in 2014 samen. Bingo, dus. En daar houdt het niet mee op.

   Het is de eerste keer dat voor recyclage een fabriek van die omvang zal worden neergezet. Als ze op volle capaciteit zal draaien, zal ze een kwart van alle in de haven toegeleverde plasticafval kunnen verwerken en dit met een procedé dat onschadelijk is voor het milieu. De start van de opbouw kan beginnen in 2017 en de fabriek zal kunnen beginnen te werken in 2020. Er zullen 900 nieuwe jobs gecreëerd worden. Verdere pluspunten zijn dat de toevoer van het afval voor het overgrote deel over water zal gebeuren. Er komt dus zo goed als geen extra belasting voor de reeds oververzadigde Antwerpse Ring. Ook het eindproduct zal grotendeels vervoerd worden over water of via pijpleidingen worden afgevoerd naar andere chemiebedrijven in de haven zelf. Vergeten we niet dat de Antwerpse haven de tweede grootste chemiecluster ter wereld is, na Houston in Texas.

   Het hele project is nog niet 100% rond – het definitief contract moet nog getekend worden - maar veel zal het niet schelen. De CEO van het Saudische bedrijf, trouwens ook een Vlaming, een zekere Albert Van Rillaer, staat helemaal achter het project en zegt dat de financiering geen probleem is. Ook VITO (Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek) dat van de zaak op de hoogte was, gaf zijn goedkeuring. Daar het gaat om een bestaande havensite en het de bedoeling is dat alles duurzaam en ecologische zal worden aangepakt (er zal daar minder vervuild worden dan ervoor), is de kans op allerlei klachten uit de groene en linkse hoek zeer klein. Ze zouden zich alleen maar belachelijk maken, al zou dat niet de eerste keer zijn. Voor Antwerpen is het in elk geval iets zoals het winnen van de jackpot en met de haven als de long van Vlaanderen, kan de hele regio er goed bij varen, zeker in een tijd als deze waarin alle baten helpen.

   Nu nog drie werven te gaan in de koekenstad: het Saeftinghedok, Doel I en Oosterweel, al dan niet via

(w)ringland…

   Wat men van deze federale regering ook denkt, één zaak staat nu al vast. Hét nieuwe woord voor 2015 zal uit de politiek komen. We hebben nu al ‘conflictfederalisme’, ‘de bocht van Bracke’, ‘kibbelkabinet’, dan vergeet ik er nog enkele en wie weet wat er allemaal nog gaat bij komen. Wat dat laatste woord betreft, kibbelkabinet, is het wel iets dat afstraalt op een groot deel van de bevolking, media inbegrepen die er graag misbruik van maken. Er mag geen nieuwe wet, zelfs geen voorstel tot wet uitkomen, of er staat een hele batterij mensen klaar die ze niet goed vindt én er commentaar op heeft. De laatste in de reeks is het voorstel van Big Maggie (zelf huisarts, nota bene) om het ziekenhuisverblijf in de kraamafdeling met één dag in te korten (over een periode van twee jaar). Van 4,5 naar 3,5 dagen. Hospitalen die zich daaraan niet zullen houden, zullen dat financieel gewaar worden in de toelagen die ze van de staat krijgen.

   Het kot was weer te klein. Volgens alle klagers, van ziekenhuisspecialisten tot Janneke en Mieke, gaat dit de gezondheid van het kind schaden en zadelt die ene dag de ouders op met grote financiële problemen. Die ene dag minder kraamafdeling betekent immers één dag meer thuiszorg, wat extra geld kost. Eén dag! Dat terwijl Kate van William al de eerste dag met haar Charlotje (die toen nog niet eens een naam had) uit het Londense moederhuis stapte. Terwijl onze jonge moeders hier, met 3,5 dagen, nog altijd langer in de kraamkliniek vertoeven dan die in het buitenland. Waar is de tijd dat wij nog thuis geboren werden, thuiszorg een (gratis) familiale bezigheid was en de mensen geen drie keer per jaar op vakantie ‘moesten’ gaan?

   De RVA gaat werklozen weer ongevraagd thuis controleren op sociale fraude. Dat was vroeger ook zo, maar daarin was verandering gekomen in 2000 toen La Onkelinx, als zelfverklaarde beschermheilige van het Belgisch sociaal systeem tijdens de paarsgroene regering Verhofstadt, de RVA-inspecteurs ertoe verplichtte de werkloze daarvan 10 dagen daarvoor op de hoogte te brengen. Niettegenstaande die zee van tijd, vielen er vorig jaar – mét het cliëntelisme-systeem Onkelinx – nog meer dan 10.000 (!) fraudeurs door de mand (dat is bijna één op de drie controles). Dat waren o.m. mensen die valse adressen opgaven (domiciliefraude*), in het zwart bijklusten of in het buitenland werkten en hier gratis en voor niks de werklozensteun erbij kregen.

   Helemaal niet verwonderlijk: het gros van die fraudeurs bevond zich ten zuiden van de taalgrens, van waaruit trouwens ook nu het merendeel van de klachten tegen de wetswijziging komt. In het middagnieuws van RTL-Tv stond men gisteren al aan te schuiven om de nieuwe aanpak te veroordelen. De logische reactie van een regio waar in sommige streken drie generaties niét werken en dit al decennialang**. Waar men het vanuit bv Henegouwen vertikt naar West-Vlaanderen*** te gaan werken, ook al is het voor sommigen maar enkele kilometers ver, zodat men daar verplicht is Noordfransen aan te werven, die daar wél willen werken. In Vlaanderen gaat zelfs het ABVV akkoord met de nieuwe aanpak van de controle, al raadt die de regering wél aan ook de fiscale fraudeurs wat harder aan te pakken. Iets waar men moeilijk tegen kan zijn.

   In de marge van bovenstaand bericht, is het misschien even nuttig nog maar eens te verwijzen naar de grotendeels onrechtvaardige transfers die er nog altijd lopen van Vlaanderen naar Wallonië. Geert Burger had al opdracht gegeven dat eens verder uit te spitten en ook de Vlaamse Volksbeweging (VVB) gaat er zich nu mee bemoeien. Ze heeft een werkgroep geïnstalleerd, onder leiding van Willy De Waele, ex-burgemeester van Lennik en – alhoewel liberaal – vurig voorstander van de confederale staat, om niet alleen de cijfers bekend te maken cq te bevestigen, maar er ook op te wijzen wat de gevolgen ervan zijn. Het is toch niet meer normaal, dat in Vlaanderen iemand met een klein pensioentje, een ouder met een gehandicapt kind of welke andere hulpbehoevende ook in onze regio niet meteen kan geholpen worden, terwijl diezelfde regio elk jaar 10 tot 16 miljard euro weggeeft aan een andere die dat geld zo goed als niet investeert, maar uitdeelt alsof het daar het hele jaar Sinterklaas is.

* Een alleenstaande krijgt meer werklozensteun dan wie samenwoont. Door een fictief of vals adres op te geven als alleenstaande, terwijl men toch samenwoont, licht men de sociale zekerheid op.

** Een werkloze noemt men in Wallonië tegenwoordig een ‘demandeur d’ emploi’. Alsof het initiatief van hem uitgaat. Bij RTL-Tv liet men er een vertellen dat hij al 8 jaar ‘demandeur’ was…

*** West-Vlaanderen is de provincie met het laagste aantal werklozen.

   Het lange weekeinde van 1 mei zit erop en in de politiek wordt het weer business as usual. De jaarlijkse rode stoeten, die we weer eens hebben mogen meemaken, beginnen zo stilaan iets van Bokrijk te hebben. De verhalen van de werkende klasse die wordt uitgebuit door het grootkapitaal en die van de werkende mens die steeds meer zal moeten werken. Dat laatste is trouwens niet helemaal onjuist. Door de automatisering, de digitalisering en de robotisering zullen heel wat beroepen drastisch veranderen of zelfs verdwijnen. De vraag is maar in hoever het grootkapitaal daarvan de schuld draagt en of dat vermeden had kunnen worden. Ik denk het niet. De wereld verandert en het groot verschil met vroeger is dat alles maar blijft veranderen en daarbij in een steeds sneller tempo. Dat alles in een omgeving die met rasse schreden vergrijst en waar – zeker in België – niet is op ingespeeld. Dat maakt dat er feitelijk geen andere uitweg is dan de mensen aan te zetten langer te werken. Zopas heeft Frank Vandenbroucke, specialist ter zake én gewezen rode politicus, dat nog eens komen uitleggen.

   De vroegere voorzitter van de SP.a is uit de politiek gestapt en zal daar denkelijk niet meer in terugkeren, zeker niet na alles wat hij daar binnen zijn eigen partij heeft meegemaakt. Als woordvoerder van de pensioencommissie laat hij daarover geen twijfel bestaan. Dat wordt hem niet in dank afgenomen, maar dat zal hem nu een zorg wezen. Diezelfde Vandenbroucke voorspelde tien jaar geleden al – in een open brief zelfs – dat alle overheden samen gedurende minstens twee regeerperioden een belangrijk overschot op hun begrotingen moesten hebben om de kosten van de vergrijzing op te vangen. Dat is nooit gebeurd en nu zitten we met de gebakken peren. Er is overal geld tekort. Volgens centrumrechts zouden er geen nieuwe belastingen mogen komen en volgens links zou niemand iets mogen verliezen. Mission impossible.

   Of en hoe daaraan iets kan of zal gedaan worden, vernemen we misschien de volgende weken en/of maanden. Wie leeft, zal zien.

   In het nummer van Kerk & Leven, weekblad van de Katholieke Vlaamse kerkgemeenschap, verscheen op 8 april een artikel over een toespraak die Ward Kennes, de burgemeester van mijn gemeente, Kasterlee, gehouden had in het Theologisch en Pastoraal Centrum. Hij vertelde daarin o.m. dat moslims niét geradicaliseerd geraken in hun moskeeën. Ik heb mijn burgervader, die niet alleen een goed christen is, maar ook een Vlaamse reflex heeft (hij was o.m. ook op het Vlaams nationaal zangfeest, misschien wel als enige CD&V’er), daarop een mailtje gestuurd, waarin ik hem vertelde het daarmee niet helemaal eens te zijn. Meer bepaald over die moskeeën waar nog imams prediken die noch onze taal noch onze zeden kennen. Toen datzelfde verhaal over die moskeeën ook terugkwam in het Kerk & Leven nummer van 22 april i.v.m. radicalisering, schreef ik in dezelfde zin ook naar het weekblad, waarvan ik abonnee ben. Mijn brief werd niet gepubliceerd, ik kreeg zelfs niet eens een antwoord (dat laatste gebeurde ook niet door Kennes). Zopas werd er op Sardinië nog een terreurnetwerk opgerold, waarbij enige Al Qaeda leden betrokken waren en ook iemand die verantwoordelijk zou geweest zijn voor een bloedbad in het Pakistaanse Peshawar. De leider van die groep op Sardinië was een imam, waarvan ik aanneem dat die in zijn moskee nog wel wat anders zal verteld hebben dan dat zijn godsdienst zo verdraagzaam zou zijn. Wie controleert of dat hier anders zou zijn?

   Een vroegere blog van mij over Lieven Boeve, de nieuwe topman van het Katholiek Onderwijs (‘Droeve Boeve’ van 10 februari), n.a.v. zijn voorstel moslimleraars aan te werven en het hoofddoekendebat weer te openen, had ik eveneens naar Kerk & Leven gestuurd en ook daarover vernam ik niets meer. Ik heb zo de indruk dat het blad zich steeds meer aansluit bij de zachte omarming van de multicultuur door wat ik ‘de lijdende Kerk’ zou willen noemen. Naar het schijnt, zou het kunnen te maken hebben met richtlijnen van onze bisschoppen. Als dat zo is, belooft dat niet veel goeds. Met ‘watje’ Daneels was het al huilen met de pet op. Met Léonard zaten we terug op de goede weg, maar ik hou mijn hart vast mocht straks ‘Johnny’ Bonny tot nieuwe aartsbisschop benoemd worden. In elk geval, als Kerk & Leven zo verder gaat, zal dit mijn laatste jaar als abonnee zijn. Bladen waarmee men het grondig oneens is, moet men niet verder steunen. Dat geldt voor Kerk & Leven even goed als voor De Standaard*, Knack en Co. Het enige wat je als lezer kunt doen, is het blad niet meer financieel steunen. Toen ik De Standaard opzegde, heeft men mij daar voor opgebeld. Hetzelfde gebeurde met een goede vriend, die Knack opzegde, toen Van Cauwelaert en Meulenaere daar opstapten. Opzeggingen van abonnees worden wel degelijk opgevolgd.

* Het schijnt dat Abou Jahjah’s column in De Standaard opnieuw gepubliceerd wordt, dit nadat ze twee weken niet te zien was na een oproep van de schijnbelg om joodse burgers in Israël te vermoorden. De Standaard is blijkbaar van oordeel dat zijn lezers dat al wel zullen vergeten zijn. ‘Un détail de l’histoire’ wordt alleen kwalijk genomen als het door Jean-Marie Le Pen wordt uitgesproken…

   Op de 1 mei stoeten en vergaderingen kregen we de te verwachten stoere verklaringen tegen de, volgens de betogers, asociale regering(en) en daar gaan we verder geen woord meer aan vuil maken. Wel interessant waren enkele uitspraken voor wat we maar ‘intern gebruik’ zullen noemen.

   Zo was de aanstaande SP.a voorzittersverkiezing ook nooit ver weg en werd er tussendoor duchtig reclame gemaakt om te stemmen voor Tobback Jr of Crombez, waarin vooral deze laatste zich niet liet pramen. Tussendoor mocht ook Gents burgemeester Termont zijn duit in het zakje komen doen en die schaarde zich overtuigend achter de dauphin van Vande Lala. Termont pleitte ook voor een samengaan van SP.a en Groen, om één linkse partij te hebben die – volgens hem – 30% van de stemmen zou halen. Dromen mag natuurlijk.

   Tobbackske liet niet alleen geen spaander heel van de indexsprong, maar maakte van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat ook de notionele intrestaftrek moet verdwijnen. Dat terwijl rode vakbondsbaas De Leeuw daar – via zijn familie – lekker mee van profiteert. Die laatste zal dan straks ook wel voor Crombez stemmen, zeker?

   Nog interessant was de uitspraak van Crombez dat, als er gepraat zal worden over de taxshift, een deel van het geld dat daardoor van de brutolonen af zou gaan, moet gaan naar de nettolonen van de werknemers. Dat lijkt allemaal menselijk, maar de man vergeet dan wel waarom die taxshift nodig is, nl om de concurrentiepositie van onze exporterende bedrijven, die nu 16% in ons nadeel bedraagt, te verbeteren en op die manier te zorgen voor meer groei via nieuwe banen, zodat mensen die nu (nog) geen werk hebben, aan de slag kunnen gaan. Wat er na het verminderen van de arbeidskosten elders zal moeten gerecupereerd worden – omdat de staat op die manier inkomsten kwijt speelt - lijkt voor de socialisten niet belangrijk. Laat het nu juist daarover zijn dat er volgende maanden op alle niveaus nog hard zal moeten onderhandeld te worden. Dat zal dan niet lukken met goedkope 1 mei verklaringen.

   ‘Het probleem met socialisme is, dat je op termijn op een punt komt dat je andermans geld opgebruikt hebt’, zei Margaret Thatcher ooit. Wij hebben het hier meegemaakt met de Stevaert doctrine, maar blijkbaar hebben de partijgenoten van Steve Stunt dat nog steeds niet door.

   Het is vandaag 1 mei, de dag van de arbeid en dan wordt er niet gewerkt. We zullen waarschijnlijk weer allerlei stoere verklaringen te horen krijgen van de diverse vakbondsbonzen, over die asociale regering en zo, maar ik denk niet dat velen zich daar nog zullen over opwinden, omdat het zo stilaan een grijsgedraaide plaat is geworden. Die werd ook nog eens herhaald in de oproepen van de linkse politiekers op de vooravond, waarbij Tobbackske het bestond om … Kris Peeters* ter hulp te roepen!

   Het feit dat zelfs de rode vakbond beslist heeft tot na de zomervakantie geen algemene stakingen meer te organiseren, zegt genoeg. Stakingen moeten het allerlaatste middel zijn, niet een dat vooraf uit de kast wordt gehaald en misbruikt als chantage, zoals dat tot nu het geval was.

   Alhoewel ik niet wakker lig van opiniepeilingen, zeker nu niet waar er de kans bestaat dat we nog drie jaar moeten wachten op eerste, dan nog plaatselijke verkiezingen, is er in de laatste enquête van VTM, Het Laatste Nieuws, RTL en Le Soir toch één gegeven dat in het oog springt. Daar waar zowat alle partijen een of twee procenten voor of achteruit gaan - te verwaarlozen gezien de foutmarge - verliest de PS er in Wallonië meer dan zes. Erg voor een partij die de laatste 25 jaar mee aan het bewind is geweest en nu zelfs moet gedogen dat de aartsrivaal, het MR, haar in haar eigen Wallonië voorbij steekt. Die laatste heeft dan klaarblijkelijk toch geprofiteerd van het feit dat ze de dag van vandaag niet alleen de federale premier levert (met dank aan De Wever), maar ook mee het beleid bepaalt en binnen deze regering zelfs de rustgevende factor is tussen de kibbelende Vlamingen. Dat de PTB, de Waalse tegenhanger van de uiterst linkse PvdA, in Wallonië drie procent vooruitgaat, zal ook wel geholpen hebben, maar niemand gelooft dat deze ultra roden het zelfs in Wallonië verder zullen brengen dan bv CdH en Ecolo.

   Links zit nergens in de lift, buiten Griekenland dan, waar men de linkse opmars eerder als een wanhoopsdaad kan beschouwen. Dat deze strekking nu ook in ons diepe Zuiden op de terugweg is, is een verder teken aan de wand.

* Peeters zou zich beter zorgen maken over de steun die hij van links krijgt. Hij is nu al enkele plaatsen gezakt op de Vlaamse populariteitsmeter van de laatste enquête, al staat hij nog niet zo ver als de SP.a kandidaat-voorzitters Crombez (14^de) als eerste socialist en Tobbackske zelf (26^ste!).

   De PS blijft bij haar standpunt i.v.m. de begroting die België straks aan Europa moet presenteren: zij wil de federale regering een beetje tegemoet komen, maar zegt 150 miljoen euro te weinig te hebben en die budgettaire inspanning niet te kunnen doen. Het zou vooral (weer eens) gaan om het Franstalige onderwijs, nu al het duurste (en verre van het beste) in Europa. Nota bene: dit alles als gevolg van de vernieuwde financieringswet uit de zesde staatshervorming die is goedgekeurd door de regering van PS’er Elio Di Rupo. De kans is groot dat de federale regering straks met een soort sluitende begroting naar Europa moet trekken, waarbij het tekort van de Waalse deelregering en de Franse Gemeenschap zal zijn bijgepast, officieel uit een buffer die in de begroting was aangelegd, maar die voor het grootste deel door Vlaanderen (dat zelf liefst 400 miljoen minder kreeg) zal zijn opgehoest. Alles wat immers officieel door België wordt betaald, bestaat voor minstens 60% uit Vlaams geld. Die geschiedenis blijft zich herhalen.

   Er blijkt bij de FOD financiën slechts één persoon te zijn die de impact van die laatste staatshervorming juist kan berekenen, een zekere Carine Spinoy. Doet me denken aan dat mopje dat vraagt waarom de Belgische luchtmacht in 1940 niet was uitgerukt. Antwoord: omdat de piloot ziek was!*

   I.pl.v. het samenwerkingsfederalisme, ooit uitgevonden door Leterme, maar vooral uitgebazuind door Di Rupo, evolueren we zo stilaan naar een conflictfederalisme, waarbij het communautaire, dat door de N-VA in de koelkast was gezet, weer boven water komt via de PS. Zoals Bart Maddens (hij weer!) beweert, is de communautaire windstilte in de eerste plaats een Vlaamse aangelegenheid geworden. Het volstaat de Franstalige media te volgen om te beseffen dat het communautaire ten zuiden van de taalgrens wél actueel blijft. Het zou me niet verbazen mocht tacticus De Wever dat niet geweten hebben bij de beslissing eerst de economische problemen op te lossen. Tenslotte is in dit land – ik val in herhaling – alles communautair. Met twee verschillende democratieën in één staat en met federale en regionale bevoegdheden die elkaar overlappen (voor zover ze al niet botsen), blijft het hier rommelen in de marge.

* En dan is er nog die mop met de vraag waarom België geen duikboten heeft. Antwoord: die zijn gezonken bij de eerste open deurdag!

   ‘De inspectie van Financiën keurt het nieuwe schenkingstarief van de Vlaamse regering af. De pensioencommissie vindt dat ook mensen met een zgz ‘zwaar beroep’ langer moeten werken. De werkgevers willen een belastingverschuiving via lagere werkgeversbijdragen’.

   Bovenstaande standpunten kan men tegenwoordig dagelijks uit gelijk welke krant halen en dan hebben we het nog niet gehad over de duizend en één voorstellen die er circuleren om ervoor te zorgen dat de taxshift (belastingverschuiving) geen taxlift (belastingverhoging) wordt. Enfin, ieder dierke zijn plezierke, maar het wordt al langer hoe duidelijker dat de aangekondigde structurele maatregelen om dit land er weer bovenop te krijgen steeds ingewikkelder worden, steeds meer om uitzonderingen vragen en steeds moeilijker controleerbaar. M.a.w. als de huidige federale regering naar al die ‘goede raad’ moet luisteren, zal er van structurele veranderingen niet veel in huis komen en riskeren we weer in het knip- en plakwerk terecht te komen, waarin de vorige regeringen zo sterk waren en die steeds door de N-VA werden aangeklaagd.

   Het verhaal van die zware beroepen komt trouwens uit het rapport dat de Pensioencommissie (geleid door Brouckie), net na de verkiezingen van vorig jaar al meldde, samen met een hele reeks andere aanbevelingen. De huidige minister van Pensioenen Bacquelaine is dat rapport nl maar gedeeltelijk gevolgd en daardoor zijn we weer beland bij het knip- en plakwerk.

   Wat men in heel deze discussie blijkbaar uit het oog verliest is, dat de kern van het verhaal, dat dit land zijn staatsschuld moet afbouwen, iets is dat alleen maar kan gebeuren door groei. Om die groei te verwezenlijken moet het concurrentiëler worden en dit kan in de eerste plaats door de loonkloof met de buurlanden te verkleinen. Daardoor moet een deel van onze loonkosten verschoven worden naar andere materies, zoals vervuiling, vermogen, btw e.d. Daarbij zal allicht moeten worden ingeleverd en daar knijpt het schoentje. Iedereen wil nl dat ‘de anderen’ dat maar moeten doen. Als men daar geen oplossing voor vindt, belandt men in een straatje zonder einde. Met of zonder knip- en plakwerk.

   In mijn blog van 16 dezer (‘Sparen voor de taxshift’) stelde ik dat men beter eens serieus zou besparen door o.a. het subsidiëren van de politieke partijen af te schaffen. Raar genoeg heb ik medestanders gekregen die ik niet verwachtte en hoort men steeds meer kritiek erover, ook in onze media. Dat heeft niets met mij te maken, maar met de laatste N-VA campagne, die zo’n miljoen euro heeft gekost, maar waarover men zich in de partij niet druk maakt, omdat dat maar een twaalfde deel is van wat de partij nu jaarlijks krijgt aan staatssubsidies.

   De huidige klagers hebben gelijk, alleen is het wel opvallend dat die komen uit de hoek van de traditionele politiek, dezelfde politiek die deze subsidies heeft uitgevonden én uitgebreid. Het blijkt nu bv ook dat de subsidies voor de zo goed als opgedoekte senaat niet zijn afgeschaft (men moet er nl niet meer voor gaan stemmen), maar zijn overgeheveld naar de Kamer én verhoogd. Er is daarover nooit geklaagd, zolang de traditionelen het voor het zeggen (en het rapen) hadden. Nu de N-VA er ook mee van profiteert en zelfs meer dan de anderen (omdat de partij meer stemmen haalde bij de laatste verkiezingen), is het kot weer te klein. Het is inderdaad zo dat de N-VA, zolang zij in de oppositie zat, tégen deze subsidiëring was, maar anderzijds heeft ze dat hele geldverslindende verhaal niet mee op poten gezet en is ze nog steeds van oordeel dat het best wat minder kan. Dit laatste werd zopas nog eens duidelijk verwoord door kabouter Peumans.

   Tenslotte nog een woordje over die eerder onverwachte N-VA campagne. Om beleefd te blijven, ik vond ze een beetje simplistisch en hoop dat het reclamebureau dat er mee af kwam en dat ook al tekende voor de verkiezingscampagne met het ‘V’-teken, beter geïnspireerd zal zijn bij een volgende actie, zeker als het om de knikkers zal gaan. Er waren, m.i., betere argumenten om te tonen dat de partij het communautaire niet vergeten was. Denk maar aan de recente uitspraken en tussenkomsten van Geert Bourgeois over o.m. de Vlaamse gewestelijke betrokkenheid bij de besprekingen over de uitvoering van de zesde staatshervorming, de taxshift*, het terugtrekken van België uit de Internationale Francofonie en het ongrondwettelijk gebruik van de term Fédération Wallonie-Bruxelles. Of aan de kritiek van Matthias Diependaele over het prutswerk dat de financieringswet is geworden, waarbij de N-VA’er de termen ‘schuldig verzuim’ en ‘onbekwaamheid’ niet schuwde.

* La Rutten had daar bezwaren tegen, omdat men op die manier – volgens haar – ook de PS zou betrekken in die besprekingen. Zij doolt, want die partij zit nu al in het Overlegcomité, waar de federale en de deelregeringen elkaar ontmoeten, samen met de N-VA, de drie traditionele Vlaamse partijen, het CdH en zelfs het FDF, dat met CdH en PS in de Waalse en de Brusselse regering zit én in die van de Franse Gemeenschap.

   Het was al enige dagen bekend dat ACV-Führer Leemans gedreigd heeft naar het Grondwettelijk Hof te stappen, omdat hij via actie en overleg niet gedaan krijgt dat de indexsprong zou worden ingetrokken. Deze laatste is ondertussen door het parlement in plenaire zitting goedgekeurd, maar komt er misschien pas volgend jaar als de inflatie zo laag blijft als de dag van vandaag. Rode vakbondscollega De Leeuw is meteen op de ACV-trein gesprongen, maar dat is geen verrassing. Zijn vakbond is nu eenmaal tegen alles, keurt niets goed en denkt nog steeds zoals in de tijd toen ‘den boas ne smerlap’ was. Die blijft denken in termen van de strijd van arbeid tegen kapitaal, gedoogt de vrije markt maar aanvaardt ze niet.

   Iets anders is het gesteld met Kris Peeters, de enige man uit het kernkabinet die steeds oren had naar wat ‘zijn’ vakbond te vertellen had. Het was trouwens opmerkelijk dat Leemans, in zijn betoog op het congres van zijn vakbond in Oostende, het wel had tegen MR, Open VLD en N-VA, maar CD&V niet vermeldde. Effe vergeten, zeker? Even opmerkelijk was dat Leemans de regering Michel ervan beschuldigde zowat iedereen tegen iedereen op te zetten. Zoals men weet zet Leemans nooit iemand tegen iemand anders op. Het verhaal van de splinter en de balk…

   Men zou het haast kolder kunnen noemen, maar Kris Peeters vertelde in de Zevende Dag terecht, dat de sociale partners steeds de kans krijgen hun zeg te doen via het sociaal overleg en dat het niet wijs is, als men het niet kan halen, naar het gerecht te stappen. Stel, dat ze daar gelijk zouden krijgen, schaffen we dan de parlementaire democratie maar af en brengen we een syndicale junta aan de macht? In zijn bedreiging had Leemans het trouwens weer over die 1,6 miljoen leden die hij vertegenwoordigt. Dat die allemaal voor hem zouden stemmen (of voor de aan zijn vakbond gelieerde partij) is trouwens een fabeltje, zoals ik al eens suggereerde in mijn blog van 19 dezer (‘Sociale Netwerken).

   Tussen al het gekrakeel over de taxshift, een punt dat – nota bene – niet eens in de regeerverklaring stond en misschien pas beslist zal worden tegen het politieke zomerreces – is het een verademing te kunnen vaststellen dat er ondertussen in deze federale regering ook nog een stille werkster zit die van haar verblijf in de Wetstraat gebruik maakt om een verandering teweeg te brengen die zonder meer revolutionair kan genoemd worden. En dan praten we over Maggie De Block, die niet alleen populair is tot ver over de taalgrens, maar tevens, als huisarts, weet waarmee ze bezig is. Bij haar eedaflegging zei ze nog dat dit een droom was die uitkwam. Als ze haar laten doen zou dit inderdaad wel eens kunnen.

   We hebben in dit land een gezondheidszorg om U tegen te zeggen, alleen vergeten we gemakkelijk dat die al 70 jaar oud is, het land een fortuin kost en werkt volgens een onoverzichtelijk financieringsmodel dat volledig achterhaald is. Door te moeten besparen riskeren heel wat patiënten straks niet meer de zorg te krijgen die ze nodig hebben en krijgen anderen behandelingen die overbodig zijn. Deze activiteiten worden dan nog doorkruist doordat men bijna in elk ziekenhuis dat zich respecteert zowat voor alles kan behandeld worden, wat maakt dat de patiënt niet overal de beste behandeling krijgt. Dat dit laatste geen fabeltje is heeft mijn vrouw, jammer genoeg, mogen ondervinden. Wat De Block wil doen, is die ziekenhuizen beter te laten samenwerken, zodat ze zelf de behandelingen houden waarin ze goed zijn en andere doorgeven waarin ze ofwel niet zo goed zijn, ofwel die er te weinig gebeuren. Tegelijk betekent dat ook dat niet elk hospitaal dezelfde dure machines moet aankopen. Enkele ziekenhuizen waren zelf trouwens reeds tot die conclusie gekomen en werken al op een soortgelijke basis. Het orgelpunt is dan wel, dat de ziekenhuizen, als ze besparen, niet minder geld zullen krijgen van de overheid en hetgeen ze sparen kunnen aanwenden zoals ze zelf willen. De Block belooft daarenboven dat de artsen hun honoraria zullen kunnen behouden, terwijl ze tevens daarover met de ziekenhuizen kunnen onderhandelen en medezeggenschap over e.e.a. krijgen.

   Big Maggie heeft zes maanden op haar plan gebroed en gaat nog zes maand nodig hebben om e.e.a. verder te bespreken en uit te voeren, maar nu kan al gezegd worden dat dit de meest positieve verandering van het jaar wordt. Een echte win-win situatie.

   Hopelijk stapt Leemans daar ook niet voor naar het Grondwettelijk Hof…

   Sinds de Franse econoom Thomas Piketty’s boek ‘Kapitaal in de 21^ste eeuw’ een globale bestseller werd, voelen economen over heel de wereld dat ze daarover hun zegje moeten doen. Ook bij ons is dat het geval. Het cruciale punt in die bestseller is nl dat Piketty wijst op een steeds grotere ongelijkheid in de diverse landen van de westerse wereld. Nu moet het lukken dat de laatste rapporten over die ongelijkheid België vrij goede punten geven. Daar waar de kloof tussen arm en rijk in vele landen steeds groter wordt, blijkt dat bij ons niet het geval te zijn. Dat laatste neemt niet weg dat ook bij ons er economen rondlopen die denken dat het wél erger wordt. Het laatste verhaal daarover komt van André Decoster, hoogleraar economie en overheid aan de KU Leuven, niet bepaald een flamingant, eerder een behoudsgezinde belgicist. In zijn laatste rapport schrijft de man dat de Belgische overheid al 20 jaar de ongelijkheid bestrijdt en dat de regering Michel daar voorlopig niet aan meedoet. Voelt ge het al aankomen? De zoveelste kritiek op een beleid dat nog maar zes maanden oud is, maar dat – volgens sommigen – niet goed kan zijn, omdat de ‘socialen’ ontbreken en dan vergeleken wordt met voorgangers die er een hele termijn of meer op hebben zitten.

   Er zal op deze wereld altijd wel ongelijkheid zijn. Geef alle mensen eenzelfde basisinkomen (de natte droom van Duchâtelet) en één jaar later zijn er die hun geld verspeeld hebben en anderen die het hebben verdubbeld. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Alle regeringen, van Dehaene tot Di Rupo, hebben er altijd op gelet dat de zwaksten op e.o.a. manier gespaard blijven. Dat lukte niet onder Dehaene, omdat die af te rekenen kreeg met een hoge inflatie. Om daaraan te verhelpen maakte Verhofstadt de uitkeringen welvaartvast (door ze te koppelen aan inflatie én groei). Dat laatste had wel als gevolg dat de werkloosheidsval groter werd en de prikkel om te werken heel wat minder. Dat is nog zo. De regering Michel moet een deel van die scheve situatie rechtzetten en letten op de allerzwaksten, waarvoor uitzonderingen worden gemaakt, maar dat wil men blijkbaar niet zien.

   Tenslotte is er één factor, waarmee men in de discussies over de ongelijkheid geen rekening houdt, ook Decoster niet en dat is de steeds toenemende toestroom van inwijkelingen, waarvan de overgrote meerderheid niets heeft, niets meebrengt en toch wordt meegerekend in heel wat statistieken. Op die manier importeren wij armoede en het zal de ongelijkheid niet verbeteren, zeker niet als de situatie in de Middellandse Zee blijft aanhouden. De mensen die daar nu – letterlijk - aanspoelen hebben helemaal niets meer. Hoe erg dat ook is, dat kan men onze eigen mensen hier niet kwalijk nemen en het kan dan ook helemaal niet, dat media én geleerde professoren ons proberen daarover een geweten te schoppen. Het kan zijn, zoals het VRT-journaal suggereerde, dat Europa minder vluchtelingen opvangt dan bv Afrika of Azië. In verhouding tot de oppervlakten van die twee continenten is West-Europa (Oost-Europa doet niet mee) een overbevolkt gebied. Dat is dan ook appelen met citroenen vergelijken.

   De ACOD staking is voorbij, het nodig aantal landgenoten is weer eens een dag gepest geworden omdat het niet met het openbaar vervoer op hun werk of school geraakte. Het parlement keurde de indexsprong goed, waar zogezegd alles om te doen was en het wordt nu weer business as usual. Ze dronken een glas, loosden een plas en alles bleef zoals het was.

   Als de inflatie zo laag blijft als vandaag de dag, komt er zelfs dit jaar geen indexsprong meer en is al die heisa voorbarig geweest. Niettegenstaande dat en alle logica die erbij komt kijken, denkt het ABVV eraan op 12 mei a.s. weer een nationale stakingsdag te houden. Weeral een dag dat ze niet moeten werken! Een ander voordeel zie ik er niet in. Ook al dat parlementair geraas van Laurette de Waanzinnige en ‘Charly’ de Kale (‘Calvo’ voor de Spanjaarden) is feitelijk alleen maar praat voor de vaak, of beter nog: voor de Bühne.

   Het ligt er nl vingerdik op dat deze acties politieke stakingen zijn, die met niets anders te maken hebben. Zoals ik hier al eens meer geschreven heb, zijn de linksen slechte verliezers, die de nederlaag bij de laatste verkiezingen maar niet kunnen verteren. La Onkelinx is geen minister meer, stel je voor en dat na 25 jaar! Zij die het allemaal zo goed had gepland. Snel een Waalse deelregering vormen met de hondsgetrouwe partij van madame Non als aanhangsel en daarna een federale waarin ze haar grootste concurrent, het MR, alleen zou accepteren op haar eigen voorwaarden. Men zou voor minder gefrustreerd raken en in het parlement door het lint gaan, nu er niks van in huis is gekomen. Erg, he?

   Als het haar een troost mag wezen: de socialisten blijven overal achteruit gaan. Niet alleen bij ons, maar ook bij de laatste verkiezingen in Frankrijk, Nederland, Hongarije en nu ook Finland*. Een belangrijke reden daarvoor is, dat de jeugd van vandaag – in tegenstelling tot wat de roden beweren - weet en grotendeels aanvaardt dat ze straks langer zal moeten werken en misschien minder pensioen zal krijgen. Wat ze ook weet is dat dit in hoofdzaak het gevolg is van meestal (centrum)linkse regeringen die al enkele decennia sinterklaas hebben gespeeld (bij ons via o.a. het gratis Stevaert-effect) en ze niet gelooft dat diezelfde partijen in staat zullen zijn hun problemen op te lossen. De slogans die door vakbondsmensen nu bij stakingen en betogingen verkondigen, zijn er in de eerste plaats om de eigen verworvenheden te kunnen behouden. Na hen de zondvloed.

* Alleen in Griekenland won links. De uitzondering die de regel bevestigt, maar waar niemand mee zou willen wisselen…